Soms, diep in de nacht, wanneer alles stilvalt en de wereld lijkt te slapen, worden mijn gedachten het luidst. Dan begin ik te schrijven, omdat het moet. Omdat sommige dingen te veel zijn om uit te spreken, maar te zwaar zijn om het te blijven dragen. Hersenspinsels is geen mooi afgerond verhaal. Het zijn kleine gedichtjes ontstaan uit chaos, twijfel, verdriet, angst en hoop. Soms pijnlijk eerlijk, soms ook nodig. Dit boek is er voor die wakker ligt. Voor wie het soms ook allemaal niet weet. Voor wie veel voelt maar geen woorden vindt. Voor wie zich afvraagt of ze de enige zijn. Je bent niet alleen, welkom in mijn hoofd!
Kato Maes (°2006) is een jonge schrijfster, gevoelig voor de rimpelingen van de wereld en de stormen in haar eigen hoofd. Wat ooit begon als losse gedachten, groeide uit tot gedichtjes. Hersenspinsels is haar eerste bundel. Wat ze schrijft is niet om te begrijpen, maar om te voelen.
Wat een boek. Hersenspinsels lezen voelde voor mij alsof ik even in Kato’s hoofd mocht meekijken. Het is alsof iemand eindelijk woorden geeft aan gevoelens waar je zelf geen taal voor vindt. De gedichten zijn puur, herkenbaar en raken zonder omwegen. De gedichten zijn niet zomaar woorden op papier, maar stukjes van Kato zelf.
Je voelt dat dit niet zomaar geschreven is, maar voortkomt uit momenten van kwetsbaarheid en kracht. Precies dat maakt het zo bijzonder: er zit eerlijkheid in die tegelijk confronterend en troostend werkt.
Het is een boek dat je niet in één keer moet uitlezen, maar eentje dat je naast je bed wil leggen om af en toe een bladzijde open te slaan. Leg de zakdoekjes er maar naast, tranen gegarandeerd.