„Ko nije kadar da prevari i stoga iznenadi, nikad se neće istaći u umetnosti ratovanja, u pisanju”, kaže Ana Marija Šua, po opštem mišljenju „kraljica mikropriče” na španskom jeziku, u jednoj od sto trideset minijatura posvećenih večitoj temi čovečanstva – ratu. Posle knjiga mikropriča Sanovnik, Kuća gejši, Botanika haosa, Sezona utvara i Cirkuski fenomeni, koje su joj donele neprikosnoveni ugled i čitaoce na dvadesetak jezika, Šua izbliza analizira razne vidove ratničke veštine, od glorifikovanih junaka i epskih bitaka do intimnih hronika vojnika i žrtava ratnog nasilja, pokazujući orijaški raspon pripovedačkog umeća, od istorijske erudicije do apokrifne dokumentarnosti, od realističkih anegdota do futurističkih fantazija, uvek znalački sučeljavajući strahotu nasilja s ironijom nadmoćnog umetnika. Rezultat je genijalna panorama od koje se ledi krv u žilama, pre no što se prasne u grohotan smeh. (Branko Anđić)
Ana María Shua has earned a prominent place in contemporary Argentine fiction with the publication of many books in nearly every genre: novels, short stories, short short stories, poetry, children's fiction, books of humor and Jewish folklore, anthologies, film scripts, journalistic articles, and essays.
Her award-winning works have been translated to many languages, including English, French, German, Italian, Portuguese, Dutch, Swedish, Korean, Japanese, Chinese, Islandic, Bulgarian, and Serbian, and her stories appear in anthologies throughout the world. Born in Buenos Aires in 1951, Shua began her literary career at the young age of sixteen with the publication of El sol y yo (The Sun and I), a volume of poetry which received two literary prizes in 1967.
She went on to study at the Universidad Nacional de Buenos Aires and worked as an advertising copywriter and journalist during the early stages of her career. Since then, she has received numerous national and international awards, and a Guggenheim Fellowship for her novel El libro de los recuerdos(The Book of Memories, 1994).
Her other novels include Soy Paciente (Patient, 1980), Los amores de Laurita (Laurita's Loves,1984), which was made into a movie, La muerte como efecto secundario (Death as a Side Effect, 1997). and El peso de la tentación (The Weight of Temptation, 2007).
Her first four microfiction books have been published in Madrid in one volume: Cazadores de Letras, (Letter’s Hunters, 2009). Her complete short stories have been published as Que tengas una vida interesante (Buenos Aires, 2009). Her last microfiction book is Fenómenos de circo in 2011.
She published Contra el tiempo, short-stories, in 2013
La Guerra, de Ana María Shua, está lleno de historias en las que destaca una fina ironía, así como un uso del lenguaje exquisito. Es difícil elegir solo dos o tres preferidos, pero ya puestos me quedo con “La guerra era terrible”, “La madre espartana” y “Ailurofobia, miedo a los gatos”.
3.5 Maravillosa recopilación de microrrelatos centrados en la guerra: historias que explotan cada aspecto de ella, centrándose ya sea en sus guerreros, armas, estrategias, campos de batalla, hitos históricos, héroes o heroínas.
Hace un gran recuento de hechos sucedidos pero también imagina escenarios futuristas, fantásticos, de sci fi: aunque son sumamente imaginativos no desentonan con los horrores o la innovación para provocar muerte o sufrimiento, como claramente han manifestado históricamente las personas. La autora demuestra una gran erudición: tanto en relatar acontecimientos históricos como en establecer conexiones o similitudes con otros hechos o historias literarias. Habla sobre la romantización histórica de la guerra, de cómo el sistema utilitario y pragmático que domina nuestras vidas también se extiende a las batallas, la mayor eficacia para matar.
No sé si será cosa mía leyendo recopilaciones de cuentos, pero me parece que la novedad, la idea central del libro que llama la atención, se desgasta rápidamente en el libro. Es por eso que leí este libro con mucha calma. Aunque me parece que cada historia es diferente, ya sea recreando algunos o imaginando otros, es algo repetitiva. Creo que es genial escribir un libro que aborde los horrores, el absurdo y lo angustiante que puede ser la guerra: pero después de tantas historias siguen manifestando lel mismo concepto que constituye el libro. Quizás es así como deba ser en una recopilación de cuentos y si se busca eso pues es un genial trabajo: pero personalmente lo sentí un poco repetitivo. Quizás si hubiera sido un cuarto de su extensión la emoción no me habria alcanzado a abandonar, a desgastarse.
Savā jaunākajā mikrostāstu grāmatā autore apspēlē kara tematiku visdažādākajos rakursos, sākot ar rakstīšanu kā karu, beidzot ar referenci uz svarīgām vēsturiskām personībām un dažādu pasaules valstu mitoloģiskiem tēliem, kas gan apgrūtina fikcijas uztveri gadījumā, ja vēstures zināšanas nav pārāk spēcīgas. Stāstos pārādās arī feministiskais skatījums uz karu, kā arī vispārēja apcere par karadarbības, ieroču, varoņu un to virzītā progresa absurdu, un jo vairāk tādos brīžos, kad cildinām tos, kas cīņā zaudējuši. Interesanti, ka saskatāmas arī līdzības ar Havjēra Tomeo zoomorfaajiem antropomorfajiem tēliem, kā piemēram, aprakstot skudru cīņu stratēģijas stāstā "Entomologi".
Si hablamos de la microficción en español, tenemos que hablar de Ana María Shua, una autora que logra entregar microrrelatos capaces de marcar a sus lectores. En este habla de la guerra ¿y, acaso, escribir no es una guerra? ¿No lo es vivir? Estupendo.
Bueno, hasta los grandes tienen sus derrapes. Cuando se escribe un libro de 100 micros sobre el mismo tema, es imposible que todos sean obras de arte. Hay algunos geniales, pero a la mayoría se les nota mucho el artificio y método que utiliza la autora para crearlos. Me quedo con las ganas de que la autora se permita mostrarnos otra faceta, una parte de su yo, su visión personal del mundo, que al fin y al cabo ese es uno de los motivos para leer y escribir.
El libro de Shua termina con esta oración: "La número treinta y nueve recomienda dejar de hacer la guerra y dedicarse a hornear pasteles de arroz". Creo que el texto es de una vigencia innegable y de obligatoria lectura, en estos tiempos en los que hemos perdido la esperanza de vivir en paz.