Broeder Joep vertelt eerlijke, ontroerende en grappige verhalen uit de ouderenzorg
Joep van Poorten werkt als verzorgende in een verpleeghuis in Eindhoven, met (veelal) bewoners met dementie. Op Instagram en TikTok laat hij zien dat de zorg veel meer is dan alleen maar billen wassen. En dat slaat dankzij zijn humor, likeability en gouden (zorg)hart enorm aan.
In dit boek neemt Joep de luisteraar mee de afdeling op en zijn leven in. Kijk mee over zijn schouder en ontdek hoe bijzonder, aangrijpend en soms zwaar, maar ook leuk en grappig werken in de zorg kan zijn.
Ineens gaat de bel van Leny. Wanneer ik bijna bij haar kamer ben, hoor ik haar al 'Zuster, zuster!' Ik stap naar binnen, en 'Hi Leny, wat is er aan de hand?' Ze is helemaal in paniek, wijst naar een donkere hoek van de kamer en 'Daar, daar staat een man! Stuur hem weg!' Wat zeg je dan? 'Nee Leny, kan ik niet doen, zoek het maar uit'? Natuurlijk niet. Met opgeheven hoofd en grote passen loop ik naar de hoek. Ik probeer zo stoer mogelijk te klinken, maar m'n stem slaat een beetje over als ik tegen de antieke staande lamp 'Meneer, wij zijn gesloten! Ik wil u vriendelijk verzoeken om het pand te verlaten!' Als ik terugloop zeg ik tegen 'Die komt niet meer terug, hoor.'
Joep van Poorten werkt als verzorgende IG (individuele gezondheidszorg) op een psychogeriatrische afdeling van een verpleeghuis in Eindhoven. Op deze afdeling wonen mensen met een psychische stoornis die verband houdt met ouderdom, zoals (veelal) dementie. Hij is bekend van TikTok en Instagram, waar hij video's post over zijn belevenissen op zijn werk. In 2023 werd hij verkozen tot Opinieleider in de Zorg.
Herkenbare verhalen, ik heb zelf als vrijwilliger activiteitenbegeleiding en een op een maatje gewerkt met ouderen die dementie hebben. Dit deed ik in het verzorgingshuis waar mijn oma ook heeft gezeten. Je bouwt zo snel een band op met ze, ook al is het moeilijk om te zien dat ze achteruit gaan. Toen ik ging verhuizen vond ik het heel moeilijk om afscheid te nemen van mijn maatje, want ik zag haar bijna wekelijks om te wandelen of een spelletje te doen. Maar ik zou het zo weer doen als er een oproep komt voor een maatje voor een oudere in mijn wijk!
De verhaaltjes begonnen op een gegeven moment wel een beetje op elkaar te lijken, dus vandaar niet de volle 4 sterren van mij, maar ik heb zeker veel bewondering voor mensen die in de zorg werken!
Hoewel ik zelf niet in de zorg werk, heb ik door dit boek enorm veel respect gekregen voor iedereen die dat wél doet.
De manier waarop de verhalen worden verteld met humor, eerlijkheid en een flinke dosis menselijkheid maakt het een heerlijke mix van grappig en aangrijpend tegelijk. Soms zat ik te lachen, en een paar bladzijden later had ik een brok in mijn keel.
Een prachtig boek dat laat zien hoe bijzonder het werk in de zorg is, en hoeveel liefde en kracht er schuilgaat achter de dagelijkse hectiek. Echt een aanrader! 💙
?🤔 Ik was op zoek naar wat meer informatie over mensen met dementie mede omdat ik mij op gegeven heb voor vrijwilligerswerk met ouderen na mijn vakantie. Deze korte verhaaltjes waren precies wat ik zocht: mooie voor welden worden gegeven van het meebewegen met het verhaal van mensen met dementie op at moment. Ik heb zeker wat geleerd uit dit boekje en ook nog met plezier, humor, ontroering. MW5/9/25
Joep van Poorten werkt als verzorgende in een verpleeghuis in Eindhoven, met (veelal) bewoners met dementie. Op Instagram en TikTok laat hij zien dat de zorg veel meer is dan alleen maar billen wassen. En dat slaat dankzij zijn humor, likeability en gouden (zorg)hart enorm aan.
In dit boek neemt Joep de lezer mee de afdeling op en zijn leven in. Kijk mee over zijn schouder en ontdek hoe bijzonder, aangrijpend en soms zwaar, maar ook leuk en grappig werken in de zorg kan zijn.
Regelmatig zag ik op Instagram video's van mijn Helmondse stadsgenoot @broederjoep voorbij komen en het viel mij op hoe hij, met een flinke dosis humor, situaties liet zien in de zorg. En nu heeft hij dan dit boek geschreven!
Joep omschrijft ook nu weer hilarische situaties, maar niet alles blijkt altijd even leuk te zijn. Zo komen er ook hele verdrietige en heftige situaties voorbij.
Ik heb dan ook enorm respect voor Joep en zijn collega's die werkzaam zijn in de zorg, want dit is echt een roeping wat zeker niet iedereen kan uitvoeren (en ik spreek uit ervaring als ex-stagiair Verzorgende IG die tot die laatste groep behoor).
Ondanks de minder leuke momenten die je meemaakt als verzorgende, moest ik toch regelmatig lachen (zoals de momenten van de verdwaalde kunstgebitten).
Verder komen er ook gesprekken voorbij van Joep en ouderen met dementie (zo zeg ik het goed hè, @broederjoep? 😉), en ook dit vind ik heel erg knap. Want hoe ga je om met deze moeilijke situaties en zorg je voor goede en begripvolle gesprekken zodat deze mensen rustig blijven of worden.
Het is overduidelijk dat Joep geniet van zijn werk, ondanks de mindere dagen of de frustraties naar zijn collega's toe. En ik zeg heel eerlijk: als ik zelf ooit hulp nodig heb, wil ik ook een @broederjoep! Denk dat ik dan wel een grote voorraad Tena Lady nodig heb, want er zal flink gelachen worden met zo'n leuke verzorgende!
Heel erg bedankt dat we een kijkje in jouw werk en leven mochten nemen, Joep! En nogmaals: heel veel respect dat je dit werk met zoveel passie doet en mensen het gevoel geeft dat ze er toe doen.
When I learned that Broeder Joep, an Instagrammers I follow, has written a book about his work in care for elderly patients with dementia, I decided it was a must read for me, as I like most of his posts. I was curious to learn more in a bit longer episodes than one minute short videos or short texts underneath pictures.
And I must say, I liked the book. The stories about the little accidents that are really sordid, the interesting worlds people with dementia wander into from time to time, but also the social side of the work: that mostly there are too few people to do the work, the pressure to go to work even when you're absolutely I'll, the lack of time.
It was an interesting read. Recognizable as well, now that our mothers are aging and in need of more care, now they are losing much of their independence that they value so much. Now our role in their lives change and (for one more than the other) we need to learn how to go with the flow of thoughts, irrational or nor, adapt to their world and the ways they still can do things. If only we take the time. If only we have the patience.
Dit boek was zo goed en herkenbaar. Ik werk zelf ook in de ouderenzorg en al deze dingen komen zo vaak voor, leuken dingen tot niet zo'n leuke dingen. Maar ik raad het iedereen aan om dit boek te lezen.
Mooi boek ,eenvoudig geschreven met af en toe een tikkeltje humor :) en dat vind ik zelf ook zeer belangerijk op de werkvloer. Ik herkende hier zelf zoveel anekdotes in die bij ons op het werk ook wel eens durven te gebeuren bij ons ouderen met Dementie. Blij dit boek te hebben gelezen . 4🌟
Buiten het feit dat er veel koffie wordt genuttigd doorheen het verhaal, geeft het boek een mooie weerspiegeling weer van de ouderenzorg. Er zijn heel wat waarheden in terug te vinden die mooi omschreven worden met een lichte humoristische kant. Fijn dat niet alles door de rooskleurige bril wordt bekeken en dat ook zaken rond eenzaamheid, agressie en erfenissen in hun ware vorm aanbod komen. Niet alle verhalen hadden voor mij als lezer evenveel nut/waarde. Al bij al een meer dan oké boek over een verzorgende die zijn job duidelijk met hart en ziel doet!
Zoveel dingen zo ontzettend herkenbaar.. van het personeelstekort en jezelf te kort doen tot spookbellen in het verpleeghuis tot aan gesprekken met mensen over je denkbeeldig leven/tattoo’s en net dat kleine stukje aandacht schenken.
Broeder Joep is ontzettend bekend op social media met zijn uitspraken en filmpjes. Zijn boek laat zien hoe het in de zorg op een gesloten afdeling gaat. Joep je bent een ontzettende topper met zoveel liefde voor jouw cliënten, echt prachtig om te lezen!
Leuk boek geschreven door iemand die duidelijk veel passie heeft in zijn werk. Helaas zelf bekend met de dementieafdelingen maar leuk om eens inzichten vanuit een verpleger te krijgen.
Enige minpuntje vond ik de manier waarop gesprekken waren geschreven, de hele tijd aan het begin van de zin zeggen wie wat zei. Dat hoeft van mij niet, vaak is het als je een gesprek leest al duidelijk wie wat zegt haha. Maar desondanks zeker een aanrader!
Had ik dit boek maar gelezen voordat ik ooit begon als groepsassistent op een pg-afdeling. Ik denk dat me dat had geholpen bij mijn werk. Er staat geen diepgaande informatie over dementie in, maar de bejegening van Joep is overduidelijk, en het werkt.
Wat een openhartig en rauw boek! In dit boek krijg je een kijkje op een PG-afdeling en kijk je mee bij zowel mooie als treurige momenten. Joep is echt een inspiratiebron en je merkt dat hij zijn job met passie en heel veel liefde doet. Echt een aanrader!
Super leuk om te lezen. Zijn losse korte verhaaltjes, beetje column achtig. Ik heb mezelf prima vermaakt tijdens het lezen, maar ook een inkijkje gekregen in de ouderenzorg. Daarnaast ook leerzaam om te lezen hoe Joep omgaat met de mensen met dementie en meebeweegt in hun beleving.
Joep van Poorten werkt als verzorgende in een verpleeghuis in Eindhoven, met (veelal) bewoners met dementie. Op Instagram en TikTok laat hij zien dat de zorg veel meer is dan alleen maar billen wassen. En dat slaat dankzij zijn humor, likeability en gouden (zorg)hart enorm aan.
In dit boek neemt Joep de lezer mee de afdeling op en zijn leven in. Kijk mee over zijn schouder en ontdek hoe bijzonder, aangrijpend en soms zwaar, maar ook leuk en grappig werken in de zorg kan zijn.
Na het lezen van de complete Helen Grace serie was het even tijd voor iets heel anders... Ik had dit boek al een aantal keer voorbij zien komen en was nieuwsgierig geworden naar de verhalen van Joep.
Door de korte hoofdstukken en zijn humoristische schrijfstijl vloog ik door dit boek heen! Joep neemt je niet alleen mee in de leuke of grappige situaties, maar beschrijft ook de momenten die juist heel confronterend, verdrietig of heftig zijn.
Broeder Joep heeft me laten lachen, verwonderd en ontroert met zijn verhalen! Het is mooi om te lezen hoeveel persoonlijke aandacht en liefde hij voor de bewoners heeft en daar kan ik alleen maar heel veel respect voor hebben!
ℍ𝕖𝕥 𝕧𝕖𝕣𝕙𝕒𝕒𝕝 Broeder Joep werkt in een verzorgingshuis met ouderen met dementie. In dit boek geeft hij de lezer een kijkje achter de schermen in zijn werk. Bijzondere en grappige situaties worden besproken, maar tegelijkertijd komt ook naar voren wat dementie met mensen doet.
𝕄𝕚𝕛𝕟 𝕞𝕖𝕟𝕚𝕟𝕘 Ik vind de verhalen in boeken zoals deze altijd interessant om te lezen. Het is net dat kijkje achter de schermen waarvan je als buitenstaander normaalgesproken geen weet hebt. Ik vond in dit boek alleen wel erg duidelijk naar voren komen dat de werkdruk in de zorg zo hoog is en dat het een zwaar beroep is. Daaraan gekoppeld vond de auteur naar mijn mening zichzelf soms nét even iets te fantastische zorgmedewerker.
Het was mijn eerste luisterboek en dat beviel me redelijk. De gesprekken tussen Joep en de bewoners vond ik echter helemaal niet prettig luisteren. Het feit dat steeds benoemd werd wie er aan het woord was leidde mij af van de kern van het verhaal.
4 🌟 Joep heeft het echt geweldig beschreven wat de zorg inhoud en wat wij dagelijks meemaken wat voor andere niet normaal is maar voor ons wel! Enorm veel mooie realistische verhalen waar we van kunnen leren, mee kunnen leven, begrijpen en gehoord voelen 👩🏼⚕️ als VIG-MZ en bijna verpleegkundige kom ik dezelfde situaties tegen. Joep heeft het super mooi verwoord en door de korte verhalen vlieg je door dit boek heen waardoor je bijna zit te gillen “WE WANT MORE!” Om het al een goed boek. Vooral leuk als jij erover zit te denken om in de zorg branche te gaan of al een functie hebt in de zorg/ erin gewerkt te hebben. 🫶🏼
Ik zie veel van de filmpjes van Broeder Joep voorbij komen op TikTok. Het laat daar al een mooie, maar ook de minder mooie kant zien van de Zorg. De zorg die we juist zo hard nodig hebben
Het boek geeft een mooi inkijkje in de zorg, met name dan natuurlijk de ouderen zorg. Het is heel dankbaar werk maar ik geloof ook heilig dat het super zwaar is. Je hebt echt een gouden hart (en soms ook echt ballen van staal) nodig om dit werk te kunnen doen. Het is super mooi omschreven, met alle respect voor alle bewoners en iedereen betrokken bij het maken van het boek.