In dit tweede deel wordt Violet verraden en belandt ze in een helse, duistere dimensie vol hongerige wezens en fluisterende schaduwen. Terwijl haar krachten zich op onvoorspelbare en gevaarlijke wijze ontwikkelen, ontdekt ze nieuwe geheimen over haar familie en een nieuwe band die alles op losse schroeven zet. Ondertussen verdwijnen er studenten terug aan de academie en komt de realiteit zelf in de war door de magische connecties die ze heeft gesmeed.
Het idee achter het verhaal heeft potentie: een mix van duistere magie, reverse harem-dynamiek, familiegeheimen en de strijd tussen licht en duisternis in jezelf. Ik vind het concept van evoluerende krachten en interdimensionele dreiging best intrigerend en het had me echt kunnen grijpen.
Helaas wordt het plezier volledig verpest door de dramatische slechte kwaliteit van de tekst. Het boek heeft ernstige problemen met editing . En dat is zacht uitgedrukt. Zinnen en zelfs hele paragrafen worden herhaald, maar dan telkens met iets andere, vaak overbodige woorden. Het voelt alsof de auteur hetzelfde stukje verschillende versies heeft geschreven en vervolgens vergeten is de dubbele stukken te verwijderen. Dit breekt de flow compleet en haalt alle spanning en emotie eruit. Daarnaast worden belangrijke momenten soms gewoon overgeslagen, waardoor het verhaal onsamenhangend en slordig aanvoelt.
De personages, die in het eerste deel nog wel enige diepgang hadden, komen hier amper verder. De drie mannen voelen vooral als stereotype beschermers die vooral jaloers grommen en stoer doen, zonder dat je echt snapt waarom ze zo intens op de hoofdpersoon gefixeerd zijn. De nieuwe figuur die in de helse dimensie verschijnt, had interessant kunnen zijn, maar door het gebrek aan vloeiende opbouw blijft het oppervlakkig en ongeloofwaardig.
Het thema van innerlijke duisternis en verleiding tot het opgeven is boeiend, maar het wordt amper uitgediept door de rommelige structuur. De spanning die er had kunnen zijn, verzuipt in de herhalingen en technische fouten.