What do you think?
Rate this book
Trilogía Álvaro Mendiola #2
Count Julian
Exiled in Tangiers, cut off from home and country, the narrator of Count Julian rants against the homeland he was forced to leave: Spain. The second novel in Juan Goytisolo's trilogy (including Marks of Identity and Juan the Landless), this story of an exiled Spaniard confronts all of Goytisolo's own worst fears about fascist Spain.
204 pages, Paperback
First published January 1, 1970
7 people are currently reading
670 people want to read
About the author
Juan Goytisolo
179 books167 followersDesde la trilogía formada por Señas de identidad, Don Julián y Juan sin tierra, que le situó entre los mejores autores de la literatura española contemporánea, la obra narrativa de Juan Goytisolo (Barcelona, 1931) ha derivado en cada nueva singladura hacia territorios inexplorados que cuestionan siempre el género de la ficción. Esta voluntad de ir a contracorriente ha propiciado la gestación de textos tan singulares como Makbara (1980), Las virtudes del pájaro solitario (1988), La cuarentena (1991), La saga de los Marx (1993), El sitio de los sitios (1995), Las semanas del jardín (1997), Carajicomedia (2000), Telón de boca (2003) o El exiliado de aquí y allá (2008).
No obstante, Juan Goytisolo no destaca sólo como autor de ficción, sino que también cultiva con maestría el género del ensayo, con obras como Contra las sagradas formas (2007) o Genet en el Raval (2009). En 2014 se le ha otorgado el Premio Cervantes de las Letras.
========
Juan Goytisolo Gay was born in Barcelona at 1931. A vocal opponent of Franco, he left Spain for France in 1956.
In Paris, he worked as a consultant for the publisher Gallimard while he was also working on his own oeuvre. There he met his future wife, Monique Langue, and Jean Genet, who influenced his vision of literature. While living in Paris, he started the most experimental side of his books. Mixing poetry with painting and fiction with non-fiction, he explored the possibilities of language, leaving behind the social commentary of his first novels. "Marks of Identity" was the start, but then he turned even more radical with "Count Julian" and "Juan the Landless", where he rejected definitely, because of a lack of identification, his Spanish identity in favor of adopting a "cervantina" nationality.
In the 1970s he visited Marrakech often. In 1981 he bought a house there. In 1996, after the death of his wife, he moved there and adopted Morocco as his main residence.
He is widely considered one of the most important Spanish authors of his time. His brothers, José Agustín Goytisolo and Luis Goytisolo, are also writers. In 2008 he won Spain's Premio Nacional de las Letras and in 2014 the Cervantes Prize.
See also http://en.wikipedia.org/wiki/Juan_Goy...
No obstante, Juan Goytisolo no destaca sólo como autor de ficción, sino que también cultiva con maestría el género del ensayo, con obras como Contra las sagradas formas (2007) o Genet en el Raval (2009). En 2014 se le ha otorgado el Premio Cervantes de las Letras.
========
Juan Goytisolo Gay was born in Barcelona at 1931. A vocal opponent of Franco, he left Spain for France in 1956.
In Paris, he worked as a consultant for the publisher Gallimard while he was also working on his own oeuvre. There he met his future wife, Monique Langue, and Jean Genet, who influenced his vision of literature. While living in Paris, he started the most experimental side of his books. Mixing poetry with painting and fiction with non-fiction, he explored the possibilities of language, leaving behind the social commentary of his first novels. "Marks of Identity" was the start, but then he turned even more radical with "Count Julian" and "Juan the Landless", where he rejected definitely, because of a lack of identification, his Spanish identity in favor of adopting a "cervantina" nationality.
In the 1970s he visited Marrakech often. In 1981 he bought a house there. In 1996, after the death of his wife, he moved there and adopted Morocco as his main residence.
He is widely considered one of the most important Spanish authors of his time. His brothers, José Agustín Goytisolo and Luis Goytisolo, are also writers. In 2008 he won Spain's Premio Nacional de las Letras and in 2014 the Cervantes Prize.
See also http://en.wikipedia.org/wiki/Juan_Goy...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
December 2, 2023
A new day is dawning and the hero awakes…
Count Julian is a surreal satire limned with an elaborate cobweb of words.
The protagonist is an émigré living in Tangier in exile… He visits the library, roams the streets and enters bars…
He smokes kef plentifully and in his pipedreams, he resurrects Seneca:
transforms Isabel la Católica’s reproductive organs into the Underworld symbolizing contemporary Spain:
and wreaks virtual revenge on his native land: its culture, its religion, its hypocrisy and its political system:
At the bloody turns of history, nations become carnivorous and they turn into rapacious predators devouring their own human litter.
…you open one eye: a ceiling flaking from the dampness, bare walls, this new day awaiting you behind the curtain, a Pandora’s box: handcuffed beneath the blade of the guillotine: one minute more, Mr. Executioner, just a few more seconds: invent, compose, lie, make up stories: repeat Scheherazade’s marvelous exploit spanning a thousand and one brief, inexorable nights: once upon a time there was a darling little boy, the most delightful youngster imaginable: Little Red Riding Hood and the big bad wolf, a new psychoanalytic version complete with mutilations, fetishism, blood…
Count Julian is a surreal satire limned with an elaborate cobweb of words.
The protagonist is an émigré living in Tangier in exile… He visits the library, roams the streets and enters bars…
He smokes kef plentifully and in his pipedreams, he resurrects Seneca:
…in the bullring, the navel of the Hispanic nation (continually absorbed in narcissistic self-contemplation), Seneca, the Nietzschean torero of virtue, the squat (but not squatting) stoic philosopher, is gravely and modestly passing on the rudiments of his exquisite salon philosophy…
transforms Isabel la Católica’s reproductive organs into the Underworld symbolizing contemporary Spain:
…an Orpheus without a lyre, searching for Eurydice, Pollux sacrificed for love of Castor, a new Theseus, an inspired Alcides, you will worm through the oblique slit opened up in the pelvic excavation, following the shadowy course of the Acheron and skirting the vast, dead lagoon of the Styx, through the narrow, winding neck of the uterus and the spongy vaginal sacs covered with a strange, parasitic growth of blue-green algae…”
and wreaks virtual revenge on his native land: its culture, its religion, its hypocrisy and its political system:
…and with every stage trick at your command, the puppet master par excellence, you will veil the tortured crowd of penitents by lowering a radiant succession of curtains and gauze flies: the natives are drinking rum, the mulatto girls are gently blossoming in their carnival costumes: the kettle-drummers are pounding away as though proclaiming the Last Judgment: a lazy, languid island inhabited by gentle, lovable, tame blacks!: a luxurious décor of palm trees and ornamental plants!: and the procession of your fauna continues on and on amid passionate males and foolish virgins, down the streets of the festive pagan city, amid the tumultuous joy of carnival time…
At the bloody turns of history, nations become carnivorous and they turn into rapacious predators devouring their own human litter.
August 13, 2014
I wasn't all that keen on Marks of Identity, the first of Goytisolo's trilogy. It had a couple of memorable scenes, but otherwise seemed to be difficult for the sake of difficulty. Luckily, CJ is substantially shorter, so I was willing to give it a chance; and I just read Gibbon's paragraph on the original Count Julian, which reminded me of this book.
And I'm glad it did. I only wish I knew i) Spanish and ii) much more about Spanish literary history, because I suspect there's a lot going on here that I only get in a very vague way. Count Julian is a semi-mythical character who sold 'Spain' out to the invading Islamic armies in the middle ages; Goytisolo imagines himself as a Count Julian figure, who, in the words of de Sade, would perpetrate a crime so horrific that his very existence "would become the cause of some sort of disorder," and so mammoth in scale that "the effect of it would be prolonged far beyond my own lifetime." Like, you know, selling out Spain to the Muslims.
CJ the book is a description of a few such hypothetical crimes, mixed in with some extraordinary invective against Spain and the Spanish, particularly the myths of Spain (at one point they're collapsed into the dung of a famous species of Iberian goat), and most importantly, the fascist government of the late twentieth century. It's hard to tell, but it seems that most of these crimes are kind of day-dream hallucinations, though the first crime--crushing bugs in the books of great Spanish authors--is really the frame for the rest of the book. I won't repeat the content of the crimes, because, frankly, they're genuinely horrifying.
As much as I enjoy expressions of sheer disgust about speleologists, this book is even better than that. First--though my ignorance of Spanish holds me back--Goytisolo is clearly out to deform the Spanish language as much as possible, since it was taken as a symbol of Spanishness during the period. He tries, in effect, to write beautifully in an intentionally bad way, which sounds unpleasant, and occasionally is. Second, what could be a simple rant is structured around a number of recurring images and incidents, clearly inspired by musical composition. It works very well, better here than in, e.g., Javier Marias, though it works fairly well for him too. Finally, Goytisolo gets a surprising amount of content from the idea of looking: Julian stands in North Africa, looking across the straits at Spain every morning, just as a spectator stares at a snake.
So, in short, this book is linguistically challenging, symbolically rich, astonishingly well-structured, intellectually sound, and more than a little grotesque. Count Julian is an incredible character, and the ending of the book left me shaken. Not for everyone. Contemporary Anglophone readers will certainly freak out about its treatment of women (forgetting, in the process, that an assault on a woman who is symbolizing a country is at the same time an assault on the mythology of Motherlands and the use of the patria's 'femininity' in the interests of militarism and oppression). But a masterpiece nonetheless.
And I'm glad it did. I only wish I knew i) Spanish and ii) much more about Spanish literary history, because I suspect there's a lot going on here that I only get in a very vague way. Count Julian is a semi-mythical character who sold 'Spain' out to the invading Islamic armies in the middle ages; Goytisolo imagines himself as a Count Julian figure, who, in the words of de Sade, would perpetrate a crime so horrific that his very existence "would become the cause of some sort of disorder," and so mammoth in scale that "the effect of it would be prolonged far beyond my own lifetime." Like, you know, selling out Spain to the Muslims.
CJ the book is a description of a few such hypothetical crimes, mixed in with some extraordinary invective against Spain and the Spanish, particularly the myths of Spain (at one point they're collapsed into the dung of a famous species of Iberian goat), and most importantly, the fascist government of the late twentieth century. It's hard to tell, but it seems that most of these crimes are kind of day-dream hallucinations, though the first crime--crushing bugs in the books of great Spanish authors--is really the frame for the rest of the book. I won't repeat the content of the crimes, because, frankly, they're genuinely horrifying.
As much as I enjoy expressions of sheer disgust about speleologists, this book is even better than that. First--though my ignorance of Spanish holds me back--Goytisolo is clearly out to deform the Spanish language as much as possible, since it was taken as a symbol of Spanishness during the period. He tries, in effect, to write beautifully in an intentionally bad way, which sounds unpleasant, and occasionally is. Second, what could be a simple rant is structured around a number of recurring images and incidents, clearly inspired by musical composition. It works very well, better here than in, e.g., Javier Marias, though it works fairly well for him too. Finally, Goytisolo gets a surprising amount of content from the idea of looking: Julian stands in North Africa, looking across the straits at Spain every morning, just as a spectator stares at a snake.
So, in short, this book is linguistically challenging, symbolically rich, astonishingly well-structured, intellectually sound, and more than a little grotesque. Count Julian is an incredible character, and the ending of the book left me shaken. Not for everyone. Contemporary Anglophone readers will certainly freak out about its treatment of women (forgetting, in the process, that an assault on a woman who is symbolizing a country is at the same time an assault on the mythology of Motherlands and the use of the patria's 'femininity' in the interests of militarism and oppression). But a masterpiece nonetheless.
April 2, 2017
After enjoying "Señas de identidad" I followed up with this book "Reivindicación del conde don Julián" (this is the original title).
First published in 1970, Goytisolo wants to vindicate Count Julian, who allowed the Moors to invade Spain in the eighth century after the last Visigoth king, Rodrigo raped one of his daughters. Why vindication? Goytisolo was exiled to Morocco fearing the harsh politics of General Franco, and his book would not be published in Spain till after Franco's death in 1975.
Let's say Goytisolo does not mince words. This is a harsh, dire book full of revenge and disgust for Spain. He singles out Spanish born Seneca, the philosopher and Queen Isabela, the most Catholic of queens (favouring an illustrative description of her private parts). His point of view is that Spain had become too rigid and "Catholic" and allowing the muslims in would break this monolithic doctrine.
Reading this book now some 50 years later, having visited the country twice and seeing the refugee crisis now, things have certainly changed. Obviously with the end of Franco, Spain has embraced multi-culturalism even though for centuries the Jews, Muslims and Christians seem to co-exist, despite the issues today. Yes things have changed and I would like to hear Goytisolo's views now. Maybe this book helped the change.
Having said this, I enjoyed the book. Written as part poem; part treatise, it can be amusing, sad and powerful all at once. His language is wonderful, I often found myself reading it aloud. It almost needs to be spoken. At times I just read and didn't even know where he was going. It reminded me of James Joyce's "Finnegan's Wake" - you read it for the sheer enjoyment, but at least Don Julián makes sense.
Now to track down "Juan sin tierra" to round out the trilogy.
First published in 1970, Goytisolo wants to vindicate Count Julian, who allowed the Moors to invade Spain in the eighth century after the last Visigoth king, Rodrigo raped one of his daughters. Why vindication? Goytisolo was exiled to Morocco fearing the harsh politics of General Franco, and his book would not be published in Spain till after Franco's death in 1975.
Let's say Goytisolo does not mince words. This is a harsh, dire book full of revenge and disgust for Spain. He singles out Spanish born Seneca, the philosopher and Queen Isabela, the most Catholic of queens (favouring an illustrative description of her private parts). His point of view is that Spain had become too rigid and "Catholic" and allowing the muslims in would break this monolithic doctrine.
Reading this book now some 50 years later, having visited the country twice and seeing the refugee crisis now, things have certainly changed. Obviously with the end of Franco, Spain has embraced multi-culturalism even though for centuries the Jews, Muslims and Christians seem to co-exist, despite the issues today. Yes things have changed and I would like to hear Goytisolo's views now. Maybe this book helped the change.
Having said this, I enjoyed the book. Written as part poem; part treatise, it can be amusing, sad and powerful all at once. His language is wonderful, I often found myself reading it aloud. It almost needs to be spoken. At times I just read and didn't even know where he was going. It reminded me of James Joyce's "Finnegan's Wake" - you read it for the sheer enjoyment, but at least Don Julián makes sense.
Now to track down "Juan sin tierra" to round out the trilogy.
May 2, 2021
I tried to read this book numerous times and gave it an honest effort. The author’s stream of consciousness is a hard path to follow. The lack of punctuation, the run-on sentences, and the author’s tone can get quite confusing at times. Our narrator in the novel is an exiled man from Spain and from what I can gather, he tells his story. The overall feel for the book feels anti-patriotic and possibly anti-establishment. I would say “angry” best describes Juan Goytisolo’s emotional tone of the novel. It is the second book of the trilogy translated from Spanish with “Marks of Identity” the first and “Juan the Landless” the last novel. If you’re up for the challenge, give it a read. Thanks.
December 4, 2019
it's like 200 pages long and mostly consists of goytisolo imagining the destruction of spain and its inherently stupid fascist culture in increasingly violent and perverse ways with no real plot or characters, and also he talks about how exotic and cool islam is and calls spanish people 'eaters of chickpeas'. highly recommended.
December 16, 2021
qué es esto lo puedo romper
nunca la pasé tan mal leyendo un libro. Insoportable tanta solemnidad y esfuerzo por darle un simbolismo a todo. Escribo esto más de un año después porque su recuerdo fue terrible
nunca la pasé tan mal leyendo un libro. Insoportable tanta solemnidad y esfuerzo por darle un simbolismo a todo. Escribo esto más de un año después porque su recuerdo fue terrible
November 28, 2016
Qué libro tan difícil. Jamás he leído algo con tantas referencias con un estilo tan oscuro. Es una novela que funciona como amalgama onírica de situaciones que le ocurren al personaje, con pensamientos, conversaciones, de forma que está todo entremezclado y no se diferencia bien qué está pasando. Menos mal que la edición es una maravilla y te permite seguir bien la lectura.
Por lo demás, me ha gustado mucho la crítica a la España oxidada y los valores patrios que puede ser revisionados, aunque se haga en esta explosión que es el texto.
Por lo demás, me ha gustado mucho la crítica a la España oxidada y los valores patrios que puede ser revisionados, aunque se haga en esta explosión que es el texto.
October 18, 2020
Άρθρο μου για το αριστούργημα "Don Julián", του μεγαλύτερου Ισπανού τού 20ού αιώνα Juan Goytisolo. Στο περιοδικό 'Αναγνώστης', της 31.8.2017:
https://www.oanagnostis.gr/%CE%B4%CE%...
In memoriam: Juan Goytisolo
“Σε πόλεμο, ταυτόχρονα με τους Βυζαντινούς και τους Βέρβερους, οι Άραβες στρατιωτικοί ηγέτες επεκτείνουν της αφρικανικές κτήσεις τους και, ήδη το έτος 682, ο Ούκμπα είχε φτάσει στον Ατλαντικό, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει την Ταγγέρη κι έτσι, υποχρεώθηκε να παρεκκλίνει προς τον Άτλαντα,[2] [καθοδηγούμενος] από ένα μυστηριώδες πρόσωπο, στο οποίο οι μουσουλμάνοι ιστορικοί αναφέρονται σχεδόν πάντα με το όνομα Ουλιάν και το οποίο πιθανώς να ονομαζόταν και Χουλιάν ή ίσως και Ουρμπάνο, Ουλμπάν ή Μπουλιάν. Σε αυτόν επρόκειτο σύντομα να βασιστεί ο μύθος που φέρει το όνομα “Κόμης Δον Χουλιάν” και, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε εάν ήταν Βέρβερος, Γότθος ή Βυζαντινός, εάν κυβερνούσε το Σέπτεμ[3] ως κόμης, αφού η συγκεκριμένη περιοχή εξαρτιόταν τότε από το Βησιγοτθικό Βασίλειο, εάν ήταν ένας Έξαρχος ή ένας Κυβερνήτης, ο οποίος εξαρτιόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή, πράγμα που φαίνεται να είναι και το πιο πιθανό, εάν ήταν ένας Βέρβερος ευγενής της Καθολικής φυλής της Γκομέρα…
G. DE V., Historia de España“[4]
Με το απόσπασμα αυτό από την Ιστορία της Ισπανίας, του Λουίς Γκαρθία ντε Βαλντεαβελιάνο ξεκινά το μυθιστόρημά του Η Διεκδίκηση του Κόμη Δον Χουλιάν (αργότερα μετονομάσθηκε απλώς σε Δον Χουλιάν) ο μεγάλος Ισπανός συγγραφέας Χουάν Γκοϋτισόλο.
Γιατί ‘διεκδίκηση’; Γιατί από τις σελίδες του βιβλίου, ο διαβόητος ‘Δον Χουλιάν’, ο θεωρούμενος ως ο μεγαλύτερος προδότης στην Ιστορία της Ισπανίας, διεκδικεί τον ιστορικό του ‘αποχαρακτηρισμό’ από εθνικός προδότης και ‘αντι-ήρωας’ και την ανακήρυξή του, αντιθέτως, σε ήρωα της σύγχρονης Ισπανικής Ιστορίας.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα-κόλαφο, μέσω του οποίου επιχειρείται μία ολοκληρωτική αποδόμηση όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν την Ισπανική ταυτότητα. Ο κεντρικός του ήρωας Άλβαρο Μεντιόλα – κοινός και στα τρία βιβλία τής αποκαλούμενης ‘τριλογίας τής προδοσίας’[1] – ο οποίος δεν είναι άλλος από τον αφηγητή-Γκοϋτισόλο, σε μία παραληρηματική και καθηλωτική πρόζα ‘ροής συνειδήσεως’, φαντασιώνεται ότι είναι ο Δον Χουλιάν κι ασελγεί κατά συρροήν εναντίον όλων των ιερών και οσίων τής Ισπανίας. Και δεν μένει εκεί. Επεκτείνει την κριτική του και γενικότερα, κατά όλων των σχετιζόμενων με αυτήν ιδεών και φαινομένων, μερικά από τα οποία συναντώνται και σε παγκόσμια κλίμακα, όπως: το Έθνος˙ η (Καθολική) Εκκλησία κι ο Χριστιανισμός˙ η κενολόγος Ρητορική κι η επίδρασή της σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης ζωής˙ γενικά, η ταύτιση με κενές περιεχομένου Μεγάλες Ιδέες κτλ.
Εξετάζουμε στη συνέχεια πιο αναλυτικά, τον τρόπο με τον οποίο ο Γκοϋτισόλο πραγματοποιεί την αποδόμηση της Ισπανίας κι ορισμένων από τις παραπάνω κατηγορίες και φαινόμενα του σύγχρονου – όχι μόνο Ισπανικού – κόσμου.
1. Η Ισπανική ‘μάσκα’
Η Ισπανία κι η Ισπανικότητα εμφανίζονται ως έννοιες μισητές σε ολόκληρο το Δον Χουλιάν. Ακούραστα, ο Γκοϋτισόλο επιτίθεται εναντίον τους, χωρίς κανέναν οίκτο. Το βασικό του πρόβλημα με την Ισπανία φαίνεται να συνοψίζεται στην Ισπανική ‘μάσκα’,[2] όπως την αποκαλεί. Η ‘μάσκα’ αυτή συντίθεται από πολλές – επίπλαστες και, ‘μεταφυσικού’ χαρακτήρα – έννοιες, πάνω στις οποίες έχει χτιστεί η σύγχρονη εθνική Ισπανική ταυτότητα: “… να επιδεικνύεις μία πελώρια μάσκα! :[3] να αγορεύεις με στόμφο! παρακινημένος από τύψεις, ελπίδες, αμφιβολίες : υιοθετώντας μία στρατηγική μακροπρόθεσμου χρονικού ορίζοντα, μία ευπροσάρμοστη τακτική : συμμετέχοντας σε λογοτεχνικές συζητήσεις καφενείων καλλιεργώντας σημαντικές φιλίες : σεβάσμιος, μετρημένος, συνετός : με απότομες εκρήξεις τρόμου και συστολές : μέχρι την τελική αποθέωση : ακαδημαϊκή αναγνώριση, βραβείο του Οργανισμού Αλ Καπόνε![4] : …”.
Μία μάσκα πολύπλοκη, βασισμένη σε μία ακατάσχετη, κενή περιεχομένου Ρητορική, γεμάτη βερμπαλισμούς και κούφιες Μεγάλες Ιδέες, με την επίφαση ενός μέτρου και μίας σύνεσης στο παρόν, η οποία, ωστόσο, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να ατενίσει, γεμάτη αριστοκρατικό και εθνικιστικό κομπασμό, το Μεγαλειώδες της Μέλλον.
Μία μάσκα, της οποίας οι αδιαπραγμάτευτοι όροι είναι “… χαρακτήρας και ύφος μέχρι τον τάφο![5] όσο περισσότερος χαρακτήρας, τόσο περισσότερο ύφος! : όσο περισσότερο ύφος, τόσο περισσότερος χαρακτήρας! και η καρέκλα σου καλά φυλαγμένη στη Χιχόν[6] : γράφοντας διατριβές γύρω από το μυστικισμό, την ταυρομαχία, τον Στωικισμό : γύρω από την καστιλιάνικη αντίληψη της τιμής ή για το δεκάλογο του ιδανικού χριστιανού ιππότη : μετατρεπόμενος έτσι σε εθνικό θεσμό: σε ζωντανό παράδειγμα : σε φως κι οδηγό για τις νέες, καρπετοβετονικές[7] γενεές : αρρωστιάρης πια και κλινήρης : με το χέρι στην καρδιά : ιερατικής μορφής, μπροστά στα έκθαμβα πλήθη: Α, με πληγώνει η Ισπανία”![8]
Ένας μυστικισμός ψευδής (νοούμενος ως αέναος μηρυκασμός αφηρημένων μεταφυσικών ιδεών, ο οποίος εξωτερικεύεται κυρίως ως αποστροφή προς την ύλη και τη σάρκα)˙ η ταυρομαχία (ενδεδυμένη αυτήν ακριβώς την επίπλαστη μυστικιστική ‘πνευματικότητα’)˙ η στωικότητα κι η ρητορική (ολέθρια κληροδοτήματα του καταγόμενου από την Κόρδοβα Ρωμαίου φιλοσόφου Σενέκα, ο οποίος αντιμετωπίζεται από τον Γκοϋτισόλο ως ο πρωταίτιος τής σημερινής απεχθούς Ισπανικής προσποίησης)˙ το οιδαλέο Ισπανικό εθνικό αίσθημα˙ ο Χριστιανισμός: ιδού ορισμένες από τις Μεγάλες (κενές) Ιδέες που συνθέτουν αυτό που ο Γκοϋτισόλο αποστρέφεται ως την αφόρητη Ισπανική επιτήδευση, τη ‘μάσκα’. Ας δούμε πιο αναλυτικά, πώς οργανώνεται η επίθεσή του κατά αυτής της ‘μάσκας’, γύρω από τις παραπάνω συντεταγμένες.
2. Πόλεμος στη σάρκα!
Για το τόσο χαρακτηριστικό Ισπανικό μίσος κατά της σάρκας ο Γκοϋτισόλο θα γράψει: “… η ύλη, το σώμα, τα σώματα, βρίσκονται ή θα έπρεπε να βρίσκονται υπό τις διαταγές τού πνεύματος : εάν το αρνηθούν, τότε πρέπει να τους επιβληθεί δια της βίας, της ποινής, της τιμωρίας, είτε πάνω τους είτε πάνω στους άλλους : η πειθαρχία, η κάθαρση, η αιμορραγία : το profluvium sanguinis[9] : η προνοητική εξάλειψη των ερυθρών αιμοσφαιρίων κι ένα άτεγκτο και ριζοσπαστικό διαιτητικό καθεστώς …”. [10]
Το σώμα αποτελεί το θεμελιώδες πρόβλημα και πρέπει να ποδοπατηθεί, να βασανισθεί, να εξαλειφθεί, στο όνομα ενός ιδεατού, – Χριστιανικού ή άλλου, – ‘επέκεινα’. Η ζωικά υπαγορευμένη επιθυμία τού εδώ και του τώρα στιγματίζεται ως ζωώδης και ποταπή και αντιπαραβάλλεται μονίμως με ένα θρησκευτικά χρωματισμένο ιδεώδες.
Αυτή η (αυτο)τιμωρητική στάση απέναντι στη ζωή, αυτή η δογματική πειθαρχία απέναντι στο ‘καθήκον’ προς έναν Θεό, μία Πατρίδα ή οποιοδήποτε άλλο Μεγάλο Πνευματικό Ιδανικό, είναι που έχουν οδηγήσει σε μία κακώς νενοημένη Ισπανική μυστικιστική πνευματικότητα και, – όπως σωστά είχε προβλέψει ο Βίλχελμ Ράιχ, – σε μία ‘θωρακισμένη’ χαρακτηροδομή, την Ισπανική ‘μάσκα’, τον Ισπανικό ‘χαρακτήρα’ και το ‘ύφος’, σύμφωνα με τη διατύπωση του Γκοϋτισόλο.
3. Χριστιανισμός
Έτσι, η ζωή παρενοχλείται διαρκώς από την πιεστική παρόρμηση της κατάκτησης ολοένα και πιο αόριστων κι ανέφικτων μεταφυσικών ‘κορυφών’. Όπως συμβαίνει επί παραδείγματι με τη Χριστιανική ‘κορυφή’:
“…
»Ο χριστιανός ιππότης αισθάνεται βαθιά στην ψυχή του έναν πόθο για την αιωνιότητα, τόσο διακαή, ώστε δεν είναι σε θέση να περιμένει ούτε καν το φυσικό τέλος της σύντομης ανθρώπινης ζωής. Σε αντιδιαστολή με άλλου είδους ψυχές, οι οποίες προσβλέπουν στο απροσμέτρητο, διαμέσου της αργής οδού του πεπερασμένου, ο χριστιανός ιππότης φιλοδοξεί, με ένα μόνο σάλτο, να βρεθεί ίσια στην καρδιά της θείας ουσίας.»[11]
από τα σκονισμένα ράφια της βιβλιοθήκης τέσσερις αιώνες καστιλιάνικης σαπίλας σε παρατηρούν : …”.
4. Ταυρομαχία
Ή με το ‘ταυρομαχικό’ Ιδεώδες, συναφές προς όλα τα υπόλοιπα Ισπανικά ψευτο-Ιδεώδη:
“… ο Μανολέτε[12] προσφέρει τις αθάνατες διδαχές του περί γκριμάτσας και μιμητικής, περί του καρπετοβετονικού του δόγματος της απάθειας : περί του λήμματός του ‘χαρακτήρας και ύφος μέχρι τον τάφο’: τόλμη, ηρωική αποφασιστικότητα, περιφρόνηση των υλικών αγαθών, πείσμα, αδιαλλαξία : ατάραχη πίστη, χωρίς κανένα σύννεφο : νηφάλια υποταγή στο θέλημα του Θεού όσο περισσότερος χαρακτήρας, τόσο περισσότερο ύφος : όσο περισσότερο ύφος, τόσο περισσότερος χαρακτήρας …”. Το αποτέλεσμα: “… ένα ύφος αδιαπέραστο κι ερμητικό : δερματο-σκελετικής δομής, συναρμολογημένο σαν πανοπλία : ταυτόχρονα η όψη του αποκτά μία γρανιτική σκληράδα : …”.
5. Ισπανικός εθνικισμός
Αδιαφοροποίητα, πληκτικά σχεδόν, όλα ανεξαιρέτως τα σεπτά ιδανικά πάνω στα οποία δομήθηκε η Ισπανία κι η Ιδέα της οδηγούν, σύμφωνα με τον Γκοϋτισόλο, στην ίδια άκαμπτη, όσο και γελοία Ισπανική ‘μάσκα’ και, δικαίως, τα κατακεραυνώνει όλα τους, χωρίς οίκτο.
Και κυρίως την αδικαιολόγητη, όσο και γελοία, εθνική αλαζονεία των Ισπανών:
“… χάρη σε μια χούφτα επιφανών ανδρών : δάσκαλοι αγαπητοί, που τους θαυμάζουν και τους σέβονται σε παγκόσμια κλίμακα : υδροσκόποι και σπηλαιολόγοι των πιο απόκρυφων υπόγειων κοιτασμάτων, φλεβών και πηγών της ψυχής σας : ερευνητές χιλιετών ουσιών, ξεψειριστές μακρινών γενεαλογικών δέντρων : επιφανείς τζέντλεμεν υποδειγματικής κοσμικής συμπεριφοράς : θεωρητικοί της ζωτικής λογικής,[13] προάγγελοι και προπορευόμενοι του Χάιντεγκερ : υπερασπιστές του ευγενούς πολιτισμού που μάχεται τη βαρβαρότητα : εξισπανιστές της Ευρώπης, εξευρωπαϊστές της Ισπανίας[14] : … ηγέτες του τρομερού Ιβηρικού σοβινισμού, του μοναδικού και προνομιούχου ισπανόφωνου πεπρωμένου : …”.
Η εθνική αυτή αλαζονεία, στις πιο ακραίες εκδηλώσεις της, παύει να είναι απλά γραφική και γίνεται επικίνδυνα βίαιη, καθώς κρυσταλλώνεται στον ακραίο Ισπανικό εθνικισμό:
“… ύστερα, αναπολούν κοινές μνήμες και ιστορικά γεγονότα που τους αποτραβούν νοσταλγικά στη χαρούμενη, φωτεινή εποχή της γενναίας και πολεμοχαρούς νεότητάς τους : με την ανδροπρεπή αδελφοσύνη των όπλων και των γραμμάτων, της γκαρδιακής, επιστήθιας προσκόλλησης στην Παγκόσμια επιχείρηση σωτηρίας : …
τότε, ο καργιόλης ο θείος[15]
ναι, μέσα από το ανάχωμα
κι εγώ με το πολυβόλο
τους γαμήσαμε
χα χα!
τους κάναμε σκόνη
σαν τις μύγες
τακ, τακ, τακ, τακ!
α, τί εποχές κι εκείνες!”
6. Τέσσερις αιώνες υψηλής Ισπανικής Λογοτεχνίας
Ο Ισπανικός ‘θωρακισμένος’ χαρακτήρας, το φουσκωμένο Ισπανικό συλλογ��κό ‘Εγώ’ έχει δομηθεί λοιπόν πάνω στις κίβδηλες μεταφυσικές ‘αξίες’ τού μυστικισμού, της κατίσχυσης του πνεύματος έναντι της σάρκας, της βίαιης καταστολής των ‘κατώτερων’ ζωικών παρορμήσεων, του Θεού, του Έθνους, της Ταυρομαχίας. Και πίσω απ’ όλα αυτά, ξεπροβάλλει συστηματικά μία ξεδιάντροπα ‘θεατρική’ προσέγγιση στη ζωή – η Ισπανική ‘μάσκα’ – κι η συναφής με αυτήν υποδούλωση της ολότητας της ζωής στην ψευδή πραγματικότητα της Λέξης: η Ρητορική. ‘Μάσκα’ και Ρητορική κυβερνούν κάθε εκδήλωση της Ισπανικότητας, σύμφωνα με τον Γκοϋτισόλο. Κατεξοχήν πεδίο όπου θάλλουν και οι δύο, υπήρξε βεβαίως η μεγάλη Ισπανική λογοτεχνία:
“… διαλέγοντας τώρα το χαρτόδετο τόμο με τις χίλιες καλύτερες ποιήσεις τής γλώσσας : το “Δύο του Μαΐου”,[16] το σονέτο τού Ενρίκε Λόπεθ Αλαρκόν![17] : μόλις συγκρατώντας τα σάλια σου, καθώς αποθέτεις το συμπαγές κουφάρι ενός τάβανου και φλαπ! : consummatum est[18] : τσακισμένος ο αψεγάδιαστος ενδεκασύλλαβος, μουτζουρωμένο το καλοδιατυπωμένο τερτσέτο! : πνίγοντας στο λαρύγγι σου την κραυγή τού Ταρζάν : σεισμική χαρά, που θριαμβολογεί και ξεχειλίζει : …”.
Ο αφηγητής επιμελώς αφήνει εκτεθειμένα φαγητά στο σπίτι του για μέρες, στη συνέχεια συλλέγει προσεκτικά ένα ένα τα έντομα που μαζεύονται, επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη όπου βρίσκονται ορισμένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασσικής Ισπανικής Λογοτεχνίας και, λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις ώστε να μην τον αντιληφθούν οι περιφερόμενοι φύλακες, πιέζει τα νεκρά ή ημιζωντανά έντομα μεταξύ των σελίδων των πολύτιμων τόμων, εκστασιασμένος στη σκέψη τής καταστροφής σύσσωμης της εθνικής λογοτεχνικής κληρονομιάς!
Κανένα από τα μεγαθήρια της Ισπανικής Λογοτεχνίας δεν γλιτώνει από τη χλεύη και το μένος του, ειδικά οι μεγάλοι εκπρόσωποι του Ισπανικού ‘δράματος τιμής’, της περιόδου τού ένδοξου Ισπανικού Μπαρόκ: ούτε ο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα (1600-1681), ούτε ο Τίρσο ντε Μολίνα (1579-1648), ούτε το ‘τέρας’ τής κατασκευής ρίμας – όπως τον είχε αποκαλέσει ο Θερβάντες – Φέλιξ Λόπε ντε Βέγκα (1562-1635), του οποίου το πρώτο όνομα ο Γκοϋτισόλο παραφράζει χλευαστικά: “Φένιξ, το grand canard farci[19] της καστιλιάνικης λογοδιάρροιάς μας: φευγαλέα νοσταλγία, που σε παρασύρει στον όμορφο Αιώνα του Χρυσού Χαρτονιού[20] και στη σκατοχώρα σου”.
Δεν ορρωδεί ούτε καν προ του ίδιου του Θερβάντες, του κατά κοινή, αλλά και δική του ομολογία, πατέρα τής σύγχρονης ισπανόφωνης λογοτεχνίας. Κατά την προσφιλή του τακτική να επιτίθεται στην Ισπανία γύρω από συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά που την προσδιορίζουν – στη συγκεκριμένη περίπτωση, γύρω από τη λέξη ‘ρεβίθι’ – γράφει:
‘ … το εγκρατές, απέριττο, άτεγκτο, συμπαγές, εθνικό ρεβίθι : επίκεντρο και κινητήρια δύναμη των ένδοξων φλαμανδικών, ιταλικών και υπερπόντιων εκστρατειών σας : χυτήριο παραγωγής ρωμαλέων και σκληροτράχηλων ανδρών : γλυκών και καταπραϋντικών αναθυμιάσεων και πνευματώδους φλέβας : η πατρίδα σας υπήρξε, είναι και θα είναι ένας ρεβιθότοπος : και το σύμβολό σας, ήρωας απύθμενων ιβηρικών καταβολών, πεπαλαιωμένης, ταγγισμένης Σενεκικής γενεαλογίας, ο Ρεβιθότε της Μάντσα …’.[21]
7. Σενέκας
Πίσω από την κάθε μία αράδα της μεγάλης Ισπανικής λογοτεχνικής παράδοσης, ο Γκοϋτισόλο διακρίνει σταθερά τη μορφή τού Σενέκα (4 π.Χ.-65 μ.Χ.), στην οποία συνοψίζονται η μεγαλόστομη ρητορεία, η ‘στωική’ στάση απέναντι στη ζωή, η τραγική – όσο και εγωπαθής – ενατένιση ενός ένδοξου παρελθόντος κι ενός ακόμη πιο πολλά υποσχόμενου μέλλοντος:
“… πίνουν από τις πηγές των πιο καθάριων Σενεκικών ουσιών : η γενεαλογική γραμμή του Σενεκισμού, άλλοτε καλά θαμμένη όπως ο Γκουαδιάνα,[22] άλλοτε στην επιφάνεια της γης, φαρδιά-πλατιά και μεγαλοπρεπής, ποτέ δεν έπαψε να επιζεί στην Ισπανία : η στωική αποδοχή του ιστορικού πεπρωμένου είναι το προεξέχον χαρακτηριστικό της ισπανικής στάσης απέναντι στη ζωή: ο καρπέτος αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μία αργή διαδικασία αυτοκάθαρσης, σαν μία διαρκή ασκητική δοκιμασία τελειοποίησης : στα βάθη της ιβηρικής ψυχής υπάρχει ένα άφθαρτο υπόλειμμα στωικισμού το οποίο, συναδελφωμένο με το χριστιανισμό, έχει διδάξει στους ανθρώπους του Οροπεδίου[23] να υποφέρουν και να αντέχουν : τους έχει μετατρέψει σε μία κάστα αποξηραμένης κράσης, σκληρής κι ακανθώδους, μία κάστα ανθρώπων λιτών, προσαρμοσμένων στην ανοικτιρμοσύνη του ουρανού και τη φτώχεια του κλίματος : ακόμη και το τοπίο, αυτό το τόσο αγαπητό σε ‘μάς τοπίο, δείχνει μουλιασμένο στις Σενεκικές ηθικές αναθυμιάσεις όπως ευφυώς παρατήρησαν οι δάσκαλοι του 98 κι όπως το αποτύπωσαν σε αθάνατες σελίδες μετάξινου ύφους, αποφθεγματικού, ήπιου, με ένα είδος σοβαρής τρυφερότητας που θα έλεγε κανείς ότι της βγαίνει από το μεδούλι Καστίλη, ω Καστίλη! : …”.[24]
https://www.oanagnostis.gr/%CE%B4%CE%...
In memoriam: Juan Goytisolo
“Σε πόλεμο, ταυτόχρονα με τους Βυζαντινούς και τους Βέρβερους, οι Άραβες στρατιωτικοί ηγέτες επεκτείνουν της αφρικανικές κτήσεις τους και, ήδη το έτος 682, ο Ούκμπα είχε φτάσει στον Ατλαντικό, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει την Ταγγέρη κι έτσι, υποχρεώθηκε να παρεκκλίνει προς τον Άτλαντα,[2] [καθοδηγούμενος] από ένα μυστηριώδες πρόσωπο, στο οποίο οι μουσουλμάνοι ιστορικοί αναφέρονται σχεδόν πάντα με το όνομα Ουλιάν και το οποίο πιθανώς να ονομαζόταν και Χουλιάν ή ίσως και Ουρμπάνο, Ουλμπάν ή Μπουλιάν. Σε αυτόν επρόκειτο σύντομα να βασιστεί ο μύθος που φέρει το όνομα “Κόμης Δον Χουλιάν” και, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε εάν ήταν Βέρβερος, Γότθος ή Βυζαντινός, εάν κυβερνούσε το Σέπτεμ[3] ως κόμης, αφού η συγκεκριμένη περιοχή εξαρτιόταν τότε από το Βησιγοτθικό Βασίλειο, εάν ήταν ένας Έξαρχος ή ένας Κυβερνήτης, ο οποίος εξαρτιόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή, πράγμα που φαίνεται να είναι και το πιο πιθανό, εάν ήταν ένας Βέρβερος ευγενής της Καθολικής φυλής της Γκομέρα…
G. DE V., Historia de España“[4]
Με το απόσπασμα αυτό από την Ιστορία της Ισπανίας, του Λουίς Γκαρθία ντε Βαλντεαβελιάνο ξεκινά το μυθιστόρημά του Η Διεκδίκηση του Κόμη Δον Χουλιάν (αργότερα μετονομάσθηκε απλώς σε Δον Χουλιάν) ο μεγάλος Ισπανός συγγραφέας Χουάν Γκοϋτισόλο.
Γιατί ‘διεκδίκηση’; Γιατί από τις σελίδες του βιβλίου, ο διαβόητος ‘Δον Χουλιάν’, ο θεωρούμενος ως ο μεγαλύτερος προδότης στην Ιστορία της Ισπανίας, διεκδικεί τον ιστορικό του ‘αποχαρακτηρισμό’ από εθνικός προδότης και ‘αντι-ήρωας’ και την ανακήρυξή του, αντιθέτως, σε ήρωα της σύγχρονης Ισπανικής Ιστορίας.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα-κόλαφο, μέσω του οποίου επιχειρείται μία ολοκληρωτική αποδόμηση όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν την Ισπανική ταυτότητα. Ο κεντρικός του ήρωας Άλβαρο Μεντιόλα – κοινός και στα τρία βιβλία τής αποκαλούμενης ‘τριλογίας τής προδοσίας’[1] – ο οποίος δεν είναι άλλος από τον αφηγητή-Γκοϋτισόλο, σε μία παραληρηματική και καθηλωτική πρόζα ‘ροής συνειδήσεως’, φαντασιώνεται ότι είναι ο Δον Χουλιάν κι ασελγεί κατά συρροήν εναντίον όλων των ιερών και οσίων τής Ισπανίας. Και δεν μένει εκεί. Επεκτείνει την κριτική του και γενικότερα, κατά όλων των σχετιζόμενων με αυτήν ιδεών και φαινομένων, μερικά από τα οποία συναντώνται και σε παγκόσμια κλίμακα, όπως: το Έθνος˙ η (Καθολική) Εκκλησία κι ο Χριστιανισμός˙ η κενολόγος Ρητορική κι η επίδρασή της σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης ζωής˙ γενικά, η ταύτιση με κενές περιεχομένου Μεγάλες Ιδέες κτλ.
Εξετάζουμε στη συνέχεια πιο αναλυτικά, τον τρόπο με τον οποίο ο Γκοϋτισόλο πραγματοποιεί την αποδόμηση της Ισπανίας κι ορισμένων από τις παραπάνω κατηγορίες και φαινόμενα του σύγχρονου – όχι μόνο Ισπανικού – κόσμου.
1. Η Ισπανική ‘μάσκα’
Η Ισπανία κι η Ισπανικότητα εμφανίζονται ως έννοιες μισητές σε ολόκληρο το Δον Χουλιάν. Ακούραστα, ο Γκοϋτισόλο επιτίθεται εναντίον τους, χωρίς κανέναν οίκτο. Το βασικό του πρόβλημα με την Ισπανία φαίνεται να συνοψίζεται στην Ισπανική ‘μάσκα’,[2] όπως την αποκαλεί. Η ‘μάσκα’ αυτή συντίθεται από πολλές – επίπλαστες και, ‘μεταφυσικού’ χαρακτήρα – έννοιες, πάνω στις οποίες έχει χτιστεί η σύγχρονη εθνική Ισπανική ταυτότητα: “… να επιδεικνύεις μία πελώρια μάσκα! :[3] να αγορεύεις με στόμφο! παρακινημένος από τύψεις, ελπίδες, αμφιβολίες : υιοθετώντας μία στρατηγική μακροπρόθεσμου χρονικού ορίζοντα, μία ευπροσάρμοστη τακτική : συμμετέχοντας σε λογοτεχνικές συζητήσεις καφενείων καλλιεργώντας σημαντικές φιλίες : σεβάσμιος, μετρημένος, συνετός : με απότομες εκρήξεις τρόμου και συστολές : μέχρι την τελική αποθέωση : ακαδημαϊκή αναγνώριση, βραβείο του Οργανισμού Αλ Καπόνε![4] : …”.
Μία μάσκα πολύπλοκη, βασισμένη σε μία ακατάσχετη, κενή περιεχομένου Ρητορική, γεμάτη βερμπαλισμούς και κούφιες Μεγάλες Ιδέες, με την επίφαση ενός μέτρου και μίας σύνεσης στο παρόν, η οποία, ωστόσο, δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να ατενίσει, γεμάτη αριστοκρατικό και εθνικιστικό κομπασμό, το Μεγαλειώδες της Μέλλον.
Μία μάσκα, της οποίας οι αδιαπραγμάτευτοι όροι είναι “… χαρακτήρας και ύφος μέχρι τον τάφο![5] όσο περισσότερος χαρακτήρας, τόσο περισσότερο ύφος! : όσο περισσότερο ύφος, τόσο περισσότερος χαρακτήρας! και η καρέκλα σου καλά φυλαγμένη στη Χιχόν[6] : γράφοντας διατριβές γύρω από το μυστικισμό, την ταυρομαχία, τον Στωικισμό : γύρω από την καστιλιάνικη αντίληψη της τιμής ή για το δεκάλογο του ιδανικού χριστιανού ιππότη : μετατρεπόμενος έτσι σε εθνικό θεσμό: σε ζωντανό παράδειγμα : σε φως κι οδηγό για τις νέες, καρπετοβετονικές[7] γενεές : αρρωστιάρης πια και κλινήρης : με το χέρι στην καρδιά : ιερατικής μορφής, μπροστά στα έκθαμβα πλήθη: Α, με πληγώνει η Ισπανία”![8]
Ένας μυστικισμός ψευδής (νοούμενος ως αέναος μηρυκασμός αφηρημένων μεταφυσικών ιδεών, ο οποίος εξωτερικεύεται κυρίως ως αποστροφή προς την ύλη και τη σάρκα)˙ η ταυρομαχία (ενδεδυμένη αυτήν ακριβώς την επίπλαστη μυστικιστική ‘πνευματικότητα’)˙ η στωικότητα κι η ρητορική (ολέθρια κληροδοτήματα του καταγόμενου από την Κόρδοβα Ρωμαίου φιλοσόφου Σενέκα, ο οποίος αντιμετωπίζεται από τον Γκοϋτισόλο ως ο πρωταίτιος τής σημερινής απεχθούς Ισπανικής προσποίησης)˙ το οιδαλέο Ισπανικό εθνικό αίσθημα˙ ο Χριστιανισμός: ιδού ορισμένες από τις Μεγάλες (κενές) Ιδέες που συνθέτουν αυτό που ο Γκοϋτισόλο αποστρέφεται ως την αφόρητη Ισπανική επιτήδευση, τη ‘μάσκα’. Ας δούμε πιο αναλυτικά, πώς οργανώνεται η επίθεσή του κατά αυτής της ‘μάσκας’, γύρω από τις παραπάνω συντεταγμένες.
2. Πόλεμος στη σάρκα!
Για το τόσο χαρακτηριστικό Ισπανικό μίσος κατά της σάρκας ο Γκοϋτισόλο θα γράψει: “… η ύλη, το σώμα, τα σώματα, βρίσκονται ή θα έπρεπε να βρίσκονται υπό τις διαταγές τού πνεύματος : εάν το αρνηθούν, τότε πρέπει να τους επιβληθεί δια της βίας, της ποινής, της τιμωρίας, είτε πάνω τους είτε πάνω στους άλλους : η πειθαρχία, η κάθαρση, η αιμορραγία : το profluvium sanguinis[9] : η προνοητική εξάλειψη των ερυθρών αιμοσφαιρίων κι ένα άτεγκτο και ριζοσπαστικό διαιτητικό καθεστώς …”. [10]
Το σώμα αποτελεί το θεμελιώδες πρόβλημα και πρέπει να ποδοπατηθεί, να βασανισθεί, να εξαλειφθεί, στο όνομα ενός ιδεατού, – Χριστιανικού ή άλλου, – ‘επέκεινα’. Η ζωικά υπαγορευμένη επιθυμία τού εδώ και του τώρα στιγματίζεται ως ζωώδης και ποταπή και αντιπαραβάλλεται μονίμως με ένα θρησκευτικά χρωματισμένο ιδεώδες.
Αυτή η (αυτο)τιμωρητική στάση απέναντι στη ζωή, αυτή η δογματική πειθαρχία απέναντι στο ‘καθήκον’ προς έναν Θεό, μία Πατρίδα ή οποιοδήποτε άλλο Μεγάλο Πνευματικό Ιδανικό, είναι που έχουν οδηγήσει σε μία κακώς νενοημένη Ισπανική μυστικιστική πνευματικότητα και, – όπως σωστά είχε προβλέψει ο Βίλχελμ Ράιχ, – σε μία ‘θωρακισμένη’ χαρακτηροδομή, την Ισπανική ‘μάσκα’, τον Ισπανικό ‘χαρακτήρα’ και το ‘ύφος’, σύμφωνα με τη διατύπωση του Γκοϋτισόλο.
3. Χριστιανισμός
Έτσι, η ζωή παρενοχλείται διαρκώς από την πιεστική παρόρμηση της κατάκτησης ολοένα και πιο αόριστων κι ανέφικτων μεταφυσικών ‘κορυφών’. Όπως συμβαίνει επί παραδείγματι με τη Χριστιανική ‘κορυφή’:
“…
»Ο χριστιανός ιππότης αισθάνεται βαθιά στην ψυχή του έναν πόθο για την αιωνιότητα, τόσο διακαή, ώστε δεν είναι σε θέση να περιμένει ούτε καν το φυσικό τέλος της σύντομης ανθρώπινης ζωής. Σε αντιδιαστολή με άλλου είδους ψυχές, οι οποίες προσβλέπουν στο απροσμέτρητο, διαμέσου της αργής οδού του πεπερασμένου, ο χριστιανός ιππότης φιλοδοξεί, με ένα μόνο σάλτο, να βρεθεί ίσια στην καρδιά της θείας ουσίας.»[11]
από τα σκονισμένα ράφια της βιβλιοθήκης τέσσερις αιώνες καστιλιάνικης σαπίλας σε παρατηρούν : …”.
4. Ταυρομαχία
Ή με το ‘ταυρομαχικό’ Ιδεώδες, συναφές προς όλα τα υπόλοιπα Ισπανικά ψευτο-Ιδεώδη:
“… ο Μανολέτε[12] προσφέρει τις αθάνατες διδαχές του περί γκριμάτσας και μιμητικής, περί του καρπετοβετονικού του δόγματος της απάθειας : περί του λήμματός του ‘χαρακτήρας και ύφος μέχρι τον τάφο’: τόλμη, ηρωική αποφασιστικότητα, περιφρόνηση των υλικών αγαθών, πείσμα, αδιαλλαξία : ατάραχη πίστη, χωρίς κανένα σύννεφο : νηφάλια υποταγή στο θέλημα του Θεού όσο περισσότερος χαρακτήρας, τόσο περισσότερο ύφος : όσο περισσότερο ύφος, τόσο περισσότερος χαρακτήρας …”. Το αποτέλεσμα: “… ένα ύφος αδιαπέραστο κι ερμητικό : δερματο-σκελετικής δομής, συναρμολογημένο σαν πανοπλία : ταυτόχρονα η όψη του αποκτά μία γρανιτική σκληράδα : …”.
5. Ισπανικός εθνικισμός
Αδιαφοροποίητα, πληκτικά σχεδόν, όλα ανεξαιρέτως τα σεπτά ιδανικά πάνω στα οποία δομήθηκε η Ισπανία κι η Ιδέα της οδηγούν, σύμφωνα με τον Γκοϋτισόλο, στην ίδια άκαμπτη, όσο και γελοία Ισπανική ‘μάσκα’ και, δικαίως, τα κατακεραυνώνει όλα τους, χωρίς οίκτο.
Και κυρίως την αδικαιολόγητη, όσο και γελοία, εθνική αλαζονεία των Ισπανών:
“… χάρη σε μια χούφτα επιφανών ανδρών : δάσκαλοι αγαπητοί, που τους θαυμάζουν και τους σέβονται σε παγκόσμια κλίμακα : υδροσκόποι και σπηλαιολόγοι των πιο απόκρυφων υπόγειων κοιτασμάτων, φλεβών και πηγών της ψυχής σας : ερευνητές χιλιετών ουσιών, ξεψειριστές μακρινών γενεαλογικών δέντρων : επιφανείς τζέντλεμεν υποδειγματικής κοσμικής συμπεριφοράς : θεωρητικοί της ζωτικής λογικής,[13] προάγγελοι και προπορευόμενοι του Χάιντεγκερ : υπερασπιστές του ευγενούς πολιτισμού που μάχεται τη βαρβαρότητα : εξισπανιστές της Ευρώπης, εξευρωπαϊστές της Ισπανίας[14] : … ηγέτες του τρομερού Ιβηρικού σοβινισμού, του μοναδικού και προνομιούχου ισπανόφωνου πεπρωμένου : …”.
Η εθνική αυτή αλαζονεία, στις πιο ακραίες εκδηλώσεις της, παύει να είναι απλά γραφική και γίνεται επικίνδυνα βίαιη, καθώς κρυσταλλώνεται στον ακραίο Ισπανικό εθνικισμό:
“… ύστερα, αναπολούν κοινές μνήμες και ιστορικά γεγονότα που τους αποτραβούν νοσταλγικά στη χαρούμενη, φωτεινή εποχή της γενναίας και πολεμοχαρούς νεότητάς τους : με την ανδροπρεπή αδελφοσύνη των όπλων και των γραμμάτων, της γκαρδιακής, επιστήθιας προσκόλλησης στην Παγκόσμια επιχείρηση σωτηρίας : …
τότε, ο καργιόλης ο θείος[15]
ναι, μέσα από το ανάχωμα
κι εγώ με το πολυβόλο
τους γαμήσαμε
χα χα!
τους κάναμε σκόνη
σαν τις μύγες
τακ, τακ, τακ, τακ!
α, τί εποχές κι εκείνες!”
6. Τέσσερις αιώνες υψηλής Ισπανικής Λογοτεχνίας
Ο Ισπανικός ‘θωρακισμένος’ χαρακτήρας, το φουσκωμένο Ισπανικό συλλογ��κό ‘Εγώ’ έχει δομηθεί λοιπόν πάνω στις κίβδηλες μεταφυσικές ‘αξίες’ τού μυστικισμού, της κατίσχυσης του πνεύματος έναντι της σάρκας, της βίαιης καταστολής των ‘κατώτερων’ ζωικών παρορμήσεων, του Θεού, του Έθνους, της Ταυρομαχίας. Και πίσω απ’ όλα αυτά, ξεπροβάλλει συστηματικά μία ξεδιάντροπα ‘θεατρική’ προσέγγιση στη ζωή – η Ισπανική ‘μάσκα’ – κι η συναφής με αυτήν υποδούλωση της ολότητας της ζωής στην ψευδή πραγματικότητα της Λέξης: η Ρητορική. ‘Μάσκα’ και Ρητορική κυβερνούν κάθε εκδήλωση της Ισπανικότητας, σύμφωνα με τον Γκοϋτισόλο. Κατεξοχήν πεδίο όπου θάλλουν και οι δύο, υπήρξε βεβαίως η μεγάλη Ισπανική λογοτεχνία:
“… διαλέγοντας τώρα το χαρτόδετο τόμο με τις χίλιες καλύτερες ποιήσεις τής γλώσσας : το “Δύο του Μαΐου”,[16] το σονέτο τού Ενρίκε Λόπεθ Αλαρκόν![17] : μόλις συγκρατώντας τα σάλια σου, καθώς αποθέτεις το συμπαγές κουφάρι ενός τάβανου και φλαπ! : consummatum est[18] : τσακισμένος ο αψεγάδιαστος ενδεκασύλλαβος, μουτζουρωμένο το καλοδιατυπωμένο τερτσέτο! : πνίγοντας στο λαρύγγι σου την κραυγή τού Ταρζάν : σεισμική χαρά, που θριαμβολογεί και ξεχειλίζει : …”.
Ο αφηγητής επιμελώς αφήνει εκτεθειμένα φαγητά στο σπίτι του για μέρες, στη συνέχεια συλλέγει προσεκτικά ένα ένα τα έντομα που μαζεύονται, επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη όπου βρίσκονται ορισμένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της κλασσικής Ισπανικής Λογοτεχνίας και, λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις ώστε να μην τον αντιληφθούν οι περιφερόμενοι φύλακες, πιέζει τα νεκρά ή ημιζωντανά έντομα μεταξύ των σελίδων των πολύτιμων τόμων, εκστασιασμένος στη σκέψη τής καταστροφής σύσσωμης της εθνικής λογοτεχνικής κληρονομιάς!
Κανένα από τα μεγαθήρια της Ισπανικής Λογοτεχνίας δεν γλιτώνει από τη χλεύη και το μένος του, ειδικά οι μεγάλοι εκπρόσωποι του Ισπανικού ‘δράματος τιμής’, της περιόδου τού ένδοξου Ισπανικού Μπαρόκ: ούτε ο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα (1600-1681), ούτε ο Τίρσο ντε Μολίνα (1579-1648), ούτε το ‘τέρας’ τής κατασκευής ρίμας – όπως τον είχε αποκαλέσει ο Θερβάντες – Φέλιξ Λόπε ντε Βέγκα (1562-1635), του οποίου το πρώτο όνομα ο Γκοϋτισόλο παραφράζει χλευαστικά: “Φένιξ, το grand canard farci[19] της καστιλιάνικης λογοδιάρροιάς μας: φευγαλέα νοσταλγία, που σε παρασύρει στον όμορφο Αιώνα του Χρυσού Χαρτονιού[20] και στη σκατοχώρα σου”.
Δεν ορρωδεί ούτε καν προ του ίδιου του Θερβάντες, του κατά κοινή, αλλά και δική του ομολογία, πατέρα τής σύγχρονης ισπανόφωνης λογοτεχνίας. Κατά την προσφιλή του τακτική να επιτίθεται στην Ισπανία γύρω από συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά που την προσδιορίζουν – στη συγκεκριμένη περίπτωση, γύρω από τη λέξη ‘ρεβίθι’ – γράφει:
‘ … το εγκρατές, απέριττο, άτεγκτο, συμπαγές, εθνικό ρεβίθι : επίκεντρο και κινητήρια δύναμη των ένδοξων φλαμανδικών, ιταλικών και υπερπόντιων εκστρατειών σας : χυτήριο παραγωγής ρωμαλέων και σκληροτράχηλων ανδρών : γλυκών και καταπραϋντικών αναθυμιάσεων και πνευματώδους φλέβας : η πατρίδα σας υπήρξε, είναι και θα είναι ένας ρεβιθότοπος : και το σύμβολό σας, ήρωας απύθμενων ιβηρικών καταβολών, πεπαλαιωμένης, ταγγισμένης Σενεκικής γενεαλογίας, ο Ρεβιθότε της Μάντσα …’.[21]
7. Σενέκας
Πίσω από την κάθε μία αράδα της μεγάλης Ισπανικής λογοτεχνικής παράδοσης, ο Γκοϋτισόλο διακρίνει σταθερά τη μορφή τού Σενέκα (4 π.Χ.-65 μ.Χ.), στην οποία συνοψίζονται η μεγαλόστομη ρητορεία, η ‘στωική’ στάση απέναντι στη ζωή, η τραγική – όσο και εγωπαθής – ενατένιση ενός ένδοξου παρελθόντος κι ενός ακόμη πιο πολλά υποσχόμενου μέλλοντος:
“… πίνουν από τις πηγές των πιο καθάριων Σενεκικών ουσιών : η γενεαλογική γραμμή του Σενεκισμού, άλλοτε καλά θαμμένη όπως ο Γκουαδιάνα,[22] άλλοτε στην επιφάνεια της γης, φαρδιά-πλατιά και μεγαλοπρεπής, ποτέ δεν έπαψε να επιζεί στην Ισπανία : η στωική αποδοχή του ιστορικού πεπρωμένου είναι το προεξέχον χαρακτηριστικό της ισπανικής στάσης απέναντι στη ζωή: ο καρπέτος αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μία αργή διαδικασία αυτοκάθαρσης, σαν μία διαρκή ασκητική δοκιμασία τελειοποίησης : στα βάθη της ιβηρικής ψυχής υπάρχει ένα άφθαρτο υπόλειμμα στωικισμού το οποίο, συναδελφωμένο με το χριστιανισμό, έχει διδάξει στους ανθρώπους του Οροπεδίου[23] να υποφέρουν και να αντέχουν : τους έχει μετατρέψει σε μία κάστα αποξηραμένης κράσης, σκληρής κι ακανθώδους, μία κάστα ανθρώπων λιτών, προσαρμοσμένων στην ανοικτιρμοσύνη του ουρανού και τη φτώχεια του κλίματος : ακόμη και το τοπίο, αυτό το τόσο αγαπητό σε ‘μάς τοπίο, δείχνει μουλιασμένο στις Σενεκικές ηθικές αναθυμιάσεις όπως ευφυώς παρατήρησαν οι δάσκαλοι του 98 κι όπως το αποτύπωσαν σε αθάνατες σελίδες μετάξινου ύφους, αποφθεγματικού, ήπιου, με ένα είδος σοβαρής τρυφερότητας που θα έλεγε κανείς ότι της βγαίνει από το μεδούλι Καστίλη, ω Καστίλη! : …”.[24]
January 17, 2015
Curiosa lectura para los tiempos que corren; ¿reivindicar la figura del conde don Julián, la traición y la invasión musulmana de España?
Evidentemente no hay que leerlo en clave "Charlie Hebdo", seguramente nada más lejos de la intención del autor que defender el terrorismo fundamentalista. Su idea es claramente otra: luchar contra los esencialismos, defender la hibridez, la mezcla, el Otro musulmán enraizado, mal que a algunos les pese, en la historia de España.
Un buen punto de partida para reflexionar sobre las categorías de "nosotros" y "ellos", lo propio y lo ajeno.
Evidentemente no hay que leerlo en clave "Charlie Hebdo", seguramente nada más lejos de la intención del autor que defender el terrorismo fundamentalista. Su idea es claramente otra: luchar contra los esencialismos, defender la hibridez, la mezcla, el Otro musulmán enraizado, mal que a algunos les pese, en la historia de España.
Un buen punto de partida para reflexionar sobre las categorías de "nosotros" y "ellos", lo propio y lo ajeno.
Read
June 22, 2020Es ist schwer zu sagen, ob das das Werk eines Genie oder eines Wahnsinnigen ist. Ich kann vielen Assoziationsketten folgen und sie wecken mein Interesse. Schlussendlich konnte ich aber keinen Zugang zu diesem Werk finden. Dazu ist die Form zu amorph, eine Handlung ist nicht greifbar und mich schreckt auch der querulatorische Unterton.
June 28, 2020
Libro inmenso, ambicioso y que, desafortunadamente, supera, ¡y por mucho! Mis capacidades intelectuales. La historia de un apátrida y la declaración de una guerra. La historia de un odio profundamente amoroso.
December 19, 2010
Serían cinco estrellas si le hubiera entendido algo =(
March 6, 2016
he's at his excoriating best when he's writing about metaphorical vaginas
ongoing
April 16, 2024For nearly half its short length, this book more than lived up to my expectations. It takes an awful lot for a book with both a protagonist referred to consistently in the second-person singular, and a complete dependence on the colon for its endless sentences, to be readable at all, and Goytisolo succeeds with flying colors. The repetition works very well, too. There’s not much plot or other sort of content beyond descriptions of Tangier and stuff about exiles, but it doesn’t really matter: until it does.
A bit short of halfway, I found myself bored, hungry for something to swallow, which led to skipping paragraphs and looking ahead and, finally, I put the book down and moved on. Perhaps I’ll come back to it and, freshly approached, the second half will be as wonderful as the first.
A bit short of halfway, I found myself bored, hungry for something to swallow, which led to skipping paragraphs and looking ahead and, finally, I put the book down and moved on. Perhaps I’ll come back to it and, freshly approached, the second half will be as wonderful as the first.
December 16, 2025
Channels that anger i can identify with into a sweeping, violent, frothing matrix against the oppressive forces of his nation… it’s sadistic. It’s important. It’s not for everyone…
December 12, 2018
A continuance of Goytisolo's relentless assault on his native Spain (or a revision since I am reading the trilogy backwards), this time centering on the historical figure Count Julian who "allegedly opened the gates of Spain to an invasion of Moors and the consequent eight hundred years of Islamic influence." To quote the blurb, "Nothing short of the total destruction of Spain and all things Spanish will be an acceptable punishment for [Goytisolo's] exile."
The book is seething with Goytisolo's familiar anger, but without the relief of the ultimate combustion of language as inevitably culminated at Juan the Landless. It is relentless abuse, reminiscent of the tyranny of Guyotat's Eden, Eden, Eden in certain ways; a machine-gun volley of language, its fire belt-fed and unceasing until death (in Eden's case) or exhaustion (in Count Julian's).
Goytisolo's is a literature of abuse. One must accept exhaustion and fatigue as a condition of exposure to Goytisolo's language. The mind must be steeled and prepared for relentless lashing. While the violence is targeted toward his native Spain, the reader finds themselves targeted in the haphazard spread of gunfire or caught in the explosions from the indiscriminate linguistic carpet bombing.
I cannot recommend Goytisolo enough, but only to those readers who are formidable or foolhardy enough to endure his hatred, the erratic onslaught of his language, his absolute disdain and disposal of grammatical convention; for those who would invite the serpent's dripping fangs to penetrate the flesh merely to test the limits of their endurance.
The book is seething with Goytisolo's familiar anger, but without the relief of the ultimate combustion of language as inevitably culminated at Juan the Landless. It is relentless abuse, reminiscent of the tyranny of Guyotat's Eden, Eden, Eden in certain ways; a machine-gun volley of language, its fire belt-fed and unceasing until death (in Eden's case) or exhaustion (in Count Julian's).
Goytisolo's is a literature of abuse. One must accept exhaustion and fatigue as a condition of exposure to Goytisolo's language. The mind must be steeled and prepared for relentless lashing. While the violence is targeted toward his native Spain, the reader finds themselves targeted in the haphazard spread of gunfire or caught in the explosions from the indiscriminate linguistic carpet bombing.
I cannot recommend Goytisolo enough, but only to those readers who are formidable or foolhardy enough to endure his hatred, the erratic onslaught of his language, his absolute disdain and disposal of grammatical convention; for those who would invite the serpent's dripping fangs to penetrate the flesh merely to test the limits of their endurance.
December 11, 2024
In "De wraak van Don Julian" toont Goytisolo zijn walging voor Spanje, het land dat hij door de Franco dictatuur voor Marokko had ingewisseld. Het hoofdpersonage verblijft in Tanger, beschrijft in lange gedachtestromen zijn dagelijkse bezigheden en laat zich af en toe gaan in fantasieën waarin hij zijn geboorteland kleineert: Spanje is oppervlakkig, te religieus, lelijk en droog. De Julian uit de titel is een graaf die - zo vertelt de legende toch - uit wraak in 711 de Moorse invasie van Spanje faciliteerde. Alhoewel deze roman mij na het lezen van een korte synopsis zeer interessant leek, bleef daar na de laatste bladzijde niet veel meer van over. "De wraak..." bestaat uit vier delen, waarvan eigenlijk enkel het derde goed is (de fantasie over moslimtroepen die Spanje komen verwoesten). In de andere drie delen zitten hier en daar goeie stukken, maar wat daartussen staat is te lang en te vervelend geschreven. Typisch voor de tijdsperiode waarin het werd gepubliceerd, experimenteel proza dat soms serieus gedateerd is, al maakt hoofdstuk drie veel goed. 2.5/5
"vergeet dit niet, Ulbán : het geweld spreekt niet : voor plundering, verwoesting, verkrachting, verraad zul je geen woorden nodig hebben"
"vergeet dit niet, Ulbán : het geweld spreekt niet : voor plundering, verwoesting, verkrachting, verraad zul je geen woorden nodig hebben"
March 23, 2022
Una novela altamente ideológica, a la que solamente se puede llegar después de haber leído «La realidad histórica de España» de Américo Castro o «España y los españoles» del mismo autor del libro.
Como aquel don Julián, gobernador de Ceuta, que ayudó a los musulmanes a cruzar el estrecho y conquistar la Hispania visigoda, Juan Goytisolo imagina que traiciona la rancia España de Franco, para lo cual se burla de todo aquello que cree que representa la cultura española.
Sin embargo, Juan Goytisolo tampoco está libre de los males de esa España de la que se burla, pues en todo momento despide en hedor misógino que marea.
Como aquel don Julián, gobernador de Ceuta, que ayudó a los musulmanes a cruzar el estrecho y conquistar la Hispania visigoda, Juan Goytisolo imagina que traiciona la rancia España de Franco, para lo cual se burla de todo aquello que cree que representa la cultura española.
Sin embargo, Juan Goytisolo tampoco está libre de los males de esa España de la que se burla, pues en todo momento despide en hedor misógino que marea.
April 5, 2008
One of the worst things I have ever read. Boring, dull and disgusting.
August 26, 2018
Una caótica pesadilla. Un duro golpe al hermetismo español. Y una lectura vertiginosa que reivindica a la misma vez que hunde.
October 29, 2020
Me atrevo a decir que es el peor libro que me hicieron leer en la facultad (hasta ahora)
June 15, 2025
Uno difícilmente entiende la España contemporánea sin leer el Don Julián de Goytisolo, a medio camino entre el libelo y el delirio poético; Biblia del resentimiento ahincado, del dolor agudo que se deja macerar despacioso y fructifica en una geografía maldita de garbanceros y carpetovetónicos, entidades de lo más singulares que pueblan la ruin Castilla desde horas primigenias y que sin adambre de duda deleitará a los escocidos crónicos, a aquellos que aún adolecen un sedimento de sangre a flor de boca: a la vasta (llamémosla así) progredumbre enseñoreada del país, los que consecuentemente, amparados en un ahíto sentido de la justicia poética, enterraron al pobre Goytisolo entre laureles, galardones, monografías de insidia y Excelentísimas menciones; dicho todo esto Reivindicación del conde don Julián es una obra tan cruda como imaginativa, de confidencias y arrebatos aguijados por una hiel inconmensurable: erupción veraz e incontinente de un sentir: enmarcada en la tradición europea de experimentación y flujo de conciencia del s. XX y que reviste interés, creo, con independencia de su coordenada sociohistórica.
(A mí me ha molado mucho.)
(A mí me ha molado mucho.)
May 11, 2024
Durante las primeras 50 páginas, su estilo experimental y denso te repele, pero cuando empiezas a entender la desesperación de Goytisolo y comprender lo que te quiere decir te das cuenta de que es una de las mejores novelas españolas de la segunda mitad de siglo. Me ha recordado mucho a Thomas Pynchon
December 20, 2025
Posiblemente una de las mejores novelas escritas en español en el último siglo. No le pongo 5 estrellas porque la construcción de la masculinidad árabe que hace el autor es estereotipada y colonialista.
October 7, 2023
Obra mayúscula.
December 3, 2025
Hoy en día esto sería impublicable, tanto por el estilo como por lo subversivo que es.
December 13, 2025
Count Julian was the name of a real historical figure who aided the Moors into conquering Spain.
In 1970, it became the title of this book, a book that will almost certainly shock. Part of a trilogy that celebrates 700 years of Moorish/ pluralistic Spain, the concept of purity is belittled: one being the Catholic obsession with virginity, the other the blind eye to Arabic and Jewish roots. In this book we find Goytisolo annihilating Spanish mythology, Catholicism and nationalism in a revenge fantasy of the most literary, profound, difficult, often funny, yet also equally as often, savage language. There are no capital letters or periods, so you will certainly be off-kilter the whole way through, obviously intentionally so. Here be righteous vengeance against the totalitarian Catholic state that began in the Middle Ages, its Inquisition and the expulsion of Spanish Muslims and Jews in 1609. As an exile, himself, he takes Exile personally, and its crystal clear here. Even if you don’t get all the cultural allusions, you will most certainly get the drift.
It makes one wonder his feelings on post-Franco Spain? Goytisolo in 2000: "After the treatment of immigrants and Gypsies, I feel the same way about Spain as I did in Tangier (where he wrote this book). The problem is the incapacity to embrace the richness it contains. The vitality of a culture is in its capacity to assimilate foreign influences. The culture that's defensive and closed condemns itself to decadence.”
Scourge of the new Spain
Maya Jaggi
13 Aug 2000
https://amp.theguardian.com/books/200...
In 1970, it became the title of this book, a book that will almost certainly shock. Part of a trilogy that celebrates 700 years of Moorish/ pluralistic Spain, the concept of purity is belittled: one being the Catholic obsession with virginity, the other the blind eye to Arabic and Jewish roots. In this book we find Goytisolo annihilating Spanish mythology, Catholicism and nationalism in a revenge fantasy of the most literary, profound, difficult, often funny, yet also equally as often, savage language. There are no capital letters or periods, so you will certainly be off-kilter the whole way through, obviously intentionally so. Here be righteous vengeance against the totalitarian Catholic state that began in the Middle Ages, its Inquisition and the expulsion of Spanish Muslims and Jews in 1609. As an exile, himself, he takes Exile personally, and its crystal clear here. Even if you don’t get all the cultural allusions, you will most certainly get the drift.
It makes one wonder his feelings on post-Franco Spain? Goytisolo in 2000: "After the treatment of immigrants and Gypsies, I feel the same way about Spain as I did in Tangier (where he wrote this book). The problem is the incapacity to embrace the richness it contains. The vitality of a culture is in its capacity to assimilate foreign influences. The culture that's defensive and closed condemns itself to decadence.”
Scourge of the new Spain
Maya Jaggi
13 Aug 2000
https://amp.theguardian.com/books/200...
December 30, 2023
Lo leí para la facultad, pueden creer que nos iban a tocar textos aleatorios y el único q no leí y me tocó fue este?? Por no decir q NADIE quería q le toque este texto porque es re difícil de entender pero bueno yo pude y me saqué un nueve en el parcial 😘😘
No lo recomiendo ni en pedo. Si no es por las notas no se entiende nada, es muy rebuscado y tener q armar una hipótesis sobre este enfermo mental casi me saca la psiquis. NO LO LEÍ POR GUSTO PROPIO!! Por culpa de este texto no pude leer nada por como dos meses. Lo odio
No lo recomiendo ni en pedo. Si no es por las notas no se entiende nada, es muy rebuscado y tener q armar una hipótesis sobre este enfermo mental casi me saca la psiquis. NO LO LEÍ POR GUSTO PROPIO!! Por culpa de este texto no pude leer nada por como dos meses. Lo odio
November 2, 2020
eh, adónde vas?, le dices
mírame la espalda, te dice
quién te lo ha hecho?, le dices
me voy, te dice : tengo prisa
espera un poco, le dices
no puedo, te dice
por favor, le dices: creo que te conozco: tu nombre es
adiós
October 16, 2019
the book I always wished existed. The perfect book, the perfect topic, the perfect attitude, the perfect solution.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews