What do you think?
Rate this book
La palabra que vence a la muerte: Cuentos de verdadera grandeza
Un ensayo excepcional sobre las vidas de tres grandes hombres enfrentados a la pesadilla de un humanismo en quiebra.
«Los textos de Rob Riemen surgen de una profunda y firme convicción, como agua de un pozo artesiano, y por esa razón creo que son tan importantes y refrescantes».
Adam Zagajewski
«¡Hay un lenguaje, existe una palabra que vence a la muerte, y que es, pues, la expresión perfecta de la verdadera grandeza, de lo que la nobleza de espíritu puede conseguir! En cuanto volvamos a emplear ese lenguaje, el amor y el arte volverán a ser capaces de dar forma a la existencia humana. Y así se apagará, por fin, ese incendio que es la "fiesta mundial de la muerte", ese fuego que fue encendido a principios del siglo xx por los seguidores de Grandeza y la Gran Cantidad…»
Sobre Para combatir esta era :
«Una meditación audaz, valiente, original y provocativa que desafía muchos de los diagnósticos de moda en la actual crisis de la civilización occidental y ofrece perspectivas sorprendentes e inesperadas.»
Amos Oz
«Leer a Riemen es participar en un diálogo desafiante. Es experimentar tanto angustia como esperanza. Quizás estas dos cosas son, de alguna forma misteriosa, lo mismo.»
George Steiner
«Riemen llama a las cosas por su nombre y advierte que el fascismo está regresando al continente. Un libro para quienes quieren que Occidente recupere su papel de instancia moral elevada, y dedican tiempo a preguntarse cómo lograrlo.»
Anne Applebaum
«Con hermosa claridad, Rob Riemen logra que ideas complejas resulten sencillas y accesibles a cualquier lector. Su obra es la encarnación de la civilizació aquello que a veces ha sido brevemente, y que puede volver a ser de nuevo.»
Cynthia Ozick
Sobre Nobleza de espíritu :
«Una valiosa guía para orientarnos entre los grandes problemas políticos y culturales y las confusiones ideológicas del mundo en que vivimos».
Mario Vargas Llosa
«Una maravilla, un objeto no identificado, un paseo por los saberes».
Jacques Attali
«Una meditación sobre las fuerzas que amenazan a la civilización y, no menos importante, sobre las fuerzas que necesitamos con desesperación para sostenerla».
Darrin M. McMahon, The Wall Street Journal
«Los textos de Rob Riemen surgen de una profunda y firme convicción, como agua de un pozo artesiano, y por esa razón creo que son tan importantes y refrescantes».
Adam Zagajewski
«¡Hay un lenguaje, existe una palabra que vence a la muerte, y que es, pues, la expresión perfecta de la verdadera grandeza, de lo que la nobleza de espíritu puede conseguir! En cuanto volvamos a emplear ese lenguaje, el amor y el arte volverán a ser capaces de dar forma a la existencia humana. Y así se apagará, por fin, ese incendio que es la "fiesta mundial de la muerte", ese fuego que fue encendido a principios del siglo xx por los seguidores de Grandeza y la Gran Cantidad…»
Sobre Para combatir esta era :
«Una meditación audaz, valiente, original y provocativa que desafía muchos de los diagnósticos de moda en la actual crisis de la civilización occidental y ofrece perspectivas sorprendentes e inesperadas.»
Amos Oz
«Leer a Riemen es participar en un diálogo desafiante. Es experimentar tanto angustia como esperanza. Quizás estas dos cosas son, de alguna forma misteriosa, lo mismo.»
George Steiner
«Riemen llama a las cosas por su nombre y advierte que el fascismo está regresando al continente. Un libro para quienes quieren que Occidente recupere su papel de instancia moral elevada, y dedican tiempo a preguntarse cómo lograrlo.»
Anne Applebaum
«Con hermosa claridad, Rob Riemen logra que ideas complejas resulten sencillas y accesibles a cualquier lector. Su obra es la encarnación de la civilizació aquello que a veces ha sido brevemente, y que puede volver a ser de nuevo.»
Cynthia Ozick
Sobre Nobleza de espíritu :
«Una valiosa guía para orientarnos entre los grandes problemas políticos y culturales y las confusiones ideológicas del mundo en que vivimos».
Mario Vargas Llosa
«Una maravilla, un objeto no identificado, un paseo por los saberes».
Jacques Attali
«Una meditación sobre las fuerzas que amenazan a la civilización y, no menos importante, sobre las fuerzas que necesitamos con desesperación para sostenerla».
Darrin M. McMahon, The Wall Street Journal
- GenresPhilosophyPolitics
128 pages, Kindle Edition
Published September 4, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
June 26, 2026
Het duurde even voordat ik doorhad waarom dit boek me , los van de infantiele dialoog met Clio en de eindeloze reeks citaten en name dropping, niet helemaal kon bekoren of overtuigen, ondanks dat de onderliggende boodschap van Riemen aansprekend is: we hebben adel van de geest nodig.
Riemen houdt op de voor hem kenmerkende wijze een vurig pleidooi voor het humanisme, maar daaronder zit een impliciete aanname die hij nergens kritisch bevraagt. Waar mijn jeuk vandaan kwam , werd me duidelijk in de laatste bladzijden, waarin hij zinnen schrijft als “waarin ieder menselijk individu (..) weer een betekenisvol leven kan leiden” en “… om plaats te maken voor een wereld waarin de mens weer een betekenisvol leven kan leiden …”
Weer?
Riemen veronderstelt dat er een tijd en een plaats zijn geweest waar dit kon of bestond, terwijl het er eerder op lijkt dat mogelijk enkele individuen die hij aanhaalt daar een beetje in slaagden, maar tegelijkertijd klaagden over hun tijdgenoten die net als nu te weinig lezen, nadenken en te geobsedeerd zijn met geld en bezit.
Hij verlangt naar een wereld die nooit heeft bestaan, laat staan een menselijkheid die geslaagd is in wat hij voor ogen heeft.
Dat maakt zijn pleidooi niet per se minder urgent, maar het is wel te makkelijk.
Riemen houdt op de voor hem kenmerkende wijze een vurig pleidooi voor het humanisme, maar daaronder zit een impliciete aanname die hij nergens kritisch bevraagt. Waar mijn jeuk vandaan kwam , werd me duidelijk in de laatste bladzijden, waarin hij zinnen schrijft als “waarin ieder menselijk individu (..) weer een betekenisvol leven kan leiden” en “… om plaats te maken voor een wereld waarin de mens weer een betekenisvol leven kan leiden …”
Weer?
Riemen veronderstelt dat er een tijd en een plaats zijn geweest waar dit kon of bestond, terwijl het er eerder op lijkt dat mogelijk enkele individuen die hij aanhaalt daar een beetje in slaagden, maar tegelijkertijd klaagden over hun tijdgenoten die net als nu te weinig lezen, nadenken en te geobsedeerd zijn met geld en bezit.
Hij verlangt naar een wereld die nooit heeft bestaan, laat staan een menselijkheid die geslaagd is in wat hij voor ogen heeft.
Dat maakt zijn pleidooi niet per se minder urgent, maar het is wel te makkelijk.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 10, 2026
De titel van dit boek is een citaat van Thomas Mann, een van de door de schrijver van dit boek ten tonele gevoerde personen, die hartstochtelijk cultuur, lezen en waardigheid als vormen van verzet tegen barbarij cultiveerden. Het boek is een verhalende vertelling van personen die ware grootheid leefden. Ik miste in dit boek her metafysische venster op ware grootheid.
December 6, 2025
Een verkenning van een aantal schrijvers, dichters, filosofen, wetenschappers en kunstenaars die een grootheid vertegenwoordigen die niet door macht, maar door morele integriteit wordt gevormd
January 21, 2026
“Solo quien ha tenido la suerte de haber sido tocado por la amistad o el amor en tiempos de dolor y congoja sabe por experiencia que hay una palabra que derrota a la muerte”.
Más que cuentos, son ensayos, ensayos filosóficos. Aquí aparecen Thomas Mann y Katia en el hospital de Zurich; Janusz Korczak en su orfanato en el gueto de Varsovia, y Antoine Saint-Exupéry en Nueva York pensando en su Principito tras huir de la guerra en Europa (también Orwell y Faulkner y Oppenheimer y Weil). Aquí hay una intención clara: Rob Riemen quiere hablar de cómo cultivar un espíritu noble, cómo crear una gramática de la vida, cómo las artes (especialmente el lenguaje, la palabra) pueden modificar la realidad y la voluntad para poder vivir en dignidad; busca prevenir del fascismo en una sociedad cada vez más vigilada y opresiva, de avances tecnológicos y ciencia y consumismo, pero carente de valores y principios, como el amor, la amistad, la compasión, la libertad, el perdón y la verdad; busca indagar en las sombras, reconocer el propio mal para aprender a tratar con el mal de los demás, y busca dar una vuelta de tuerca a lo que significa “grandeza”, y no grandeza entendida por cantidad, sino en espíritu.
No es una lectura ciega al optimismo, también ve la oscuridad, la distopía, y el valor de la lectura y la cultura en momentos de crisis como los actuales. Leyendo este libro recordé una cita de Faulkner en Las palmeras salvajes: “Porque no hay consuelo de paz en tener razón”, y del valor de la esperanza, y de la vida que se defiende a sí misma.
Más que cuentos, son ensayos, ensayos filosóficos. Aquí aparecen Thomas Mann y Katia en el hospital de Zurich; Janusz Korczak en su orfanato en el gueto de Varsovia, y Antoine Saint-Exupéry en Nueva York pensando en su Principito tras huir de la guerra en Europa (también Orwell y Faulkner y Oppenheimer y Weil). Aquí hay una intención clara: Rob Riemen quiere hablar de cómo cultivar un espíritu noble, cómo crear una gramática de la vida, cómo las artes (especialmente el lenguaje, la palabra) pueden modificar la realidad y la voluntad para poder vivir en dignidad; busca prevenir del fascismo en una sociedad cada vez más vigilada y opresiva, de avances tecnológicos y ciencia y consumismo, pero carente de valores y principios, como el amor, la amistad, la compasión, la libertad, el perdón y la verdad; busca indagar en las sombras, reconocer el propio mal para aprender a tratar con el mal de los demás, y busca dar una vuelta de tuerca a lo que significa “grandeza”, y no grandeza entendida por cantidad, sino en espíritu.
No es una lectura ciega al optimismo, también ve la oscuridad, la distopía, y el valor de la lectura y la cultura en momentos de crisis como los actuales. Leyendo este libro recordé una cita de Faulkner en Las palmeras salvajes: “Porque no hay consuelo de paz en tener razón”, y del valor de la esperanza, y de la vida que se defiende a sí misma.
December 14, 2025
Me ha defraudado un poco, supongo que por mi culpa por tener unas expectativas. Riemen es un hombre leído, maneja la tradición europea, eso es indudable. Va haciendo un recorrido por personajes que “han tenido algo que decir” ante la muerte (Mann, Orwell, Saint-Exupéry…). Defiende una especie de humanismo civilizatorio occidental que salvará al mundo. Y pienso que es un discurso algo “pasado” y a día de hoy algo simplista. Si no se avanza o profundiza se queda en un “buenintencionismo” apuntalado en tópicos.
Lo mejor: algunas reflexiones que hay sobre el lenguaje y su poder generador; así como la crítica a una sociedad basada en lo cuantitativo lo útil.
Lo mejor: algunas reflexiones que hay sobre el lenguaje y su poder generador; así como la crítica a una sociedad basada en lo cuantitativo lo útil.
January 22, 2026
" Ara bé, no és la primera vegada a la història en què alguna cosa ha estat donada per morta, per després ressucitar. Les eres acaben, però hi ha renaixements en què la gent torna a prendre consciència del valor d'una cosa determinada.
Potser també tornarà algun dia l'amor pel llibre, l'amor per la novel·la i la poesia. Però això no passarà fins que la gent torni a adonar-se del valor que té la literatura, que l'art de viure no pot existir sense l'art de llegir. "
Potser també tornarà algun dia l'amor pel llibre, l'amor per la novel·la i la poesia. Però això no passarà fins que la gent torni a adonar-se del valor que té la literatura, que l'art de viure no pot existir sense l'art de llegir. "
May 24, 2026
Un libro fantástico como todos los que he leído hasta ahora de Rob Riemen. Una reflexión profunda sobre el ser humano, sobre los valores que nos deben guiar en la vida para conformar la mejor sociedad posible: amor, justicia, belleza, amistad, compasión. Un libro sencillamente maravilloso que nos abre las puertas a descubrir joyas literarias para continuar en esa mejora continua para ser "humanos". Recomendable a todo el mundo.
May 28, 2026
Hay partes que no me han gustado tanto, a veces demasiado europeo e imperio centrista y bastante falta de mujeres, exceptuando a Clio. Pero hay partes muy bonitas, sobre todo la última, ser utopista en tiempos distópicos. Da fuerza y ganas de caminar hacia esa distopía en la que gobiernen la conciencia social, equidad, responsabilidad, .... Yuhuuu
November 25, 2025
nunca seré la misma persona después de esto
July 17, 2026
Con una visión más esperanzadora, o al menos así me pareció, Riemen nos cuestiona nuestra humanidad en una época cuando parece que no existe. Un libro para leer y releer y compartir.
March 22, 2026
In een theatrale stijl en met een vleugje magisch realisme brengt Rob Riemen een pleidooi voor klassiek humanisme en het oude Bildungsideaal met een grote rol voor de studie van klassieke literaire werken.
Dit betoog is zo oprecht, zo vrij van enige ironie, dat het aandoenlijk wordt en ik niet anders kan dan dit boek toch drie sterren te geven.
Dat neemt niet weg dat het klassiek humanisme waar Riemen voor staat volgens mij achterhaald is.
Ik zou hier heel veel over kunnen schrijven, maar het grootste probleem met Riemens klassiek humanisme is zijn afkeer van het gegeven dat de mens ook een dier is.
Zo schrijft de auteur op p. 92:
Nog vreemder wordt het op p. 113, waar Riemen optekent:
Deze krampachtige poging om het dier-zijn van de mens zo veel mogelijk te vergeten of onderdrukken, is een eeuwenoude vergissing.
De mens is ook een diersoort, met allerlei irrationele verlangens, emoties en gewoonten die ontstaan zijn door biologische evolutie.
Het is bevrijdend om dit te erkennen. We beseffen dan dat iedereen beïnvloed wordt door irrationele drijfveren. We worden daardoor milder en vergevingsgezinder voor anderen en voor onszelf.
De gevaarlijkste en minst aangename mensen daarentegen zijn doorgaans zij die ontkennen of niet goed beseffen dat ook zij onvermijdelijk beïnvloed worden door dierlijke en dus irrationele verlangens.
Mijn antwoord op Riemens klassiek humanisme is uiteraard niet dat we ons volledig moeten overgeven aan primitieve dierlijke instincten.
Wel vind ik dat we goed moeten beseffen dat de mens ook een dier is, met een lange evolutie, waarin redelijke vermogens pas zeer laat ontstonden. Dit inzicht creëert volgens mij meer geluk dan een nogal geforceerde poging om boven ons dierlijke karakter uit te stijgen.
Dit betoog is zo oprecht, zo vrij van enige ironie, dat het aandoenlijk wordt en ik niet anders kan dan dit boek toch drie sterren te geven.
Dat neemt niet weg dat het klassiek humanisme waar Riemen voor staat volgens mij achterhaald is.
Ik zou hier heel veel over kunnen schrijven, maar het grootste probleem met Riemens klassiek humanisme is zijn afkeer van het gegeven dat de mens ook een dier is.
Zo schrijft de auteur op p. 92:
[Ieder mens kan] deze transcendente ideeën [...] zich eigen maken door zich te verheffen boven zijn dierlijke instincten en driften.
Nog vreemder wordt het op p. 113, waar Riemen optekent:
[Het besef] van een geestelijke wereld en een aan ons transcendente morele orde, laat de nietige mens groter dan de natuur zijn.
Deze krampachtige poging om het dier-zijn van de mens zo veel mogelijk te vergeten of onderdrukken, is een eeuwenoude vergissing.
De mens is ook een diersoort, met allerlei irrationele verlangens, emoties en gewoonten die ontstaan zijn door biologische evolutie.
Het is bevrijdend om dit te erkennen. We beseffen dan dat iedereen beïnvloed wordt door irrationele drijfveren. We worden daardoor milder en vergevingsgezinder voor anderen en voor onszelf.
De gevaarlijkste en minst aangename mensen daarentegen zijn doorgaans zij die ontkennen of niet goed beseffen dat ook zij onvermijdelijk beïnvloed worden door dierlijke en dus irrationele verlangens.
Mijn antwoord op Riemens klassiek humanisme is uiteraard niet dat we ons volledig moeten overgeven aan primitieve dierlijke instincten.
Wel vind ik dat we goed moeten beseffen dat de mens ook een dier is, met een lange evolutie, waarin redelijke vermogens pas zeer laat ontstonden. Dit inzicht creëert volgens mij meer geluk dan een nogal geforceerde poging om boven ons dierlijke karakter uit te stijgen.
March 22, 2026
In deze duistere tijden biedt de auteur een sprankje hoop door ons te tonen hoe we aan de bedrukkende en beklemmende kracht van nietsontziende dictators en almachtige superrijken kunnen weerstaan.
Nu alleen nog hopen dat er een groeiende beweging van volgers uit ontstaat...
Nu alleen nog hopen dat er een groeiende beweging van volgers uit ontstaat...
Displaying 1 - 12 of 12 reviews