Valentino voelt aan als een ouderwetse parabel. Eigenlijk wordt er heel weinig in gezegd en zijn er weinig boeiende personages. De meesten onder hen ondergaan het leven. En hun bestaan is eigenlijk een lijdensweg. Dat ze dan bovendien zichzelf niet kunnen zijn, maakt het nog erger. Alleen de ontknoping verklaart een en ander een beetje. En toch beklijft het wel op de ene of de andere manier. Het gaat over mensenlevens die ooit wel enige belofte inhielden, maar op een gegeven moment zijn het logge zeeschepen wiens koers traagjes misloopt en niet te keren blijkt…