Wie heeft de macht over je lichaam? Op elke feministische golf volgt een tijdperk van backlash, en ook nu laait de cultuuroorlog op. Terwijl het neoliberale girlbossfeminisme overwinningen boekt, groeit onder mannen een gevoel van machtsverlies. Eva Hofman onderzoekt de giftige tegenreactie van het patriarchaat: luidruchtig, ziedend en viral. Aan de hand van scherpe essays over klassieke misogynie, rechtse feministen en de hedendaagse digitale backlash laat ze zien hoe vrouwenhaat zich telkens opnieuw uitvindt.
Eva Hofman (Amsterdam, 1995) werkt als onderzoeksjournalist en technologieverslaggever bij weekblad De Groene Amsterdammer. Daar publiceert ze artikelen, onderzoeken en essays over internetcultuur, feminisme en de macht van big tech.
Het lezen van dit boek deed me realiseren hoe weinig ik eigenlijk weet over feminisme en haar geschiedenis - en hoe bevoorrecht ik dus ben. Het bestaat uit essays over verschillende hedendaagse thema’s binnen het feminisme en daaraan gerelateerde onderwerpen zoals de manosfere en neoliberalisme. Voor een redelijke beginneling als ik ligt het denktempo vrij hoog. Daarmee is dit boek voor mij een inspiratiebron en aanzet tot het beter en meer nadenken over en lezen van feministisch werk.
je zal maar een boek schrijven wat het patriarchaat en feminisme belicht in al hun veelvoudigheid, én hoopvol is zonder preachy te worden. applaus, zegt deze meid in je feed.
Een leesbaar en onleesbaar boek tegelijk. Soms las het vlot en kon ik het meeste volgen, het andere moment werd veel tegelijk uitgelegd in enkele zinnen en stonden er veel woorden en verwijzingen die ik niet kende of begreep. Zegt misschien iets over mij, of juist over Hofman’s eigen bubbel. Desalniettemin een goed en belangrijk boek.
I'm not usually a non fiction reader, but books like these always intrigue me. it was a very refreshing pov discussing different waves of feminism but not in a condescending way. it was mostly focused on the role of the patriarchy and it's insane to see how much influence that actually has in daily life. I was also very happy to see trans experiences included because usually those get overlooked when speaking about feminism and patriarchy
Note to self; als je verrast wil worden door een boek, moet je niet al het journalistieke werk van de auteur al hebben gelezen.
Verder zijn de analyses van Hofman raak en de anekdotes grappig en herkenbaar. Hofman is wat mij betreft een onmisbare kritische en nuchtere stem in t huidige debat. Niet vies van obscure karakters of ideeen, maar chronisch online genoeg om alles met genoeg populaire referenties aan elkaar te lijmen. Kijk uit naar het volgende boek!
Heel sterk boek! Hofman trekt aan de hand van zeer recente anecdotes uit vooral de internetcultuur feministische wetenschappelijke literatuur 2025/26 in. Hele scherpe analyses, een perfect beginpunt om kennis te nemen van eerder werk. Ik kijk uit naar haar volgende boek en ga ondertussen verder/beginnen met het lezen van bijv. bell hooks en Donna Haraway.
Eye opener, ik voel mij licht ongemakkelijk en vooral nog maar eens geprivilegieerd na het lezen van dit boek. Herkenbaar met momenten maar tegelijk ook heel confronterend hoe veel geschiedenis én onwetendheid er rond dit thema is! Straf!
Dit boek is een aanrader voor wie op zoek is naar een modern feministisch perspectief, met een duidelijke focus op het patriarchale systeem waarin we leven. Eva Hofman gebruikt actuele, humoristische en genuanceerde anekdotes en verwijzingen, die de onderwerpen relevant maken in onze huidige online cultuur. Het boek dwingt de lezer na te denken over haar eigen rol binnen het patriarchaat. Soms worden de zinnen wat lang en complex, wat de leesbaarheid af en toe vermindert. Desondanks is het een goed non-fictie boek om mee te beginnen als verdieping in het feminisme.
Ken je dat: een boek lezen en daarna een ander mens zijn? Ik hoop het voor jou. Maar dus echt hé: je hoofd knettert, je buik rommelt, je hart bons harder. Je onderlijnt de helft van het boek. En ja; dingen die je herkent, beaamt, toejuicht. Maar ook zaken die je nog nooit zo bekeek, waar je nog niet eerder over nadacht, die je nog niet helemaal snapt maar waarvan je diep in je borst voelt dat het klopt.
Eva Hofman mag voor mij in het rijtje aansluiten bij Maggie Nelson en Eileen Myles, Man neemt vrouw is veel. In 205 pagina’s neemt Hofman je mee langs: een machtige minderheid, moraliteit versus moralisme, de vierde golf, anti-gezin, meme-format, vechtsport MMA, geen backlash maar een restauratie, de dood van de romankunst,… Ze goochelt met namen zoals; bell hooks, Susan Sontag, Jia Tolentino, Germaine Greer, Dolly Alderton, Basje Boer, Donna Haraway,…
Onderwerpen en mensen waar ik van hou en soms nog nooit van gehoord had. Ik postte hele pagina’s op mijn Instagram, had boeiende gesprekken met (ook mannelijke) vrienden over wat ik las en voelde me vooral blij en dankbaar. Al klinkt dat flauw. Maar hoe geweldig is het dat er boeken verschijnen die je anders naar de wereld laten kijken!?
Gelezen voor de feministische leesclub binnenkort bij Huis De Pinto waar Eva Hofman te gast is.
Sterke essaybundel over recente ontwikkelingen op het gebied van misogynie, manosfeer en groeiende conservatieve tegenreacties op het feminisme. Vrouwenhaat raakt genormaliseerd, is - zeker online - steeds duidelijker aanwezig en patriarchale normen keren terug door de groeiende invloed van sociale media.
Er worden belangrijke vragen opgeroepen vanuit verschillende invalshoeken, waarbij onderwerpen in sneltreinvaart behandeld worden. Sommige begrippen hadden nog wat meer ingeleid kunnen worden en voor mij is niet altijd even helder hoe voorbeelden die worden aangehaald zich verhouden tot de centrale thematiek. Zo vind ik bijvoorbeeld het hoofdstuk over podcastmaker Dasha Nekrasova te lang duren en weinig toevoegen.
“Voor de kennis, de analyse en de strategie zijn we schatplichtig aan de generaties die ons voorgingen. Het optimisme zijn we verschuldigd voor iedereen die na ons komt.”
Essays die strijdlustig zijn zonder ‘preachy’ te klinken. Ze geven een scherpe persoonlijke kijk op de verschillende feministische golven zonder geschiedkundig te klinken. Zo’n boek dat voelt als een persoonlijk gesprek en me uitdaagt om verder te kijken.
Zoals een vorige lezer in mijn uitgave van dit boek krabbelde: "totale quatsch! Leest als een slap VS-centrisch aftreksel van Srinivasan's Right to Sex" - mee eens.
Hofman heeft op een interessante manier de geschiedenis van het feminisme en feministisch denken verweven met actuele vraagstukken en problemen, zoals bijvoorbeeld de manosfeer.
Het interessantste vond ik hoe ze benadrukte dat binnen onze kapitalistische/neoliberale samenleving de focus wordt gelegd op individuele verantwoordelijkheid en vrije keuze. Hierdoor gaan mensen meebewegen met het systeem en het verder in stand houden i.p.v. het systeem in vraag te stellen/veranderen (vernietigen!). Dit zie je ook online terug bij spirituele influencers en bij de manosfeer. Ook hier wordt opnieuw heel binair naar gender kijken en beide onlinecommunities vervallen in gender-essentialisme. Bij spirituele influencers wordt ‘vrouwelijkheid’ bijvoorbeeld reduceren tot intuïtieve kennis waar je niet in kan ‘groeien’, die je niet kan cultiveren, omdat ze zogezegd aangeboren en natuurlijk is. Het probleem én de oplossingen worden dus bij het individu gelegd, i.p.v. naar het systeem te kijken en deze te veranderen. Hetzelfde gebeurt in de manosfeer: jongens en mannen zijn boos en kwetsbaar door structurele problemen binnen het systeem, maar 'de andere' (de vrouw, de trans persoon, ...) wordt aangewezen als de ‘schuldige’.