Tijdens het greppelen, een onderdeel van de ontgroening, bevindt Eline Balfour zich met haar broek op haar knieën tussen haar medenovieten. Het is de poort naar het lidmaatschap van de uvsv, het Utrechtse vrouwencorps. Samen met haar nieuwe vriendin Binkie vindt ze al snel haar plek in een jaarclub en in een fijn huis met eigenzinnige meisjes en een hond die tampons eet. Maar dan ontmoet ze David, een charmante jongen die worstelt met een geheim en de verwachtingen binnen het usc. Onbedoeld stelt hij Eline bloot aan de schaduwzijden van het corpsleven. In een wereld waarin status en saamhorigheid hand in hand gaan met ongeschreven regels, laat Uf zien wat het betekent om jezelf te blijven binnen een systeem dat daar niet altijd om vraagt.
een kritische analyse van het corpsleven biedt een mooi vertrekpunt voor een roman - maar dit boek wilde te veel. De kritieken waren voor mij een beetje 'on the nose', ik had het sterker gevonden als socialisering van het corps subtieler naar voren kwamen. Nu voelde het niet altijd realistisch, met name de eind scene met de publieke speech voelde meer als een fanatasie van wat zou moeten gebeuren dan hoe het daadwerkelijk zou gaan.
(eigenlijk 2.5 ster en btw ik verhuis naar Fable dus dit is mn laatste review xx vind mij daar) ja ik had wel wat meer verwacht van dit boek, vooral vanwege de nabijheid van de setting (niet dat ik ooit lid was van het corps of corps-adjacent) maar it was not hitting the right spot. sommige passages voelden heel geforceerd, de auteur wilde heel duidelijk een activistische, feministische boodschap overbrengen en laat de personages dan heel geforceerd praten over alledaagse seksisme en mysogonie waarbij iedereen het met elkaar eens is en nogal verzucht dat het leven zo oneerlijk is ingedeeld. ben het ermee mee eens, daar niet van, maar het is super saai om een niet-schurend gesprek te lezen over iets waarvan we het toch wel redelijk over eens zijn. en het was niet echt een kritisch boek, dat probeerde het wel te zijn door spottend over rijke families te praten die stuk voor stuk lid worden van het corps, maar uiteindelijk wordt diezelfde traditie waar die mensen onderdeel van zijn ook aangeprezen.
“mannen hebben over het algemeen zo’n blik in hun ogen (…) de blik die jouw plek in de wereld bepaalt. Die zegt dat vrouwen er zijn om beoordeeld te worden door mannen.”
Ik was sceptisch: een verhaal over het corpsleven, kan dat nog geschreven worden zonder alle open deuren in te trappen? Maar dat kan zeker: Uf is een goed geschreven verhaal dat goed de aantrekkingskracht en daarmee de complexiteit van corpora laat zien. Tot het einde toe verrassend en vooral de vrouwelijke bijpersonages zijn bijzonder charmant en geestig neergezet. Ik vond de dialogen iet wat ongeloofwaardig: zo belerend praat men over het algemeen niet met elkaar, in sociale situaties. Verder denk ik dat je een bepaalde fascinatie voor dan wel ervaring met het onderwerp moet hebben om dit boek leuk te kunnen vinden.
Halverwege gestopt met luisteren, omdat dit boek zo uitleggerig was. De personages zijn elkaar constant van alles aan het uitleggen. Bovendien heeft Van den Berge alle nieuwsberichten over het corps van de afgelopen decennia in dit boek willen verwerken. Ik vroeg me echt af voor wie dit boek nou is geschreven, want het ligt er zo dik bovenop allemaal.
Voor mij kreeg het boek daarmee zo'n hoog Floortje Bellefleur-gehalte, dat ik ben afgehaakt...
Er zit super veel herkenbaars in. Het boek laat mooie kanten zien van saamhorigheid binnen een vereniging. Ook de ‘vanzelfsprekendheid’ van een succesvol leven en kritiek daarop wordt genoemd. Het zijn haast te veel thema’s bij elkaar. Het verhaal neemt een wending waarop je eigenlijk de hele tijd zat te wachten. Je wist dat zoiets zou gaan gebeuren. Hoe het eindigt is wat irrealistisch denk ik. Maar wel mooi voor het verhaal.
Wat ik ervan vond kan ik verder niet goed omschrijven. Vraag mij dat maar persoonlijk joe!
Krachtig verhaal verteld vanuit twee perspectieven; in eerste instantie was ik bang dat het verhaal de stereotypen behorend bij het corps niet zou ontstijgen. Langzaamaan bouwt Jojanneke van den Berge op naar een apotheose.
Het is een boek dat ik mijn leerlingen aanraad; de kracht van het boek zit 'm ook in het bespreekbaar maken van de thema's voor deze leeftijdscategorie: seksisme, doofpotcultuur en de verantwoordelijkheid die ook oud-leden hebben.
Ik ben benieuwd hoe dit boek in corporale kringen ontvangen wordt - waar ligt de grens tussen werkelijkheid en fictie? Wat mij betreft brengt het verhaal de werkelijkheid dichterbij. Een roman om over in gesprek te gaan. Een roman om over na te denken.
Interessant inkijkje in een wereld die ik, bij nader inzien nogmaals bevestigd, terecht gesloten heb gehouden voor mezelf. Het boek probeert een genuanceerd beeld van het corpsleven neer te zetten en ondanks dat het de auteur lukt om je het gevoel mee te geven waarom het ook zo competitief mooi, thrilling en traditie-gedreven kan zijn, bekroop mij toch continude vraag waarom je je vrijwillig zou blootstellen aan de potentiële goedkeuring van een groep die, op veel fronten, minder progressief is dan de rest van de studentenwereld, ten koste van, always, vrouwen en queerpersonen. Joejoe.
Eigenlijk 4,5 ster. Ik vind het een heel interessant boek, en echt goed uitgewerkte personages. Heel aangrijpende gebeurtenissen. Ik miste alleen op het einde een soort afloop voor David, vandaar de halve ster. Maar zeker een aanrader ook al heb je niks met studentenleven te maken!
Veel tell, minder show (al wordt dit gaandeweg het boek beter). Mede daardoor krijg je weinig inzicht in de persoonlijkheid en gedachten van de personages. Wat beweegt hen om in het keurslijf van het corps te willen? Waarom stellen de vrouwen, die zich erg bewust zijn van hun feministische voorgeschiedenis, zichzelf vrijwillig bloot aan een haag van 'hoeren' roepende mannen? Ik had het graag willen begrijpen.
Het boek leest verder als een afrekening met media die van een afstandje schrijven over het seksisme binnen het corps.
Een Nederlandstalig boek van eigen bodem, iets wat ik vaker wil gaan lezen en waarbij dit een naar mijn idee goede start is geweest. Uf is niet een boek dat ik zelf tegen het lijf ben gelopen, maar wat pas vorige maand is uitgekomen, en waar ik bar weinig promotie voor ben tegengekomen.
Dat is het fijne van boekenclubs, je krijgt aanraders gebaseerd op wat anderen weten, leuk vonden, of via via hebben gehoord, in plaats van dat je iets voorgeschoteld krijgt door je eigen gepersonaliseerde algoritme dat de meeste social medias voor je hebben.
Uf is een boek dat zich afspeelt in de corpswereld, iets wat voor mij totaal vreemd is. Ik ben, zoals dit boek zo leuk zegt, 'maar een HBO student', en die weten toch niet hoe het hoort. De manier waarop de maniertjes, de rituelen en de verwachtingen worden beschreven in dit boek is een vermakelijk maar soms ook heftig inkijkje in dit toch meestal exclusieve wereldje.
Het doel van het boek was dan ook vrij snel duidelijk, de kritische noot stond er vanaf het begin in. En hoewel soms toch ook wat naïeve personages, waren er genoeg analyses van gedrag en 'waarom-doet-men-dit' verwerkt in het boek.
Eline is een leuk, maar ondanks haar intelligentie, toch wat naïef meisje die niet voldoende is gewaarschuwd door haar ouders over de wereld waar ze vanaf nu deel van gaat maken. Waar ze een leuk mens is om te volgen in het boek, denk ik dat de auteur met haar schrijfstijl en keuzes de plank net missloeg.
Door de wisselende perspectieven lijkt het een hele periode alsof zowel David als Eline een hoofdpersoon in dit boek zijn, maar dit is na ongeveer de helft van het boek toch ineens een stuk minder het geval, waarin blijkt dat David en zijn bijkomende verhaallijnen meer gebruikt worden om Eline's verhaal verder te helpen.
David begint heel sterk maar maakt niet de persoonlijke ontwikkelingen die ik had verwacht, maar je kunt het ook niet volledig evalueren omdat er heel veel losse eindjes zijn. Bijna alsof de auteur een tweede boek voor hem had bewaard terwijl deze op andere gebieden van het verhaal er totaal niet lijkt te komen.
Overigens heeft van den Berge het dan wel heel goed gedaan met haar schrijfstijl als het aankomt op spanning opbouwen en de lezers maar laten gokken en invullen wat er is gebeurd op de momenten dat al deze wisselende perspectieven je niet het volledige beeld gaven.
Het was, buiten mijn kritiek om, een heel vermakelijk boek en ik wil ook graag mijn complimenten geven voor het prettig voorgelezen Nederlandse audioboek, wat maakte dat ik er zo doorheen vloog. De humor en manier van brengen deed dit boek ten goede.
Ik blijf echter bij mijn punt dat van den Berge echter of de focus meer op Eline had moeten leggen, of gewoon twee losstaande boeken had moeten schrijven zodat zowel Eline als David tot hun recht hadden kunnen komen.
Het einde had wat hoge "eind-goed-al-goed met een musical twist" gevoel, maar ik kon het hebben.
In Uf maken we kennis met Eline Balfour, die vanuit Groningen naar Utrecht verhuist om te studeren. Ze wordt lid van het Utrechtse vrouwencorps en belandt tijdens haar ontgroening al snel in een wereld vol tradities, ongeschreven regels en sterke onderlinge banden. Ze sluit vriendschap met Binkie en voelt zich al snel thuis binnen haar jaarclub en het Poppenhuis, waar ze samenwoont met andere vrouwelijke corpsleden. Eline voelt zich steeds meer als een vis in het water.
Dan ontmoet ze David, die al enkele jaren lid is van het corps. David worstelt met zijn plek binnen een omgeving waarin status, aanzien en conformiteit centraal staan. Door haar relatie met David wordt Eline geconfronteerd met een andere, donkerdere kant van het corpsleven—een kant die haaks staat op het veilige en warme gevoel dat zij aanvankelijk ervaart.
Jojanneke van den Berge beschrijft het reilen en zeilen van het corpsleven afwisselend vanuit het perspectief van Eline en David. Hierdoor krijgt de lezer zowel het vrouwelijke als het mannelijke gezicht van deze wereld te zien. Beide personages kampen met onzekerheden en innerlijke conflicten, wat hen herkenbaar maakt. De schrijfstijl is vlot en meeslepend. Je kruipt diep in hun gedachten en gevoelens, die soms rauw en confronterend worden neergezet.
Van den Berge weet zowel de aantrekkelijke als de problematische kanten van het corpsleven scherp te schetsen. Ze laat zien hoe moeilijk het is om trouw te blijven aan je eigen normen en waarden binnen een systeem van decennialange tradities, waarin afwijkend gedrag nauwelijks wordt getolereerd. Tegelijkertijd is er aandacht voor de hechte vriendschappen en het warme bad dat het corps ook kan bieden. Daarmee geeft Uf een inkijk in een wereld die voor veel buitenstaanders gesloten blijft. Uf is een intense en meeslepende roman die je niet koud laat. Het boek zet aan tot nadenken over identiteit, groepsdruk en de prijs die je soms betaalt om ergens bij te horen. Het beschrijft de zoektocht van jonge mensen naar zichzelf binnen een strak omlijnd systeem.
vond het mezelf toch wel verschuldigd dit boek te lezen, op zoek naar herkenbaarheid maar ook de kritiek. was heel benieuwd naar hoe de schrijfster dit onderwerp en deze boodschap in een roman zou kunnen verwerken en dat ging toch best goed. er zit wel heeel veel in 1 (corps)jaar (lol) gepropt waardoor het soms een beetje onrealistisch overkomt. sommige stukken staan vol van de uitleg maar dat is om een bredere doelgroep te bereiken misschien ook wel noodzakelijk. een vrouwonvriendelijk stereotype dat natuurlijk geheel bevestigd wordt maar waarbij ook een duidelijke kanttekening is dat het overál gebeurt. ik hoop dat het kan dienen een eyeopener voor niet alleen corpora maar voor de samenleving in het algemeen. overigens vond ik de wijze lessen over vriendschap en jezelf ontwikkelen heel leuk!
Dit boek vond ik eerst saai. Het was voor mij vooral informatief en een ver-van-mijn-bed-show. 20 jaar geleden was niemand van mijn hbo-studie lid. Het zou ook werkelijk niets voor mij geweest zijn. Afijn, later werd het boek alsnog boeiend. Helaas vanwege problemen die in dit boek fictief zijn, maar voor veel anderen bittere realiteit. Jojanneke zegt in een interview dat het risico op seksueel geweld groter is binnen de context van dergelijke studentenverenigingen en dat de kans dat jongens daders worden in deze context maar liefst driemaal groter is (volgens onderzoek uit de VS). Echt bizar. Het is alleen maar positief dat hier meer aandacht voor komt. Verder ben blij dat mijn nichtjes lid werden van Navigators, vast niet perfect, maar i.i.g. minder grof.
Leest lekker weg, een zogenaamde chicklit. Het is een aardig verhaal, zeker als je bekend bent met 'de' studentenwereld. Van den Berge wilde vooral een tegengeluid laten horen (het corps is ook leuk) en het seksisme aan de kaak stellen om daar de volledige vrijheid in te hebben koos ze voor een roman (fictie). Vooral het aanzwengelen van de discussie om een cultuurverandering te bewerkstelligen vindt ze daarbij belangrijk; dat ook oud-leden hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Zie hier, deze roman ;-)
Luisterboek. Ruim vijftig scènes uit de levens van de twee Utrechse corpsleden Eline en David. Er wordt uit de school geklapt, maar echte verrassingen ben ik niet tegengekomen, ook niet bij de vrouwelijke corpsballen, al zijn die iets minder kinderachtig dan hun mannelijke tegenvoeters. Clubgenootjes, huisgenootjes, sociëteitsgenootjes en ontzettend veel drank, kinderachtigheden en pikordegedoe. Maar als wandelluisterboek heb ik ervan genoten, ook omdat het boek zo overzichtelijk en herkenbaar is.
Leuk, maar ook cliché. Ik was benieuwd wat de overeenkomsten zouden zijn met mijn studentenvereniging. Erg veel. Ik begrijp erg goed waarom ik van die tijd heb genoten, het fijne huis, het groepsgevoel, maar ik kan er nog steeds niet helemaal bij dat ik niet meer afkeer heb gehad tegen de ontgroening en dat we dat allemaal ondergingen. En de man-vrouw verhoudingen, niet meer van deze tijd, een "eerstejaarsmeisjesfestijn", dat kan toch niet?! Voortschrijdend inzicht.
Heeel leuk om een boek te lezen over je eigen stad. Prachtige thema’s waaronder seksueel overschrijdend gedrag, gay zijn binnen het corps, en seksisme binnen de maatschappij en studentenverenigingen! Ik vond wel dat er veel open eindjes waren (hoe eindigt het met David, Binkie, en het zusje van Eline??), en de laatste scène in de Club vond ik onrealistisch. Anders had hij een mooie 5 sterren van mij gekregen :)
Uit nieuwsgierigheid (mijn studieverleden ligt immers ook in Utrecht) dit boek gelezen en nogmaals bevestigd gekregen dat het verenigingsleven erg ver van me afstaat. De lege huls, de brallerigheid, het gebrek aan respect richting vrouwen: het staat me zo tegen... Het verhaal is ondanks een heftige verkrachting verder vrij losjes en jolig.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een interessante blik van binnenuit, en een mooi idee om iemand na een traumatische gebeurtenis zelf de schaamte bij de dader neer te leggen - maar tegelijk ook gekunsteld en te bedacht. Ik geloof wel dat Eline en David bestaan (of uit deeltjes echte mensen bestaan), maar ik geloof de dialogen niet ècht.
De schrijfster probeert activistisch te zijn over hoe vrouwen worden gezien in de maatschappij, maar weet dit voor mijn gevoel niet helemaal over te brengen. Prima verhaal, maar niet heel bijzonder. Vond sommige stukjes wel erg plat. Het verhaal van David had van mij ook nog wel meer mogen worden uitgewerkt. Voelde nu wat afgekapt.
Een verhaal van binnenuit een studentenvereniging. Zette me aan het nadenken over alle vooroordelen die ik heb. En bevestigde er ook een paar. Leest snel en prettig.