ฆาตป์

by ชาคริต แก้วทันคำ

"ฆาตป์" เป็นเรื่องราวรักสามเส้าที่นำนิทาน เรื่องเล่านอกประวัติศาสตร์ และฉากหลังอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ซึ่งเป็นภูมิสถานบ้านเกิดของผม มาผูกสร้างตัวละครเอกหญิงอายุ 40 ปี ตัวละครประกอบสถานะลักลั่นระหว่างพี่-น้อง หรือน้า-หลาน กับพระเอกสุดหล่อ ชายหนุ่มนักศึกษาปริญญาโทที่ลงพื้นที่ทำวิจัยเรื่อง "คนญี่ปุ่นที่แต่งงานกับคนแม่สอดในสมัยสงครามโลก" แต่กลับเกิดเหตุฆาตกรรม ซึ่งยังหาฆาตกรตัวจริงไม่พบ

โดยฉบับขยับขยายนี้ มีเพิ่มเติมฉาก รายละเอียด ความในใจ ความสับสน ขัดแย้ง เกร็ดประวัติศาสตร์ สถานที่ ข้อมูลทางคติชนวิทยาและอื่นๆ

จึงอยากชวนนักอ่านทุกท่านตามล่า ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ ภูตผีปีศาจ หรือวิญญาณ โปรดกระชากหน้ากากมันออกมา

145 pages, ebook

Published July 8, 2025

Reviews

[นวกานต์ ราชานาค · Rating 4 out of 5]

*** Spoilers ***

ต้องบอกก่อนว่าผมไม่เคยอ่านฆาตป์ฉบับปกติของ ชาคริต แก้วทันคำ มาก่อน ซึ่งทำให้ไม่รู้ว่ามีส่วนไหนที่เพิ่มเติมเข้ามา รีวิวนี้จึงพูดถึงเนื้อเรื่องทั้งหมดในฉบับนี้เท่านั้น

ดังคำอุทิศแด่ 'ริวโนสุเกะ อะคุตะงะวะ' นักเขียนญี่ปุ่นผู้โด่งดังจาก ราโชมอน (อันที่จริงต้องเป็น ‘ในป่าละเมาะ’ ถึงจะถูกต้อง)

ฆาตป์ คือการหยิบเอา เรื่องราวในรูปแบบของ ‘ในป่าละเมาะ’ ของ อะคุตะงะวะ ผสมกับ ‘จันทโครบ’ (ช่วงเจอโจรป่า) แล้วเสริมความเข้มข้นในฐานะนวนิยายที่เดินเรื่องผ่านตัวละคร โดยการใช้ปมเอดิเพิส (หรือปมอิเล็กตรา) เป็นแรงขับเคลื่อนตัวละคร
ซึ่งทั้งหมดนี้ผู้เขียนวางปมเรื่องเอาไว้ได้ดีทีเดียว

จากการออกแบบหน้าปกที่เป็นคำพูดของตัวละครซ้อนทับกันไปมาจนเราแทบจะอ่านไม่ออก แต่มันก็พอทำให้เราเห็นว่ามันคือรูปร่างวงกลมที่เป็นความว่างเปล่าอยู่ตรงกลาง

ซึ่งรูปหน้าปกก็ไม่ต่างกับตัวเรื่องที่เป็นการเล่าผ่านตัวละครต่างๆที่ไม่ตรงกันบ้าง ซึ่งแน่นอนว่ามีการโกหกด้วย แต่ถึงมันไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด มันก็เผยให้เราได้เห็นรูปร่างอะไรบางอย่างเช่นกัน

ความกลวงเปล่าที่อยู่ตรงกลางอาจเป็นส่วนของเรื่องจริงที่ไม่ได้ถูกเล่า เราไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร แต่มันก็ถูกเรื่องเล่าที่ทั้งจริงและไม่จริงห้อมล้อมเอาไว้จนพอจะเห็นรูปร่างของความจริง
หรือบางทีมันอาจหมายถึงความกลวงเปล่าของการฆาตกรรมที่ไม่ได้สำคัญไปกว่าเรื่องที่ตัวละครทั้งหลายต้องเผชิญและเลือกที่จะเล่าออกมา

ในเรื่องมีการพูดถึงคำเตือนของคนโบราณว่า ปลูกบ้านแบบสามเส้า (หรือบ้านสามหลังในตำแน่งที่สมมาตรแบบเตาอั้งโล่) จะกลายเป็นเรื่องไม่ดี ในแง่กายภาพ มันคือบ้านของ โช, ราศี และศรีนนท์ และหมายถึงปฏิสัมพันธ์ของทั้งสามด้วย

แต่ในแง่ของตัวละครโชแล้ว มันคือความสัมพันธ์ในสามแบบที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้กับราศีเพียงคนเดียว

ซึ่งความสัมพันธ์ 3 แบบของโชที่มีต่อราศีคือ

1. คนรัก

2. น้า (ราศีคือน้องของแม่)

3. พี่น้อง (ราศีกับโชมีพ่อคนเดียวกัน)

.
.
.
.
.

พูดถึงแรงขับทางเพศ นวนิยายใส่ประเด็นเข้ามาหลากหลายชวนให้ตีความ อาทิเช่น

โชชอบใช้กุญแจ (อวัยวะเพศชาย) ไขห้องราศี (รุกล้ำเข้าอวัยวะเพศหญิง) เพื่อแอบเข้าไป (ทำในสิ่งที่ถูกห้าม)

ราศีชอบลูบคลำปุ่มแดงข้างซ้ายที่เป็นตัวแทนชายหนุ่มเกล้าผมจุกร่างผู้ใหญ่ (ภาพแทนอวัยวะเพศชาย) ซึ่งเป็นมรดกจากพ่อ

ในหัวข้อ ‘คลำคิดถึง’ หรือที่ชายหนุ่มเกล้าผมจุกบอกว่า ‘ข้าทำได้แค่กุมอาวุธคู่กายในกำมือ’ ก็ชัดเจนในนัยเรื่องเพศ

.
.
.
.
.

พูดถึงปมเอดิเพิส (ปมที่ว่าด้วยเด็กชายอยากได้แม่แต่รู้ว่าสู้พ่อไม่ได้จึงเลียนแบบพ่อ หรือเด็กหญิงอยากได้พ่อแต่รู้ว่าสู้แม่ไม่ได้จึงเลียนแบบแม่)

ในกรณีของศรีนนท์ เห็นได้ชัดว่าเธอชอบพ่อเลี้ยงที่เป็นแฟนใหม่แม่ และเธอก็พยายามครอบครองจนสำเร็จ

ในกรณีของราศี คือตอนที่เธอชอบคลำคลึงกล่องไม้เมื่อคิดถึงพ่อ

แต่ในกรณีของโชน่าสนใจกว่าตรงที่ พ่อที่เขามีเป็นต้นแบบ (ชายผู้ควบฐานะ 'ตาเลี้ยง') กลับเป็นคนที่มีพฤติกรรมแอบสมสู่กับคนในครอบครัว เป็นไปได้ไหมว่านี่คือสาเหตุที่ส่งผลให้เขาอยากได้ราศีที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

.

นอกจาก โช, ราศี และ ศรีนนท์ แล้ว อีกหนึ่งตัวละครสำคัญในนวนิยายเรื่องนี้ก็คือ เมืองแม่สอด

แม่สอดไม่ได้เป็นแค่สถานที่ แต่มีความสำคัญในฐานะวิถีชีวิตและวัฒนธรรมที่ตีกรอบตัวละครเอาไว้

.
.
.
.
.

โดยภาพรวม ฆาตป์ ว่าด้วยเรื่องราวความรักความสัมพันธ์ต้องห้ามภายในครอบครัว อันเกิดจากคนรุ่นพ่อแม่ที่ส่งผลกระทบต่อคนรุ่นลูกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จุดเด่นของเรื่องคือการที่เรื่องราวในแต่ละส่วนย่อยมีทฤษฎีทางจิตวิทยาคอยรองรับการกระทำและแรงขับของตัวละครอยู่

ส่วนใครจะเป็นฆาตกรนั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเลย เพราะชีวิตของแต่ละตัวละครเป็นอะไรที่น่าสนใจมากกว่า

.

ใครกำลังหานวนิยายที่เข้มข้น หนักแน่นด้วยปมของตัวละคร แต่ละบทแต่ละตอนมีอะไรให้ชวนคิด แต่จบเร็วไม่ยืดเยื้อ แนะนำเลยครับ