Niemand in Uffelte heeft ooit meer iets van Kuif den Dolder gehoord nadat hij tijdens de beruchte kampioenswedstrijd tegen Havelte zomaar van het voetbalveld liep. Anderhalf jaar na zijn plotse verdwijning krijgt dorpsgenoot Dikkie van der Tol een telefoontje. Of hij weet dat hij in een boek staat?
Aanvankelijk zijn de bewoners van Uffelte allerminst blij met de manier waarop ze in De tranen van Kuif den Dolder geportretteerd worden, maar dat verandert wanneer er massaal mensen van buiten het dorp komen fans van Kuif die het boek hebben gelezen.
In een mum van tijd zijn er Kuif-wandelingen, een Kuif-beeld, Kuif-kerkdiensten en Kuif-gebakjes. Maar net als de Kuif-industrie in Uffelte op volle toeren draait en de dorpsbewoners binnenlopen op zijn mysterieuze verdwijning, ontstaan er geruchten dat de verloren zoon weer in de omgeving is gesignaleerd.
Dijkshoorn studeerde Nederlands en aardrijkskunde aan de lerarenopleiding. Bijna twintig jaar was hij medewerker van de bibliotheek in Amstelveen, tot 2005. Vanaf 1999 timmerde hij aan de weg als internetcolumnist met columns over het televisieprogramma Big Brother die hij onder het pseudoniem Doordevil plaatste in nieuwsgroepen en op het forum van de website FOK!. Na afloop van het dagelijkse programma reageerde hij binnen het uur met een lang actueel stuk. De columns werden zo populair dat Veronica hem uitnodigde een bijdrage aan het programma te leveren. Dijkshoorn sloeg dit aanbod af. Later schreef Dijkshoorn alsnog voor Veronica en voor verscheidene andere websites. Hij schreef op de weblogs Retecool.com en GeenStijl onder zowel het pseudoniem P. Kouwes als zijn eigen naam. Voor FOK! maakte hij de strip eikel & eikel en schreef hij columns onder de naam C. Adriaanse, waarin hij voetbalcoach Co Adriaanse op de hak nam. Voor GeenStijl maakte hij onder de titel Dijkshoorn Dinsdag een wekelijkse audiocolumn, waarin hij in 15 tot 30 minuten actualiteiten besprak.
De doorbraak naar een breder publiek kwam toen hij door de Volkskrant werd uitgenodigd een sportcolumn te schrijven. Via televisiemaker Philip Woldringh werd hij ingeschakeld om teksten te schrijven voor Café de Wereld en later door Harm Edens voor de soapserie Samen en de satirische nieuwsquiz Dit was het nieuws. Dijkshoorn schreef verder columns voor Johan, Voetbal International, dagblad de Pers, Muziekkrant OOR, NU.nl en Webwereld. In het tijdschrift Torpedo publiceerde hij twee lange verhalen. Ook publiceerde hij verhalen in de tijdschriften Hard Gras, Reload, Bouillon en JFK. Hij levert tekstbijdragen aan het satirische televisieprogramma Draadstaal en is sinds 2008 iedere woensdag te gast in De Wereld Draait Door, waarin hij actuele gedichten schrijft en direct voordraagt.
In november 2007 verscheen onder de GeenStijl-vlag het door Dijkshoorn geschreven Grote GeenStijl Winterboek. Als P. Kouwes publiceerde hij de dichtbundel Daar schrik je toch van. Begin 2009 verscheen De tranen van Kuif den Dolder, een roman over een fictieve legendarische voetbalheld. In het najaar van 2010 ging Dijkshoorn samen met Leon Verdonschot, de band The Hank Five en de Eindhovense rockzanger Denvis op theatertournee, onder de titel Ook voor Vrouwen. Ze speelden meer dan dertig shows, waaronder twee in de Kleine Komedie in Amsterdam.
In 2011 speelde Nico samen met zanger/acteur Bob Fosko en Hoopdanseres Karin de Wit de hoofdrol in een videoclip van "Hoopla!" van Sven Hammond Soul featuring Patt Riley
In 2012 schreef Dijkshoorn het boekenweekessay voor de Boekenweek 2012, getiteld Verder alles goed.
In april 2013 schreef Dijkshoorn een alternatief Koningslied Jij En Ik Onder De Zon.
In november 2014 en januari 2015 was hij regelmatig te gast bij Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten, een programma op de Belgische omroep Radio 1. Dagelijks sloot hij het programma af met een column. In maart ging zijn eerste solovoorstelling Vuig in première. Hierin weet Dijkshoorn, aldus de Volkskrant, 'het doodgewone met eenvoudige woorden bijzonder te maken.' De teksten over zijn tienertijd doen de recensent denken aan 'een iets rauwere kopie van Kees van Kooten'. Hoewel recensent Patrick van den Hanenberg in het muzikale gedeelte 'een magistrale ode aan Amstelveen' opmerkt, heeft hij minder waardering voor Dijkshoorns muziek, die volgens de krant blijft steken op 'het niveau van een goedbedoelende liefhebber'.
“Ijzingwekkend. Als een schilderij van Francis Bacon. Dat je opeens begrijpt, we zijn niets meer dan vlees met een schreeuwende mond erin.” Vormelijk heeft dit boek wel iets, alsof je een script van een toneelstuk leest, met enkel dialogen, flarden tekst die mensen uitspreken met hun naam ervoor. En wat voor namen? Exotischer dan Graatje Piep, Bokke Roet, Zweep Dukels of Kuikie Braad komt je ze niet meer tegen. Kuif den Dolder past naadloos in dit rijtje… of toch weer niet helemaal. De anderen, dat zijn de inwoners van Uffelte in Drenthe die sinds de verdwijning van hun stervoetballer en het verschijnen van het boek ‘De tranen van Kuif den Dolder’ de dollartekens niet meer uit hun ogen krijgen gewreven. Ervaar ik als Vlaamse dit boek anders dan als Fries of Noord-Hollander? Allicht wel, maar de universaliteit en het brede psychologische inzicht van Nico Dijkshoorn zorgen voor een bedje van herkenbaarheid en minzaam geglimlach tijdens het lezen, veel geglimlach en veel herkenbaarheid. De mens, die is uiteindelijk overal dezelfde toch? Nico Dijkshoorn, dat is de meester observator die zowel menselijk gedrag als trends, tendensen, hypes of oeroud stereotiep gedrag in onze maatschappij opmerkt en er in dit boek een megafoon op zet. Voor literair subtiel en gevoelig moet je niet bij Dijkshoorn zijn, voor gevat, eigentijds en grappig wel. Ik vond dit een heerlijk “tussendoor” boek: licht terwijl het toch ook wel ergens over gaat. Ik hoorde Nico met zijn warme trage droge stem het hele boek lang voorlezen en dat was best een aangename ervaring. Drie sterren die in zekere zin toch wel neigen naar vier.
“Het leek over een voetballer te gaan, maar eigenlijk ging het over doodsangst voor genialiteit, familie, de angst voor het onbekende, inteelt, de multiculturele samenleving en inderdaad, ook over voetbal.”
“De wanhoop, het onvermogen om met elkaar te communiceren. Dàt was volgens mij waar het boek over ging. Gekte, waanzin, geen orde, chaos en dan opeens iemand die richting geeft, die, omdat hij niet anders kan, al die zoekende en stamelende zielen om zich heen de weg wijst.”
Hilarisch en ontroerend. Heel Uffelte wordt rijk over de rug van de verdwenen Kuif, iedereen heeft wel iets verzonnen om de fans geld uit de zak te kloppen. Dan komt Kuif onverwacht en zwijgend terug. Hikkend van de lach bij de bloedbank...
Kwam er halverwege achter dat ik het verkeerde boek aan het lezen waa. Dit is het matige vervolg op een boek dat leuk lijkt te zijn. Helaas iscdat niet in de bibliotheek verkrijgbaar.