What do you think?
Rate this book
Očevi koji tuguju
U svojoj debitantskoj zbirci priča Carmien Michels razotkriva krhkost očinstva. I premda Michels zna biti nemilosrdna u prikazivanju očeva, u ovoj zbirci suosjećanje i ljubav izbijaju na površinu. Za svojih šest kratkih priča u kojima se njezini likovi suočavaju s bolešću, sjećanjima na teško djetinjstvo, uhođenjem, silovanjem i smrću Carmien Michels osvojila je prestižnu nagradu BNG Bank Literatuurprijs i nizozemsku nagradu za srednjoškolce De Inktaap.
Šest kratkih priča u Očevima koji tuguju može se čitati i kao šest zasebnih kraćih romana: priče su stilski različite, svaka je pisana iz druge perspektive, a povezuje ih naizgled jedino centralni motiv duboke tuge koju osjećaju očevi o čijim životnim okolnostima čitamo u svakoj priči.
Šest kratkih priča u Očevima koji tuguju može se čitati i kao šest zasebnih kraćih romana: priče su stilski različite, svaka je pisana iz druge perspektive, a povezuje ih naizgled jedino centralni motiv duboke tuge koju osjećaju očevi o čijim životnim okolnostima čitamo u svakoj priči.
- GenresLiterature
264 pages, Hardcover
First published November 30, 2021
10 people are currently reading
271 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
June 3, 2022
Carmien, Carmien, Carmien… het zouden de eerste tonen van een klaagzang kunnen zijn, maar het wordt een lofzang. Ik zie je daar nog op allerlei podia staan om met je gedichten de springveren van de Antwerpse slam poetry mee op te spannen. Wat was je toen -zo'n elf jaar geleden- al goed. Men zou uit gewoonte of achteloosheid de term 'beloftevol' kunnen plakken, maar dat zou voorbijgaan aan het feit dat je elke belofte meteen ook leek in te lossen. Ik ga nooit een officiële recensie van een boek van jouw hand schrijven. Dat zou wat onkies aanvoelen. (Daar ken ik je al te lang voor en hoewel onze kennissenband door timing en afstand nooit helemaal in volle vriendschap uitmondde, leek de potentie ervan er -voor mij althans- altijd door te schemeren.) Maar gelukkig is daar GR. Hier kan ik ronduit rondbazuinen dat ik vier sterren wat karig vind. Dat ik wijselijk zwijg over de drie sterren in DSL om geen collega’s publiekelijk af te vallen. Dat ik je bundel van internationaal topniveau acht en me afvraag waar de vertalingen blijven. Ik vind het bijna jammer dat ik je ken waardoor mijn oprechtheid in onderstaand schrijven voor sommigen misschien te partijdig kan aanvoelen.
Met Vaders die rouwen heb je een manier gevonden om je poëtische kracht en aard met mooi afgestreken lepels toe te voegen aan je smaakvolle verhalen. Geloof me: ik geef jaarlijks vele kortverhalenbundels een eerlijke kans en betrap mezelf erop dat ik bijna altijd de term 'a mixed bag' gebruik om mijn oneffen leeservaring te beschrijven. Logisch ook: bij bundels bestaat er een grotere kans dat er wel een matiger stukje tussen zit of wat minder ieders kopje thee. Slechts enkele bundels hebben me door de jaren heen over de ganse lijn kunnen overtuigen. * En nu dus ook de jouwe.
Menig lezer onderschat hoe ver het genre kortverhaal wel niet kan liggen van romans. Ze zien kortverhalen als gekrompen, ingekorte romans of juist uitgesponnen scenes die de final cut van hun grotere zus niet haalden. Integendeel dus: sommige verhalen kan je enkel als short story vertellen: bondige quirky situaties, gekke vignettes, scherpe personageschetsen, fantasierijke gedachte-experimenten, het door een kijkgaatje eventjes bij een gezin komen piepen om ze daarna weer achter te laten om hun leven zonder pottenkijkers verder te zetten. Maar allicht de grootste troef van verhalenbundels is een meergangenmenu van ijzersterke pointes serveren. En daar, lieve Carmien, heb je me nog het meest mee verrast. Je laatste bladzijde kwam telkens aan als het bevredigende panorama na een bergklim, als een Usain Bolt die de laatste tien meter nog vier atleten voorbij sprint, als een losgeslagen jamsessie die alsnog op z'n plek valt, .
Je bezit hierbij een doordacht en op precisie gegrondvest schrijven wat resulteert in een dusdanig vlotte en gulzige leeservaring dat we bij geen enkele woordkeuze of plottwist de schrijfster aan haar bureau (of in de koffiebar) zien zitten. De enige reden dat de lezer onderweg geen passages markeert is omdat ie te sterk in de ban is van het verhaal en het omslaan van de bladzijden. Je beeldspraak is speels maar leunt nooit op loze spielerei: steeds scherp en zinnig afgestemd om op een mooie of originele manier de contouren van verhaal en personages in te kleuren. Jij realiseert je ten volle dat enkel personages die kloppen het lezershart doen kloppen.
Oké, ik zit hier onderhand wat buiten adem van alle superlatieven. Wacht, ik neem nog één diepe teug. Hier komt het: met mensenkennis, humor, onverschrokken verbeeldingskracht, symboliek, verwijzingen naar Tolkien (werkt bij mij als Gruner Veltliner bij een zalmtartaartje) en zelfs spanning (vernuft of toeval dat je een stalker vernoemd naar Levinas: de filosoof van het gelaat van de ander als appél?) vervaardigde je een bundel die zowel super divers is en over de ganse lijn je eigen stempel draagt. Net als Anneleen Van Offel geef je me het gevoel getuige te zijn van een knallende, spetterende schrijversgave in volle expansie. Elf jaar geleden was ik aanwezig bij de lancering en nu al zweven we in hogere sferen.
Met Vaders die rouwen heb je een manier gevonden om je poëtische kracht en aard met mooi afgestreken lepels toe te voegen aan je smaakvolle verhalen. Geloof me: ik geef jaarlijks vele kortverhalenbundels een eerlijke kans en betrap mezelf erop dat ik bijna altijd de term 'a mixed bag' gebruik om mijn oneffen leeservaring te beschrijven. Logisch ook: bij bundels bestaat er een grotere kans dat er wel een matiger stukje tussen zit of wat minder ieders kopje thee. Slechts enkele bundels hebben me door de jaren heen over de ganse lijn kunnen overtuigen. * En nu dus ook de jouwe.
Menig lezer onderschat hoe ver het genre kortverhaal wel niet kan liggen van romans. Ze zien kortverhalen als gekrompen, ingekorte romans of juist uitgesponnen scenes die de final cut van hun grotere zus niet haalden. Integendeel dus: sommige verhalen kan je enkel als short story vertellen: bondige quirky situaties, gekke vignettes, scherpe personageschetsen, fantasierijke gedachte-experimenten, het door een kijkgaatje eventjes bij een gezin komen piepen om ze daarna weer achter te laten om hun leven zonder pottenkijkers verder te zetten. Maar allicht de grootste troef van verhalenbundels is een meergangenmenu van ijzersterke pointes serveren. En daar, lieve Carmien, heb je me nog het meest mee verrast. Je laatste bladzijde kwam telkens aan als het bevredigende panorama na een bergklim, als een Usain Bolt die de laatste tien meter nog vier atleten voorbij sprint, als een losgeslagen jamsessie die alsnog op z'n plek valt, .
Je bezit hierbij een doordacht en op precisie gegrondvest schrijven wat resulteert in een dusdanig vlotte en gulzige leeservaring dat we bij geen enkele woordkeuze of plottwist de schrijfster aan haar bureau (of in de koffiebar) zien zitten. De enige reden dat de lezer onderweg geen passages markeert is omdat ie te sterk in de ban is van het verhaal en het omslaan van de bladzijden. Je beeldspraak is speels maar leunt nooit op loze spielerei: steeds scherp en zinnig afgestemd om op een mooie of originele manier de contouren van verhaal en personages in te kleuren. Jij realiseert je ten volle dat enkel personages die kloppen het lezershart doen kloppen.
Oké, ik zit hier onderhand wat buiten adem van alle superlatieven. Wacht, ik neem nog één diepe teug. Hier komt het: met mensenkennis, humor, onverschrokken verbeeldingskracht, symboliek, verwijzingen naar Tolkien (werkt bij mij als Gruner Veltliner bij een zalmtartaartje) en zelfs spanning (vernuft of toeval dat je een stalker vernoemd naar Levinas: de filosoof van het gelaat van de ander als appél?) vervaardigde je een bundel die zowel super divers is en over de ganse lijn je eigen stempel draagt. Net als Anneleen Van Offel geef je me het gevoel getuige te zijn van een knallende, spetterende schrijversgave in volle expansie. Elf jaar geleden was ik aanwezig bij de lancering en nu al zweven we in hogere sferen.
October 30, 2022
Vaders die rouwen, in deze verhalenbundel doen zij dat zeker. Ik heb dit boek binnen no-time uitgelezen, literair en poëtisch (en erg Belgisch) geschreven, maar toch een pageturner. Het is een verhalenbundel met telkens een nieuw verhaal over een vader die op een manier rouwt (titelverklaring!), in de letterlijke wijze van het woord, of hij had gewild dat hij het toch heel anders had gedaan. Omdat het een verhalenbundel is, hebben bepaalde verhalen mij minder gedaan dan anderen. Sommigen vond ik voornamelijk grappig en anderen hadden mij verpletterd, tezamen was het werkelijk prachtig. Al had ik niet bij elk verhaal een idee wat de schrijver er precies mee wilde vertellen en kon ik daardoor minder geraakt worden, maar toch denk ik dat de verhalen kloppen met elkaar en elkaar aanvullen.
Er zijn weinig boeken die mij zo direct emotioneel raken. In zijn simpelheid is dit boek geweldig. Daarom is het iets dat je gelezen moet hebben.
Er zijn weinig boeken die mij zo direct emotioneel raken. In zijn simpelheid is dit boek geweldig. Daarom is het iets dat je gelezen moet hebben.
Read
December 30, 2021Ik heb Vaders die rouwen gelezen, een schitterende bundel met zes verhalen van de Vlaamse schrijfster en poetry slammer Carmien Michels.
Er is iemand die nachtmerries van paarden heeft, een vrouw die een stalker krijgt, een man die thuis mishandeld wordt door zijn eigen dochter. Een vader wiens dochtertje niet levensvatbaar is. De personages hebben het zwaar, ze krijgen klop van het leven.
Bijna steeds spelen dieren een belangrijke rol in het verhaal. Sommige scènes zijn indrukwekkend en filmisch, zoals deze, waarin er een ongeval gebeurt met een paardenwagen op de autostrade:
"In de gietende regen klimt uit het wagenskelet een gewond dier omhoog, een zwangere merrie, zo zwart als het paard van Zorro." (p. 139)
Op de cover van het boek staat een foto van de foetus van een paard.
Carmien Michels schrijft complexe verhalen waarin veel onder de oppervlakte zit, en blijft zitten. Er is veel verleden dat spaarzaam uitgelegd wordt, onverwerkt verleden, verdriet, pijn en rouw.
Vaders die rouwen is een verzameling gedurfde, opwindende verhalen. Een ontdekking. En een aanrader.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wordpress.com/...
Er is iemand die nachtmerries van paarden heeft, een vrouw die een stalker krijgt, een man die thuis mishandeld wordt door zijn eigen dochter. Een vader wiens dochtertje niet levensvatbaar is. De personages hebben het zwaar, ze krijgen klop van het leven.
Bijna steeds spelen dieren een belangrijke rol in het verhaal. Sommige scènes zijn indrukwekkend en filmisch, zoals deze, waarin er een ongeval gebeurt met een paardenwagen op de autostrade:
"In de gietende regen klimt uit het wagenskelet een gewond dier omhoog, een zwangere merrie, zo zwart als het paard van Zorro." (p. 139)
Op de cover van het boek staat een foto van de foetus van een paard.
Carmien Michels schrijft complexe verhalen waarin veel onder de oppervlakte zit, en blijft zitten. Er is veel verleden dat spaarzaam uitgelegd wordt, onverwerkt verleden, verdriet, pijn en rouw.
Vaders die rouwen is een verzameling gedurfde, opwindende verhalen. Een ontdekking. En een aanrader.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wordpress.com/...
November 5, 2022
Dit boek was prettig om te lezen door de kortere verhalen en fijne schrijfstijl. Ik heb heel veel emoties gevoelt tijdens het lezen. Van huilen over Groteva tot shock over hoe felicity haar vader behandeld en heel veel verwarring in de laatste verhalen. Ik miste echter wel een goede afsluiter waarin de verschillende verhalen echt samenkwamen(behalve dat het allemaal gaat over vaders die om verscheidene redenen rouwen). Voor de rest; echt een aanrader, ook om als beginner in de literatuur te komen.
November 3, 2022
Ik vond het een erg sterk boek. De korte verhaaltjes maken het redelijk hapbaar, en toch blijven ze me best goed bij. Dat laatste komt doordat ze toch best wel treurig zijn, en doordat de meeste nogal absurd zijn. Dat maakt het erg leuk om te lezen, al dan soms wel een beetje ongemakkelijk. Maar dat ongemak kan het zeker goed hebben. Wat ik wel miste in het boek was de overzichtelijkheid om dingen zoals parabolen of verbanden tussen verhalen goed in te zien. Ook was het wel erg vermoeiend om te lezen in een keer, door de vele personages die er zijn over de vele verhalen, zowel als de vreemde parabolen die zeker in sommige verhalen veel voorkomen. Maar beide minpunten hebben ook weer zijn pluspunten, dus maken ze niet zo heel veel uit. Maar samengevat: een erg sterk en mooi boek dus.
April 5, 2022
Zeer sterk
July 25, 2025
paa…dosta nespretno.
ne znam je li problem u prijevodu, ali same priče nespretno su napisane, bez ikakvoga ritma, rečenice ne lete. uglavnom, pretežito nezanimljivo.
autorica je vrlo ambiciozna. naime, sve priče su o očevima (ne uvijek direktno) koji prolaze emocionalni pakao. smrt je isto jedan vrlo bitan motiv koji se provlači kroz priče. likovi su dosta slojeviti, stvarno postoji širok raspon različitih likova i vjerujem da će svaki čitatelj naći nekoga lika s kojim suosjeća. elementi začudnosti također su ovdje. dakle, radi se o vrlo ozbiljnim stvarima, stvarima koje je jako teško vješto prenijeti na papir. autorica se upravo zbog svega toga, po meni, pomalo pogubila u procesu pisanja. jako teške teme, slaba izvedba. kada može skratiti priču, ona je produži. kada može produžiti, ona je skrati. element snova u zadnjoj priči vrlo je zanimljiv, ali nekako slabo izveden. uopće nema one napetosti za čitatelja (događa li se ovo stvarno ili je ovo san?), već se poprilično jasno poručuje da se radi o snu, što čini samo čitanje vrlo dosadnim i predvidljivim. likovi su jedina stvar koja je konzistentno odlična u svakoj priči, svaki lik nosi svoj kamen, tako su prekrasno nesavršeni, baš su ljudi. na tome čestitam autorici. zbog svega navedenoga, zasjale su samo dvije priče od njih šest (Susjedin kokošinjac, Miris tužnih muškaraca). trojku dajem zbog širokog spektra likova i savršenoj usklađenosti u dvije navedene priče. ostale se mogu, nažalost, potpuno preskočiti.
ne znam je li problem u prijevodu, ali same priče nespretno su napisane, bez ikakvoga ritma, rečenice ne lete. uglavnom, pretežito nezanimljivo.
autorica je vrlo ambiciozna. naime, sve priče su o očevima (ne uvijek direktno) koji prolaze emocionalni pakao. smrt je isto jedan vrlo bitan motiv koji se provlači kroz priče. likovi su dosta slojeviti, stvarno postoji širok raspon različitih likova i vjerujem da će svaki čitatelj naći nekoga lika s kojim suosjeća. elementi začudnosti također su ovdje. dakle, radi se o vrlo ozbiljnim stvarima, stvarima koje je jako teško vješto prenijeti na papir. autorica se upravo zbog svega toga, po meni, pomalo pogubila u procesu pisanja. jako teške teme, slaba izvedba. kada može skratiti priču, ona je produži. kada može produžiti, ona je skrati. element snova u zadnjoj priči vrlo je zanimljiv, ali nekako slabo izveden. uopće nema one napetosti za čitatelja (događa li se ovo stvarno ili je ovo san?), već se poprilično jasno poručuje da se radi o snu, što čini samo čitanje vrlo dosadnim i predvidljivim. likovi su jedina stvar koja je konzistentno odlična u svakoj priči, svaki lik nosi svoj kamen, tako su prekrasno nesavršeni, baš su ljudi. na tome čestitam autorici. zbog svega navedenoga, zasjale su samo dvije priče od njih šest (Susjedin kokošinjac, Miris tužnih muškaraca). trojku dajem zbog širokog spektra likova i savršenoj usklađenosti u dvije navedene priče. ostale se mogu, nažalost, potpuno preskočiti.
July 15, 2022
Zes verhalen over zware thematieken in diverse vormen. Prachtige metaforen en knappe compositie.
Carmien Michels (1990) brak door met slampoëzie. In 2016 won ze zowel het Nederlands als het Europese kampioenschap poetry slam en bracht ze zo dit genre ook naar het brede publiek. Michels heeft ook al twee romans op haar naam staan (Wij zijn water, 2013 en Vraag het aan de bliksem, 2015) én een eerste poëziebundel (We komen van ver, 2017). Nu brengt ze met Vaders die rouwen een verhalenbundel die zes korte verhalen bevat over vaders die afzien, en sommige net iets meer dan andere. Soms vanuit het standpunt van de mannen zelf, dan weer door hun dochter, partner of gewoon een reisgenote.
Het ene sterke verhaal wisselt het andere af. Het eerste is direct een stevige binnenkopper: de vertelster heeft het hierin over haar zwijgzame vader, een medicus die dikwijls op afstand blijft. Bibi, de zus van de vertelster, is bezig met een roman over hun vader, die een familieverhaal met zich meesleept dat zich eerst afspeelt in de vroegere kolonie Congo. Nadat hij werd gebeten door een slang, werd hij alleen terug naar België gestuurd. Zijn adoptieouders bleven achter in Congo. Hij verbrak op zijn beurt de relatie met zijn vader, die hem veel te hardvochtig heeft bejegend tijdens zijn jeugd. De vertelster wil niet dat haar zus haar roman uitbrengt, omdat ze ook met mededogen naar die ‘Groteva’ kijkt die aan het eind van zijn leven is gekomen. In een 50-tal pagina’s krijg je een knap familieverhaal voorgeschoteld waarin de grote gevoelens niet uit de weg worden gegaan en de personages meer en meer beginnen te leven. Op het einde is het niet meer eenduidig wie eigenlijk wie moest beschermen en wie zich zelf moest (terug)vinden.
De thematiek van deze bundel is zwaar, de vorm is dikwijls anders: het ene verhaal neigt meer naar het absurde dan het andere. En ook de sfeer en de setting zorgen telkens voor afwisseling. Toch is er een lijn te vinden in de metaforen die doorheen de bundel te vinden zijn. Het laatste verhaal Paarden eten mijn dromen op is dan weer erg psychotisch. Een man van wie het dochtertje op sterven ligt, krijgt allerlei psychotische en steeds wildere dromen over paarden binnen, zo wordt zijn lijden wel erg duidelijk weergegeven en is dit bepaald niet subtiel te noemen. Dan was Astrid Lindgren in de Gebroeders Leeuwenhart zachter en subtieler in het betonen van rouw, waarin óók paarden voorkomen.
Een ander verhaal gaat over een vrouw in de veertig die aan het begin staat van een nieuwe relatie, maar last krijgt met een mysterieuze jonge stalker. De angst die dit oproept, fnuikt uiteraard de jonge liefde. De oplopende spanning in dit verhaal is te voelen tot de laatste zin.
Carmien Michels gebruikt prachtige taal en heeft haar verhalen sterk ineengezet. De lezer krijgt het echter hard te verduren, en zodoende is de bundel misschien nog het beste doenbaar door het verhaal per verhaal binnen te laten. Het is misschien ook niet met ieder verhaal mogelijk om volledig mee te gaan in haar verbeelding maar dat ze krachtig uit de hoek kan komen, is een understatement. Wat deze veelzijdige auteur nog allemaal in haar mars zal hebben, zal de toekomst hopelijk snel uitwijzen.
Recensieboek met dank aan https://www.facebook.com/boekensite.gent .
Carmien Michels (1990) brak door met slampoëzie. In 2016 won ze zowel het Nederlands als het Europese kampioenschap poetry slam en bracht ze zo dit genre ook naar het brede publiek. Michels heeft ook al twee romans op haar naam staan (Wij zijn water, 2013 en Vraag het aan de bliksem, 2015) én een eerste poëziebundel (We komen van ver, 2017). Nu brengt ze met Vaders die rouwen een verhalenbundel die zes korte verhalen bevat over vaders die afzien, en sommige net iets meer dan andere. Soms vanuit het standpunt van de mannen zelf, dan weer door hun dochter, partner of gewoon een reisgenote.
Het ene sterke verhaal wisselt het andere af. Het eerste is direct een stevige binnenkopper: de vertelster heeft het hierin over haar zwijgzame vader, een medicus die dikwijls op afstand blijft. Bibi, de zus van de vertelster, is bezig met een roman over hun vader, die een familieverhaal met zich meesleept dat zich eerst afspeelt in de vroegere kolonie Congo. Nadat hij werd gebeten door een slang, werd hij alleen terug naar België gestuurd. Zijn adoptieouders bleven achter in Congo. Hij verbrak op zijn beurt de relatie met zijn vader, die hem veel te hardvochtig heeft bejegend tijdens zijn jeugd. De vertelster wil niet dat haar zus haar roman uitbrengt, omdat ze ook met mededogen naar die ‘Groteva’ kijkt die aan het eind van zijn leven is gekomen. In een 50-tal pagina’s krijg je een knap familieverhaal voorgeschoteld waarin de grote gevoelens niet uit de weg worden gegaan en de personages meer en meer beginnen te leven. Op het einde is het niet meer eenduidig wie eigenlijk wie moest beschermen en wie zich zelf moest (terug)vinden.
De thematiek van deze bundel is zwaar, de vorm is dikwijls anders: het ene verhaal neigt meer naar het absurde dan het andere. En ook de sfeer en de setting zorgen telkens voor afwisseling. Toch is er een lijn te vinden in de metaforen die doorheen de bundel te vinden zijn. Het laatste verhaal Paarden eten mijn dromen op is dan weer erg psychotisch. Een man van wie het dochtertje op sterven ligt, krijgt allerlei psychotische en steeds wildere dromen over paarden binnen, zo wordt zijn lijden wel erg duidelijk weergegeven en is dit bepaald niet subtiel te noemen. Dan was Astrid Lindgren in de Gebroeders Leeuwenhart zachter en subtieler in het betonen van rouw, waarin óók paarden voorkomen.
Een ander verhaal gaat over een vrouw in de veertig die aan het begin staat van een nieuwe relatie, maar last krijgt met een mysterieuze jonge stalker. De angst die dit oproept, fnuikt uiteraard de jonge liefde. De oplopende spanning in dit verhaal is te voelen tot de laatste zin.
Carmien Michels gebruikt prachtige taal en heeft haar verhalen sterk ineengezet. De lezer krijgt het echter hard te verduren, en zodoende is de bundel misschien nog het beste doenbaar door het verhaal per verhaal binnen te laten. Het is misschien ook niet met ieder verhaal mogelijk om volledig mee te gaan in haar verbeelding maar dat ze krachtig uit de hoek kan komen, is een understatement. Wat deze veelzijdige auteur nog allemaal in haar mars zal hebben, zal de toekomst hopelijk snel uitwijzen.
Recensieboek met dank aan https://www.facebook.com/boekensite.gent .
January 9, 2023
Mooi geschreven, je kon je goed inbeelden in de verschillende karakters. Wat ook fijn was, was dat het meerdere verhalen in 1 zijn. Als je je niet helemaal kan vinden in een van de verhalen, kan je in ieder geval nog een ander verhaal lezen. Echt een aanrader als je wilt beginnen met literatuur lezen!
Read
June 6, 2023Hier ben ik helaas met veel te hoge verwachtingen aan begonnen. Michels kan schrijven, dat is duidelijk. Ze biedt hier verschillende verhaaltjes rond mannenfiguren aan, allemaal vaders. Neen, geen helden, integendeel, eerder mislukkelingen of getraumatiseerden. De dialogen rammelen voor mij wat teveel, zijn te houterig, en het woke-gehalte van de personages ligt me iets te hoog. Maar Michels weet zeker hoe ze laagjes kan aanbrengen in een verhaal en niet alles ineens prijs te geven.
August 9, 2025
Očekivala sam nešto drugo. Zbirka sadrži 6 priča koje se čitaju zasebno, no imaju neke zajedničke motive. Zajednički su im i likovi očeva koji, kako sam naslov kaže, tuguju. No, od 6 priča izdvojila bih 3 koje su ostavile nekakav dojam na mene. Susjedin kokošinjac, Miris tužnih muškaraca, Šetamo pse. No, ni one nisu nešto posebno. U nekim pričama ima i nadrealnih dijelova i jednostavno mi nisu legle. Povremeno sam se pitala sto ja to uopće čitam? Ima nekih duboko tužnih rečenica. I to je sve.
January 8, 2023
Wat een deprimerend boek. Het begon vrij normaal en het eindigde echt heel absurd met die paarden. Echt een nacht-merrie (haha) die ik zo snel mogelijk wil vergeten.
January 25, 2024
Je wordt door de eerste twee verhalen van je sokken geblazen door het ongenoegen dat in de verhalen zit.
Bij sommige verhalen is er meer voeling dan bij anderen.
Soms is het zoeken waar het "rouwen" zit, misschien is in een aantal verhalen "melancholie" meer op zijn plaats.
Naar mijn gevoel zijn er wel autobiografische elementen in terug te vinden, maar zekerheid is hierover niet.
Bij sommige verhalen is er meer voeling dan bij anderen.
Soms is het zoeken waar het "rouwen" zit, misschien is in een aantal verhalen "melancholie" meer op zijn plaats.
Naar mijn gevoel zijn er wel autobiografische elementen in terug te vinden, maar zekerheid is hierover niet.
November 16, 2022
Gelukkig geen weenboek. Bij momenten wel aangrijpend, maar zeker niet sentimenteel. Soms zelfs grappig. En vol wendingen en goeie vondsten. Zeker een aanrader.
November 28, 2022
Mijn favorieten qoutes in ‘Vaders Die Rouwen’ :
“Mijn vader is de toren die er altijd staat. Mijn vader is boom. Mijn vader is zee. Mijn vader is zand. Mijn vader is de tanker die met speciale apparatuur naar me luistert. Mijn vader is de zee die zingt. Mijn vader is hout. Mijn vader is Samwise die Frodo op zijn rug draagt. Mijn vader is klei. Mijn vader is klaproos. Mijn vader is de rozenstruiken in de Gouw. Mijn vader is het papier van onbeantwoorde brieven. Mijn vader is overal. Mijn vader is in Congo en hier bij mij. Mijn vader is hier. Mijn vader is hier.”
“Naïef,’ zei ik.
“Menselijk,’ zei Jacob.”
‘En een vrouw? Heeft een vrouw geen handen, organen, zintuigen, gevoelens, passies? Gevoed met hetzelfde voedsel, verwond door dezelfde wapens, onderworpen aan dezelfde ziektes, genezen met dezelfde medicijnen, verwarmd en verkild door dezelfde winter en zomer, als mannen? Als je ons steekt, bloeden wij dan niet? Als je ons kietelt, lachen we dan niet? Als je ons vergiftigt, sterven we dan niet? Als je ons onrecht aandoet, mogen wij dan geen wraak nemen? Als we zoals jullie zijn in de rest, zullen we jullie ook dáárin gelijken. Als een vrouw een man kwaad berokkent, welke vernedering wacht haar op? Wraak. Als een man een hond kwaad doet, welk lijden verdient hij dan volgens mannelijk model?”
‘Is een zoon minder zoon omdat hij niet het leven leidt dat je voor ogen had, omdat hij de waarden waarmee je hem hebt opgevoed aan zijn laars lapt? Nee. Hij is en blijft mijn zoon.’
“Er is een tak weggesneden van de ooit zo bloeiende boom waardoor hij voor altijd krom zal groeien.”
“Mijn vader is de toren die er altijd staat. Mijn vader is boom. Mijn vader is zee. Mijn vader is zand. Mijn vader is de tanker die met speciale apparatuur naar me luistert. Mijn vader is de zee die zingt. Mijn vader is hout. Mijn vader is Samwise die Frodo op zijn rug draagt. Mijn vader is klei. Mijn vader is klaproos. Mijn vader is de rozenstruiken in de Gouw. Mijn vader is het papier van onbeantwoorde brieven. Mijn vader is overal. Mijn vader is in Congo en hier bij mij. Mijn vader is hier. Mijn vader is hier.”
“Naïef,’ zei ik.
“Menselijk,’ zei Jacob.”
‘En een vrouw? Heeft een vrouw geen handen, organen, zintuigen, gevoelens, passies? Gevoed met hetzelfde voedsel, verwond door dezelfde wapens, onderworpen aan dezelfde ziektes, genezen met dezelfde medicijnen, verwarmd en verkild door dezelfde winter en zomer, als mannen? Als je ons steekt, bloeden wij dan niet? Als je ons kietelt, lachen we dan niet? Als je ons vergiftigt, sterven we dan niet? Als je ons onrecht aandoet, mogen wij dan geen wraak nemen? Als we zoals jullie zijn in de rest, zullen we jullie ook dáárin gelijken. Als een vrouw een man kwaad berokkent, welke vernedering wacht haar op? Wraak. Als een man een hond kwaad doet, welk lijden verdient hij dan volgens mannelijk model?”
‘Is een zoon minder zoon omdat hij niet het leven leidt dat je voor ogen had, omdat hij de waarden waarmee je hem hebt opgevoed aan zijn laars lapt? Nee. Hij is en blijft mijn zoon.’
“Er is een tak weggesneden van de ooit zo bloeiende boom waardoor hij voor altijd krom zal groeien.”
Read
April 16, 2023“Toen ik een afscheidskus op haar voorhoofd drukte, snoof ik diep. Ik rook de geur die ik zo gewend was, de geur die in haar huis ging toen we het leegmaakten, de geur die ik soms plots herken in de haren van de kinderen van onze dochter: het is de enige geur die mijn koppige reukorgaan weet te onderscheiden.”
July 4, 2024
‘Mijn vader is’ en ‘Het kippenhok van de buurvrouw’ vind ik de mooiste.
Mijn vader is - ****
Het kippenhok van de buurvrouw - ****
Hannibal - **
De geur van verdrietige mannen - **
Onze honden uitlaten - ***
Paarden eten mijn dromen op - *
Mijn vader is - ****
Het kippenhok van de buurvrouw - ****
Hannibal - **
De geur van verdrietige mannen - **
Onze honden uitlaten - ***
Paarden eten mijn dromen op - *
March 9, 2022
Tot aan het laatste verhaal was ik overtuigd 4 sterren te geven maar het laatste verhaal was voor mij te bevreemdend, te ver gezocht.
Voor de rest knap geschreven verhalen vol gevoel. Graag gelezen!
Voor de rest knap geschreven verhalen vol gevoel. Graag gelezen!
May 7, 2023
Een heel bijzonder boek door de schrijfstijl, de vorm en de onderwerpen. Allereerst zijn het losse verhalen die thematisch iets hebben met vaders en kinderen, relaties en verlies. Als je het zo leest is het een bloemlezing en dat geeft een zekere structuur. Maar voor mij werkte die structuur niet als een noodzakelijke totaalcompositie waarin de verhalen bouwstenen waren voor iets groters. Hierdoor las ik niet zo makkelijk door, van verhaal naar verhaal, maar legde ik het na bijna elk verhaal weer even weg om iets anders te lezen. Terwijl elk verhaal bijzonder genoeg is om bij stil te staan. Maar de bundel is voor mij niet meer dan de som der delen. Dat geeft niet want de verhalen zijn echt prachtig. Heel gevoelig, heel rauw, heel dierlijk, lichamelijk, direct, sensueel, hard en emotioneel. Het surrealisme dat benoemd (dromen en wanen) maar ook onbenoemd opborrelt maakt dat je gaandeweg niet meer weet in welke (on)werkelijkheid we ons bevinden. Maar er wordt verloren, er is rouw en er zijn vooral verliezers. Die tot hun knieën in de stront, de sperma, het bloed en de ingewanden trachten overeind te blijven. heftig en prachtig. Zou weleens een hele roman van haar willen lezen.
October 27, 2022
Normaal hou ik niet zo van verhalenbundels, want je moet zo wennen aan de nieuwe personages. Meestal komt het ook doordat het niet hele boeiende karakters zijn. Toch vond ik het bij dit boek heel erg mee vallen. De personages waren interessant en elk verhaal was heel anders. Daarom raakte snel gewend aan de geïntroduceerde personen. Ook was het leuk om te lezen hoe alle verhalen samen hingen. Het maakt niet uit dat het alleen kleine dingetjes waren.
July 29, 2025
solid collection of stories. some where better and some were worse. penultimate story was my favourite. it felt like a david fincher movie and is the only one that kept me hooked. others, not so much. although every story has its qualities the shock effect and writing style were really ruining my experience. charatchers were great and well written and, in my opinion, were the best part of the book. i understand why someone might like this book but its not for me
January 31, 2023
Pijnlijk boek over gebroken mannen en het onhandige zoeken naar manieren om met het heden om te gaan. Op sommige momenten gruwelijk, op andere momenten aandoenlijk. Sommige scènes zijn zo vreemd dat het soms moeilijk was om aansluiting te vinden, maar nooit op die manier dat het het verhaal verstoorde. Verrassende stijl.
March 13, 2022
Ik ben heel erg in de war door dit boek. Vaak moest ik het wegleggen omdat ik zenuwkriebels kreeg van wat ik las. Maar dat wilt ook zeggen dat het zo goed geschreven is dat het onder mijn huid kroop. Speciale verhalen. Vooral 'onze honden uitlaten' zal ik niet snel vergeten.
May 2, 2022
Ruig en teder.
June 10, 2022
Strong stories. Intriguing images. Nice use of language.
October 5, 2022
Ik vond sommige verhalen (vooral de beginverhalen) erg mooi en een paar waren heel spannend. Maar er waren ook heel confusing stukjes en dat verhaal over Mila vond ik echt niks, dus 3.5 sterren
November 3, 2022
De verhalen 'Hannibal' en 'Onze honden uitlaten' zijn vijf bollen waard. 'Na Paarden eten mijn dromen op' was ik misselijk en is een bad trip voorlopig niet nodig.
April 1, 2023
Mooi, laatste verhaal wel erg vaag….
October 2, 2023
Wellicht met wat te hoge verwachtingen begonnen aan dit boek. Niet helemaal mijn ding.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews