What do you think?
Rate this book
สิ่งที่สิงสู่
ในฤดูร้อนของญี่ปุ่น การเล่าเรื่อง “怪談” (ไคดัน) ถือเป็นประเพณีเก่าแก่ที่เชื่อกันว่าช่วยคลายร้อนด้วยความเย็นเยียบจากเรื่องเล่าชวนขนลุก
สำนักพิมพ์ Bibli ขอชวนทุกคนมาสัมผัสบรรยากาศของความกลัวแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ผ่านเรื่องสั้นสยองขวัญแนว “ไคดัน” เรื่องเล่าลี้ลับญี่ปุ่นที่ห่างหายไปจากตลาดปัจจุบันมานาน ความหลอนที่ไม่เร่งเร้า ไม่หวือหวา แต่น่ากลัวยิ่งกว่าเพราะมัน ค่อย ๆ คืบคลานมาเกาะกุมจิตใจอย่างเงียบงัน
‘สิ่งที่สิงสู่’ รวมเรื่องสั้นชวนขนลุก 7 เรื่อง ที่จะพาผู้อ่านดำดิ่งสู่ความกลัวในแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ได้แก่
ความฝันถึงบ้านประหลาด ที่พาคุณเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
เหตุการณ์สยองขวัญที่เกิดขึ้นหลังจากเด็กหญิงเก็บบางสิ่งกลับบ้าน
เสียงสยองในบ้านเช่าที่ชวนให้ขนลุก
ป่าลับแลที่เล่าขานกันว่าหากเข้าไปแล้วจะไม่มีวันกลับออกมา
ภาพมงคลที่ควรจะนำโชค กลับแฝงความผิดปกติที่สัมผัสได้
เด็กประหลาดในครอบครัวเพื่อนบ้านที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง
และ สิ่งลึกลับที่เกิดขึ้นหลังการรวบรวมเรื่องเล่าของนักเขียนนิยายสยองขวัญ
‘สิ่งที่สิงสู่’ คำนี้อาจฟังดูคลุมเครือ แต่นั่นคือความน่ากลัวของมัน บางสิ่งที่เข้ามาในตัวเรา โดยที่เราไม่อาจรู้ได้ว่ามันคืออะไร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่รู้ว่าจะจากไปเมื่อไร หรือจากไปจริงไหม นี่คืองานเขียนที่พากลับสู่รากเหง้าของความหลอนแบบญี่ปุ่นแท้ ๆ ที่จะทำให้คุณเผลอหันกลับไปมองข้างหลังในวันที่คิดว่าตัวเองอยู่คนเดียว
ผลงานของมิสึดะ ชินโซ นักเขียนผู้เชี่ยวชาญด้านนวนิยายลึกลับและสยองขวัญระดับแนวหน้าของญี่ปุ่น
ซึ่งเคยฝากผลงานเรื่องสั้น ‘ท่านตะเกียบ’ ไว้ใน ‘ปริศนาตะเกียบอาถรรพ์’ ด้วยสไตล์การเล่าเรื่องที่ซ่อนความสยองไว้ในรายละเอียดเล็กของชีวิตประจำวัน และค่อย ๆ กลายเป็นฝันร้ายโดยไม่ทันรู้ตัว
—
สำนักพิมพ์ Bibli ขอชวนทุกคนมาสัมผัสบรรยากาศของความกลัวแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ผ่านเรื่องสั้นสยองขวัญแนว “ไคดัน” เรื่องเล่าลี้ลับญี่ปุ่นที่ห่างหายไปจากตลาดปัจจุบันมานาน ความหลอนที่ไม่เร่งเร้า ไม่หวือหวา แต่น่ากลัวยิ่งกว่าเพราะมัน ค่อย ๆ คืบคลานมาเกาะกุมจิตใจอย่างเงียบงัน
‘สิ่งที่สิงสู่’ รวมเรื่องสั้นชวนขนลุก 7 เรื่อง ที่จะพาผู้อ่านดำดิ่งสู่ความกลัวในแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ได้แก่
ความฝันถึงบ้านประหลาด ที่พาคุณเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
เหตุการณ์สยองขวัญที่เกิดขึ้นหลังจากเด็กหญิงเก็บบางสิ่งกลับบ้าน
เสียงสยองในบ้านเช่าที่ชวนให้ขนลุก
ป่าลับแลที่เล่าขานกันว่าหากเข้าไปแล้วจะไม่มีวันกลับออกมา
ภาพมงคลที่ควรจะนำโชค กลับแฝงความผิดปกติที่สัมผัสได้
เด็กประหลาดในครอบครัวเพื่อนบ้านที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง
และ สิ่งลึกลับที่เกิดขึ้นหลังการรวบรวมเรื่องเล่าของนักเขียนนิยายสยองขวัญ
‘สิ่งที่สิงสู่’ คำนี้อาจฟังดูคลุมเครือ แต่นั่นคือความน่ากลัวของมัน บางสิ่งที่เข้ามาในตัวเรา โดยที่เราไม่อาจรู้ได้ว่ามันคืออะไร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่รู้ว่าจะจากไปเมื่อไร หรือจากไปจริงไหม นี่คืองานเขียนที่พากลับสู่รากเหง้าของความหลอนแบบญี่ปุ่นแท้ ๆ ที่จะทำให้คุณเผลอหันกลับไปมองข้างหลังในวันที่คิดว่าตัวเองอยู่คนเดียว
ผลงานของมิสึดะ ชินโซ นักเขียนผู้เชี่ยวชาญด้านนวนิยายลึกลับและสยองขวัญระดับแนวหน้าของญี่ปุ่น
ซึ่งเคยฝากผลงานเรื่องสั้น ‘ท่านตะเกียบ’ ไว้ใน ‘ปริศนาตะเกียบอาถรรพ์’ ด้วยสไตล์การเล่าเรื่องที่ซ่อนความสยองไว้ในรายละเอียดเล็กของชีวิตประจำวัน และค่อย ๆ กลายเป็นฝันร้ายโดยไม่ทันรู้ตัว
—
- GenresFiction
328 pages, Paperback
First published September 5, 2012
3 people are currently reading
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
August 5, 2025
เหมือนอ่านเรื่องเล่าจากคืนพุธมุดผ้าห่ม หลายตอนเรื่องเกี่ยวกับในบ้าน อ่านตอนกลางคืนแอบมีหลอนๆเสียวสันหลังนิดๆ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวตุ้งแช่น่ากลัวอะไรขนาดนั้นนะ ผีไม่ได้ออกมาแบบโจ่งแจ้งมาก พออ่านได้เพลินๆอยู่
November 19, 2025
เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นสยองขวัญ 7 ตอนของ โอตสึ อิจิ ที่ทำให้น้องเชปเตอร์รู้สึกว่า…เออ บางทีความเงียบมันน่ากลัวกว่าผีตัวเป็น ๆ อีกนะพี่ เพราะทุกเรื่องมันไม่ได้มีผีโผล่มา “แบร่” ใส่แบบหนังตะวันตก แต่เป็นความเย็น ๆ ที่เดินอ้อมหลังเราเหมือนลมแอร์ที่ไม่รู้มาจากไหน ทั้งที่บ้านก็ไม่ได้เปิดแอร์…
คือหลายฉากมันเล่นกับ “สิ่งที่มองไม่เห็นแต่รู้ว่ามี” แล้วพอเชปเตอร์อ่านในบ้านยามดึกก็แบบ…โอเค นี่กูเลือกเวลาอ่านผิดเอง เช่นเดียวกับทุกครั้งในชีวิต (หัวเราะแบบสั่น ๆ) ทั้งที่จริงเชปเตอร์ไม่ค่อยกลัวผีนะ แต่พอคิดภาพว่า “ถ้าฉันอยู่ในบ้านเดียวกับความเงียบที่ไม่ใช่ของฉันจริง ๆ ล่ะ?” ก็ขนลุกขึ้นมาเองแบบอัตโนมัติเลย
ประสบการณ์อ่านเล่มนี้คือใหม่มาก จังหวะบรรยายของผู้เขียนทำให้เราเห็นภาพช้า ๆ เหมือนมีคนค่อย ๆ เปิดประตูห้องให้ทีละเซนต์ ทำให้ความหลอนมันแทรกเข้ามาแบบเนียน ๆ จนเผลอหายใจตื้น
“ของบางอย่างไม่ได้หลอกเรา—มันแค่รอให้เราหันไปมองมันเฉย ๆ”
“ความมืดไม่ได้น่ากลัว เพราะมันมืด…แต่น่ากลัวเพราะเรารู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในนั้น”
1. บ้านในฝัน (4/5)
ฝันที่ค่อย ๆ กลืนคนหนึ่งเข้าไปใน “บ้านที่ไม่มีใครควรเข้าไป” ความเงียบในเรื่องนี้ทำงานหนักมาก ทุกฉากเปลี่ยนเหมือนมีใครตั้งใจปูเส้นทางให้ตัวละครเดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆ จนรู้สึกว่าถ้าเป็นเชปเตอร์โดนเรียกเข้าไปแบบนี้ คงตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วลุกไปเปิดไฟทั้งบ้านแน่ ๆ
“บางบ้านไม่ใช่ที่พัก…แต่เป็นกับดักที่มารอชื่อเราอยู่นานแล้ว”
2. สิ่งที่สิงสู่ (3/5)
เด็กเก็บตุ๊กตา—แล้วความซวยทุกอย่างก็เดินตามมาราวกับติดสัญญาไว้ เรื่องนี้อ่านเพลิน หลอนแบบเงียบ ๆ แต่เดินเรื่องคาดเดาได้หน่อย ถึงงั้นก็ยังมีความชื้นเย็นแบบ J-horror อยู่เต็ม ๆ
“ของที่เราเผลอรับมา…บางทีเราไม่ได้เลือกมัน แต่มันเลือกเรา”
3. แชร์เฮ้าส์พิศวง (5/5) ★ เรื่องโปรดของเชปเตอร์
บ้านเช่าที่กฎเยอะเหมือนมีผีเป็นคนออกแบบ คนแปลก 4 คนที่เหมือนจะไม่รู้จักกัน แต่ทุกคนดู “มีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่พูด”
บรรยากาศคือไม่ไว้ใจตั้งแต่เปิดประตูบ้าน
ตอนท้ายคือแบบ…เชปเตอร์อ่านไปแล้ว smartwatch เด้งแจ้งเตือนว่า “อัตราการเต้นหัวใจผิดปกติ” 555555
“คนบางคนไม่ได้มาอาศัย…แต่ถูกบ้านบังคับให้อยู่”
4. ป่าลักซ่อน (3/5)
เด็ก 5 คนเข้าไปในป่าที่คนพูดกันว่าหลงง่ายกว่าอกหัก ช่วงแรกคุยกันเยอะหน่อย เด็ก ๆ มีความจ้อแบบน่าหงุดหงิดนิด ๆ แต่พอเริ่มเข้าเขตป่าจริง ๆ คืออืม…เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงหายไป ความเงียบของป่าในเรื่องนี้มันหนักเหมือนเราเดินบนดินที่ไม่อยากให้เราออกไป
“ป่าที่น่ากลัวที่สุด…คือป่าที่รู้ว่าเรากำลังกลัวมัน”
5. ภาพมงคล (2/5)
ชายคนหนึ่งวางภาพวาดประหลาดในห้อง แล้วผู้หญิงประหลาดก็เริ่มปรากฏตัว เรียกได้ว่า…คน creepy กว่าผีอีกนะคะเรื่องนี้ 555 อ่านจบแล้วแบบ “เธอ…ไม่ต้องผีก็ได้ มนุษย์ก็หลอนได้ระดับนึงแล้ว”
“ภาพบางภาพไม่ได้ถูกแขวนไว้เฉย ๆ…มันเฝ้ามองเราต่างหาก”
6. เด็กบ้านข้างหลัง (3/5)
ตัวละครหลักปสด. เพื่อนบ้านก็ปสด. แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนี่เอง มีบ้านหนึ่งที่มีเสียงเด็กกับเสียงเหมือนของหนักถูกลาก—คือแค่คิดภาพก็ไม่อยากเดินไปดูแล้ว
แม้ตอนต้นจะน่ารำคาญ แต่พอเข้าเนื้อกลับมาหลอนได้ดีเลย
“เสียงร้องบางเสียง…ดังขึ้นแม้ไม่มีใครอยู่บ้านนั้นมานานแล้ว”
7. ร้อยเรื่องลี้ลับราตรี (1/5)
เรื่องนี้เหมือนผู้เขียนนั่งระบายความทรงจำ ความฝัน และเหตุการณ์พิกล ๆ ลงสมุดมากกว่าเรื่องสั้นสยอง ไม่มีไคลแมกซ์ ไม่มีจังหวะหลอก แบบอ่านแล้วเชปเตอร์ก็ทำหน้ามึนว่า “อาจารย์คะ…อันนี้คืออะไรคะ?”
อ่านรีวิวญี่ปุ่นก็บอกตรงกันว่า มันคือ memoir กึ่งจิตสำนึกไหลลื่น ที่ให้เรารู้สึกมากกว่าเข้าใจ
“บางเรื่องลี้ลับ…ไม่ได้ให้คำตอบ แต่มันทิ้งไว้ให้เราเกาหัวเล่นเฉย ๆ”
คือหลายฉากมันเล่นกับ “สิ่งที่มองไม่เห็นแต่รู้ว่ามี” แล้วพอเชปเตอร์อ่านในบ้านยามดึกก็แบบ…โอเค นี่กูเลือกเวลาอ่านผิดเอง เช่นเดียวกับทุกครั้งในชีวิต (หัวเราะแบบสั่น ๆ) ทั้งที่จริงเชปเตอร์ไม่ค่อยกลัวผีนะ แต่พอคิดภาพว่า “ถ้าฉันอยู่ในบ้านเดียวกับความเงียบที่ไม่ใช่ของฉันจริง ๆ ล่ะ?” ก็ขนลุกขึ้นมาเองแบบอัตโนมัติเลย
ประสบการณ์อ่านเล่มนี้คือใหม่มาก จังหวะบรรยายของผู้เขียนทำให้เราเห็นภาพช้า ๆ เหมือนมีคนค่อย ๆ เปิดประตูห้องให้ทีละเซนต์ ทำให้ความหลอนมันแทรกเข้ามาแบบเนียน ๆ จนเผลอหายใจตื้น
“ของบางอย่างไม่ได้หลอกเรา—มันแค่รอให้เราหันไปมองมันเฉย ๆ”
“ความมืดไม่ได้น่ากลัว เพราะมันมืด…แต่น่ากลัวเพราะเรารู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในนั้น”
1. บ้านในฝัน (4/5)
ฝันที่ค่อย ๆ กลืนคนหนึ่งเข้าไปใน “บ้านที่ไม่มีใครควรเข้าไป” ความเงียบในเรื่องนี้ทำงานหนักมาก ทุกฉากเปลี่ยนเหมือนมีใครตั้งใจปูเส้นทางให้ตัวละครเดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆ จนรู้สึกว่าถ้าเป็นเชปเตอร์โดนเรียกเข้าไปแบบนี้ คงตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วลุกไปเปิดไฟทั้งบ้านแน่ ๆ
“บางบ้านไม่ใช่ที่พัก…แต่เป็นกับดักที่มารอชื่อเราอยู่นานแล้ว”
2. สิ่งที่สิงสู่ (3/5)
เด็กเก็บตุ๊กตา—แล้วความซวยทุกอย่างก็เดินตามมาราวกับติดสัญญาไว้ เรื่องนี้อ่านเพลิน หลอนแบบเงียบ ๆ แต่เดินเรื่องคาดเดาได้หน่อย ถึงงั้นก็ยังมีความชื้นเย็นแบบ J-horror อยู่เต็ม ๆ
“ของที่เราเผลอรับมา…บางทีเราไม่ได้เลือกมัน แต่มันเลือกเรา”
3. แชร์เฮ้าส์พิศวง (5/5) ★ เรื่องโปรดของเชปเตอร์
บ้านเช่าที่กฎเยอะเหมือนมีผีเป็นคนออกแบบ คนแปลก 4 คนที่เหมือนจะไม่รู้จักกัน แต่ทุกคนดู “มีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่พูด”
บรรยากาศคือไม่ไว้ใจตั้งแต่เปิดประตูบ้าน
ตอนท้ายคือแบบ…เชปเตอร์อ่านไปแล้ว smartwatch เด้งแจ้งเตือนว่า “อัตราการเต้นหัวใจผิดปกติ” 555555
“คนบางคนไม่ได้มาอาศัย…แต่ถูกบ้านบังคับให้อยู่”
4. ป่าลักซ่อน (3/5)
เด็ก 5 คนเข้าไปในป่าที่คนพูดกันว่าหลงง่ายกว่าอกหัก ช่วงแรกคุยกันเยอะหน่อย เด็ก ๆ มีความจ้อแบบน่าหงุดหงิดนิด ๆ แต่พอเริ่มเข้าเขตป่าจริง ๆ คืออืม…เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงหายไป ความเงียบของป่าในเรื่องนี้มันหนักเหมือนเราเดินบนดินที่ไม่อยากให้เราออกไป
“ป่าที่น่ากลัวที่สุด…คือป่าที่รู้ว่าเรากำลังกลัวมัน”
5. ภาพมงคล (2/5)
ชายคนหนึ่งวางภาพวาดประหลาดในห้อง แล้วผู้หญิงประหลาดก็เริ่มปรากฏตัว เรียกได้ว่า…คน creepy กว่าผีอีกนะคะเรื่องนี้ 555 อ่านจบแล้วแบบ “เธอ…ไม่ต้องผีก็ได้ มนุษย์ก็หลอนได้ระดับนึงแล้ว”
“ภาพบางภาพไม่ได้ถูกแขวนไว้เฉย ๆ…มันเฝ้ามองเราต่างหาก”
6. เด็กบ้านข้างหลัง (3/5)
ตัวละครหลักปสด. เพื่อนบ้านก็ปสด. แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนี่เอง มีบ้านหนึ่งที่มีเสียงเด็กกับเสียงเหมือนของหนักถูกลาก—คือแค่คิดภาพก็ไม่อยากเดินไปดูแล้ว
แม้ตอนต้นจะน่ารำคาญ แต่พอเข้าเนื้อกลับมาหลอนได้ดีเลย
“เสียงร้องบางเสียง…ดังขึ้นแม้ไม่มีใครอยู่บ้านนั้นมานานแล้ว”
7. ร้อยเรื่องลี้ลับราตรี (1/5)
เรื่องนี้เหมือนผู้เขียนนั่งระบายความทรงจำ ความฝัน และเหตุการณ์พิกล ๆ ลงสมุดมากกว่าเรื่องสั้นสยอง ไม่มีไคลแมกซ์ ไม่มีจังหวะหลอก แบบอ่านแล้วเชปเตอร์ก็ทำหน้ามึนว่า “อาจารย์คะ…อันนี้คืออะไรคะ?”
อ่านรีวิวญี่ปุ่นก็บอกตรงกันว่า มันคือ memoir กึ่งจิตสำนึกไหลลื่น ที่ให้เรารู้สึกมากกว่าเข้าใจ
“บางเรื่องลี้ลับ…ไม่ได้ให้คำตอบ แต่มันทิ้งไว้ให้เราเกาหัวเล่นเฉย ๆ”
September 20, 2025
สิ่งที่สิงสู่ - มิสึดะ ชินโซ
Genre: JHorror, Mystery
-เรื่องสั้นสยองขวัญ 7 เรื่อง ที่มาแนว classic JHorror, ให้บรรยากาศเย็นๆ, slow burn เหมือนหนังสยองขวัญเงียบๆ, อึดอัด, ไม่มี jumpscare, เสียวสันหลังเป็นพักๆ
ซึ่งเรื่องสยองขวัญแนวนี้มีชื่อเรียกว่า "ไคดัน" ที่เป็นประเพณีเล่าเรื่องสยองในฤดูร้อนเพื่อให้บรรยากาศเย็นยะเยือก
-ไม่เคยอ่านของผู้เขียนคนนี้ แต่โดยรวมแล้วชอบนะ อ่านแล้วติดลมมาก ขอ review แยกเรื่องละกัน
1. บ้านในฝัน (4/5)
ฝันร้ายต่อเนื่องของชายผู้หนึ่งที่เริ่มขึ้นหลังจากเค้าตีตัวออกห่างจากหญิงสาวที่คุยกันอยู่หลังพบว่าเธอ creepy เกินไป
ในฝันสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆเพื่อล่อให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ลึกขึ้นเรื่อยๆ มีอะไรบางอย่างรออยู่
เย็นยะเยือก เห็นเป็นฉากๆ อารมณ์อ.จุนจิ อิโต้เลย ทั้งแปลก ทั้งหลอน ทั้งทำให้เราอยากรู้ว่าปลายทางมีอะไรรออยู่
2. สิ่งที่สิงสู่ (3/5)
เรื่องร้ายและอัปมงคลเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องรอบๆตัวเด็กคนหนึ่งที่ได้ไปเก็บตุ๊กตาเจ้าหญิงในบ้านร้างแห่งหนึ่ง มีบางอย่างติดตามเธอมา
เรื่องนี้ยังคงบรรยากาศหลอน เย็นยะเยือก แต่เรื่องนี้เป็นเส้นตรงไปหน่อย ไปสู่ปลายทางที่ไม่เกินคาดเดา
3. แชร์เฮ้าส์พิศวง (5/5)
บ้านเช่า 1 หลัง, คนแปลกหน้า 4 คน, กฎประหลาดหลายข้อ และ 1 คนที่แปลกไป
เรื่องนี้สนุกตั้งแต่ settings บรรยากาศไม่น่าไว้วางใจเกิดขึ้นตลอด ไปจนถึงท้ายเรื่องที่พาเราเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นกับสถานการณ์ที่โคตรหลอน เห็นภาพสุดๆ
ปล.ระหว่างอ่านเรื่องนี้ตึงจัดๆจน smart watch เตือนว่า "อารมณ์ขุ่นมัว" 555
4. ป่าลักซ่อน (3/5)
เด็ก 5 คนเข้าไปทดสอบความกล้าโดยการสำรวจป่าที่ตำนานบอกว่าเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้
เรื่องนี้ยาวมาก ช่วงแรกๆค่อยๆเล่า บิลด์อัพเรื่อยๆ เข้าป่าจริงๆท้ายๆเรื่องเลย ซึ่งบางช่วงยืดจนหงุดหงิด แต่เข้าใจได้ว่าไดอะลอกเด็กกะpokeคุยกันก็คงประมาณนี้แหละ, จดหมาย 5-6 ฉบับที่น่าเล่นกับ element of surprise หรือหักมุม มันไม่มีสาระ ซ้ำซ้อนจนน่าหงุดหงิด, แต่ช่วงเข้าป่าท้ายๆอย่างเดือดเลยพอให้อภัยได้
5. ภาพมงคล (2/5)
หญิงสาวปริศนาปรากฎตัวให้คนรอบๆตัวชายหนุ่มเห็นนับตั้งแต่วันที่เอาภาพวาดประหลาดมาตั้งในห้อง
เรื่องนี้เฉยๆ แต่เอาจริงๆผมว่าคน creepy กว่าผีอีก 55 ตอนจบมีหักมุมนิดนึงด้วย
6. เด็กบ้านข้างหลั��� (3/5)
นักเขียนปสด.ย้ายเข้าไปในบ้านเดี่ยว รายล้อมไปด้วยเพื่อนบ้านปสด. แต่ท่ามกลาง settings สุดเฮงซวย และตัวละครสุด comedic (ในแง่ลบ) มีบ้านหลังหนึ่งที่มีเสียงเด็กร้องไห้กลางวัน และเสียงอะไรหนักๆกำลังเคลื่อนที่
ตัวละครหลักที่เป็นนักแปลความคิดความอ่านป่วยมาก ทำให้เราเกลียดตัวละครนี้ตั้งแต่ต้น settings ก็แย่รายล้อมไปด้วยสังคมขี้เสื** ยังดีที่ช่วงท้ายที่เลิกเพ้อเจ้อเรื่องดราม่า กลับมาเข้าเรื่องได้ก็หลอนอยู่
7. ร้อยเรื่องลี้ลับราตรี (1/5)
อย่าเรียกเรื่องสยองเลย เป็น memoir ที่อ่านแล้วงง, ไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร, วกไปวนมา
Genre: JHorror, Mystery
-เรื่องสั้นสยองขวัญ 7 เรื่อง ที่มาแนว classic JHorror, ให้บรรยากาศเย็นๆ, slow burn เหมือนหนังสยองขวัญเงียบๆ, อึดอัด, ไม่มี jumpscare, เสียวสันหลังเป็นพักๆ
ซึ่งเรื่องสยองขวัญแนวนี้มีชื่อเรียกว่า "ไคดัน" ที่เป็นประเพณีเล่าเรื่องสยองในฤดูร้อนเพื่อให้บรรยากาศเย็นยะเยือก
-ไม่เคยอ่านของผู้เขียนคนนี้ แต่โดยรวมแล้วชอบนะ อ่านแล้วติดลมมาก ขอ review แยกเรื่องละกัน
1. บ้านในฝัน (4/5)
ฝันร้ายต่อเนื่องของชายผู้หนึ่งที่เริ่มขึ้นหลังจากเค้าตีตัวออกห่างจากหญิงสาวที่คุยกันอยู่หลังพบว่าเธอ creepy เกินไป
ในฝันสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆเพื่อล่อให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ลึกขึ้นเรื่อยๆ มีอะไรบางอย่างรออยู่
เย็นยะเยือก เห็นเป็นฉากๆ อารมณ์อ.จุนจิ อิโต้เลย ทั้งแปลก ทั้งหลอน ทั้งทำให้เราอยากรู้ว่าปลายทางมีอะไรรออยู่
2. สิ่งที่สิงสู่ (3/5)
เรื่องร้ายและอัปมงคลเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องรอบๆตัวเด็กคนหนึ่งที่ได้ไปเก็บตุ๊กตาเจ้าหญิงในบ้านร้างแห่งหนึ่ง มีบางอย่างติดตามเธอมา
เรื่องนี้ยังคงบรรยากาศหลอน เย็นยะเยือก แต่เรื่องนี้เป็นเส้นตรงไปหน่อย ไปสู่ปลายทางที่ไม่เกินคาดเดา
3. แชร์เฮ้าส์พิศวง (5/5)
บ้านเช่า 1 หลัง, คนแปลกหน้า 4 คน, กฎประหลาดหลายข้อ และ 1 คนที่แปลกไป
เรื่องนี้สนุกตั้งแต่ settings บรรยากาศไม่น่าไว้วางใจเกิดขึ้นตลอด ไปจนถึงท้ายเรื่องที่พาเราเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นกับสถานการณ์ที่โคตรหลอน เห็นภาพสุดๆ
ปล.ระหว่างอ่านเรื่องนี้ตึงจัดๆจน smart watch เตือนว่า "อารมณ์ขุ่นมัว" 555
4. ป่าลักซ่อน (3/5)
เด็ก 5 คนเข้าไปทดสอบความกล้าโดยการสำรวจป่าที่ตำนานบอกว่าเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้
เรื่องนี้ยาวมาก ช่วงแรกๆค่อยๆเล่า บิลด์อัพเรื่อยๆ เข้าป่าจริงๆท้ายๆเรื่องเลย ซึ่งบางช่วงยืดจนหงุดหงิด แต่เข้าใจได้ว่าไดอะลอกเด็กกะpokeคุยกันก็คงประมาณนี้แหละ, จดหมาย 5-6 ฉบับที่น่าเล่นกับ element of surprise หรือหักมุม มันไม่มีสาระ ซ้ำซ้อนจนน่าหงุดหงิด, แต่ช่วงเข้าป่าท้ายๆอย่างเดือดเลยพอให้อภัยได้
5. ภาพมงคล (2/5)
หญิงสาวปริศนาปรากฎตัวให้คนรอบๆตัวชายหนุ่มเห็นนับตั้งแต่วันที่เอาภาพวาดประหลาดมาตั้งในห้อง
เรื่องนี้เฉยๆ แต่เอาจริงๆผมว่าคน creepy กว่าผีอีก 55 ตอนจบมีหักมุมนิดนึงด้วย
6. เด็กบ้านข้างหลั��� (3/5)
นักเขียนปสด.ย้ายเข้าไปในบ้านเดี่ยว รายล้อมไปด้วยเพื่อนบ้านปสด. แต่ท่ามกลาง settings สุดเฮงซวย และตัวละครสุด comedic (ในแง่ลบ) มีบ้านหลังหนึ่งที่มีเสียงเด็กร้องไห้กลางวัน และเสียงอะไรหนักๆกำลังเคลื่อนที่
ตัวละครหลักที่เป็นนักแปลความคิดความอ่านป่วยมาก ทำให้เราเกลียดตัวละครนี้ตั้งแต่ต้น settings ก็แย่รายล้อมไปด้วยสังคมขี้เสื** ยังดีที่ช่วงท้ายที่เลิกเพ้อเจ้อเรื่องดราม่า กลับมาเข้าเรื่องได้ก็หลอนอยู่
7. ร้อยเรื่องลี้ลับราตรี (1/5)
อย่าเรียกเรื่องสยองเลย เป็น memoir ที่อ่านแล้วงง, ไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร, วกไปวนมา
October 6, 2025
ประสบการณ์ใหม่มาก สนุกค่ะ ตอนแรกไม่คิดว่าการอ่านหนังสือจะทำให้เราหลอนได้ แต่ผู้เขียนบรรยายให้เราค่อยๆรู้สึกได้ตามนั้นจริงๆ นึกภาพตามเป็นฉากๆ น่ากลัวแบบอ่านๆอยู่แล้วขนลุกเลยค่ะ ชอบเรื่องแรกๆ มากกว่าเรื่องหลังๆ
August 22, 2025
เรื่องสั้น 7 เรื่อง อ่านเพลินๆ แป๊ปเดียวจบ ญี่ปุ่นเขาเก่งเรื่องหลอนแนวนี้จริงๆ 7 เรื่องสนุกดีทุกตอน
October 4, 2025
ใครชอบฟังคืนพุธหรือดูซีรี่ย์ผีญี่ปุ่นแบบเป็นตอนๆน่าจะชอบ เนื้อเรื่องไม่หวือหวา อ่านได้เรื่อยๆ ตอนที่ชอบคือดแชร์เฮ้าส์พิศวง มันลุ้นดี สำหรับใครที่ชอบเรื่องสั้นเป็นตอนๆ แนะนำค่ะ
January 31, 2026
#ShelfReview สิ่งที่สิงสู่
รวมเรื่องสั้นและเรื่องเล่าของเหล่าบรรดาผู้คนกับเหตุหลอนใกล้ตัว
มันเป็นรวมเรื่องสั้นที่ให้ความรู้สึกเหมือนฟังพวก The Ghost Radio
สิ่งหนึ่งที่ต้องชมคือบรรยากาศของหลายเรื่องในเรื่องทำออกมาได้ดีมาก
นั่งอ่านแล้วมีความรู้สึกขนลุก สันหลังวาบ สำนวนแปลไทยก็ดีเลย
ชอบการเล่าเรื่องที่โคตรจะใกล้ตัว มุมมองง่าย ๆ เรื่องง่าย ๆ ไม่ยาก
แต่ใส่ความเป็นบรรยากาศและบริบทที่พิลึกพิลั่นเข้าไปได้ดีทีเดียว
ถึงแม้พลอตเรื่องหรืออะไรใด ๆ จะไม่ใหม่ แต่ก็ทำออกมาได้สนุกเลย
เป็นเล่มที่อ่านเพลินและติดหัวมาก อ่านจบคือยังหลอน ๆ อยู่ใช้ได้เลย
8.5/10 .
รวมเรื่องสั้นและเรื่องเล่าของเหล่าบรรดาผู้คนกับเหตุหลอนใกล้ตัว
มันเป็นรวมเรื่องสั้นที่ให้ความรู้สึกเหมือนฟังพวก The Ghost Radio
สิ่งหนึ่งที่ต้องชมคือบรรยากาศของหลายเรื่องในเรื่องทำออกมาได้ดีมาก
นั่งอ่านแล้วมีความรู้สึกขนลุก สันหลังวาบ สำนวนแปลไทยก็ดีเลย
ชอบการเล่าเรื่องที่โคตรจะใกล้ตัว มุมมองง่าย ๆ เรื่องง่าย ๆ ไม่ยาก
แต่ใส่ความเป็นบรรยากาศและบริบทที่พิลึกพิลั่นเข้าไปได้ดีทีเดียว
ถึงแม้พลอตเรื่องหรืออะไรใด ๆ จะไม่ใหม่ แต่ก็ทำออกมาได้สนุกเลย
เป็นเล่มที่อ่านเพลินและติดหัวมาก อ่านจบคือยังหลอน ๆ อยู่ใช้ได้เลย
8.5/10 .
Displaying 1 - 7 of 7 reviews