Gdy zgaśnie nadzieja

by Joanne Kormylo

Wojna odebrała jej wszystko. Teraz ryzykuje życie, by ocalić innych.

Polska, rok 1942.

Anna zdruzgotana upadkiem ukochanej Warszawy postanawia dołączyć do polskiego ruchu oporu. Otrzymuje niebezpieczne zadanie: przemycać dzieci z warszawskiego getta kanałami i zapewniać im bezpieczne schronienie.

Podczas jednej z akcji poznaje Johnniego – pilota RAF, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. W mieście grozi mu śmierć, więc Anna ryzykuje wszystko, by wyprowadzić go z Warszawy.

Gdy zostaje schwytana przez SS i trafia do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, poznaje prawdziwe oblicze piekła. Słynąca z brutalności strażniczka – zwana Bestią – obiera Annę za swój cel.

Niespodziewanie Anna zostaje przeniesiona do innego obozu, gdzie ponownie spotyka Johnniego. Oboje snują desperacki plan ucieczki – ryzykowny krok, który może ich kosztować życie.

Czy zdołają odnaleźć wolność i przetrwać wojnę razem?

Poruszająca, inspirowana prawdziwymi wydarzeniami opowieść o odwadze, poświęceniu i miłości w czasach największego mroku.

480 pages, Paperback

First published July 30, 2025

Reviews

[Jola (czytanienaplatanie) · Rating 5 out of 5]

Jeśli powieści obyczajowe, to najlepiej te z wojną w tle. Dlaczego? Bo szukam w nich nie tylko silnych emocji, których dostarczają trudne losy bohaterów postawionych w sytuacjach granicznych, ale i informacji o okrucieństwach, o których nie powinniśmy zapominać. Jeśli opowiadana historia czerpie inspirację z prawdziwych wydarzeń, tak jak „Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo, zyskuje w moich oczach wyjątkową moc i staje się jeszcze bardziej poruszająca.

Zupełnie inny zatem był mój odbiór tej powieści, bo choć to powieść fabularyzowana, to Autorka opiera się w niej na historii swojego ojca - pilota bombowca, który walczył w drugiej wojnie światowej i spędził ponad dwa lata w obozach jenieckich. Nie wracał do wojennej przeszłości, pozostawiając po sobie kilka medali, kajdanki i spisany „Dziennik wojny”, jednak jego doświadczenia wpłynęły na losy całej rodziny.

Autorka nadała głos milczeniu swojego ojca, tworząc fabułę utkaną z emocji, wspomnień i historycznej prawdy. Czuć, że to książka pisana sercem, z potrzeby pamięci, ale i z chęci przekazania dziedzictwa kolejnym pokoleniom. Każde jej zdanie pulsuje autentyzmem. Prawdą historyczną i ludzką, bo bohaterowie nie są pomnikami, lecz zwykłymi ludźmi wplątanymi w nieludzki czas. Dlatego stają się tak bliscy czytelnikowi.

Lubię angażować się w rodzące się między bohaterami uczucie, wzrastające wśród ruin, strachu i cierpienia. Ona - Anna, siedemnastoletnia dziewczyna, która zamiast cieszyć się młodością ryzykuje życie w ruchu oporu, by uratować dzieci z warszawskiego getta i on - Johnnie, kanadyjski pilot bombowca z polskimi korzeniami, dostarczający broni i amunicji Armii Krajowej. Ścieżki ich życia wiążą się ze sobą pewnej katastroficznej w skutkach nocy, mimo że o tym nie wiedzą.

Podążamy tam, gdzie rzucają ich wichry historii - do cuchnących, mrocznych i szalenie niebezpiecznych warszawskich kanałów, do obozu jenieckiego Stalag IV B, do obozu koncentracyjnego Ravensbruck. Każde z tych miejsc zdaje się przedsionkiem piekła niosąc głód, chłód i upodlenie. Autorka daje jednak swoim bohaterom siłę, niezłomność i wolę przetrwania udowadniając, że nawet w nieprzebranym mroku nadzieja nie gaśnie, jeśli są ludzie gotowi ją nieść.

Wiele przeczytałam już powieści o tej tematyce, jednak w żadnej nie spotkałam się z tak wnikliwym przybliżeniem pomysłowości więźniów w oswojeniu brutalnej codzienności i planowaniu ucieczek. Również pokazanie, że koszmar nie skończył się wraz z zakończeniem wojny, niosąc pokłosie programu Lebensborn czy wieloletnie próby wymierzenia sprawiedliwości zbrodniarzom wojennym dodają powieści autentyzmu.

Autorka w piękny i poruszający sposób pokazała, jak wojna potrafi złamać, ale i jak potrafi wyzwolić w człowieku odwagę, solidarność i miłość, a świadomość, że fundamentem tej opowieści są prawdziwe doświadczenia dodatkowo chwyta za serce. Polecam ją każdemu, kto szuka literatury emocjonalnej, autentycznej i niosącej ważne przesłanie. Mnie zachwyciła.

[Szczera Panna · Rating 3 out of 5]

Przez całe życie Joanne Kormylo próbowała zrozumieć, co przeżył jej ojciec. Wojna odcisnęła na nim tak głębokie piętno, że życie z nim nieraz przypominało chodzenie po polu minowym, a on sam milczał do końca. Po jego śmierci, mając tylko strzępy informacji, ruszyła w podróż śladami jego przeszłości.

Spotykała ludzi, którzy przeszli to samo piekło, odwiedzała miejsca, które znał – i choć odsłaniała przy tym własną prywatność, trudno posądzić ją o chęć rozgłosu. Prowadzi nas przez krajobrazy bólu i bezwzględności minionych lat, naznaczone bliznami wøjny. Pozwala zobaczyć i zrozumieć więcej, aż serce zaciska się na myśl o okrucieństwach, jakie ludzie zgotowali innym. Umożliwia odkrycie nienawiści, dającej poczucie prawa do wydawania wyroków...

Chłonęłam tę historię z poczuciem, że mimo ogromu wiedzy wciąż istnieją białe plamy w opowieści o tamtych czasach. Jednak nie tylko one nie dawały mi spokoju...

Przekaz tej książki jest wyrazisty i brutalnie prawdziwy. Uświadamia, że nawet w najciemniejszych chwilach warto uchwycić się nadziei, która podtrzymuje na duchu i pokazuje nieprzyjacielowi, że nie tak łatwo nas złamać. A ze wsparciem innych możemy być niemal niepokonani. Jednak forma też bywa ważna, a – w moim odczuciu – pojawiło się w niej nieco potknięć.

Momentami miałam wrażenie nienaturalnego pośpiechu. Przeskakiwania przez wydarzenia i przedstawiania ich w uproszczony sposób. Ten zabieg nadawał historii tempo, pozwalał zmieścić wiele w niewielkiej przestrzeni i pokazywał, ile musieli znieść bohaterowie, nie pomijając istotnych faktów. Jednak pobieżne przejścia sprawiały, że nie zawsze potrafiłam poczuć z nimi więź. Szczególnie trudno było mi zbliżyć się do Anny – choć jej współczułam, częściej wyczekiwałam wątków z Nowakiem.

Zwróciłam uwagę na liczne zbiegi okoliczności. Umożliwiały one krzyżowanie się dróg bohaterów, lecz im dalej brnęłam w opowieść, tym bardziej odczuwałam ich nienaturalność. Los czasem sprzyja, lecz tutaj było tego o wiele za dużo...

Mimo potknięć to poruszające świadectwo wojny, ludzkiej siły i nadziei.

[Judith.Reads · Rating 4 out of 5]

Zastanawialiście się kiedyś czy przeżycia z czasów wojny da się ukazać tak aby oprócz bólu i strachu pokazać też nadzieję na lepsze jutro?
Okazuje się, że nawet w najgorszej sytuacji można znaleźć iskierkę nadziei, która daje siłę do walki.
I właśnie taką historię przedstawia nam Joanne Kormylo w swojej powieści „Gdy zgaśnie nadzieja”

I w sprzeczności do tytułu według mnie w tej książce można znaleźć masę nadziei, która czasami gaśnie ale mimo wszystko nawet jej odrobina potrafi zmusić ludzi do działania i walki o przyszłość. Jest to historia o miłości, przyjaźni i poświęceniu dla innych.
Mimo trudnych chwil bohaterowie gotowi są na wiele żeby pomóc innym nawet kosztem swojej wolności lub życia.
Jeżeli już jesteśmy przy bohaterach to warto wspomnieć, iż autorka stworzyła bardzo silne postacie, nie poddające się i dążące do celu mimo przeciwnościom.

Historia ukazana jest z dwóch perpektyw, dwie przeplatające się opowieści łączące się w jedną całość, w której dwoje ludzi mimo wojennej zawieruchy odnajduje siebie.

Cała akcja książki rozpoczyna się w 1942 roku i trwa do jej zakończenia ale autorka również przedstawia czas po poruszając choćby wydarzenia mające na celu odnalezienie zbrodniarzy wojennych.

Książka mimo, iż osadzona w trudnych czasach, opisująca straszne wydarzenia ukazuje, że nawet w najgorszych chwilach poświęcenie, miłość i przyjaźń są w stanie zwyciężyć najgorsze zło a nadzieja mimo przeciwnościom potrafi dać siłę do walki o wolność i sprawiedliwość.
Wspaniale napisana nie dająca wytchnienia książka, z którą warto się zapoznać.

[Aneta · Rating 3 out of 5]

„Gdy zgaśnie nadzieja” to poruszająca i piękna powieść historyczna o niesamowitej odwadze, cierpieniu i nadzieji. Anna, pseudonim „Nadzieja”, to główna bohaterka, która po utracie bliskich i po upadku Warszawy, próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Sprzeciwia się wojnie i jej konsekwencją, poświęcając się czynieniu dobra i pomaganiu innym. Jej losy wielokrotnie przecinają się z Johnnym, pilotem RAF-u. Młodzi zakochują się w sobie, próbując przetrwać w trudnej rzeczywistości obozu koncentracyjnego. Wzajemne oddanie daje im siłę i nadzieję na ucieczkę i lepsze jutro.

Historia Anny i Johnnego głęboko wzrusza i porusza to co w człowieku ukryte. Ogromna niesprawiedliwość, smutek, żal, współczucie. Wydźwięk, iż opowieść oparta jest na prawdziwych wydarzeniach historycznych, rozrywa serce. Jak człowiek człowiekowi może być katem i potworem. Jak można tak bardzo być złym, aby zabić. Znamy historie II wojny światowej, można błędnie pomyśleć, że już nic nie powinno zdziwić, ale właśnie takie książki, otwierają oczy jeszcze bardziej, przypominając o okrutnych czasach w jakich żyli nasi rodacy. Powieść Joanny Kormylo nie pozwala zapomnieć, dobitnie uświadamiając, jak ważne jest istnienie ludzkie, jak cenne jest życie.

Jestem dogłębnie poruszona. Czytałam z wypiekami na twarzy, kibicując bohaterom i czekając na dobre zakończenie. Bo właśnie przy takich historiach, gdzie cierpienie miesza się z bólem i smutkiem, to nadzieja na lepsze czasy daje ukojenie i zrozumienie.

[Anna Rydzewska · Rating 5 out of 5]

Joanne Kormylo nakreśliła przeszywającą, sięgającą najciemniejszych zakamarków duszy opowieść, której lektura przygniata ze zdojoną mocą. Czytanie o okrucieństwach wojny zawsze było dla mnie rozdzierającym przeżyciem, tym razem jednak historia opisywała przemycanie kanałami niewinnych dzieci z getta warszawskiego, które dla głównej bohaterki skończyło się dramatycznie, dlatego lektura wyjątkowo mnie przytłoczyła. Od pewnego momentu nawet musiałam staranne dawkować sobie strony, tak, by mnie doszczętnie nie zmiażdżyły... Naszkicowana wizja obozów wyryła się w moim sercu dosadnie, a nadzwyczaj błyskotliwe pióro autorki sprawiło, że niektóre obrazy będą pojawiać się przed moimi oczami jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę.

Joanne Kormylo nakreśliła przerażającą, przeszywającą na wskroś, napełniającą serce bólem opowieść, będącą swoistym hołdem dla wszystkich osób, które musiały stanąć w obliczu wojny. Język pisarki wyróżnia wyjątkowa ekspresyjność, w skutek czego powieść angażuje wszystkie zmysły. Czytelnik nie tylko czuje się jak naoczny świadek naszkicowanych zdarzeń, ale wręcz jak uczestnik, widzi oczami naszych bohaterów, słyszy ich uszami, niemal wszystko staje się boleśnie prawdziwie. Nakreślona opowieść odurza niczym silny narkotyk, a opisywane przez nią wydarzenia są źródłem tak wielu silnych emocji, iż ukojenie ich jest zadaniem niełatwym nawet po odłożeniu książki na półkę. Tak, to jedna z tych lektur, które pozostają w sercu na bardzo długo!

„Gdy zgaśnie nadzieja” to iście wirtuozyjne połączenie konkretnej porcji okrutnej historii z lawiną skrajnych, odurzających emocji, które zmiażdży wiele czytelniczych serc. Mistrzowskie kreacje bohaterów, dopracowane tło historyczne, nadzwyczaj plastyczne pióro autorki, a wszystko to zainspirowane prawdziwymi wydarzeniami! Gwarantuję, że ta wyjątkowa, przeszywająca opowieść o niewiarygodnej miłości, ogromnym poświęceniu, nadziei i wytrwałości, w jednym z najbardziej przerażających okresów w całej historii, dotknie waszej najczulszej struny i zostanie w pamięci na bardzo długo! Wybitna i jakże wartościowa uczta literacka! Polecam gorąco.

[Urszula · Rating 5 out of 5]

Gdy zgaśnie nadzieja opowiada historię Anny pseud. Nadzieja która przemycała dzieci z warszawskiego getta kanałami, oraz pilota RAF-u Johnniego który został schwytany i uwięziony w niemieckim obozie jenieckim. Ich drogi kilkukrotnie się krzyżują, a miłość w tak ciężkich czas powoli kiełkuje.
Wspaniała historia piękna wzruszająca doskonale wyważona. Otula nadzieją niczym kocyk w chłodny jesienny wieczór. Niesamowicie szybko zżyłam się z bohaterami, ich determinacja bohaterstwo są godne podziwu i naśladowania. Wspaniali młodzi ludzie, których życie nie oszczędzało. Przeszli przez piekło narażali swoje życie ale co najważniejsze nigdy się nie podali. Nigdy nie przestali walczyć o swoją ojczyznę. Coś pięknego wylałam dużo łez. Warunki panujące w obozach były delikatnie mówiąc koszmarne. Za to pomysłowość więźniów niejednokrotnie mnie zadziwiła. W tak trudnych okolicznościach nic dosłownie nic się nie marnuje.
Główna bohaterka Anna imponowała mi na każdym kroku. Nie miała wiele ale potrafiła dzielić się wszystkim. Nigdy nie zostawiła swoich, pomagała jak tylko umiała. Szkoda że te cnoty dziś zanikają w nas coraz częściej.
Musze przyznać, że autorka wykonała kawał dobrej roboty. Jej zaangażowanie widoczne jest w każdym kawałku książki. Zrobiła bardzo dokładny research, rozmawiała z wiązaniami dowiedziała obozy i muzea. Czytając te powieść czuję się szacunek i podziw autorki do ludzi którzy kiedyś walczyli o nasz kraj. Walczyli abyśmy my mogli być wolni. Dziękujemy🤎
Gorąco polecam wspaniała lektura.

[Ewelina Zaczkiewicz · Rating 5 out of 5]

(...) Jest rok 1942.
Anna, która wraz z bratem i ojcem mieszka w okupowanej Warszawie, postanawia wstąpić do ruchu oporu. Wyprowadza kanałami dzieci z getta. W tym samym czasie pilot RAF-u, Johnnie Nowak i jego samolotowa załoga, trafiają w ręce Niemców i do obozu. Jednak Nowak nie zamierza siedzieć z założonymi rękami i szykuje plan ucieczki. Kierunek jaki obiera to Warszawa. Tam poznaje Annę .... Niestety, najgorsze dopiero przed nimi...

"Gdy zgaśnie nadzieja" autorstwa Joanne Kormylo, to inspirowana faktami powieść, która uderza w czytelnika całym wachlarzem emocji. Książka od której ciężko się oderwać, porwie szczególnie sympatyków tematyki z czasów wojny. Ale polecam ją gorąco każdemu. Nie brak tutaj wątków o niewyobrażalnej odwadze w obliczu bezsensownego i niezrozumiałego okrucieństwa, poświęceniu za cenę utraty własnego życia, ale i tlących się wbrew szalejącej wokół burzy, uczuciach. Fabuła poprowadzona naprzemiennie, ukazująca codzienność Anny i Johnniego, chwyta za serce, wzrusza, ale i burzy krew w żyłach. Autorka umiejętnie odzwierciedliła wojenną rzeczywistość, szczególnie uderza obozowe "życie", czy może raczej egzystencja z dnia na dzień. Przez to, że zżyłam się z bohaterami tej historii, odczuwałam niemal całą sobą ich tragiczne położenie, budzące się uczucia, chęć przetrwania, niezgodę na to co się wokół dzieje.

Ta opowieść jeszcze długo nie pozwoli mi o sobie zapomnieć. Zapada głęboko w umysł i serce.

[Kama · Rating 5 out of 5]

„Kiedy patrzył na nią przez druty, zrozumiał, że w tym świecie istnieją jeszcze powody, by żyć.”

„Czasem trzeba wejść w ciemność, by zrozumieć, jak bardzo pragnie się światła.”

„Nie wiedziała, czy jutro nadejdzie. Ale wiedziała, że dziś może jeszcze kogoś uratować.”
Żyjemy w momencie dziejowym, w którym ratowanie życia to zbrodnia, a mord jest legalny.
Johnnie Nowak i Anna Kowalska - dwoje ludzi, którzy przed wojną nigdy nie mieliby szans się spotkać.
Mimo młodego wieku dziewczyna bardzo pragnie działać aktywnie na rzecz obrony swojej ojczyzny i mimo sprzeciwu taty zaczyna to robić- początkowo ostrzegała pilotów państw sojuszniczych w trakcie zrzutów, później zaczęła pomagać dzieciom z żydowskich rodzin przechodzić na aryjską stronę.
Podczas jednej z takich akcji zostaje shwytana i przetransportowana do Ravensbrück
On tymczasem rozbił się i trafił na statek nazistów, a stamtąd do obozu jenieckiego.
W takim miejscu człowiekowi zostaje odebrana godność, wola życia i.. uczucia.
Jedyne co się liczy to przetrwać i znaleźć tych, którzy czują podobnie.
Czy drogi pilota i dzielnej konspiratorki AK jeszcze się skrzyżują?
Trudne czasy , odczłowiwczenie i okrucieństwo od którego trudno się nie wzdrygnąć przeplata się z miłością, poświęceniem i odwagą.

„Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo to powieść, która porusza do głębi i zostaje w czytelniku na długo po ostatniej stronie. To historia o tym, jak w samym środku piekła wojny można odnaleźć iskierkę człowieczeństwa — i jak ta iskra potrafi rozświetlić nawet największą ciemność.

Joanne Kormylo splata losy dwojga ludzi z dwóch różnych światów, Johna i Anny, by pokazać, że miłość, empatia i odwaga nie znają granic narodowości ani języka. Bohaterowie, choć wystawieni na najcięższą próbę, zachowują to, co najważniejsze — wiarę w sens dobra i w to, że nawet jednostka może zmienić los innych.

To nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o ludziach, którzy – jak mówi jeden z cytatów – „musieli wejść w ciemność, by zrozumieć, jak bardzo pragną światła.” Autorka nie unika brutalnych prawd, a jednocześnie daje czytelnikowi wytchnienie w momentach, gdy z cierpienia rodzi się nadzieja.
To książka która przypomina, że nawet w świecie, gdzie „ratowanie życia to zbrodnia, a mord jest legalny”, człowieczeństwo może przetrwać. To hołd złożony odwadze, miłości i niezłomności ducha — i jedna z tych książek, które nie pozwalają zapomnieć, jak wielką wartością jest życie.

[_coco_book · Rating 4 out of 5]

🌱Są takie historie, które przez wiele lat czekają, żeby ujrzeć światło dzienne. Życie pisze różne scenariusze, które zamknięte na kartach książki stają się nowym początkiem dla niewyrażonych emocji. Jedno spotkanie może zmienić wszystko a chwile spędzone z bliskimi stają się ulotnym wspomnieniem z zupełnie innego życia.

🌱„Gdy zgaśnie nadzieja” to poruszająca opowieść o odwadze, poświęceniu oraz podejmowaniu ryzykownych działań w czasach ogromnego zagrożenia nadciągającego z każdej strony. Na kartach tej historii poznajemy Annę, młodą dziewczynę, która dołącza do polskiego ruchu oporu i bierze czynny udział w ratowaniu dzieci z getta warszawskiego. Drugim głównym bohaterem jest Johnnie, pilot RAF, który uciekł z obozu jenieckiego a teraz Anna pomaga mu wydostać się z Warszawy. Okazuje się, że nie jest to ich pierwsze ani ostanie spotkanie.

🌱W książce „Gdy zgaśnie nadzieja” Autorka z ogromną wrażliwością stara się oddać sprawiedliwość historii. Wiele scen przechodzi ludzkie wyobrażenia i aż trudno uwierzyć, że ludzie mogą być tak bezduszni dla innych. Z drugiej strony mamy okazję obserwować niebywałą wolę przetrwania oraz usilne pragnienie powrotu do domu. To opowieść pokazująca, że najpodlejsze warunki nie są w stanie odebrać ducha walki. W skrzywdzonych ludziach nadal tlą się iskierki nadzieli, których nie da się ugasić.  

🌱,,Gdy zgaśnie nadzieja” to poruszająca i roztrzaskująca serce historia o ludziach, którym wojna odebrała młodość. Jest zaskakująca, emocjonalna i nieprzekoloryzowana. Opowiada o trudnych i bolesnych czasach, o których nie da się tak po prostu zapomnieć. Pokazuje, że ogólnonarodowa tragedia oparta jest na cierpieniu zwykłych ludzi. To historia warta poznania, zwłaszcza, że porusza nieczęsto poruszany temat związany z pomocą zbrodniarzom wojennym w ucieczce.

[Monika Skrzyszowska · Rating 5 out of 5]

„Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo to jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo. Choć fabuła osadzona jest w realiach II wojny światowej, a sam temat jest trudny i bolesny, autorka opowiada go w sposób tak pełen emocji i nadziei, że nie można się oderwać od lektury.

Akcja powieści przenosi nas do Polski roku 1942. Główna bohaterka, Anna, po upadku Warszawy dołącza do ruchu oporu. Jej zadaniem staje się przemycanie dzieci z warszawskiego getta i szukanie dla nich bezpiecznego schronienia. To ryzykowna i niezwykle niebezpieczna misja, która wymaga od niej ogromnej odwagi i determinacji.

Podczas jednej z akcji Anna poznaje Johnniego – pilota RAF, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Ich losy splatają się na tle wojennej zawieruchy, a gdy bohaterka trafia do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, mierzy się z prawdziwym piekłem. Spotkanie z Johnniem po raz kolejny daje jej nadzieję, lecz plan ucieczki, jaki snują, jest desperacki i może kosztować ich życie. To opowieść o przetrwaniu, miłości i odwadze w czasach, gdy świat pogrążył się w ciemności.

Zarwałam noc, bo po prostu musiałam wiedzieć, co będzie dalej. Każda strona poruszała, wzruszała i jednocześnie pokazywała niezwykłą siłę ludzkiego ducha. To zdecydowanie jedna z tych książek, które warto przeczytać i polecać innym. Ja jestem zachwycona i z całego serca rekomenduję ją każdemu, kto lubi emocjonujące i pięknie napisane powieści historyczne.

[Maja · Rating 4 out of 5]

Dzisiaj o książce w której świat pogrążony jest w terrorze wojny, a każdy oddech jest cenny na wagę złota. Ludność nie myśli jako ja, a jaczej jako my.
„Gdy zgaśnie nadzieja” to opowieść o Annie, młodej kobiecie, która dołącza do polskiego ruchu oporu i ryzykuje wszystko, żeby ratować dzieci z warszawskiego getta. Bo sama dobrze wie, jak to jest kiedy dziecko traci swoich rodziców. Ale to nie tylko historia cierpienia, to też historia odwagi, miłości i tej iskierki nadziei, która nie chce zgasnąć.

Mamy tu dwie perspektywy – Anny i Johnniego, pilota RAF-u, który również wpada w wir wojennego koszmaru. Ich losy się splatają, są chwile napięcia, wzruszeń, a nawet nadziei (choć tej tytułowo może zabraknąć…). Czyta się to lekko, mimo ciężkiej tematyki. Styl autorki jest bardzo przystępny ale nie przesadzony.

Czy była to książka życia? Może nie. Ale wciągnęła mnie, kilka razy naprawdę mnie poruszyła. Jeśli lubicie historie inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, które zostawiają coś po sobie, to warto sięgnąć po ten tytuł.
ig romantic_soul_artist

[Ewelina · Rating 4 out of 5]

Wyobrażacie sobie, że wybucha wojna, która odbiera nam wszystko? To właśnie spotkało Annę. Jej ukochana Warszawa upadła. Wtedy to postanowiła wstąpić do ruchu oporu, a jej zadaniem było przemycenie żydowskich dzieci z getta. Podczas jednej z takiej akcji poznaje pilota RAF-u, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Niestety, ale i ona znalazła w końcu w obozie koncentracyjnym Ravensbruck, gdzie dowiaduje się co to znaczy piekło. Pobita nie jeden raz przez strażniczkę, zwaną Bestią, niemal zginęła. Los Johnniego i Anny ponownie splata się w innym obozie, z którego planują ucieczkę.
Książka dostarcza niemałych emocji. Głowni bohaterowie byli młodymi ludźmi i całe życie przed nimi. Były to osoby wrażliwe, empatyczne i niezwykle odważne. Potrafiące zachować człowieczeństwo w tak trudnym okresie.
Książka napisana jest z niezwykła wrażliwością. Autorka wspaniale oddała to co było najważniejsze w tamtym czasie. Siłę, która pozwalała wielu ludziom przetrwać piekło. Tą siłą była miłość do drugiego człowieka.

[aneta_w_trasie · Rating 5 out of 5]

Gdy zgaśnie nadzieja wciąga bez reszty już od pierwszych stron, osadzając czytelnika w tragicznej, a zarazem pełnej poświęcenia atmosferze Warszawy 1942 roku. Anna, po stracie niemal wszystkiego, decyduje się ryzykownie przemycić dzieci z getta kanałami – jej odwaga brzmi jak cichy bunt przeciw okrutnej rzeczywistości. Kiedy los zderza ją z pilotem RAF-u, staje się jasne, że nawet w najgłębszym mroku można spotkać iskierkę, która pcha do działania. Gdy trafia do obozu Ravensbrück i poznaje bestialską strażniczkę znaną jako Bestia, granice jej wytrzymałości są testowane do granic możliwości. Mimo wszystko Anna nie traci człowieczeństwa — znowu spotyka Johnniego, a razem snują plan ucieczki, której koszt może okazać się zbyt wysoki. Kormylo z niezwykłą wrażliwością oddaje dramat tych, którzy ryzykują życie dla najmłodszych, i pisze o miłości w czasach, gdy wola przetrwania waży się w gramach odwagi. To powieść, której się nie zapomina — porusza, uczy i zostawia z pytaniem, gdzie kończy się nadzieja i kiedy staje się wyborem.