Karanlığın Rengi

by Cemil Kavukçu

Ona göre dünyaya ilk gelişim değildi bu, daha önceki gelişlerimde hayatıma karışan insanları görüyordum. Hemen küçük bir test yapmıştı: Rüyamda uçtuğumu görüyor muydum? Görüyor ama kollarımı kanat gibi çırpmıyordum, kuşlarınkine benzer bir uçma değildi bu. Önce koşup hız kazanıyor, sonra sıçrayıp dizlerimi büküyor ve havadayken her iki ayağımı bileklerimden tutarak, bir biçimde boşlukta dizüstü durarak, yerden çok da yükselmeden uçuyordum. Tamam işte, demişti, sen daha önce birkaç kez dünyaya gelmişsin, ama bu son, bir daha gelmeyeceksin. Gülmüştüm tabii. İnanmadığımı anlayınca o da gülmüştü. Uyumadan önce kitap okuma alışkanlığını bıraksam iyi olacak.

Karanlığın Rengi, hayata bambaşka bir perspektiften bakanların, yorulanların, usananların, düşle gerçeği karıştıranların öykülerini gün yüzüne çıkarıyor. Öykünün çok da uzakta olmadığını, her şeyin hemen yanı başımızda olup bittiğini gözler önüne seren Cemil Kavukçu, okuru yine bir anda o tanıdık, yalın ve heyecanlı dünyaya ortak ediyor.

104 pages, Unknown Binding

Published January 1, 2025

About the author

İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Mühendisliği bölümünü 1976'da bitirdi. Öyküleri, 1980 yılından bu yana çeşitli dergilerde yayınlandı. Patika adlı yapıtıyla 1987 yılında Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'nü ve 1996 yılında "Uzak Noktalara Doğru" adlı öykü kitabıyla Sait Faik Hikâye Armağanı'nı, 2009 yılında "Angelacoma’nın Duvarları" adlı otobiyografik anlatı kitabıyla Sedat Simavi Edebiyat Ödülü'nü kazandı.

2013 Erdal Öz Edebiyat Ödülünü kazanmıştır.

Reviews

[Nazli]

Cemil Kavukçu’nun, birçok belli yaş üstü erkek yazarın yaptığı gibi, geç kalmış varoluşçu yalnızlığını, yalandan kurduğu derinlikle, “ben de bu hayata bir türlü tutunamadım, beni zaten kimse ama ÖZELLİKLE DE ESKİ KARIM anlamadı” tripleriyle anlatma çabası gibi hissettim.

Çizimler güzeldi.

[Başak Bircan]

Cemil Kavukçu’yla bu kitapla tanıştım ve sade ama derin anlatımı beni etkiledi. “Karanlığın Rengi”ndeki öyküler, günlük yaşamın içindeki kırılma anlarını yakalarken kimi zaman düşle gerçeği iç içe geçiriyor. Okudukça karakterlerin iç dünyasına çekiliyorsunuz.

Kitap iki bölüme ayrılmış olsa da bu bölümlendirmenin mantığını tam çıkaramadım. Öyküler bağımsız gibi duruyor ama bir bütünlük duygusu zaman zaman eksik hissettirdi.

Yine de yazarın dili, atmosfer yaratmadaki başarısı ve insan ruhuna dokunan detayları oldukça etkileyiciydi. Kavukçu’nun başka kitaplarını da okumak istiyorum.