Jurnal

by André Gide

Jurnalul lui Andre Gide, este prima traducere românească integrală, a fost efectuată după ediţia în două volume, din 1996, respectiv 1997, de la Gallimard, din colecţia Bibliotheque de la Pleiade, figurând cu numărul 54, ediţie la care au lucrat mulţi ani gideologii Eric Marty şi Martine Sagaert. În timp ce prima ediţie a jurnalului (1946) acoperea numai perioada 1939-1942, iar a doua ediţie – perioada 1889-1939 (primul volum) şi 1939-1949 (al doilea volum), ultima ediţie acoperă întregul traseu diaristic al scriitorului parizian, 1890-1925 (primul volum) şi 1926-1950 (volumul al doilea).

Pentru o mai bună manevrabilitate profesională, dar şi pentru o mai lejeră flexibilitate în cazul celor care pur şi simplu iubesc textele lui Gide, Editura Cartier a decis să meargă pe soluţia unei ediţii în patru volume. Una e să lucrezi cu două volume a câte o mie şi mai bine de pagini fiecare, alta e să răsfoieşti un op de dimensiuni mai friendly, una e să cari după tine, la şcoală sau în maşină, un ceaslov cât un munte, alta e să ascunzi în geanta ta, fără să te doara umărul, un fascicul substanţial – adevărată felie din viaţa unui om.

Genres: Biography, Nonfiction, France, French Literature, Diary, 20th Century, Literature

2776 pages, Hardcover

First published January 1, 1967

About the author

Diaries and novels, such as The Immoralist (1902) and Lafcadio's Adventures (1914), of noted French writer André Gide examine alienation and the drive for individuality in an often disapproving society; he won the Nobel Prize of 1947 for literature.

André Paul Guillaume Gide authored books. From beginnings in the symbolist movement, career of Gide ranged to anticolonialism between the two World Wars.

Known for his fiction as well as his autobiographical works, Gide exposes the conflict and eventual reconciliation to public view between the two sides of his personality; a straight-laced education and a narrow social moralism split apart these sides. One can see work of Gide as an investigation of freedom and empowerment in the face of moralistic and puritan constraints, and it gravitates around his continuous effort to achieve intellectual honesty. His self-exploratory texts reflect his search of full self, even to the point of owning sexual nature without betraying values at the same time. After his voyage of 1936 to the Union of Soviet Socialist Republics, the same ethos informs his political activity, as his repudiation of Communism suggests.

Chinese 安德烈·纪德

Reviews

[Cristian Sirb · Rating 5 out of 5]

Autorului nu i-ar fi plăcut să se afirme asta, dar posibil ca Jurnalul lui André Gide să fi fost, de fapt, capodopera sa.

Aceasta nu este o “ediție românească integrală”, este o ediție în românește integrală a Jurnalului lui Gide. Lăudabilă - puțin spus - inițiativa moldovenilor de la Cartier!

De era să apară în România, nu l-ar fi tradus nimeni în întregime și nu l-ar fi publicat nici o editură. La noi, se practică spicuirile. Fragmentele. “Selecția”. Vezi Saint Simon - Memorii. Vezi Jurnalul lui Julien Green (masacrat la Humanitas). Vezi Jurnalul lui Jules Renard (micșorat de RAO). Vezi Scrisorile doamnei de Sévigné (“subțiate” considerabil la Art). Lista e mult mai lungă și mai tristă.

Faptul că aceste indiscutabil mari scrieri ne sunt oferite sub formă de “spicuiri” spune multe despre cine suntem. Despre cum (cât de jos) ne vedem noi înșine. Despre cum suntem văzuți.

[grimaud · Rating 4 out of 5]

La primera vez que me decido a leer el diario personal de un escritor y ha sido una experiencia muy interesante. No es un diario al uso con narraciones detalladas del día a día del escritor, aquí encontraremos al Gide intelectual antes que al Gide autor de novelas. Son ideas, pensamientos profundos, estados de animo, opiniones sobre temas de actualidad, como vivió las tres guerras, sus relaciones amorosas, sus viajes, breves impresiones sobre los escritores que conocía, los libros que leía... Hace falta un poco de paciencia porque como es natural, es cuando Gide entra en la madurez, en los cuarenta y pico años de edad, durante la I Guerra Mundial, es entonces cuando ha empezado a interesarme de verdad lo que me estaba diciendo.
Lo mas polémico es, visto con ojos modernos, que Gide se define a si mismo como homosexual del tipo pederasta, entiendase pederasta como atracción por hombres adolescentes, no por niños pequeños. Me resulta algo incomoda la idea del sexo entre adultos y menores de edad, pero me niego a juzgar, la Naturaleza dice una cosa y la sociedad dice otra.
He terminado el libro con la sensación de haber conocido de verdad a una persona.

[Maria Lago · Rating 4 out of 5]

Gide supo aprovechar al máximo su posición privilegiada para viajar, escribir, leer y tener conversaciones de las que aprender con personas como Mann, Proust, Wilde, De Gaulle, Saint-Exupéry... Es decir, no dejó que su fortuna cayera en saco roto.
Ahora: no puede nadie desligarse de la época en la que nace, que tanto nos condiciona, y no paraba el autor de lamentarse de lo poco sincero que le permitía ser un diario que, dada su fama como escritor, iba a ser impreso y leído por miles, sino millones, de personas.
Aun así, hay espacio para grandes aforismos y conclusiones brillantes en este apretado tomo, que está incompleto. Quizás, consciente de lo fácil que sería desplomarse desde su posición elevada, Gide batalló durante toda su vida por mantener ese delicado equilibrio, no sin ciertos arranques de osadía, que, desde aquí abajo, me parecen muy templados.
Y bien, para ser conservador, uno debe tener algo para conservar, ¿verdad?

[Özge Erdönmez · Rating 4 out of 5]

André Gide'in müthiş bir kavrayış ve duyuş ile uyandığı aydınlık sabahlardan, içindeki notaların çeşitliliğinden ya da şiddetinden müziğinin berraklığının bulandığı günlere değin bir dışavurum, anlatı. Bazı günler dalgalarımın ahenginde neşeli neşeli gezinirken ben de, bazen tüm o dalgalar kıyıya vurmama sebep oluyor diye yabancılamadım bu cümleleri ve hoşlandım da arasında gezinmekten. Belki siz de bunları seversiniz.

"Süreceğim hayat benim için bir yenilik olmalı ve etrafımda hiçbir şey, bana, dünyada daha başka şeyler bulunduğunu hatırlatmamalı."
"Hele iki kişiyi aynı tarzda övmemeliyim; her biri için ancak kendi ihtiyarımla vazgeçebileceğim ve 'kendilerine mahsus' farklı bir tavrım olmalı."
"Zihnim önce var olmak ve sonra görünmek mi, yoksa, her şeyden önce görünmek, sonra da, göründüğümüz gibi olmak mı gerektiğini kestirebilmek için, kendi kendine bir tartışmaya girmişti.(Bu ikincisi, taksitle eşya satın aldıktan sonra, borçlarını karşılayacak parayı bulmak sıkıntısına düşenlere benzer; daha olmadan görünmek istemek sevdası, dış aleme borçlanmak demektir.)

Bununla bir yerde karşılaşıp bu kitabın peşine düşmüştüm;
"Kendimde binbir mümkünün var olduğunu hissediyorum.Fakat bunlardan yalnız bir tanesi olmaya rıza gösteremiyorum.Ve her an, her yazdığım sözün, her yaptığım hareketin, çehremin silinemeyecek yeni bir çizgisini meydana getirdiğini düşündükçe ürküyorum...Tanrım, yalnız tek bir şeyi istemeyi ve durmadan onu istemeyi bana ilham et."

"Kafamda, içinden çıkılmaz bir karışıklık var; her yeni düşünce kafamda gidip gelirken, öbürlerini yerinden oynatmaktadır.Kafamda hiçbir şeyin kesin olarak sınırlandırılmamış olması, belki aralarındaki münasebetin daha iyi kavranmasına yarayan, fakat onlara çizgilerinden mahrum bulunması neticesinde her şey karışmakta ve her anlam biraz başkalarına takılı kalmaktadır."
"Önemli olan heyecanlı olabilmektir; fakat, yalnız kendiminkileri hissetmek hazin bir sınırlanma olur."
"Sanat eserinde sevdiğim, onun sakin oluşudur; kimse bizim kadar sukunet dilemiş, endişeyi de sevmiş olamaz."
"Meğer ne kadar az şeyle ve daha çok, başka şeylerden gururla vazgeçerek, mesut olmak mümkünmüş. Öbür şeyler! Onları elde etmenin boş ihtirasını tattıktan sonra kendimi yalnız araştırmalara, incelemelere vereceğim.Daha biraz zaman lazım, ama onlara karşı duyabileceğim isteklerden hiçbirinin, sonra çıkagelip sakin saatlerimi bulandırmaması için, önce, onların bütün acı tadını tatmak, tüketmek isterim."
"İnsanın kendisini ve her şeyini oluruna bırakması, bana, yüksek bir hikmet gibi geldi."
"Sevgililerimiz, bırakın yaşayalım ama mümkün olduğu kadar çok!"
"Çok tatlı sözlerden sonra, o sözleri söyleyen sesin, bir daha yerine konulamayacak olan edası, ahengi için üzüldüğümüz, esef ettiğimiz gibi, yaratıkların, eşyaların ve ülkelerin güzelliği..."
"Sizin vazife olarak ve korkudan kırışmış alınlarınızla yaptıklarınızı ben sevgi uğruna sevgi ile gülümseyerek ve sadece gülümseyerek yapmak isterim."
"Eser önünde insan, başka hiçbir şey düşünemez olur. Bir şaheseri alelade bir eserden ayırt eden de budur: Güzelliğin yalnız kendisine inhisar etmesi, onun dışında her çeşit güzelliğin düşük nitelikte olduğuna inandırması."
"Sanatın özelliği, en mükemmel açıklamaya rağmen beklenilmeyen bir sevinç ve hayret gizlemesindedir.
"İnsanların düşüncelerine çekicilik veren bir şey vardır; o da kaygıdır."
"Yürüyen hayvanlara karşı kedinin gösterdiği sabır ve tırnaklarını çıkarmaması, bunu, çoğu zaman görmüşümdür; uçan ve kaçırabileceği hayvanlara karşı böyle davranıyor."

[Monty Milne · Rating 4 out of 5]

There was a lot here I enjoyed. The diary spreads across sixty historically fascinating years: surely almost anyone could make that interesting, unless they lived in a cave and wrote detailed records of their teeth brushing and bowel movements. Gide, of course, writes more interestingly than that (though not entirely free of a certain inward looking narcissism - but who isn't?)

He knows everyone, and is interested in everything. Fascinating nuggets abound, such as Proust admitting to him that yes, the girls he wrote about were really boys (I always thought this, but I didn't realise Proust had actually confirmed it to Gide).

There are flaws. There is a certain disjunction between Gide's life as revealed here and his real life, as revealed in Alan Sheridan's excellent and very detailed biography. Of course, neither a journal nor a biography can ever be a complete record of a life, but I suspect Gide of concealing a lot of his more dubious emotional entanglements. And in a journal of such length, heavily edited though it no doubt is, there are longueurs. Many of Gide's political judgements look incredibly naive and absurdly wrong, though of course they may not have seemed so at the time. But for me the best thing about the journal is its length and its multi-faceted revelations, which give it a Proustian irridescence. After sixty years and more than seven hundred pages, having accompanied Gide from youth to old age, he takes his leave with a final scrawl, here reproduced in facsimile. It is impossible not to be moved.

[CharlieSadNerd · Rating 5 out of 5]

RIP Andre you would hate new nosferatu

[Aaron Gallardo · Rating 4 out of 5]

Con la imagen que siempre ha proyectado Gide, uno pensaría que sus tribulaciones más importantes estarían en su vejez. Sus contradicciones más fuertes, sus cuestionamientos, su raison d'être se hallan en su juventud, atormentada por su oscuro moralismo. Uno pasa sin ganas las últimas páginas, preguntándose si todo se torna tan monótono porque Gide comenzó a pensar sus confesiones como públicas (y hay que ser muy honesto y lo suficientemente vago, como Susan Sontag, o muy exhibicionista, como Anaïs Nin, para que funcione; y Gide no era ninguna de esas cosas) o porque lo cegó su anhelo por la juventud. De todos modos nos queda su testimonio, y novelas tan incandescentes como Le voyage d'Urien o Les caves du Vatican.

[Filip Antosik · Rating 4 out of 5]

cudna rzecz, ubóstwiam ustępy o muzyce i samym akcie pisania

[Luisa · Rating 3 out of 5]

3.5 perché alcuni punti poco interessanti, ma sicuramente nei preferiti.

Vivace alla maniera italiana che scambia spesso verbosita per eloquenza, il fasto per ricchezza, l'agitazione per movimento.

La preoccupazione di mostrarsi intelligente lo fa sragionare senza tregua. Nulla di più sciocco che questa paura di essere presi per fessi.

Un uomo giammai. Non sarò che un bambino invecchiato.