Дулат Исабековтың кітабын оқығанда, суретшінің көгілдір аспанның сұлулығын қаншалықты анық бейнелегісі келгендей, оның да сөзімен бейнелеген сондай көркем әрі айқын шығармалары айналамдағының бәрін ұмыттырып, біраз уақытқа көңілімді баурап алады.
Салтанаттың осындай нәзік тұлғасының сонша жәбір көргені жанымды қатты қынжылтты. Әттең, осындай ауыр тағдырдың шын өмірде бар екені ғана емес, оның көпке таңсық еместігі жанды тіпті ауыртады.
Бір ұнамайтыны бұл қазақ тілді кітаптардың, көбіне қазақтардың жүріп-тұруын сипаттайтын осындай тұрмыс туралы шығармалардың әйел қауымын сипаттағанда өте сүйкімсіз сын есімдерді қолданатыны. Мысалға алсақ,
– “Шағаланың қанаты тәрізді қиылған қастары ұйқысынан жаңа оянған жас баладай бейкүнә, пәк жүзіне ерекше бір сұлулық пен нәзіктік сеуіп тұр”;
– “…келіншектен гөрі, кәмелетке жаңа толып, тұңғыш рет биге барған жас қызға көбірек ұқсайтын еді”;
– “…сәби сезімді менің жеңешем әнші де екен-ау”.
Осылардан басқа тағы да қызды сәбиге теңестіретін біраз сөйлемдер бар. Әрине, бұның бәрін жиып көрсете алсам да, айтқан затым бәріне бәрібір баяғыдан әйгілі…