What do you think?
Rate this book
Ghost Stories: Ein Buch der Erinnerung
Als er im Sterben lag, sagte Paul Auster seiner Frau, er wolle ein Geist werden. Und das ist er für Siri Hustvedt eine allzeit spürbare Präsenz, schmerzlich und tröstlich zugleich. Sie trägt seine Jacke, sie meint, seine Zigarillos im Haus zu riechen, sie liest seine Bücher von Neuem. Und zum ersten Mal seit langer Zeit liest sie ihre eigenen Liebesbriefe, vom Beginn einer gemeinsamen Geschichte, die 43 Jahre währen sollte.
Mit ihrem beispiellosen Trauer-, Gedächtnis- und Liebesbuch nähert sie sich dem unmöglichen Wunsch, Paul zu neuem Leben zu erwecken. Und Paul selbst kommt zu Wort, mit Briefen, die er für den Monate vor seinem Tod geborenen Enkel Miles hinterlassen hat.
In diesem großen Werk der Erinnerung werden Fragen aufgeworfen, die alle Menschen angehen; es lässt eine einzigartige Liebes- und Lebensgemeinschaft wiedererstehen, die des legendär gewordenen Autorenpaars aus Brooklyn.
Mit ihrem beispiellosen Trauer-, Gedächtnis- und Liebesbuch nähert sie sich dem unmöglichen Wunsch, Paul zu neuem Leben zu erwecken. Und Paul selbst kommt zu Wort, mit Briefen, die er für den Monate vor seinem Tod geborenen Enkel Miles hinterlassen hat.
In diesem großen Werk der Erinnerung werden Fragen aufgeworfen, die alle Menschen angehen; es lässt eine einzigartige Liebes- und Lebensgemeinschaft wiedererstehen, die des legendär gewordenen Autorenpaars aus Brooklyn.
380 pages, Kindle Edition
First published May 5, 2026
About the author
Siri Hustvedt
77 books2,639 followersHustvedt was born in Northfield, Minnesota. Her father Lloyd Hustvedt was a professor of Scandinavian literature, and her mother Ester Vegan emigrated from Norway at the age of thirty. She holds a B.A. in history from St. Olaf College and a Ph.D. in English from Columbia University; her thesis on Charles Dickens was entitled Figures of Dust: A Reading of Our Mutual Friend.
Hustvedt has mainly made her name as a novelist, but she has also produced a book of poetry, and has had short stories and essays on various subjects published in (among others) The Art of the Essay, 1999, The Best American Short Stories 1990 and 1991, The Paris Review, Yale Review, and Modern Painters.
Like her husband Paul Auster, Hustvedt employs a use of repetitive themes or symbols throughout her work. Most notably the use of certain types of voyeurism, often linking objects of the dead to characters who are relative strangers to the deceased characters (most notable in various facits in her novels The Blindfold and The Enchantment of Lily Dahl) and the exploration of identity. She has also written essays on art history and theory (see "Essay collections") and painting and painters often appear in her fiction, most notably, perhaps, in her novel, What I Loved.
She lives in Brooklyn, New York, with her husband, writer Paul Auster, and their daughter, singer and actress Sophie Auster.
Hustvedt has mainly made her name as a novelist, but she has also produced a book of poetry, and has had short stories and essays on various subjects published in (among others) The Art of the Essay, 1999, The Best American Short Stories 1990 and 1991, The Paris Review, Yale Review, and Modern Painters.
Like her husband Paul Auster, Hustvedt employs a use of repetitive themes or symbols throughout her work. Most notably the use of certain types of voyeurism, often linking objects of the dead to characters who are relative strangers to the deceased characters (most notable in various facits in her novels The Blindfold and The Enchantment of Lily Dahl) and the exploration of identity. She has also written essays on art history and theory (see "Essay collections") and painting and painters often appear in her fiction, most notably, perhaps, in her novel, What I Loved.
She lives in Brooklyn, New York, with her husband, writer Paul Auster, and their daughter, singer and actress Sophie Auster.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 93 reviews
April 7, 2026
In september 2012 kon ik ongeveer elke avond in een New Yorkse boekhandel naar de lezing van een auteur die me interesseerde of die ik graag las. Voor Paul Auster volgde ik een lange wachtrij. Als een echte fanboy nam ik een foto waarop én Paul Auster én Siri Hustvedt én dochter Sophie stonden, die net haar hoofd tegen de schouder van haar moeder vlijde.
Dat beeld had ik voortdurend voor ogen toen ik dit serene, prachtig gecomponeerde, aangrijpende boek las.
Dat beeld had ik voortdurend voor ogen toen ik dit serene, prachtig gecomponeerde, aangrijpende boek las.
May 23, 2026
Altijd een beetje vreemd: de Nederlandse vertaling was eerder te verkrijgen dan de originele, dus ik moest me even inhouden. Van Paul Auster heb ik vroeger op korte tijd heel wat gelezen. Veel romans, maar vooral zijn autobiografisch werk sprak me aan, zoals Van de hand in de tand: een kroniek van vroeg falen en Winter Journal. Ik leerde Siri Hustvedt dan ook kennen via zijn boeken en haar oeuvre blijf ik mondjesmaat verkennen, met als voorlopig hoogtepunt What I Loved. Én deze Ghost Stories.
Geen idee hoe het komt, maar het voorbije halfjaar kwamen er opvallend veel rouwboeken op mijn leesstapel terecht, van het ietwat tegenvallende Rouw over pakkende (afscheids)dagboeken zoals Smiling in Slow Motion en Buitenstaanders in brieven tot ontroerende literaire getuigenissen als De dood en de tuinman en Bread of Angels: A Memoir. Ghost Stories hoort zonder meer thuis in deze laatste categorie.
Net zoals ze deed in Een geschiedenis van mijn zenuwen, analyseert Siri Hustvedt haar rouwproces over de dood van haar geliefde levenspartner Paul Auster met zowel literaire als wetenschappelijke precisie. Dicht op haar eigen huid, niet zelden in ogenschijnlijk losse flodders die uiteindelijk toch rode draadjes vormen, laat ze je als lezer mee voelen met haar lijfelijke en geestelijke gemis, de richtingloosheid van haar dagen, het verlies van tijdgevoel en de onvoorspelbare opstootjes van verdriet.
Ze blikt ook terug op de cruciale momenten en elementen van hun veertigjarige relatie als geliefden, als ouders en als collega-schrijvers, wat zorgt voor een caleidoscopisch effect dat tot een steeds groter en kleurrijker beeld uitgroeit. Zeker omdat ook Paul Auster zélf aanwezig blijft in de vorm van een reeks brieven die hij in de laatste maanden van zijn ziekte nog was begonnen, gericht aan zijn pasgeboren kleinzoon Miles. Ontroerend en prachtig, mede door de omstandigheden waarin ze geschreven zijn en door het feit dat je weet dat hij er nog meer wilde schrijven, maar de tijd en de dood hem inhaalden.
Toch is het de stem van de vaak weerloze, ontregelde, rouwende weduwe die het langst blijft nazinderen. Erover schrijven voelt aan als haar enige houvast en schrijven kan Siri Hustvedt. In elk nieuw hoofdstuk boort ze een ander aspect van zichzelf, van Paul Auster of van hun gezamenlijk leven aan. Het boek loopt over van liefde en respect tussen twee mensen die elkaar zowel fysiek als mentaal door en door aanvoelden, kenden en vertrouwden. Ook veel liefde voor hun dochter Sophie en hun schoonzoon Spencer, met wie Paul Auster een sterke band had en samen het fotoboek Bloodbath Nation maakte.
Kortom: voor mij veel meer dan 'A memoir', zoals de subtitel luidt. En zoals vaak gebeurt, want boeken leiden nu eenmaal altijd tot meer boeken: ik ga nu toch nog eens een Paul Auster roman (her)lezen, denk ik.
Geen idee hoe het komt, maar het voorbije halfjaar kwamen er opvallend veel rouwboeken op mijn leesstapel terecht, van het ietwat tegenvallende Rouw over pakkende (afscheids)dagboeken zoals Smiling in Slow Motion en Buitenstaanders in brieven tot ontroerende literaire getuigenissen als De dood en de tuinman en Bread of Angels: A Memoir. Ghost Stories hoort zonder meer thuis in deze laatste categorie.
Net zoals ze deed in Een geschiedenis van mijn zenuwen, analyseert Siri Hustvedt haar rouwproces over de dood van haar geliefde levenspartner Paul Auster met zowel literaire als wetenschappelijke precisie. Dicht op haar eigen huid, niet zelden in ogenschijnlijk losse flodders die uiteindelijk toch rode draadjes vormen, laat ze je als lezer mee voelen met haar lijfelijke en geestelijke gemis, de richtingloosheid van haar dagen, het verlies van tijdgevoel en de onvoorspelbare opstootjes van verdriet.
Ze blikt ook terug op de cruciale momenten en elementen van hun veertigjarige relatie als geliefden, als ouders en als collega-schrijvers, wat zorgt voor een caleidoscopisch effect dat tot een steeds groter en kleurrijker beeld uitgroeit. Zeker omdat ook Paul Auster zélf aanwezig blijft in de vorm van een reeks brieven die hij in de laatste maanden van zijn ziekte nog was begonnen, gericht aan zijn pasgeboren kleinzoon Miles. Ontroerend en prachtig, mede door de omstandigheden waarin ze geschreven zijn en door het feit dat je weet dat hij er nog meer wilde schrijven, maar de tijd en de dood hem inhaalden.
Toch is het de stem van de vaak weerloze, ontregelde, rouwende weduwe die het langst blijft nazinderen. Erover schrijven voelt aan als haar enige houvast en schrijven kan Siri Hustvedt. In elk nieuw hoofdstuk boort ze een ander aspect van zichzelf, van Paul Auster of van hun gezamenlijk leven aan. Het boek loopt over van liefde en respect tussen twee mensen die elkaar zowel fysiek als mentaal door en door aanvoelden, kenden en vertrouwden. Ook veel liefde voor hun dochter Sophie en hun schoonzoon Spencer, met wie Paul Auster een sterke band had en samen het fotoboek Bloodbath Nation maakte.
Kortom: voor mij veel meer dan 'A memoir', zoals de subtitel luidt. En zoals vaak gebeurt, want boeken leiden nu eenmaal altijd tot meer boeken: ik ga nu toch nog eens een Paul Auster roman (her)lezen, denk ik.
April 28, 2026
While I was reading this (highly anticipated) book, big changes took place in my life and left me with sorrow not unlike Siri Hustvedt after her husband’s death. Maybe that’s why I connected so well with it - even though I also did feel like some passages were a bit dragging (I’m not much into footnotes).
But behind these very well written lines and reflections sits a woman who is clearly very intelligent on both words and love, and it was a pleasure to be allowed into her marriage with Paul Auster who was and is one of my literary heroes. One can only hope to experience a love like theirs…
But behind these very well written lines and reflections sits a woman who is clearly very intelligent on both words and love, and it was a pleasure to be allowed into her marriage with Paul Auster who was and is one of my literary heroes. One can only hope to experience a love like theirs…
May 17, 2026
Me cuesta ser conciso a la hora de reseñar este libro. Primero, porque Paul Auster es mi escritor favorito desde que la literatura empezó a formar parte de mi vida cotidiana, y estuve esperando leer este libro desde que Siri anunció que había empezado a escribirlo. Segundo, porque no sé hasta qué punto Siri habrá conseguido ser concisa al contar esta historia.
¿A qué me refiero con esto? Son tantas las cosas que ella podría haber escrito sobre su matrimonio, sobre la vida de la persona con la que compartió 43 años, y ni hablar de todo lo que se puede decir sobre la muerte como tema en sí. Creo que habrá dejado mucho afuera, y lamento un poco que el libro no tenga mil páginas.
Es un gran ensayo en el que Siri nos acerca a Paul, nos abre las puertas de la intimidad que construyeron durante todos esos años y nos permite conocerlo desde un lugar profundamente amoroso. Es una oda al matrimonio, pero también una reflexión sobre la muerte de un ser querido y sobre cómo seguir adelante con un vacío que quizás nunca vuelva a llenarse.
El dolor y el amor aparecen conjugados en un libro precioso ("hermoso! brillante!" también podría decir), que me enfrentó con la dicotomía de "no puedo parar de leerlo y a la vez lamento que un día lo voy a terminar". Así fue. Y tal vez esa misma contradicción también sucede cuando amás a alguien con todo tu corazón.
¿A qué me refiero con esto? Son tantas las cosas que ella podría haber escrito sobre su matrimonio, sobre la vida de la persona con la que compartió 43 años, y ni hablar de todo lo que se puede decir sobre la muerte como tema en sí. Creo que habrá dejado mucho afuera, y lamento un poco que el libro no tenga mil páginas.
Es un gran ensayo en el que Siri nos acerca a Paul, nos abre las puertas de la intimidad que construyeron durante todos esos años y nos permite conocerlo desde un lugar profundamente amoroso. Es una oda al matrimonio, pero también una reflexión sobre la muerte de un ser querido y sobre cómo seguir adelante con un vacío que quizás nunca vuelva a llenarse.
El dolor y el amor aparecen conjugados en un libro precioso ("hermoso! brillante!" también podría decir), que me enfrentó con la dicotomía de "no puedo parar de leerlo y a la vez lamento que un día lo voy a terminar". Así fue. Y tal vez esa misma contradicción también sucede cuando amás a alguien con todo tu corazón.
May 12, 2026
Ein Jahr Trauer um einen geliebten Menschen, voller Erinnerungen und mit vielen Gedanken und Gefühlen.
March 15, 2026
A beautiful long letter of love and death to one of the most talented writers of our time from her equally brilliant wife, in this book Siri Hustvedt celebrates the life of Paul Auster and their 43 year long marriage, with the highs and lows of every relationship, but with a deep sense of mutual respect and admiration for each other. She invites the reader to step into their most intimate moments with a poignant honesty that jumps out of the book. In it she compiles letters, fragments of their books and anecdotes that reveal their deepest thoughts and sensitivity. And lovingly she allows the reader to step into the quietness of death.
If I already admired both of them before this book comes to cement that admiration and leaves me with the need of revisit their works again.
If I already admired both of them before this book comes to cement that admiration and leaves me with the need of revisit their works again.
May 17, 2026
Siri schreibt über ihren Mann Paul Auster im Jahr nach seinem Tod, über die beiden, über Trauer, darüber wie sie weiter macht, übers Schreiben als Notwendigkeit. So traurig, berührend und wunderschön, jetzt will ich wieder mehr schreiben.
Hier ein paar Sätze, die ich aufgeschrieben habe:
“Divested of others what is a self?“
“A true story cannot be told forward.”
“The future is an endlessly deffered fiction.”
“Memory and Imagination are twins.”
Hier ein paar Sätze, die ich aufgeschrieben habe:
“Divested of others what is a self?“
“A true story cannot be told forward.”
“The future is an endlessly deffered fiction.”
“Memory and Imagination are twins.”
April 8, 2026
Left me sobbing 😭
May 27, 2026
No soy una gran lectora de la famosa pareja literaria formada por Paul Auster y Siri Hustvedt porque los he leído poco y mal. Pero tras la lectura de "Historias de fantasmas" los he hecho un poco míos. Este libro es una joya. Un clásico instantáneo sobre el duelo y la auto ficción. "Este libro es una especie de diario y, como muchos diarios, probablemente todos, está plagado de lagunas: un mapa de cosas dichas y omitidas" escribe Siri. Un poco más adelante: "Es sobre Paul y sobre mí, y lo escribo por la necesidad de plasmar algo de él sobre papel." Siri nos relata su año del pensamiento fantasmal a través de una serie de fragmentos que el amor encaja. La muerte y su duelo origina este texto, el amor lo define. El amor por Paul y, finalmente, por la vida. Siri nos abre las puertas de la intimidad que construyeron durante cuarenta y tres años y nos acerca a la figura entrañable del famoso escritor de la "Trilogía de Nueva York". Sin alaracas ni sentimentalismos, a través de cartas, fragmentos de sus libros y anécdotas, Siri nos revela sus sentimientos más profundos sobre la enfermedad y el dolor de la pérdida. Una reflexión profundamente vitalista de la vida que hay que seguir viviendo tras esa pérdida.
May 18, 2026
Jag lyssnade på boken på engelska, kunde inte motstå en inläsning av författaren.
En sorgebok, som berättar om Paul Austers sista tid i livet, om deras långa relation och de motgångar och framgångar de genomlevt tillsammans, och inte minst: om hennes sorg efter hans död.
Mycket handlar om cancern, sjukdomens förlopp. Där zonar jag ut lite, olika cancermediciner etc har jag privilegiet att inte känna till och slipper det helst så länge det förhåller sig så. De finaste delarna är om deras relation. Jag är dödligt avundsjuk. Och hon är väldigt klok Siri.
Jag läste Siri Hustvedt innan jag läste Paul Auster, och jag fattade inte att de var ett par förrän för några år sedan, men jag verkar vara i minoritet där. Älskar dock bådas författarskap fiercly.
En sorgebok, som berättar om Paul Austers sista tid i livet, om deras långa relation och de motgångar och framgångar de genomlevt tillsammans, och inte minst: om hennes sorg efter hans död.
Mycket handlar om cancern, sjukdomens förlopp. Där zonar jag ut lite, olika cancermediciner etc har jag privilegiet att inte känna till och slipper det helst så länge det förhåller sig så. De finaste delarna är om deras relation. Jag är dödligt avundsjuk. Och hon är väldigt klok Siri.
Jag läste Siri Hustvedt innan jag läste Paul Auster, och jag fattade inte att de var ett par förrän för några år sedan, men jag verkar vara i minoritet där. Älskar dock bådas författarskap fiercly.
May 20, 2026
Ghost Stories est la fusion de Siri et Paul sous forme de revenant.
J’ai découvert Paul Auster à l’âge de 20 ans et depuis, ses livres ne m’ont plus quittée. Sa pensée labyrinthique est ma matrice littéraire fétiche. J’ai découvert bien plus tard Siri (même si j’avais croisé son avatar littéraire dans Cité de verre, quand Quinn, lui serrant la main, « sentit la bizarre minceur de ses os »). J’ai été très touchée par « Tout ce que j’aimais » et frappée par la force de « La Femme qui tremble », nourrie de neurosciences et de psychologie, qui sont des terrains d’écriture fertiles pour Siri Hustvedt.
Dans Ghost Stories, elle raconte le deuil impossible et réinvente sa vie où Paul, après l’enfer de Cancerland, revient hanter les murs de leur maison. On y retrouve aussi l’empreinte profonde de la tragédie familiale vécue avec Daniel, et la bande joyeuse et aimante qu’ils ont quand même formée avec leur fille Sophie.
La forme du livre mêle aussi des lettres pleines de tendresse adressées par Paul à son petit-fils Miles, la dernière en forme d’adieu d’un homme se sachant condamné, où l’on découvre qu’il aimerait mourir en racontant une blague.
Ghost Stories est la grande et la petite histoire de ces deux poètes amoureux, Siri et Paul, que la vie a réuni par le plus grand des hasards, une nuit new-yorkaise de 1981.
« J’adorais le cliquètement de sa machine à écrire quand il frappait sur ses touches, vite et ensuite plus lentement et vite à nouveau. J’aime la résistance des touches sous mes doigts, disait-il. Paul battait la mesure avec ses instruments. Dans ses habitudes d’écriture, le jeune homme continuait de vivre en l’homme âgé. »
J’ai découvert Paul Auster à l’âge de 20 ans et depuis, ses livres ne m’ont plus quittée. Sa pensée labyrinthique est ma matrice littéraire fétiche. J’ai découvert bien plus tard Siri (même si j’avais croisé son avatar littéraire dans Cité de verre, quand Quinn, lui serrant la main, « sentit la bizarre minceur de ses os »). J’ai été très touchée par « Tout ce que j’aimais » et frappée par la force de « La Femme qui tremble », nourrie de neurosciences et de psychologie, qui sont des terrains d’écriture fertiles pour Siri Hustvedt.
Dans Ghost Stories, elle raconte le deuil impossible et réinvente sa vie où Paul, après l’enfer de Cancerland, revient hanter les murs de leur maison. On y retrouve aussi l’empreinte profonde de la tragédie familiale vécue avec Daniel, et la bande joyeuse et aimante qu’ils ont quand même formée avec leur fille Sophie.
La forme du livre mêle aussi des lettres pleines de tendresse adressées par Paul à son petit-fils Miles, la dernière en forme d’adieu d’un homme se sachant condamné, où l’on découvre qu’il aimerait mourir en racontant une blague.
Ghost Stories est la grande et la petite histoire de ces deux poètes amoureux, Siri et Paul, que la vie a réuni par le plus grand des hasards, une nuit new-yorkaise de 1981.
« J’adorais le cliquètement de sa machine à écrire quand il frappait sur ses touches, vite et ensuite plus lentement et vite à nouveau. J’aime la résistance des touches sous mes doigts, disait-il. Paul battait la mesure avec ses instruments. Dans ses habitudes d’écriture, le jeune homme continuait de vivre en l’homme âgé. »
May 23, 2026
1 lange liefdesverklaring van Siri aan Paul, ik krijg zin om bepaalde van zijn boeken te herlezen en haar boeken blijf ik ook volgen.Een iets wat ik jammer vind : de 7 brieven die hij schreef aan zijn kleinzoontje ( nu nog een kleutertje) zijn verspreid opgenomen in het boek, iedereen kan ze lezen terwijl degene voor wie ze bedoeld zijn dat pas binnen pakweg 10 jaar zal doen. Te persoonlijk voor publicatie in mijn aanvoelen.
May 14, 2026
Beautiful
May 19, 2026
Efectivamente, me ha destrozado.
April 21, 2026
‘Ghost Stories’ is a beautiful peak into the world of Siri Hustvedt and Paul Auster, as they navigated Paul’s cancer diagnosis and the grief that followed his eventual death. But there’s a great deal of history and hope here, as well. Told in a scatter shot of letters and notes from both Siri and Paul to each other (as well as their new grandson Miles) ‘Ghost Stories’ creates a rich tapestry of a family with a strong foundation, and also a dark undercurrent. I put it right alongside ‘Levels of Life’ by Julian Barnes as a flagship book on grief and what all of this really means.
Thank you to Netgalley for supplying an advance reader of this book.
Thank you to Netgalley for supplying an advance reader of this book.
May 18, 2026
“It’s time. There isn’t all that much of it, even for us lucky ones who live into our sixties, seventies, and longer. I’m alive now. We’re all dancing on graves.”
Siri Hustvedt has written an homage to the life she shared with her husband Paul Auster, a life filled with love, trauma, creativity, and politics - and the grief she is left with now that he’s gone.
The devils in the details here, the small everyday things, the muscle memory of a life that has now changed. Snippets of remembering.
One thing I noticed that she mentioned several times was that she thought to herself that she had to remember or write things down because she might want to write a book about it one day. It’s really interesting to see writers process their emotions through constantly thinking they can use it as material one day. And she does, she tells us all of it. The good, the bad and the ugly.
Which leads to my favorite part; her openness around the trauma they experienced that in many families can become that big uncomfortable thing nobody dares to talk about, rendering it harmless just by being open about it. There’s a very difficult simplicity in this action that I find very admirable.
“By mentioning what had been unmentionable, I freed them from the pretense of secrecy.”
I can see myself coming back to this book again at a later time in life. Because it feels like a great companion to talk to and seek kinship from when you’re going through the ups and downs of life.
Siri Hustvedt has written an homage to the life she shared with her husband Paul Auster, a life filled with love, trauma, creativity, and politics - and the grief she is left with now that he’s gone.
The devils in the details here, the small everyday things, the muscle memory of a life that has now changed. Snippets of remembering.
One thing I noticed that she mentioned several times was that she thought to herself that she had to remember or write things down because she might want to write a book about it one day. It’s really interesting to see writers process their emotions through constantly thinking they can use it as material one day. And she does, she tells us all of it. The good, the bad and the ugly.
Which leads to my favorite part; her openness around the trauma they experienced that in many families can become that big uncomfortable thing nobody dares to talk about, rendering it harmless just by being open about it. There’s a very difficult simplicity in this action that I find very admirable.
“By mentioning what had been unmentionable, I freed them from the pretense of secrecy.”
I can see myself coming back to this book again at a later time in life. Because it feels like a great companion to talk to and seek kinship from when you’re going through the ups and downs of life.
Read
May 8, 2026Historias de fantasmas, de Siri Hustvedt, es uno de esos libros que se leen con una mezcla constante de admiración, ternura y desgarro. A partir de la enfermedad y posterior muerte de su marido –el escritor Paul Auster– Hustvedt construye un relato profundamente íntimo en el que la literatura se convierte en una forma de acompañar, recordar y, en cierta medida, sobrevivir.
Lejos de cualquier sentimentalismo fácil, la autora narra los últimos años de vida de Auster, marcados por el cáncer de pulmón, los tratamientos interminables, la incertidumbre médica y el desgaste físico y emocional que implica intentar convivir con la enfermedad. El libro incorpora además cartas y mensajes dirigidos a amigos cercanos, donde Hustvedt comparte con una honestidad conmovedora la evolución del estado de salud de Paul, así como textos del propio Auster, que aportan una dimensión todavía más humana y cercana al relato.
Pero Historias de fantasmas no es únicamente una crónica del duelo ni de la enfermedad. También es una evocación luminosa de una vida compartida: cómo se conocieron, cómo construyeron su relación, cómo crecieron como escritores y como pareja, y cómo aprendieron a envejecer juntos. En ese sentido, el libro funciona también como memoria de un amor largo, complejo y real.
Sin embargo, en mi opinión lo más poderoso de esta obra es que, más que una despedida o una oda al amor romántico, termina siendo una reflexión profundamente vitalista. Porque Hustvedt no solo escribe sobre la pérdida, sino sobre lo que significa seguir viviendo después de ella.
Lejos de cualquier sentimentalismo fácil, la autora narra los últimos años de vida de Auster, marcados por el cáncer de pulmón, los tratamientos interminables, la incertidumbre médica y el desgaste físico y emocional que implica intentar convivir con la enfermedad. El libro incorpora además cartas y mensajes dirigidos a amigos cercanos, donde Hustvedt comparte con una honestidad conmovedora la evolución del estado de salud de Paul, así como textos del propio Auster, que aportan una dimensión todavía más humana y cercana al relato.
Pero Historias de fantasmas no es únicamente una crónica del duelo ni de la enfermedad. También es una evocación luminosa de una vida compartida: cómo se conocieron, cómo construyeron su relación, cómo crecieron como escritores y como pareja, y cómo aprendieron a envejecer juntos. En ese sentido, el libro funciona también como memoria de un amor largo, complejo y real.
Sin embargo, en mi opinión lo más poderoso de esta obra es que, más que una despedida o una oda al amor romántico, termina siendo una reflexión profundamente vitalista. Porque Hustvedt no solo escribe sobre la pérdida, sino sobre lo que significa seguir viviendo después de ella.
May 8, 2026
Heerlijk om in het leven van Paul Auster te duiken! Een gewoon leven bestaat niet, zo zien we nog maar eens, hoe saai en routineus de buitenschil ook lijkt, de verhalen, geschiedenissen, toevalligheden natuurlijk maar ook heel veel bewuste keuzes, kleuren het bestaan van dit mooie koppel, van deze warmhartige, lieve man. En wat kan die schrijven. Love Paul Auster ❤️
May 6, 2026
Qué relato tan generoso y lleno de amor.
Gracias, Siri ❤️🩹
Gracias, Siri ❤️🩹
Did Not Finish
May 10, 2026muss das pausieren, zu viele Tränen :(
March 13, 2026
Eine große Liebe endet nicht einfach. Sie verändert nur ihre Form.
Ghost Stories von Siri Hustvedt fühlt sich an wie ein stiller Raum voller Erinnerungen, in dem jede Bewegung eine neue Spur freilegt. Schon nach wenigen Seiten entsteht das Gefühl, einem zutiefst persönlichen Tagebuch beizuwohnen, das zugleich weit über eine einzelne Beziehung hinausweist.
Der Verlust von Paul Auster steht im Mittelpunkt dieses Buches, doch es geht um viel mehr als Trauer. Hustvedt schreibt über die seltsame Gegenwart eines Menschen, der nicht mehr da ist und doch überall spürbar bleibt. In Kleidungsstücken, in Gerüchen, in Büchern, in Worten. Diese Momente wirken nicht wie literarische Konstruktionen, sondern wie ehrliche, manchmal fast rohe Augenblicke eines Lebens, das plötzlich eine andere Richtung nehmen musste.
Besonders berührend ist, wie Vergangenheit und Gegenwart ineinanderfließen. Alte Liebesbriefe tauchen wieder auf, Erinnerungen werden neu betrachtet und dazwischen stehen Paul Austers Briefe an seinen Enkel, die eine leise, fast zärtliche Zukunftsperspektive eröffnen. Dadurch entsteht ein sehr intimes Bild einer außergewöhnlichen Partnerschaft, die mehr als vier Jahrzehnte getragen hat.
Die Sprache ist ruhig, reflektiert und voller feiner Beobachtungen. Kein dramatisches Pathos, sondern eine kluge und sehr menschliche Annäherung an Verlust, Liebe und Erinnerung. Genau diese Zurückhaltung macht das Buch so eindringlich.
Manchmal wirkt der Text fast essayistisch und verlangt Aufmerksamkeit, doch gerade darin liegt seine Kraft. Dieses Buch liest man nicht einfach schnell durch. Es begleitet einen eine Weile und bleibt noch lange im Kopf, wie eine Stimme aus einem anderen Raum.
Ghost Stories von Siri Hustvedt fühlt sich an wie ein stiller Raum voller Erinnerungen, in dem jede Bewegung eine neue Spur freilegt. Schon nach wenigen Seiten entsteht das Gefühl, einem zutiefst persönlichen Tagebuch beizuwohnen, das zugleich weit über eine einzelne Beziehung hinausweist.
Der Verlust von Paul Auster steht im Mittelpunkt dieses Buches, doch es geht um viel mehr als Trauer. Hustvedt schreibt über die seltsame Gegenwart eines Menschen, der nicht mehr da ist und doch überall spürbar bleibt. In Kleidungsstücken, in Gerüchen, in Büchern, in Worten. Diese Momente wirken nicht wie literarische Konstruktionen, sondern wie ehrliche, manchmal fast rohe Augenblicke eines Lebens, das plötzlich eine andere Richtung nehmen musste.
Besonders berührend ist, wie Vergangenheit und Gegenwart ineinanderfließen. Alte Liebesbriefe tauchen wieder auf, Erinnerungen werden neu betrachtet und dazwischen stehen Paul Austers Briefe an seinen Enkel, die eine leise, fast zärtliche Zukunftsperspektive eröffnen. Dadurch entsteht ein sehr intimes Bild einer außergewöhnlichen Partnerschaft, die mehr als vier Jahrzehnte getragen hat.
Die Sprache ist ruhig, reflektiert und voller feiner Beobachtungen. Kein dramatisches Pathos, sondern eine kluge und sehr menschliche Annäherung an Verlust, Liebe und Erinnerung. Genau diese Zurückhaltung macht das Buch so eindringlich.
Manchmal wirkt der Text fast essayistisch und verlangt Aufmerksamkeit, doch gerade darin liegt seine Kraft. Dieses Buch liest man nicht einfach schnell durch. Es begleitet einen eine Weile und bleibt noch lange im Kopf, wie eine Stimme aus einem anderen Raum.
May 8, 2026
Not an easy read--it's searing, to say the least. It's also beautiful, but not hopeful. It's also a wonderful love story.
April 5, 2026
Wat een prachtig memoir over de relatie tussen Siri Hustvedt en Paul Auster. Een memoir waar Auster, ook na zijn dood, heel erg aanwezig is bij alles wat Hustvedt doet. De brieven die Auster aan het schrijven was aan zijn kleinzoon, zijn (deels) opgenomen in het boek en zijn van een Austeriaanse schoonheid.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
May 25, 2026Como admiradora de Paul Auster (“La invención de la soledad”es uno de mis libros favoritos) tenía muchas ganas de leer “Historias de fantasmas”; sobre todo, después de que la prensa se hiciera eco de su muerte antes de que la familia puediese anunciarlo, no digamos ya procesar un suceso tan traumático. Hustvedt no revela, a mi parecer, nada nuevo acerca del duelo; tampoco creo que sea esa su pretensión, ni, ya puestos, que sea posible o necesario. Los lugares comunes, como persona que por ahora solo conoce la muerte de oídas, me resultan en sí mismos lo bastante cautivadores como para mantenerme enganchada, y a ello se suma la tragedia (nacida de la belleza) de la pérdida del que ha sido un compañero durante más de dos décadas. Pero sin duda, lo más fascinante de este (no sé bien como calificarlo, memoir, collage, informe de una vida compartida) ha sido el análisis profundo y sin tapujos que Hustvedt hace de la vida, muerte y relación que tanto ella como Auster mantuvieron con el hijo de este, Daniel, haciendo una crónica de sus intentos por salvarlo de sí mismo. La forma en que “Estoy escondido / y nadie me encontrará” pasa de ser a lo largo de las páginas (y del devenir del propio Daniel) de un lamento a un desafío fue lo que más me impactó de la lectura, y en lo que no dejaré de pensar en mucho tiempo.
Dicho todo esto, es revelador el hecho de que acerca de Gaza se hable en todo momento de “guerra” y “conflicto”, y que incluso en una sección del libro dedicada a la condena del auge de la extrema derecha y el fascismo en todo el mundo, la autora solo se atreva a afirmar que Paul y ella “hablaron acerca de los debates sobre si llamar genocidio a lo que está pasando en Gaza”, si bien no se ofrece una conclusión ni un vistazo al contenido de dichas conversaciones. Es una cobardía y una hipocresía que ni me pasan desapercibidas ni soy capaz de perdonar en este contexto, menos aún por parte de dos intelectuales cuya obra admiro.
Dicho todo esto, es revelador el hecho de que acerca de Gaza se hable en todo momento de “guerra” y “conflicto”, y que incluso en una sección del libro dedicada a la condena del auge de la extrema derecha y el fascismo en todo el mundo, la autora solo se atreva a afirmar que Paul y ella “hablaron acerca de los debates sobre si llamar genocidio a lo que está pasando en Gaza”, si bien no se ofrece una conclusión ni un vistazo al contenido de dichas conversaciones. Es una cobardía y una hipocresía que ni me pasan desapercibidas ni soy capaz de perdonar en este contexto, menos aún por parte de dos intelectuales cuya obra admiro.
May 25, 2026
Si hagués de puntuar la vàlua literària del llibre, potser només li posaria un 4, però com que la literatura també és una experiència personal i molt subjectiva, li poso un 5 perquè la Siri Hustvedt m'ha explicat el meu dol i ella no ho sap, però jo l'he acompanyada en el seu.
Text fet de retalls, fins al final no entens que la seva inconnexió té com a comú denominador el tractar-se de fragments tangibles, rescatats del passat o fixats en diaris, i no simples i canviants records que el temps alterarà. Junts conformen un any de dol i un any d'aferrar-se a la presència de l'absent. També un homenatge, un agraïment.
43 anys de diàleg ininterromput, de lectures en veu alta a les cadires verdes, de discussions apassionades fins a les 3 de la matinada, d'acudits compartits, de ser el tu d' un jo diferent i ple, de ser un sol cor a vegades. No et queixis molt, Siri, que tot això fa molta enveja.
Text fet de retalls, fins al final no entens que la seva inconnexió té com a comú denominador el tractar-se de fragments tangibles, rescatats del passat o fixats en diaris, i no simples i canviants records que el temps alterarà. Junts conformen un any de dol i un any d'aferrar-se a la presència de l'absent. També un homenatge, un agraïment.
43 anys de diàleg ininterromput, de lectures en veu alta a les cadires verdes, de discussions apassionades fins a les 3 de la matinada, d'acudits compartits, de ser el tu d' un jo diferent i ple, de ser un sol cor a vegades. No et queixis molt, Siri, que tot això fa molta enveja.
May 15, 2026
Històries de fantasmes és un punt i final, un punt i final del meu autor preferit, en Paul Auster. La seva esposa relata els seus últims mesos abans de cedir davant d'un càncer de pulmó i el primer any de la seva viuda. Un relat emotiu però també realista del que suposa anar-se'n i deixa enrere una vida, una família, un nou net i com primer sobreviure a un esser estimat i més tard integrar l'experiència entre altres coses perquè no queda més remei.
Tot això ens dona Siri Hustvedt i està bé, a vegades amb tristesa, amb serenor i certs moments amb algun que altre sentiment negatiu, però insisteixo, està bé, el conjunt que crea és emotiu pels seus lectors i el que és més important, funciona.
Tot això ens dona Siri Hustvedt i està bé, a vegades amb tristesa, amb serenor i certs moments amb algun que altre sentiment negatiu, però insisteixo, està bé, el conjunt que crea és emotiu pels seus lectors i el que és més important, funciona.
April 12, 2026
Vierzig gemeinsame Jahre verbinden Paul Auster und Siri Hustvedt, als Auster 2024 an den Folgen einer Krebserkrankung stirbt. Die Autorin beschreibt in "Ghost Stories" das erste Jahr des Trauerns - um ihren Mann, aber auch um die verlorengegangene eigene Identität als Ehefrau, Gesprächspartnerin, Ko-Intellektuelle und "Sparringspartnerin", wie sie es ausdrückt. So entsteht das beeindruckende Porträt einer glücklichen Ehe. Neben Joan Didions "Das Jahr magischen Denkens" und Joyce Carol Oates' "A Widow's Story" eines der besten Bücher zum Thema Trauer und Verlust.
May 21, 2026
Sempre he admirat Paul Auster i m'imaginava la seva vida intelectualment glamurosa a NYC, amb la seva bella i intel.ligent dona i filla. I amb aquest llibre on la Siri parla de la seva vida plegats, incloses misèries i drames, encara m'ha fet admirarlos més als dos. Quina història d'amor i fantasmes més maca ❤️.
May 25, 2026
Hermoso, hermoso, hermoso. Tiene de todo. Sobre muchas cosas. Muy reflexivo el libro. Qué mujer Siri 🔥❤️ me conmovió, me gustó mucho. Me hizo sentir que la conozco y conocí a Paul también (Autor clave en mis 20s.)
Hermoso. Voy a seguir indagando la obra de Siri y volveré a Paul tmb. ❤️❤️❤️
Hermoso. Voy a seguir indagando la obra de Siri y volveré a Paul tmb. ❤️❤️❤️
May 25, 2026
This memoir is heavy with the grief and gaping hole left after her husband of 43 years died. The emotions are palpable. Her experience caring for Auster might be a good support for other caregivers. I enjoyed learning about their life together but she included more about other family members than I cared to know. I’m glad she found a place for his final writings but I didn’t think it fit here.
Displaying 1 - 30 of 93 reviews