What do you think?
Rate this book
จาฤกรติชา
"โชคชะตานำพาให้พลัดถิ่น แลโชคชะตานำพาให้หวนกลับ"
ไม่ว่าจักเพราะโชคชะตาหรือไม่ที่นำพาให้พานพบ สุดท้ายแล้วก็คงเป็นโชคชะตาอีกนั่นแลที่กำหนดจุดจบไว้ฉะนี้
พระสุรธีธรรมธนพิชญ์ เขาว่าเป็นพวกเล่นสวาทชายหนุ่ม ไม่ว่าลูกสาวบ้านใดหากได้ทาบทามกันแล้วล้วนแต่คอยเก้อทั้งสิ้นจึงมีที่มาว่าฉะนี้
"พี่แจ่ม อย่าเรียกคุณชายว่าเช่นนั้นเชียวหนา"
"เขาเล่าลือมาเช่นนี้นี่เจ้าคะ"
"หากเป็นตามที่เขาเล่าลือ เช่นนั้นที่ฉันสนิทสนมด้วยจักมิกลายเป็นคู่สวาทของเขาไปดอกหรือ คำคนน่ากลัวนัก ระวังปากไว้สักหน่อย"
ล่ามภาษาที่เดินทางมาพร้อมคณะทูตกล่าวด้วยท่าทีร้อนรน หากว่าคุณชายไม่ใคร่สนใจหญิงสาว แล้วเหตุใดเขาที่เพิ่งเดินเรือมาจากฝรั่งเศสไม่ทันข้ามคืนถึงได้ถูกคุณชายดูแลใส่ใจอย่างดีเช่นนี้เล่า
คงมิใช่...พิศวาสดอกกระมัง
ไม่ว่าจักเพราะโชคชะตาหรือไม่ที่นำพาให้พานพบ สุดท้ายแล้วก็คงเป็นโชคชะตาอีกนั่นแลที่กำหนดจุดจบไว้ฉะนี้
พระสุรธีธรรมธนพิชญ์ เขาว่าเป็นพวกเล่นสวาทชายหนุ่ม ไม่ว่าลูกสาวบ้านใดหากได้ทาบทามกันแล้วล้วนแต่คอยเก้อทั้งสิ้นจึงมีที่มาว่าฉะนี้
"พี่แจ่ม อย่าเรียกคุณชายว่าเช่นนั้นเชียวหนา"
"เขาเล่าลือมาเช่นนี้นี่เจ้าคะ"
"หากเป็นตามที่เขาเล่าลือ เช่นนั้นที่ฉันสนิทสนมด้วยจักมิกลายเป็นคู่สวาทของเขาไปดอกหรือ คำคนน่ากลัวนัก ระวังปากไว้สักหน่อย"
ล่ามภาษาที่เดินทางมาพร้อมคณะทูตกล่าวด้วยท่าทีร้อนรน หากว่าคุณชายไม่ใคร่สนใจหญิงสาว แล้วเหตุใดเขาที่เพิ่งเดินเรือมาจากฝรั่งเศสไม่ทันข้ามคืนถึงได้ถูกคุณชายดูแลใส่ใจอย่างดีเช่นนี้เล่า
คงมิใช่...พิศวาสดอกกระมัง
501 pages, ebook
Published March 16, 2024
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
March 4, 2026
เรื่องที่นักเขียนทำการบ้านมาดี—แบบใดให้ผิดพลาดกระทั่งเรื่องพื้นฐาน
มานั่งเขียนรีวิวใหม่อีกรอบ เป็นเรื่องที่ผิดหวังมากที่สุด และทำใจเชื่อยากที่สุดว่านักเขียนรีเสิร์ชมา เป็นเรื่องที่เปิดมาแล้วดีมาก(ในรอร.) นักเขียนก็ดูแบบมีรีเสิร์ชภาษาในยุคนั้น "ดูดี" จนทำให้เราตัดสินใจซื้อเล่ม แต่พออ่านไปแล้วก็แบบผิดหวังเรื่อยๆ ให้ 2/5 เพราะยังชอบเส้นเรื่องของคุณพระกับรติ+ตัวอักษรในรูปเล่มใหญ่ดี
อ่านไปละอยากเป็นแค่สาววายโง่ๆ ถอดสมองอ่าน สนแต่เติมเกไปวันๆ แต่เพราะจุดที่ผิดพลาดมันเด่นเป็นประจักษ์ และมันผิดพลาดหนักมากจนทำให้ไม่เชื่อว่าแบบ รีเสิร์ชมาจริงๆ เป็นจุดที่ขัดตาทุกครั้งเวลาอ่าน เชื่อเถอะว่าถ้าเรื่องนี้พระเอกไม่ได้เป็นลูกเจ้า ไม่ได้กล่าวถึงเจ้า เรื่องนี้คงจะ 4/5
ส่วนภาษาการเขียน—เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วนึกถึงคำว่าภาษาลูกกวาด แบบเห็นคนชอบพูดว่านักเขียนรุ่นใหม่ใช้ภาษาลูกกวาด แต่ไม่เคยสัมผัสได้เองสักทีว่าภาษาลูกกวาดที่ว่ามันต้องยังไงทั้งที่ส่วนใหญ่ก็อ่านแต่นข.รุ่นใหม่ รุ่นใหญ่อ่านไม่กี่คนแต่รู้สึกว่าภาษาแต่ละคนห้วนมาก แต่พอมาเจอเรื่องนี้แล้วแบบ เด้งขึ้นมาเลยว่าเออนี่แหละ ภาษาลูกกวาด—แต่จุดนี้ไม่ใช่จุดที่ทำให้เราลดดาวจำนวนเรื่องนี้ แค่แบบอ้อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
มาถึงประเด็นหลักๆ ที่เรามองว่ามันไม่น่าผิดพลาด
1. การออกพระนามเจ้านาย เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องที่เบสิคที่สุดแล้วมั้ง รีเสิร์ชได้ไม่ยาก แต่กลับผิดพลาดตรงจุดนี้ มันเลยทำให้เราผิดหวังมาก เสด็จย่าของพระเอก—จุดแรกที่ทำให้เราเอ๊ะ ย่าเป็นเสด็จ แล้วทำไมพ่อพระเอกถึงเป็นแค่หม่อมเจ้า แต่พออ่านไปก็คิ้วขมวดเพิ่มขึ้นอีก ย่าของพระเอกเป็นพระวรวงศ์เธอ แต่ดันออกพระนามว่าเสด็จ แล้วจริงๆ คำว่าเสด็จ ขนาดพระเจ้าวรวงศ์เธอยังไม่อยากให้เรียกด้วยคำนี้ พระวรวงศ์เธอนี่เรียกแค่ท่านพระองค์ หรือองค์เฉยๆ แต่ไม่เรียกว่าเสด็จแน่นอน แล้วการกล่าวถึงคือเรียกว่าพระวรวงศ์เธอ คือแบบ ทำไมต้องออกพระนามอย่างนั้น ทำไมไม่พระองค์นารีไปเลย
การออกนามหม่อมเจ้า—เป็นจุดที่พบเห็นได้บ่อย และขัดตาสุดๆ เรื่องนี้เรียกหม่อมเจ้าว่าหม่อมเจ้า ไม่ใช่ท่าน แล้วบางทีเรียกด้วยยศ ซึ่งก็แบบ แปลก ทำไมไม่เรียกท่าน(แล้วตามด้วยนาม)ไปเลย ไม่เข้าใจว่าจะเรียกว่าหม่อมเจ้าให้ขัดตาไปทำไม แล้วการเรียกหม่อมเจ้าด้วยตำแหน่งคือ??? อาจจะยัง นี่ยังนึกไปว่าทำไมลูกท่านเจ้าคุณถึงเรียกว่าคุณหญิง พอเฉลยก็แบบ ทำไมไม่เรียกท่านไปเลย
2. หม่อมเจ้าที่ไหนเป็นเจ้าพระยา เวลาหม่อมเจ้าที่ทำราชการมาก เลื่อนคือเลื่อนอิสริยยศ เป็นพระวรวงศ์เธอโดยมาก ไม่ได้สถาปนาแบบบรรดาศักดิ์ขุนนาง แล้วก็มีอีกจุดที่แปลก อาจจะหยอกก็ได้ว่าพระเอกเริ่มจากพัน ซึ่งก็เป็นบรรดาศักดิ์ที่มีจริง แต่เวลาตั้งส่วนมากก็เริ่มที่นายแล้วไปหมื่น ยิ่งเป็นหม่อมราชวงศ์ไม่มีทางเริ่มจากพันแน่ๆ ยิ่งพวกที่จบจากต่างประเทศคือสตาร์ทที่หลวงด้วยซ้ำ เลยเป็นจุดที่ทำให้หงุดหงิด แต่ก็ไม่เท่าหม่อมเจ้าเป็นเจ้าพระยา
3. คำนำพระนามเจ้านายที่ดูไม่สัมพันธ์กับช่วงเวลา ในเรื่องเป็นรัชกาลที่ 6 แต่มีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอยังหนุ่ม(และทรงกรมพระยาด้วย) คือพอเป็นนิยายที่อิงไทม์ไลน์ประวัติศาสตร์ชัดเจน จะไม่ให้ใส่ใจตรงนี้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ทรงกรมพระยา อันนั้นอาจจะเข้าใจว่าเป็นกรณีพิเศษได้ แต่ด้วยระบุชัดว่าพระชันษาของสมเด็จฯ มากกว่าพระเอกไม่กี่ปี ซึ่งในสมัยร.6 เสด็จอาเสด็จน้าก็ 40 ขึ้นไปแล้ว แล้วก็ตอนที่นายเอกเจอพระเอก แล้วก็แบบ หลาน(เหลน?)พระเจ้าอยู่หัวองค์ก่อน ซึ่งถ้าไล่เวลาแล้วหลานของร.5 ที่พอจะอายุ 20+ ในสมัยร6 ก็คงจะมีแต่หม่อมเจ้า หรืออาจจะหมายถึงร4(แบบองค์ก่อนๆ) แต่อันนี้ก็ยังไม่เท่าไหร่ แค่ทำให้งงเฉยๆ
4. สมเด็จฯ เป็นอีกส่วนที่ตะขิดตะขวงใจทุกครั้งเวลาอ่าน การออกพระนามคือเดี๋ยวก็เสด็จ เดี๋ยวก็สมเด็จ(จากตลค.เดียวกัน) คือแบบเอาสักอย่างเถอะ
5. คำราชาศัพท์ แรกๆ คือยังแบบ เออ รติเด็กนอก ใช้ผิดอาจจะเป็นความตั้งใจให้ใช้ผิด แต่อ่านไปเริ่มไม่ใช่แล้ว เพราะพระเอกก็ใช้ผิด อย่างตอนคุยกับท่านพ่อ คือใช้คำราชาศัพท์อย่างกับพระองค์เจ้า พ่ะย่ะค่ะงี้ หม่อมเจ้าคือลงท้ายด้วยกระหม่อม(คำเดียวกับเวลาทูล) ซึ่งเวลาใช้จริงคนไทยแปลว่าสายย่อ ย่อเหลือแค่—หม่อม เสียด้วยซ้ำ แต่เรื่องนี้คือพ่ะย่ะค่ะอยู่อย่างนั้น อีกส่วนคือ—พระราชทาน—คือขนาดสมเด็จรีเยนต์ก็ยังใช้ประทาน ในงานเขียนของท่านหญิงพูนก็ใช้คำว่าประทานเวลาในหลวงพระราชทานสิ่งของ/ของขวัญมาให้ ทำไมถึงเลือกใช้คำว่าพระราชทานกับสมเด็จฯ คือแบบรู้สึกว่าแปลกไปหน่อย
6. เรื่องเมียบ่าว เมียก้นครัว หม่อมที่ไม่ได้แม้จะเป็นหม่อม—แต่เรียกอย่างสวยหรูว่าคุณฤดี ชื่อก็อย่างหรู เรียกอย่างยกย่องว่าคุณ ซึ่งในวังสมัยร.6 คำว่า "คุณ" ใช้กับม.ร.ว.และคนที่เจ้านายย่งย่องเท่านั้น ใช่ค่ะ หม่อมราชวงศ์ เรียกว่าคุณ ส่วนหม่อมหลวงเรียกว่าแม่นั่นแม่นี่ ถ้าเป็นแค่บ่าวเรียกกันว่านาง เลยทำให้เชื่อได้ยากว่าแบบคุณฤดีเป็นแค่เมียเล็กๆ ไม่ได้ออกหน้าออกตา
เรื่องพวกนี้คือเอาจริงมันเป็นเรื่องที่แบบโคตรจะพื้นฐาน ขนาดเป็นสายเม้าเจ้า ไม่ใช่รอยัลลิสต์ ไม่ได้สืบค้นอะไรขนาดนั้นยังรู้สึกขัดตาไปหมด
แต่นั่นแหละ ยังชอบเส้นเรื่องความรักของเรื่องนี้มาก ถึงได้พิมพ์ไว้ว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดายสุดๆ คือถ้าไม่ผิดพลาด(ส่วนง่ายๆ)ขนาดนี้คงจะเป็นเรื่องที่ติด top เรื่องนึงของปีนี้เลย
มานั่งเขียนรีวิวใหม่อีกรอบ เป็นเรื่องที่ผิดหวังมากที่สุด และทำใจเชื่อยากที่สุดว่านักเขียนรีเสิร์ชมา เป็นเรื่องที่เปิดมาแล้วดีมาก(ในรอร.) นักเขียนก็ดูแบบมีรีเสิร์ชภาษาในยุคนั้น "ดูดี" จนทำให้เราตัดสินใจซื้อเล่ม แต่พออ่านไปแล้วก็แบบผิดหวังเรื่อยๆ ให้ 2/5 เพราะยังชอบเส้นเรื่องของคุณพระกับรติ+ตัวอักษรในรูปเล่มใหญ่ดี
อ่านไปละอยากเป็นแค่สาววายโง่ๆ ถอดสมองอ่าน สนแต่เติมเกไปวันๆ แต่เพราะจุดที่ผิดพลาดมันเด่นเป็นประจักษ์ และมันผิดพลาดหนักมากจนทำให้ไม่เชื่อว่าแบบ รีเสิร์ชมาจริงๆ เป็นจุดที่ขัดตาทุกครั้งเวลาอ่าน เชื่อเถอะว่าถ้าเรื่องนี้พระเอกไม่ได้เป็นลูกเจ้า ไม่ได้กล่าวถึงเจ้า เรื่องนี้คงจะ 4/5
ส่วนภาษาการเขียน—เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วนึกถึงคำว่าภาษาลูกกวาด แบบเห็นคนชอบพูดว่านักเขียนรุ่นใหม่ใช้ภาษาลูกกวาด แต่ไม่เคยสัมผัสได้เองสักทีว่าภาษาลูกกวาดที่ว่ามันต้องยังไงทั้งที่ส่วนใหญ่ก็อ่านแต่นข.รุ่นใหม่ รุ่นใหญ่อ่านไม่กี่คนแต่รู้สึกว่าภาษาแต่ละคนห้วนมาก แต่พอมาเจอเรื่องนี้แล้วแบบ เด้งขึ้นมาเลยว่าเออนี่แหละ ภาษาลูกกวาด—แต่จุดนี้ไม่ใช่จุดที่ทำให้เราลดดาวจำนวนเรื่องนี้ แค่แบบอ้อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
มาถึงประเด็นหลักๆ ที่เรามองว่ามันไม่น่าผิดพลาด
1. การออกพระนามเจ้านาย เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องที่เบสิคที่สุดแล้วมั้ง รีเสิร์ชได้ไม่ยาก แต่กลับผิดพลาดตรงจุดนี้ มันเลยทำให้เราผิดหวังมาก เสด็จย่าของพระเอก—จุดแรกที่ทำให้เราเอ๊ะ ย่าเป็นเสด็จ แล้วทำไมพ่อพระเอกถึงเป็นแค่หม่อมเจ้า แต่พออ่านไปก็คิ้วขมวดเพิ่มขึ้นอีก ย่าของพระเอกเป็นพระวรวงศ์เธอ แต่ดันออกพระนามว่าเสด็จ แล้วจริงๆ คำว่าเสด็จ ขนาดพระเจ้าวรวงศ์เธอยังไม่อยากให้เรียกด้วยคำนี้ พระวรวงศ์เธอนี่เรียกแค่ท่านพระองค์ หรือองค์เฉยๆ แต่ไม่เรียกว่าเสด็จแน่นอน แล้วการกล่าวถึงคือเรียกว่าพระวรวงศ์เธอ คือแบบ ทำไมต้องออกพระนามอย่างนั้น ทำไมไม่พระองค์นารีไปเลย
การออกนามหม่อมเจ้า—เป็นจุดที่พบเห็นได้บ่อย และขัดตาสุดๆ เรื่องนี้เรียกหม่อมเจ้าว่าหม่อมเจ้า ไม่ใช่ท่าน แล้วบางทีเรียกด้วยยศ ซึ่งก็แบบ แปลก ทำไมไม่เรียกท่าน(แล้วตามด้วยนาม)ไปเลย ไม่เข้าใจว่าจะเรียกว่าหม่อมเจ้าให้ขัดตาไปทำไม แล้วการเรียกหม่อมเจ้าด้วยตำแหน่งคือ??? อาจจะยัง นี่ยังนึกไปว่าทำไมลูกท่านเจ้าคุณถึงเรียกว่าคุณหญิง พอเฉลยก็แบบ ทำไมไม่เรียกท่านไปเลย
2. หม่อมเจ้าที่ไหนเป็นเจ้าพระยา เวลาหม่อมเจ้าที่ทำราชการมาก เลื่อนคือเลื่อนอิสริยยศ เป็นพระวรวงศ์เธอโดยมาก ไม่ได้สถาปนาแบบบรรดาศักดิ์ขุนนาง แล้วก็มีอีกจุดที่แปลก อาจจะหยอกก็ได้ว่าพระเอกเริ่มจากพัน ซึ่งก็เป็นบรรดาศักดิ์ที่มีจริง แต่เวลาตั้งส่วนมากก็เริ่มที่นายแล้วไปหมื่น ยิ่งเป็นหม่อมราชวงศ์ไม่มีทางเริ่มจากพันแน่ๆ ยิ่งพวกที่จบจากต่างประเทศคือสตาร์ทที่หลวงด้วยซ้ำ เลยเป็นจุดที่ทำให้หงุดหงิด แต่ก็ไม่เท่าหม่อมเจ้าเป็นเจ้าพระยา
3. คำนำพระนามเจ้านายที่ดูไม่สัมพันธ์กับช่วงเวลา ในเรื่องเป็นรัชกาลที่ 6 แต่มีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอยังหนุ่ม(และทรงกรมพระยาด้วย) คือพอเป็นนิยายที่อิงไทม์ไลน์ประวัติศาสตร์ชัดเจน จะไม่ให้ใส่ใจตรงนี้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ทรงกรมพระยา อันนั้นอาจจะเข้าใจว่าเป็นกรณีพิเศษได้ แต่ด้วยระบุชัดว่าพระชันษาของสมเด็จฯ มากกว่าพระเอกไม่กี่ปี ซึ่งในสมัยร.6 เสด็จอาเสด็จน้าก็ 40 ขึ้นไปแล้ว แล้วก็ตอนที่นายเอกเจอพระเอก แล้วก็แบบ หลาน(เหลน?)พระเจ้าอยู่หัวองค์ก่อน ซึ่งถ้าไล่เวลาแล้วหลานของร.5 ที่พอจะอายุ 20+ ในสมัยร6 ก็คงจะมีแต่หม่อมเจ้า หรืออาจจะหมายถึงร4(แบบองค์ก่อนๆ) แต่อันนี้ก็ยังไม่เท่าไหร่ แค่ทำให้งงเฉยๆ
4. สมเด็จฯ เป็นอีกส่วนที่ตะขิดตะขวงใจทุกครั้งเวลาอ่าน การออกพระนามคือเดี๋ยวก็เสด็จ เดี๋ยวก็สมเด็จ(จากตลค.เดียวกัน) คือแบบเอาสักอย่างเถอะ
5. คำราชาศัพท์ แรกๆ คือยังแบบ เออ รติเด็กนอก ใช้ผิดอาจจะเป็นความตั้งใจให้ใช้ผิด แต่อ่านไปเริ่มไม่ใช่แล้ว เพราะพระเอกก็ใช้ผิด อย่างตอนคุยกับท่านพ่อ คือใช้คำราชาศัพท์อย่างกับพระองค์เจ้า พ่ะย่ะค่ะงี้ หม่อมเจ้าคือลงท้ายด้วยกระหม่อม(คำเดียวกับเวลาทูล) ซึ่งเวลาใช้จริงคนไทยแปลว่าสายย่อ ย่อเหลือแค่—หม่อม เสียด้วยซ้ำ แต่เรื่องนี้คือพ่ะย่ะค่ะอยู่อย่างนั้น อีกส่วนคือ—พระราชทาน—คือขนาดสมเด็จรีเยนต์ก็ยังใช้ประทาน ในงานเขียนของท่านหญิงพูนก็ใช้คำว่าประทานเวลาในหลวงพระราชทานสิ่งของ/ของขวัญมาให้ ทำไมถึงเลือกใช้คำว่าพระราชทานกับสมเด็จฯ คือแบบรู้สึกว่าแปลกไปหน่อย
6. เรื่องเมียบ่าว เมียก้นครัว หม่อมที่ไม่ได้แม้จะเป็นหม่อม—แต่เรียกอย่างสวยหรูว่าคุณฤดี ชื่อก็อย่างหรู เรียกอย่างยกย่องว่าคุณ ซึ่งในวังสมัยร.6 คำว่า "คุณ" ใช้กับม.ร.ว.และคนที่เจ้านายย่งย่องเท่านั้น ใช่ค่ะ หม่อมราชวงศ์ เรียกว่าคุณ ส่วนหม่อมหลวงเรียกว่าแม่นั่นแม่นี่ ถ้าเป็นแค่บ่าวเรียกกันว่านาง เลยทำให้เชื่อได้ยากว่าแบบคุณฤดีเป็นแค่เมียเล็กๆ ไม่ได้ออกหน้าออกตา
เรื่องพวกนี้คือเอาจริงมันเป็นเรื่องที่แบบโคตรจะพื้นฐาน ขนาดเป็นสายเม้าเจ้า ไม่ใช่รอยัลลิสต์ ไม่ได้สืบค้นอะไรขนาดนั้นยังรู้สึกขัดตาไปหมด
แต่นั่นแหละ ยังชอบเส้นเรื่องความรักของเรื่องนี้มาก ถึงได้พิมพ์ไว้ว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดายสุดๆ คือถ้าไม่ผิดพลาด(ส่วนง่ายๆ)ขนาดนี้คงจะเป็นเรื่องที่ติด top เรื่องนึงของปีนี้เลย
June 17, 2026
Ci troviamo nel passato, in un passato dove Siam e la Francia si trovano a negoziare e a cercare una pace in quegli anni di caos.
Rati è figlio adottivo dell'ambasciatore francese, originario del Siam e interprete ufficiale in queste delicate trattative. Theeratorn è un insegnante, nato e cresciuto nel Siam e che occupa tra i più alti ranghi della nobiltà del suo paese. Su di lui sono sempre girate
"voci" sulla sua sessualità, ma non ha mai avuto nessuno che lo spingesse ad esporsi finché non è arrivato Rati e il suo mondo si è capovolto.
•
Ho apprezzato moltissimo che siano state raccontate le vicende reali, gli intrighi, le tradizioni e in generale il contesto geopolitico, creando così un background molto dettagliato nel quale si è costruita, con pazienza, la storia d'amore tra i due protagonisti.
Rati è un personaggio tutto da scoprire, tra i due è quello che mi ha suscitato più curiosità e che mi ha intrigato fin da subito. P'Thee, per quanto sia molto dolce e molto interessante come personaggio, non mi è arrivato allo stesso modo e i suoi sentimenti verso Rati, in alcune occasioni, mi sono sembrati poco approfonditi.
•
Lo slow burn è sicuramente importante, non aspettatevi una storia spicy o una passione tormentata ed esplicita, la storia di questi due è molto più sottile e malinconica, piena di non detti e di non possibilità, di momenti rubati e di fugaci attimi condivisi.
Quello che emerge di più è la nostalgia, perché anche nel presente, nel momento in cui sono ancora insieme loro già pensano a quando non saranno più l'uno accanto all'altro, e questo rende il tutto estremamente dolceamaro.
La vera forza di questo romanzo, secondo me, sono i personaggi secondari, tra servitori, parenti e familiari vari hanno creato un mondo intero intorno ai protagonisti e hanno reso la storia molto più interessante.
•
Ammetto che ci sono stati dei momenti un po' troppo lenti, momenti di cui non vedevo la necessità e che hanno allungato un po' troppo la storia, mentre su altri punti ci sarebbe potuto essere un maggiore apprendimento Tipo il passare del tempo di Rati nel
Siam, l'ho percepito troppo veloce e troppo poco spiegato. In alcuni punti mi sono chiesta proprio "ma in che senso sono già passati 2 anni"
•
Nel complesso è una bella novel thai, che mostra un amore malinconico e che si trascina nel tempo, che mostra la forza dell'amore anche in un tempo in cui quell'amore non era neanche considerato.
Nonostante qualche pecca lo consiglio!
⭐️⭐️⭐️⭐️-/5
Rati è figlio adottivo dell'ambasciatore francese, originario del Siam e interprete ufficiale in queste delicate trattative. Theeratorn è un insegnante, nato e cresciuto nel Siam e che occupa tra i più alti ranghi della nobiltà del suo paese. Su di lui sono sempre girate
"voci" sulla sua sessualità, ma non ha mai avuto nessuno che lo spingesse ad esporsi finché non è arrivato Rati e il suo mondo si è capovolto.
•
Ho apprezzato moltissimo che siano state raccontate le vicende reali, gli intrighi, le tradizioni e in generale il contesto geopolitico, creando così un background molto dettagliato nel quale si è costruita, con pazienza, la storia d'amore tra i due protagonisti.
Rati è un personaggio tutto da scoprire, tra i due è quello che mi ha suscitato più curiosità e che mi ha intrigato fin da subito. P'Thee, per quanto sia molto dolce e molto interessante come personaggio, non mi è arrivato allo stesso modo e i suoi sentimenti verso Rati, in alcune occasioni, mi sono sembrati poco approfonditi.
•
Lo slow burn è sicuramente importante, non aspettatevi una storia spicy o una passione tormentata ed esplicita, la storia di questi due è molto più sottile e malinconica, piena di non detti e di non possibilità, di momenti rubati e di fugaci attimi condivisi.
Quello che emerge di più è la nostalgia, perché anche nel presente, nel momento in cui sono ancora insieme loro già pensano a quando non saranno più l'uno accanto all'altro, e questo rende il tutto estremamente dolceamaro.
La vera forza di questo romanzo, secondo me, sono i personaggi secondari, tra servitori, parenti e familiari vari hanno creato un mondo intero intorno ai protagonisti e hanno reso la storia molto più interessante.
•
Ammetto che ci sono stati dei momenti un po' troppo lenti, momenti di cui non vedevo la necessità e che hanno allungato un po' troppo la storia, mentre su altri punti ci sarebbe potuto essere un maggiore apprendimento Tipo il passare del tempo di Rati nel
Siam, l'ho percepito troppo veloce e troppo poco spiegato. In alcuni punti mi sono chiesta proprio "ma in che senso sono già passati 2 anni"
•
Nel complesso è una bella novel thai, che mostra un amore malinconico e che si trascina nel tempo, che mostra la forza dell'amore anche in un tempo in cui quell'amore non era neanche considerato.
Nonostante qualche pecca lo consiglio!
⭐️⭐️⭐️⭐️-/5
July 8, 2026
[Dal profilo IG TÈ OOLONG DI MEZZANOTTE~]
Il primo pensiero che ho formulato, una volta portata a termine la lettura di MEMOIR OF RATI (romanzo di P. Picha sbarcato in Italia grazie alla Peony Publishing, che ringrazio per la copia digitale del testo!, e trasposto dalla GMMTV in una serie per il piccolo schermo, con protagonisti i GreatInn e gli AouBoom), è che la sovversione delle aspettative rispetto a quanto genere e target dell’opera avrebbero potuto lasciar intendere, in questo caso, ha giocato a favore proprio della fetta di pubblico che dall’idea di approcciarsi a un – come spesso descritto in giro – Drammone Storico™ avrebbe potuto sentirsi scoraggiata.
Non c'è nulla, infatti, nella prosa dell'autrice, che induca alla noia o a una vaga sensazione di "pesantezza".
Da un lato, abbiamo una ricostruzione del contesto culturale della Thailandia primonovecentesca che procede per gradi, disseminando di nozioni variopinte dialoghi o, comunque, siparietti fra personaggi pensati apposta per tenere alta l'attenzione sulla storia d'amore in fase di sviluppo, in modo da evitare che il lettore finisca per sentirsi ingabbiato fra le pagine di un sussidiario asetticamente descrittivo; dall'altro, il decorso del rapporto fra Rati e Thee è sì strutturato intorno agli ostacoli costituiti dall'appartenenza dei due uomini allo stesso se.sso ma a classi sociali differenti (peggio ancora!, se si pensa che il primo... problema... avrebbe forse potuto essere archiviato come vizio passeggero), però nel solco di una narrazione lestissima a smussare gli spigoli quanto basta per trasformare un dolore potenzialmente lancinante in una più sopportabile malinconia, a donare ai due amanti il sollievo rappresentato dalla ragione e della prospettiva di una futura, seppur lenta, ricomposizione dei conflitti.
È un racconto che vanta il ritmo placido di una poesia, insomma, anziché la statura intimidatoria di una tragedia.
Consigliato, in definitiva, a...
... chiunque, avendone prima seguito l'adattamento live action, non tema di sentire troppo la mancanza dei MekDech 👀 (i cui personaggi risultano assenti nel testo)
Il primo pensiero che ho formulato, una volta portata a termine la lettura di MEMOIR OF RATI (romanzo di P. Picha sbarcato in Italia grazie alla Peony Publishing, che ringrazio per la copia digitale del testo!, e trasposto dalla GMMTV in una serie per il piccolo schermo, con protagonisti i GreatInn e gli AouBoom), è che la sovversione delle aspettative rispetto a quanto genere e target dell’opera avrebbero potuto lasciar intendere, in questo caso, ha giocato a favore proprio della fetta di pubblico che dall’idea di approcciarsi a un – come spesso descritto in giro – Drammone Storico™ avrebbe potuto sentirsi scoraggiata.
Non c'è nulla, infatti, nella prosa dell'autrice, che induca alla noia o a una vaga sensazione di "pesantezza".
Da un lato, abbiamo una ricostruzione del contesto culturale della Thailandia primonovecentesca che procede per gradi, disseminando di nozioni variopinte dialoghi o, comunque, siparietti fra personaggi pensati apposta per tenere alta l'attenzione sulla storia d'amore in fase di sviluppo, in modo da evitare che il lettore finisca per sentirsi ingabbiato fra le pagine di un sussidiario asetticamente descrittivo; dall'altro, il decorso del rapporto fra Rati e Thee è sì strutturato intorno agli ostacoli costituiti dall'appartenenza dei due uomini allo stesso se.sso ma a classi sociali differenti (peggio ancora!, se si pensa che il primo... problema... avrebbe forse potuto essere archiviato come vizio passeggero), però nel solco di una narrazione lestissima a smussare gli spigoli quanto basta per trasformare un dolore potenzialmente lancinante in una più sopportabile malinconia, a donare ai due amanti il sollievo rappresentato dalla ragione e della prospettiva di una futura, seppur lenta, ricomposizione dei conflitti.
È un racconto che vanta il ritmo placido di una poesia, insomma, anziché la statura intimidatoria di una tragedia.
Consigliato, in definitiva, a...
... chiunque, avendone prima seguito l'adattamento live action, non tema di sentire troppo la mancanza dei MekDech 👀 (i cui personaggi risultano assenti nel testo)
July 21, 2025
“ จาฤกรติชา “ โดย P. PICHA
นิยายวายเเนวพีเรียด ช่วงรัชกาลที่ 6 เล่มเเรกเเละเรื่องเเรกที่เราได้อ่าน ที่ซื้อมาจากงานหนังสือเมื่อไม่นานมานี้ บอกเลยว่าเล่มโคตรหนา เเต่ที่ตัดสินใจซื้อเพราะว่า ทางช่อง GMM ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างเป็นซีรีส์เเล้ว เเละกำลังจะฉายในวันที่ 20 มิถุนายน 2025 ที่ใกล้จะถึงในอีกไม่กี่วันนี้เเล้วด้วย ทำให้เราตัดสินใจหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่านทันที
เรื่องราวของ คุณรติ หรือไอจ้อย ลูกทาสที่ได้ถูกเลี้ยงดูโดยท่านทูต ลูตินเเละภรรยา เเละเติบใหญ่ที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นบุคคลผู้มีทั้งรูปงามเเละมีความรู้จนได้เดินทางกลับมาประเทศไทยในฐานะล่ามการทูตของประเทศฝรั่งเศส เมื่อต้องจากบ้านเกิดไปไกลตั้งเเต่เด็ก การได้กลับมาเมืองไทยเเละเห็นสิ่งต่างๆรอบตัว ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนคือสิ่งที่น่าตื่นเต้นสำหรับรติ จนพรหมลิขิตชักนำให้มาพบกับ พี่ธี หรือ พระสุรธีธรรมธนพชญ์ ขุนนางผู้สูงศักดิ์ ผู้ที่จะเข้ามาทำให้หัวใจ รติ ต้องหวั่นไหว
หลังจากที่อ่าน นิยาย จาฤกรติชา จบก็คืออยากจะชื่นชม นักเขียน คุณ P.Picha มากๆ ที่เขาเขียนนิยายออกมาได้ดีมาก ดีจนที่เราอ่านไปก็ได้เเต่พูดออกมาว่า คนเขียนเก่งมากๆเลย ใช้ภาษาสวย สละสลวย เเละเห็นเลยว่าต้องศึกษาหาข้อมูลมาดีมากๆ ถึงได้เขียนออกมาได้ดีขนาดนี้ อยากจะบอกว่า ตลอดระยะเวลาหลายปีเราได้อ่าน นิยายเเนว BL มาเยอะมาก เเต่ยังไม่เคยเจอนิยายเรื่องไหนที่ทำให้เรากล้าพูดได้เต็มปากว่า ชอบมากเเละรักมากขนาดนี้ ตอนนี้ จาฤกรติชา กลายเป็นนิยายวายอันดับ 1 ในดวงใจของเราเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว อยากจะขอบคุณนักเขียนมากที่งานเขียนของเขาได้ทำให้เรากลับมามีความสุขอีกครั้งในการอ่านนิยายวาย มันวางไม่ลงจริงๆ
เเนะนำให้ทุกคนได้ลองอ่านจริงๆ ภาษาอ่านไม่ยาก เข้าใจง่าย อ่านได้ลื่นไหล เเละพออ่านไปเรื่อยๆเราจะไม่อยากให้เรื่องมันจบลงเพราะผู้เขียนจะทำให้เราหลงรัก น้องรติ เเละ พี่ธีร์ ไปเรื่อยๆ เพิ่มเติมคือ เรื่องนี้ไม่ได้เน้นฉาก NC ที่ฉ่ำวาวมากเหมือนนิยายวายเรื่องอื่นๆ โดยจะเน้นเล่าเรื่องราวเเละความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไปของคู่พระนายที่จะก่อเป็นความรักชั่วนิรันดร์ เล่มนี้คือมันสนุกจนเราไม่สามารถวางมันลงได้
เล่มนี้ให้ไปเลย 5 ดาว 🌟🌟🌟🌟🌟คะเเนนเต็มแบบไม่หัก
#รีวิวนิยายวาย #นิยายวายแนะนํา #สาววายห้ามพลาด
นิยายวายเเนวพีเรียด ช่วงรัชกาลที่ 6 เล่มเเรกเเละเรื่องเเรกที่เราได้อ่าน ที่ซื้อมาจากงานหนังสือเมื่อไม่นานมานี้ บอกเลยว่าเล่มโคตรหนา เเต่ที่ตัดสินใจซื้อเพราะว่า ทางช่อง GMM ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างเป็นซีรีส์เเล้ว เเละกำลังจะฉายในวันที่ 20 มิถุนายน 2025 ที่ใกล้จะถึงในอีกไม่กี่วันนี้เเล้วด้วย ทำให้เราตัดสินใจหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่านทันที
เรื่องราวของ คุณรติ หรือไอจ้อย ลูกทาสที่ได้ถูกเลี้ยงดูโดยท่านทูต ลูตินเเละภรรยา เเละเติบใหญ่ที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นบุคคลผู้มีทั้งรูปงามเเละมีความรู้จนได้เดินทางกลับมาประเทศไทยในฐานะล่ามการทูตของประเทศฝรั่งเศส เมื่อต้องจากบ้านเกิดไปไกลตั้งเเต่เด็ก การได้กลับมาเมืองไทยเเละเห็นสิ่งต่างๆรอบตัว ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนคือสิ่งที่น่าตื่นเต้นสำหรับรติ จนพรหมลิขิตชักนำให้มาพบกับ พี่ธี หรือ พระสุรธีธรรมธนพชญ์ ขุนนางผู้สูงศักดิ์ ผู้ที่จะเข้ามาทำให้หัวใจ รติ ต้องหวั่นไหว
หลังจากที่อ่าน นิยาย จาฤกรติชา จบก็คืออยากจะชื่นชม นักเขียน คุณ P.Picha มากๆ ที่เขาเขียนนิยายออกมาได้ดีมาก ดีจนที่เราอ่านไปก็ได้เเต่พูดออกมาว่า คนเขียนเก่งมากๆเลย ใช้ภาษาสวย สละสลวย เเละเห็นเลยว่าต้องศึกษาหาข้อมูลมาดีมากๆ ถึงได้เขียนออกมาได้ดีขนาดนี้ อยากจะบอกว่า ตลอดระยะเวลาหลายปีเราได้อ่าน นิยายเเนว BL มาเยอะมาก เเต่ยังไม่เคยเจอนิยายเรื่องไหนที่ทำให้เรากล้าพูดได้เต็มปากว่า ชอบมากเเละรักมากขนาดนี้ ตอนนี้ จาฤกรติชา กลายเป็นนิยายวายอันดับ 1 ในดวงใจของเราเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว อยากจะขอบคุณนักเขียนมากที่งานเขียนของเขาได้ทำให้เรากลับมามีความสุขอีกครั้งในการอ่านนิยายวาย มันวางไม่ลงจริงๆ
เเนะนำให้ทุกคนได้ลองอ่านจริงๆ ภาษาอ่านไม่ยาก เข้าใจง่าย อ่านได้ลื่นไหล เเละพออ่านไปเรื่อยๆเราจะไม่อยากให้เรื่องมันจบลงเพราะผู้เขียนจะทำให้เราหลงรัก น้องรติ เเละ พี่ธีร์ ไปเรื่อยๆ เพิ่มเติมคือ เรื่องนี้ไม่ได้เน้นฉาก NC ที่ฉ่ำวาวมากเหมือนนิยายวายเรื่องอื่นๆ โดยจะเน้นเล่าเรื่องราวเเละความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไปของคู่พระนายที่จะก่อเป็นความรักชั่วนิรันดร์ เล่มนี้คือมันสนุกจนเราไม่สามารถวางมันลงได้
เล่มนี้ให้ไปเลย 5 ดาว 🌟🌟🌟🌟🌟คะเเนนเต็มแบบไม่หัก
#รีวิวนิยายวาย #นิยายวายแนะนํา #สาววายห้ามพลาด
June 21, 2026
Questo romanzo è stato di una delicatezza e dolcezza incredibile e, nonostante le tante pagine, avrei voluto non finisse così presto. Infatti, la prima cosa che ho pensato quando sono arrivata alla parola "fine" è stata: "Volevo ancora più pagine, non sono pronta a lasciarli andare".
"Memoir of Rati" mi ha portata in due mondi del passato completamente diversi tra loro, la Francia e il Regno del Siam, e vengono descritti in modo chiaro e impeccabile che mi sembrava di vederli e viverli in prima persona. Tra queste pagine conosceremo Rati, nato in Siam ma cresciuto in Francia. Tornerà nel suo paese d'origine per fare da interprete, durante una missione diplomatica. E proprio lì incontrerà Thee, l'erede di una famiglia importante, che lo guiderà tra tradizioni, usanze e un modo di vivere che Rati non ricordava più. All'inizio tra loro nasce una semplice amicizia, forte, bella, dolce, pulita, fatta di piccoli gesti e curiosità reciproca. Ma, pagina dopo pagina, quel legame diventa qualcosa di molto più profondo, qualcosa che sarà impossibile da ignorare. La loro storia è raccontata con una sensibilità rara e con un'incredibile dolcezza. Purtroppo, però, il loro forte legame non viene visto di buon occhio dalla famiglia di Thee, non accettano il loro rapporto e faranno di tutto per separarli. Mentre leggevo, mi sono ritrovata a sperare per loro e a chiedermi se l'amore potesse davvero resistere alla distanza, alle convenzioni sociali e alla paura di essere diversi in un'epoca che non lasciava spazio a certe libertà. La scrittura è elegante, mai noiosa, e scorrevole al punto che non mi sono accorta del tempo che passava. Consiglio questo romanzo a chi ama le storie romantiche ambientate nel passato, dove due ragazzi provano a sfidare tutto e tutti pur di non perdersi. Le emozioni sono tante, forti e sincere. Io l'ho amato davvero tantissimo!
Valutazione: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Spicy: No Erotic
Emozione: 💘💘💘💘💘
Recensione a cura di Sandra Podda.
"Memoir of Rati" mi ha portata in due mondi del passato completamente diversi tra loro, la Francia e il Regno del Siam, e vengono descritti in modo chiaro e impeccabile che mi sembrava di vederli e viverli in prima persona. Tra queste pagine conosceremo Rati, nato in Siam ma cresciuto in Francia. Tornerà nel suo paese d'origine per fare da interprete, durante una missione diplomatica. E proprio lì incontrerà Thee, l'erede di una famiglia importante, che lo guiderà tra tradizioni, usanze e un modo di vivere che Rati non ricordava più. All'inizio tra loro nasce una semplice amicizia, forte, bella, dolce, pulita, fatta di piccoli gesti e curiosità reciproca. Ma, pagina dopo pagina, quel legame diventa qualcosa di molto più profondo, qualcosa che sarà impossibile da ignorare. La loro storia è raccontata con una sensibilità rara e con un'incredibile dolcezza. Purtroppo, però, il loro forte legame non viene visto di buon occhio dalla famiglia di Thee, non accettano il loro rapporto e faranno di tutto per separarli. Mentre leggevo, mi sono ritrovata a sperare per loro e a chiedermi se l'amore potesse davvero resistere alla distanza, alle convenzioni sociali e alla paura di essere diversi in un'epoca che non lasciava spazio a certe libertà. La scrittura è elegante, mai noiosa, e scorrevole al punto che non mi sono accorta del tempo che passava. Consiglio questo romanzo a chi ama le storie romantiche ambientate nel passato, dove due ragazzi provano a sfidare tutto e tutti pur di non perdersi. Le emozioni sono tante, forti e sincere. Io l'ho amato davvero tantissimo!
Valutazione: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Spicy: No Erotic
Emozione: 💘💘💘💘💘
Recensione a cura di Sandra Podda.
September 8, 2025
ตามมาอ่านเพราะชอบซีรีส์มาก พอได้อ่านนิยายยิ่งชอบมากไปกว่าในซีรีส์อีกหลายเท่า รู้สึกโชคดีมากเลยที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ ขณะที่อ่านมันมีความรู้สึก อุ่น ๆ ซาบซึ้ง ละเมียดละไม วนอยู่รอบตัว (บางจุดถึงขั้นเกือบน้ำตาไหล 🤣) อ่านไปยิ้มไป สำนวนอ่านง่าย ลื่นไหลทั้งที่เป็นคำพีเรียด นักเขียนทำการบ้านมาดีมากจริง ๆ
พี่ธีร์เป็นพระเอกธงเขียวชนิดผ่ายุคสมัย พี่พยายามมากมายจริง ๆ สำหรับความรักครั้งนี้ สมกับสิ่งที่รอได้รับอยู่ปลายทาง ส่วนน้องรติก็เป็นคนที่น่ารักมาก ๆ สมควรแล้วที่ได้รับแต่ความรักจากคนรอบกาย เป็นคนที่ถ้าได้อยู่ด้วยคงจะมีความสุขมาก พวกเค้าพยายามมากจริง ๆ กว่าจะได้คุยกันในจดหมายแต่ละฉบับ กว่าจะนั่งเรือเสี่ยงตายเป็นเดือน ๆ เพื่อไปเจอหน้ากัน ยิ่งทำให้ทุกวินาทีที่ได้เจอกันมีค่า
เสียดายที่ซีรีส์ตัดหลายเหตุการณ์และหลายตัวละครออกไปเพื่อแบ่งแอร์ไทม์ให้คู่รองที่เพิ่มขึ้นใหม่ บ้านฝรั่งเศสน่ารักกันมาก อยากดูความอบอุ่นนี้แบบตาเนื้อ 😂
ชอบตอนจบของเรื่องมาก ด้วยเงื่อนไขหลายประการทำให้ทางออกนี้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว บางคนอาจมองว่าเหมือนแฮปปี้ไม่สุด แต่เรากลับคิดว่าทุกวินาทีที่พวกเค้าได้อยู่ด้วยกัน สิ่งนั้นคือความสุขที่สุดในชีวิตของพวกเค้าแล้ว
ชอบมาก อยากให้นิยายเรื่องนี้แมส จะรีวิวทุกช่องทางที่ทำได้ เพื่อเรียกคนอื่นมาอ่านด้วยกัน 5555555
พี่ธีร์เป็นพระเอกธงเขียวชนิดผ่ายุคสมัย พี่พยายามมากมายจริง ๆ สำหรับความรักครั้งนี้ สมกับสิ่งที่รอได้รับอยู่ปลายทาง ส่วนน้องรติก็เป็นคนที่น่ารักมาก ๆ สมควรแล้วที่ได้รับแต่ความรักจากคนรอบกาย เป็นคนที่ถ้าได้อยู่ด้วยคงจะมีความสุขมาก พวกเค้าพยายามมากจริง ๆ กว่าจะได้คุยกันในจดหมายแต่ละฉบับ กว่าจะนั่งเรือเสี่ยงตายเป็นเดือน ๆ เพื่อไปเจอหน้ากัน ยิ่งทำให้ทุกวินาทีที่ได้เจอกันมีค่า
เสียดายที่ซีรีส์ตัดหลายเหตุการณ์และหลายตัวละครออกไปเพื่อแบ่งแอร์ไทม์ให้คู่รองที่เพิ่มขึ้นใหม่ บ้านฝรั่งเศสน่ารักกันมาก อยากดูความอบอุ่นนี้แบบตาเนื้อ 😂
ชอบตอนจบของเรื่องมาก ด้วยเงื่อนไขหลายประการทำให้ทางออกนี้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว บางคนอาจมองว่าเหมือนแฮปปี้ไม่สุด แต่เรากลับคิดว่าทุกวินาทีที่พวกเค้าได้อยู่ด้วยกัน สิ่งนั้นคือความสุขที่สุดในชีวิตของพวกเค้าแล้ว
ชอบมาก อยากให้นิยายเรื่องนี้แมส จะรีวิวทุกช่องทางที่ทำได้ เพื่อเรียกคนอื่นมาอ่านด้วยกัน 5555555
February 19, 2026
ชอบมากเลยค่ะ ไวบ์ดีทั้งเนื้อเรื่องและตัวละคร พระเอกพี่ธีร์มันเป็นอุ๋งอิ๋งเซ้นสิทิฟมาก น่ารักน่าเอ็นดู คุณน้องรติก็น่ารักน่าเอ็นดู เป็นคนใจแข็งผิดภาพลักษณ์แสบซนมาก การพัฒนาความสัมพันธ์ การพัฒนาของตัวละครก็จังหวะดีเลย อ่านเพลินมาก ครบรสเลย สุข เศร้า เหงา ซึ้ง จังหวะดราม่าก็กำลังดีเลย เพราะผู้เขียนเล่าเรื่องดี อ่านแล้วเลยอินไปกับตัวละครไม่ยากเลย
.
ตินิดเดียว คือยังมีคำผิดอยู่ ถ้าพรูฟรีดดีกว่านี้เพอร์เฟคเลยค่ะ
.
.
ตินิดเดียว คือยังมีคำผิดอยู่ ถ้าพรูฟรีดดีกว่านี้เพอร์เฟคเลยค่ะ
.
Did Not Finish
July 20, 2026DNF 28%
December 4, 2025
I’m obsessed with rati’s story. I’ve been so interested in historical fiction lately, and memory of rati really put a high a standard for me. I liked how the story flow naturally. And the growing pain between rati and phi thee as their love were forbidden. But it was what made the story more interesting, how they fight for love and stayed together until the very end. I even cried a bit.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews