Włóczęga z Archipelagu. Opowieści podróżne. Indonezja

by Grzegorz Kapla

Jest gdzieś wyspa zamieszkała przez poetów. I przez wieloryby – pisze niestrudzony podróżnik Grzegorz Kapla w swej najnowszej książce Włóczęga z Archipelagu. Książce, która zabiera w podróż po wyspach Indonezji: wielkich, oczywistych, i takich, które trudno wypatrzeć nawet na najdokładniejszych mapach.

Jak poznawać kraj, który rozrzucony jest na 17 508 wyspach? Którego ludność to 146 narodów i grup etnicznych? W którym religią dominującą jest sunnicki islam, ale specjalny status państwowy mają tu i hinduizm, i buddyzm, i konfucjanizm, i protestantyzm, i katolicyzm? W którym jednego dnia można zagubić się w na wskroś nowoczesnym megamieście, a następnego – w nietkniętej przez cywilizację dżungli, wśród plemion żyjących wedle tych samych reguł od tysięcy lat? Którego historia sięga głęboko w pradzieje, a na jej kartach pojawiają się postaci legendarne, wielcy władcy, wojownicy, przybysze i najeźdźcy z Chin, Japonii, Indii, Europy? W którym mnogość zwierząt, różnorodność świata roślin, bogactwo kuchni mogą zwrócić w głowie? Jak to wszystko opowiedzieć...?

Grzegorz Kapla ma metodę na poznawanie Indonezji: na luzie, z lekką nonszalancją włóczy się po Archipelagu. Od wyspy do wyspy. Z Jawy przeskakuje na Sulawesi (zapomnijmy o jej starej, kolonialnej nazwie Celebes), z Bali płynie na Lombok, na Moluki i na wyspy, których nazwy trudno spamiętać. Snuje się po portowych dzielnicach, nurza w siarkowych wyziewach wulkanów, tapla w błocie w wioskach w dżungli. Nurkuje na rafie, wspina się skalnych ścianach pod wodospadem, by trafić do raju. Czy trafia...? Sieczą go monsunowe ulewy, tarmoszą tajfuny – a on idzie dalej: do miejsc nieznanych, zapomnianych, magicznych i do ludzi – rozmawia, poznaje, stara się jak najwięcej widzieć i rozumieć. I jak najmniej planować.

Genres: Audiobook

298 pages, Paperback

First published January 1, 2024

About the author

Żyje z pisania odkąd odkrył konfucjańską zasadę, że jeśli wybierzesz zajęcie, które kochasz, nie będziesz musiał pracować ani jednego dnia. Imał się wielu zajęć. Czyścił zęzy na statkach, malował kominy, produkował papier, uchwalał budżet miasta na prawach powiatu, próbował napisać słownik polsko – papuaski, skakał do wodospadu, próbował nowych dróg w Tatrach, kochał, zdradzał i próbował odnaleźć eliksir na złamane serce. Wydał kilka książek i opublikował setki reportaży w magazynach i gazetach. Nie zdobył żadnych laurów, ani żadnych nagród. Zresztą nie dałoby się ich przecież nosić w plecaku.

Reviews

[Ver · Rating 3 out of 5]

Na początku książka zapowiadała się fajnie. Opis podróży, nowych kultur, spotkań z ludźmi.. Po czym zaczęło się narzekanie na nadmierną turystykę, niszczenie przyrody i ingerowanie w nią przez człowieka, głośne dyskoteki z pijanymi Rosjanami.. Po czym autor sam jeździł na wycieczki, w tym do rezerwatu np. makaków, opowiadał o nurkowaniu z żółwiami, dobrej zabawie na głośnych koncertach w knajpach, no i dajcie więcej piwa.. Też Wam się coś nie skleja? Aha, przy okazji twierdzi, że jest bardzo dobrym autorów kryminałów. Hmm, nie znam.

[۶ৎ maria · Rating 2 out of 5]

miałam dość spore oczekiwania do tej książki — okazała się niezwykle rozczarowująca, pełna powtórzeń, niekoniecznie ciekawych historii, rozważań na poziomie podstawówki oraz narzekań. o indonezji niewiele się z niej dowiedziałam, a szkoda, bo powieść o życiu cywilów i historii prosto z archipelagu miała ogromny potencjał. sam styl autora okazał się być bardzo przytłaczający. tak mnie zmęczyła, ze najprawdopodobniej nie sięgnę po więcej książek pana Kapli, a szkoda, bo autor ma do zaoferowania więcej książek o podróżach ;/

[Patrycja · Rating 1 out of 5]

Jak na to, że książka ta zdobyła nagrodę Magellana to jest po prostu maksymalnie słaba i rozczarowująca. Daję dwie gwiazdki tylko za te zdawkowe informacje o Indonezji, którymi raczy nas autor. Rozumiem, że miała to być opowieść z wyprawy a nie reportaż o czymś konkretnym, ale ile razy można wspominać o piciu piwa/chęci picia/kupowania piwa. To jest to co najbardziej zapamiętałam z tej książki: piwo piwo piwo, ewentualnie narzekanie że nie da się kupić piwa bo autor ( z własnego wyboru) znajduje się w części muzułmańskiej Indonezji. Filozofowanie na poziomie podstawówki, przemyślenia nt. nowoczesnego świata, zabiegów estetycznych etc. niczym typowy wujo z wesela. Autor często zaczyna jakieś przypadkowe wątki pomiędzy którymi skacze i i tak nie wiadomo o co chodzi albo w drugą stronę wraca do tych samych rzeczy co rozdział. Skrajnie nie polecam. Ani to reportaż ani ciekawa opowieść.

[Karolina Libront · Rating 2 out of 5]

Totalnie nie warto.

[Zuzia Gzik · Rating 2 out of 5]

To była bardzo prymintywna książka.
Z początku myślałam że będzie to reportaż, jednak szybko zostalam wyprowadzona z błędu. Ale nawet na opowieści podróżne brakuje mi tu opisów i emocji. Zdania sa proste i takie nieangażujące.
W całej książce brakuje jednostajnej narracji, duzo rzeczy musimy się domyslac.
Na początku szczegolnie autor niewiele nam mowi, o zwyczajach i ludziach jednak potem troche to sie poprawia.
Jedynym plusem tak naprawde jest zdawkowy ale opis miejsc, o których rzadko się słyszy jako o miejscach turystycznych. Ale nadal nie wiem nic o Dżakarcie.
Jedyne tak naprawde co wiem to ze autor ciągle chce piwo.

[Kinga Mazur · Rating 3 out of 5]

2.5