What do you think?
Rate this book
La nuit juste avant les forêts
Ce texte, écrit en 1977, a été créé au festival d’Avignon (off) en juillet 1977, à l’Hôtel des Ventes, dans une mise en scène de l’auteur, avec Yves Ferry. Création à la Comédie-Française (Petit-Odéon), en 1981, dans une mise en scène de Jean-Luc Boutté, avec Richard Fontana.
La Nuit juste avant les forêts est une œuvre de Bernard-Marie Koltès créée en 1977 et publiée en 1988.
Il s'agit de la seule publication que les Éditions de Minuit n’associent à aucun genre littéraire dans l’index des œuvres de l’auteur.
La Nuit juste avant les forêts pourrait être l'œuvre fondatrice de Koltès, parce qu'elle marque un nouveau départ pour lui. En effet, suite à ses premières créations (de 1970 à 1973 : Les Amertumes, La Marche, Procès Ivre, L'Héritage et Récits morts) qui s'accompagnent de la fondation de sa propre troupe en tant qu'auteur et metteur en scène (le Théâtre du Quai) après un court séjour au Théâtre national de Strasbourg, il cesse d'écrire pendant trois ans. Il voyage en URSS, s'inscrit (temporairement) au parti communiste français, commet une tentative de suicide, est emporté dans des problèmes de drogue, s'engage dans un processus de désintoxication, puis déménage à Paris : c'est une période mouvementée et difficile. Il est donc possible de comprendre pourquoi la création de La Nuit juste avant les forêts se présente en 1977 comme une renaissance sur le plan personnel pour l’auteur. Il s’agit également d'un renouveau sur le plan formel alors que Koltès réalise que l'imagination ne sert peut-être pas à inventer, mais à plutôt à se représenter ce qu'il est possible et ce qu'il faut inventer, à prendre conscience du matériau à disposition pour le faire.
La Nuit juste avant les forêts est une œuvre de Bernard-Marie Koltès créée en 1977 et publiée en 1988.
Il s'agit de la seule publication que les Éditions de Minuit n’associent à aucun genre littéraire dans l’index des œuvres de l’auteur.
La Nuit juste avant les forêts pourrait être l'œuvre fondatrice de Koltès, parce qu'elle marque un nouveau départ pour lui. En effet, suite à ses premières créations (de 1970 à 1973 : Les Amertumes, La Marche, Procès Ivre, L'Héritage et Récits morts) qui s'accompagnent de la fondation de sa propre troupe en tant qu'auteur et metteur en scène (le Théâtre du Quai) après un court séjour au Théâtre national de Strasbourg, il cesse d'écrire pendant trois ans. Il voyage en URSS, s'inscrit (temporairement) au parti communiste français, commet une tentative de suicide, est emporté dans des problèmes de drogue, s'engage dans un processus de désintoxication, puis déménage à Paris : c'est une période mouvementée et difficile. Il est donc possible de comprendre pourquoi la création de La Nuit juste avant les forêts se présente en 1977 comme une renaissance sur le plan personnel pour l’auteur. Il s’agit également d'un renouveau sur le plan formel alors que Koltès réalise que l'imagination ne sert peut-être pas à inventer, mais à plutôt à se représenter ce qu'il est possible et ce qu'il faut inventer, à prendre conscience du matériau à disposition pour le faire.
64 pages, Paperback
First published January 1, 1977
12 people are currently reading
388 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
February 12, 2018
L’estraneo
Folgorata.
Folgorata dallo spettacolo teatrale.
Folgorata da Pierfrancesco Favino.
Qui il video dell'estratto che Pierfrancesco Favino ha recitato a Sanremo.
Folgorata dal testo.
Folgorata da Bernard-Marie Koltès.
Folgorata da un’ora e mezza di monologo, e sole quarantacinque pagine di testo, in cui le parole dello straniero di Koltès, come un fiume in piena, mi hanno accompagnata nella lunga notte di pioggia in cui, in cerca di una stanza dove trascorrere le ore che precedono l’alba, riassume la sua esistenza.
Dal buio della notte e dal profondo di una solitudine in cui tutto, dall’emarginazione di una società divisa in zone come in un apartheid di fatto («le zone di lavoro di tutta la settimana, la zona per la moto e quella per rimorchiare, le zone per le donne e le zone per gli uomini, le zone per i froci, le zone della tristezza, le zone delle chiacchiere, le zone del dispiacere e quelle del venerdì sera...), alla razza, al lavoro, all’amore, alle puttane e ai macrò*, viene scagliato in un lungo e ininterrotto flusso di parole contro un interlocutore sconosciuto.
Sono parole che si accompagnano idealmente a quelle del viaggio di Céline (che il titolo evoca in maniera nitida), perché quello di Koltès, quello del suo straniero è realmente un lungo viaggio al termine della notte; ma la notte, la sua notte, è una notte alla cui fine esiste ancora una foresta dove poter essere liberi; una foresta nella quale ancora c'è la possibilità di vedere volare fuori una colomba; una foresta ai cui margini esistono un dittatore e i suoi soldati che sparano a tutto ciò che si muove** e che cerca di uscire; una foresta da cui cercare di uscire o, forse, dove cercare di entrare.
Cerca solo un angelo, questo straniero, un angelo che gli tenda la mano, per tirarlo fuori da questa vita in cui tutto è pioggia e notte.
«Il mio reale milieu» scriveva Koltès, drammaturgo francese, «è una via di mezzo tra l’hotel per immigrati e l’hotel a ore. Le mie radici non esistono», ed è questo la sua cifra stilistica, il suo riuscire a essere estraneo e universale a tutto e a tutti: «È buio. Uno straniero incontra un uomo per strada. Gli chiede una camera per trascorrere una notte. Inizia a parlare. Pensiamo che parli di sé, invece parla di tutti noi». Pierfrancesco Favino sintetizza così la trama-non-trama di «Notte poco prima delle foreste» di Bernard-Marie Koltès (cit. Corriere della Sera).
«Ok, mi alzo, schizzo per i corridoi, salto le scale, esco dal sotterraneo e fuori mi metto a correre, penso ancora alla birra, corro, la birra, la birra, mi dico: che casino, le arie d’opera, le donne, la terra fredda, la ragazza in camicia da notte, le puttane e i cimiteri, e corro, non mi sento più, cerco qualcosa che sia come dell’erba in mezzo a questo casino, le colombe si alzano in volo al di sopra della foresta e i soldati sparano, la gente suona per far su un po’ di soldi, e i teppistelli tirati a lucido danno la caccia ai topi, e corro, corro, sogno il canto segreto degli arabi fra di loro, compagni, trovo te e ti tengo per il braccio, ho talmente voglia di una stanza e sono tutto bagnato, mama, mama, mama, non dire niente, non muoverti, ti amo compagno, io cercavo un angelo in mezzo a questo casino e ora tu sei qui, ti amo, e il resto, la birra, la birra, e non saprò mai come dirlo, che casino, che bordello, compagno, e sempre la pioggia, la pioggia, la pioggia, la pioggia.»
*(il testo originale porta a identificare lo straniero in uno dei tanti maghrebini presenti a Parigi, mentre l’adattamento teatrale italiano lo trasforma in rumeno)
**(il riferimento è alla situazione politica del Nicaragua negli anni in cui il testo è stato scritto, nel 1977)
Folgorata.
Folgorata dallo spettacolo teatrale.
Folgorata da Pierfrancesco Favino.
Qui il video dell'estratto che Pierfrancesco Favino ha recitato a Sanremo.
Folgorata dal testo.
Folgorata da Bernard-Marie Koltès.
Folgorata da un’ora e mezza di monologo, e sole quarantacinque pagine di testo, in cui le parole dello straniero di Koltès, come un fiume in piena, mi hanno accompagnata nella lunga notte di pioggia in cui, in cerca di una stanza dove trascorrere le ore che precedono l’alba, riassume la sua esistenza.
Dal buio della notte e dal profondo di una solitudine in cui tutto, dall’emarginazione di una società divisa in zone come in un apartheid di fatto («le zone di lavoro di tutta la settimana, la zona per la moto e quella per rimorchiare, le zone per le donne e le zone per gli uomini, le zone per i froci, le zone della tristezza, le zone delle chiacchiere, le zone del dispiacere e quelle del venerdì sera...), alla razza, al lavoro, all’amore, alle puttane e ai macrò*, viene scagliato in un lungo e ininterrotto flusso di parole contro un interlocutore sconosciuto.
Sono parole che si accompagnano idealmente a quelle del viaggio di Céline (che il titolo evoca in maniera nitida), perché quello di Koltès, quello del suo straniero è realmente un lungo viaggio al termine della notte; ma la notte, la sua notte, è una notte alla cui fine esiste ancora una foresta dove poter essere liberi; una foresta nella quale ancora c'è la possibilità di vedere volare fuori una colomba; una foresta ai cui margini esistono un dittatore e i suoi soldati che sparano a tutto ciò che si muove** e che cerca di uscire; una foresta da cui cercare di uscire o, forse, dove cercare di entrare.
Cerca solo un angelo, questo straniero, un angelo che gli tenda la mano, per tirarlo fuori da questa vita in cui tutto è pioggia e notte.
«Il mio reale milieu» scriveva Koltès, drammaturgo francese, «è una via di mezzo tra l’hotel per immigrati e l’hotel a ore. Le mie radici non esistono», ed è questo la sua cifra stilistica, il suo riuscire a essere estraneo e universale a tutto e a tutti: «È buio. Uno straniero incontra un uomo per strada. Gli chiede una camera per trascorrere una notte. Inizia a parlare. Pensiamo che parli di sé, invece parla di tutti noi». Pierfrancesco Favino sintetizza così la trama-non-trama di «Notte poco prima delle foreste» di Bernard-Marie Koltès (cit. Corriere della Sera).
«Ok, mi alzo, schizzo per i corridoi, salto le scale, esco dal sotterraneo e fuori mi metto a correre, penso ancora alla birra, corro, la birra, la birra, mi dico: che casino, le arie d’opera, le donne, la terra fredda, la ragazza in camicia da notte, le puttane e i cimiteri, e corro, non mi sento più, cerco qualcosa che sia come dell’erba in mezzo a questo casino, le colombe si alzano in volo al di sopra della foresta e i soldati sparano, la gente suona per far su un po’ di soldi, e i teppistelli tirati a lucido danno la caccia ai topi, e corro, corro, sogno il canto segreto degli arabi fra di loro, compagni, trovo te e ti tengo per il braccio, ho talmente voglia di una stanza e sono tutto bagnato, mama, mama, mama, non dire niente, non muoverti, ti amo compagno, io cercavo un angelo in mezzo a questo casino e ora tu sei qui, ti amo, e il resto, la birra, la birra, e non saprò mai come dirlo, che casino, che bordello, compagno, e sempre la pioggia, la pioggia, la pioggia, la pioggia.»
*(il testo originale porta a identificare lo straniero in uno dei tanti maghrebini presenti a Parigi, mentre l’adattamento teatrale italiano lo trasforma in rumeno)
**(il riferimento è alla situazione politica del Nicaragua negli anni in cui il testo è stato scritto, nel 1977)
May 5, 2021
Ben bu eser üzerinden elimden geldiğince hem postmodern tiyatroyu hem de Koltès'i anlatmak istiyorum sizlere.
Tabii postmodern deyince klasiği de ele almak gerekir lakin belli başlı farklılıkları ortaya koymak yeterli olacaktır ki bunlar karakterin ölümü, dilin dönüşümü, gerçekçiliğin yıkılması, anlamın çoğullaşması gibi meselelerdir.
Klasik dramatik yapının uzun soluklu otoritesi, on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısından itibaren tarihsel avangardların, başka bir deyişle öncü akımların çıktığı yıllarda, sistematik olarak ilk kez sarsıntıya uğrayarak büyük kırılmalara yol açan bir değişim içine girmiştir, diyor Beki Haleva. Kimileri bunu bireysel edimin sorunlaşmasına bağlarken kimileri de dramın bireyin kendine yabancılaşmasını konu alarak değişmeye başladığını belirtir ve kimlik krizi bağlamında bu yüzyılda yaşanan toplumsal alandaki köklü değişimlerin yarattığı algıya bağlar.
Karakterin ölümü konusuyla başlayacak olursak, postdramatik tiyatro olarak adlandırılan oyun metinlerinde klasik dramın aşılması klasik dramatik yapının bozulması demek, onun kurucu ögelerinin de bir bir bozulması, değişmesi hatta yok olmaya doğru gitmesi demektir ve bu yıkılan ögelerden başta geleni de karakterdir. Foucault’nun değişen benlik algısıyla öznenin öldüğünü ilan etmesiyle birlikte, bu ölen özne düşüncesine temellenen klasik dramın karakter anlayışı da yerle bir edilir.
Koltès’te oyun kişileri karakter olmaktan uzak, ayrıksı, ötekileştirilmiş kimlikler olmaları açısından en uç örneklerdir. "Aşağılanmış ırkların, farklı cinsel eğilimlerin, azınlıkta kalmışların, ikinci sınıf sayılanların" öyküleri oyunlarının temelini oluşturur. Zenciyle İtlerin Dalaşı’nda Alboury (zenci), Roberto Zucco’da Zucco (seri katil), Pamuk Tarlalarının Issızlığında’da torbacı.
Dilin dönüşümüne gelirsek, klasik dram söz konusu olduğunda, önce klasik dramatik yapıya ilişkin yöntemlerle oluşturulan bir metin vardır, sahneleme ondan sonra gelir, böylece metin sahneyi önceler, bütün sahnelemeyi dramatik metin belirler. Klasik dramda seyirciyle ilişki kurmak için kullanılan birincil araç dildir. Bu durumda postdramatik tiyatroda klasik dramın aşılması demek dilde mutlak bir değişimin yaşanması demektir. Bu noktada, bu dilsel değişimin zaten modernler ile başladığını, absürtçü yazarlar ile ileriye taşındığını söylemek gerekir (Kel Şarkıcı, Godot'yu Beklerken...) Koltès'ten örnek verecek olursak yine Pamuk Tarlalarının Issızlığında'da diyaloğun evrimini, Ormanlardan Hemen Önceki Gece'de diyaloğun ortadan kalkması, tamamen monolog bir metin.
Gerçekçiliğin yıkılması: Çağımızda sinema, medya ve fotoğrafın yaptığı şey gerçekçiliği simüle etmek yani gerçeği aşarak bir simülasyona, hiper-gerçeğe dönüşmektir. Sinema ve fotoğraf gibi alanların sağladığı gerçekçilikle başa çıkamayan tiyatronun, simülasyonların kuşatması altındaki bu evrende, kendine alışılageldik gerçekçi anlayışın uzağında başka anlatım yöntemleri bulması gerekliliği doğar.
Tiyatronun elinden temsil edeceği gerçeğin alınmasıyla gündeme gelen temsil krizi, klasik dramın var oluş koşullarını ortadan kaldırmış, çağımız tiyatrosunda bu krizle başa çıkabilmek için birtakım savunma mekanizmaları geliştirmiştir. Kurmaca ile gerçeklik arasındaki ayrımın ihlal edilmesi, aralarındaki sınırın bulanıklaşması, tiyatroda gerçekliğe sırt çevirerek kurmacaya kucak açan bir eğilimi gündeme getirmiştir.
Tiyatroda temsilden vazgeçerek kurgusallığı öne çıkarmak teatrellik adı verilen bir tekniğin gelişmesine yol açmıştır. Yani klasik dramın temsil estetiğinde, kurmaca niteliğini gizlemek ve gerçeklik algısı yaratmak için ışık, renk, dil, biçim gibi kendine özgü araçlarına vurgu yapmaktan kaçınan, kapalı bir sistem kuran tiyatro, artık bu özelliğinden vazgeçmekte, bu yolla yaşam gerçeğine gönderme yapan kurmaca olmaktan çıkıp bizzat gerçekliğin kendisine dönüşmektedir.
Ve son madde olarak anlamın çoğullaşması: Çağımız postdramatik tiyatrosunda anlamın yokluğu ya da değişkenliği, postmodern çağdaki düşünsel dünyada anlam olgusuna bakışın ürünüdür, bu yokluğun getirdiği sonuçsa okuyucu ya da izleyiciyi yani metni alıp anlamlandıracak olan kişi olarak alımlayıcıyı aktif konuma getirir. Bütün belirsizlikleri anlamlandıracak, bütün boşlukları dolduracak olan bu alımlayıcıdır. Metin yazarlar tarafından bilinçli olarak anlam yönünden eksik bırakılır, az ya da çok boşluklarla örülür. Bu eksikliği alımlayıcı tamamlayacak, boşlukları o dolduracaktır.
Örneğin Koltes’in Ormanlardan Hemen Önceki Gece oyunu: Baştan sona monolog üzerine kurulu bu metinde konuşanın kim olduğu da kimle konuştuğu da belli değildir. Oyunun başlığında neden orman vurgusu yer alır bilinmez. Neden konuşan kişi yabancı olarak nitelendirilmektedir bilinmez. Hiçbirinin net bir cevabı yoktur. Yalnızca yorum yapma şansımız vardır.
Pamuk Tarlalarının Issızlığında’da, oyun hiçbir sav ileri sürmez, sonuna kadar satış nesnesini karanlıkta bırakmaktadır. Seyirci ya da okuyucu somut veya soyut olabilecek bu nesnenin ne olduğu hakkında bir sonuca ulaşamamaktadır. Bu bir tüketim nesnesi de olabilir, silah da, uyuşturucu da, aşk da, arzu da...
Ayrı bir Koltès incelemesine de girecektim ama baktım ki yazı çok uzuyor, onu da Pamuk Tarlalarının Issızlığında oyununda yorumlarız artık. Şahsen en sevdiğim oyun yazarıdır Koltès, şiddetle tavsiye ederim.
Edit (yazının devamı): https://www.goodreads.com/review/show...
Tabii postmodern deyince klasiği de ele almak gerekir lakin belli başlı farklılıkları ortaya koymak yeterli olacaktır ki bunlar karakterin ölümü, dilin dönüşümü, gerçekçiliğin yıkılması, anlamın çoğullaşması gibi meselelerdir.
Klasik dramatik yapının uzun soluklu otoritesi, on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısından itibaren tarihsel avangardların, başka bir deyişle öncü akımların çıktığı yıllarda, sistematik olarak ilk kez sarsıntıya uğrayarak büyük kırılmalara yol açan bir değişim içine girmiştir, diyor Beki Haleva. Kimileri bunu bireysel edimin sorunlaşmasına bağlarken kimileri de dramın bireyin kendine yabancılaşmasını konu alarak değişmeye başladığını belirtir ve kimlik krizi bağlamında bu yüzyılda yaşanan toplumsal alandaki köklü değişimlerin yarattığı algıya bağlar.
Karakterin ölümü konusuyla başlayacak olursak, postdramatik tiyatro olarak adlandırılan oyun metinlerinde klasik dramın aşılması klasik dramatik yapının bozulması demek, onun kurucu ögelerinin de bir bir bozulması, değişmesi hatta yok olmaya doğru gitmesi demektir ve bu yıkılan ögelerden başta geleni de karakterdir. Foucault’nun değişen benlik algısıyla öznenin öldüğünü ilan etmesiyle birlikte, bu ölen özne düşüncesine temellenen klasik dramın karakter anlayışı da yerle bir edilir.
Koltès’te oyun kişileri karakter olmaktan uzak, ayrıksı, ötekileştirilmiş kimlikler olmaları açısından en uç örneklerdir. "Aşağılanmış ırkların, farklı cinsel eğilimlerin, azınlıkta kalmışların, ikinci sınıf sayılanların" öyküleri oyunlarının temelini oluşturur. Zenciyle İtlerin Dalaşı’nda Alboury (zenci), Roberto Zucco’da Zucco (seri katil), Pamuk Tarlalarının Issızlığında’da torbacı.
Dilin dönüşümüne gelirsek, klasik dram söz konusu olduğunda, önce klasik dramatik yapıya ilişkin yöntemlerle oluşturulan bir metin vardır, sahneleme ondan sonra gelir, böylece metin sahneyi önceler, bütün sahnelemeyi dramatik metin belirler. Klasik dramda seyirciyle ilişki kurmak için kullanılan birincil araç dildir. Bu durumda postdramatik tiyatroda klasik dramın aşılması demek dilde mutlak bir değişimin yaşanması demektir. Bu noktada, bu dilsel değişimin zaten modernler ile başladığını, absürtçü yazarlar ile ileriye taşındığını söylemek gerekir (Kel Şarkıcı, Godot'yu Beklerken...) Koltès'ten örnek verecek olursak yine Pamuk Tarlalarının Issızlığında'da diyaloğun evrimini, Ormanlardan Hemen Önceki Gece'de diyaloğun ortadan kalkması, tamamen monolog bir metin.
Gerçekçiliğin yıkılması: Çağımızda sinema, medya ve fotoğrafın yaptığı şey gerçekçiliği simüle etmek yani gerçeği aşarak bir simülasyona, hiper-gerçeğe dönüşmektir. Sinema ve fotoğraf gibi alanların sağladığı gerçekçilikle başa çıkamayan tiyatronun, simülasyonların kuşatması altındaki bu evrende, kendine alışılageldik gerçekçi anlayışın uzağında başka anlatım yöntemleri bulması gerekliliği doğar.
Tiyatronun elinden temsil edeceği gerçeğin alınmasıyla gündeme gelen temsil krizi, klasik dramın var oluş koşullarını ortadan kaldırmış, çağımız tiyatrosunda bu krizle başa çıkabilmek için birtakım savunma mekanizmaları geliştirmiştir. Kurmaca ile gerçeklik arasındaki ayrımın ihlal edilmesi, aralarındaki sınırın bulanıklaşması, tiyatroda gerçekliğe sırt çevirerek kurmacaya kucak açan bir eğilimi gündeme getirmiştir.
Tiyatroda temsilden vazgeçerek kurgusallığı öne çıkarmak teatrellik adı verilen bir tekniğin gelişmesine yol açmıştır. Yani klasik dramın temsil estetiğinde, kurmaca niteliğini gizlemek ve gerçeklik algısı yaratmak için ışık, renk, dil, biçim gibi kendine özgü araçlarına vurgu yapmaktan kaçınan, kapalı bir sistem kuran tiyatro, artık bu özelliğinden vazgeçmekte, bu yolla yaşam gerçeğine gönderme yapan kurmaca olmaktan çıkıp bizzat gerçekliğin kendisine dönüşmektedir.
Ve son madde olarak anlamın çoğullaşması: Çağımız postdramatik tiyatrosunda anlamın yokluğu ya da değişkenliği, postmodern çağdaki düşünsel dünyada anlam olgusuna bakışın ürünüdür, bu yokluğun getirdiği sonuçsa okuyucu ya da izleyiciyi yani metni alıp anlamlandıracak olan kişi olarak alımlayıcıyı aktif konuma getirir. Bütün belirsizlikleri anlamlandıracak, bütün boşlukları dolduracak olan bu alımlayıcıdır. Metin yazarlar tarafından bilinçli olarak anlam yönünden eksik bırakılır, az ya da çok boşluklarla örülür. Bu eksikliği alımlayıcı tamamlayacak, boşlukları o dolduracaktır.
Örneğin Koltes’in Ormanlardan Hemen Önceki Gece oyunu: Baştan sona monolog üzerine kurulu bu metinde konuşanın kim olduğu da kimle konuştuğu da belli değildir. Oyunun başlığında neden orman vurgusu yer alır bilinmez. Neden konuşan kişi yabancı olarak nitelendirilmektedir bilinmez. Hiçbirinin net bir cevabı yoktur. Yalnızca yorum yapma şansımız vardır.
Pamuk Tarlalarının Issızlığında’da, oyun hiçbir sav ileri sürmez, sonuna kadar satış nesnesini karanlıkta bırakmaktadır. Seyirci ya da okuyucu somut veya soyut olabilecek bu nesnenin ne olduğu hakkında bir sonuca ulaşamamaktadır. Bu bir tüketim nesnesi de olabilir, silah da, uyuşturucu da, aşk da, arzu da...
Ayrı bir Koltès incelemesine de girecektim ama baktım ki yazı çok uzuyor, onu da Pamuk Tarlalarının Issızlığında oyununda yorumlarız artık. Şahsen en sevdiğim oyun yazarıdır Koltès, şiddetle tavsiye ederim.
Edit (yazının devamı): https://www.goodreads.com/review/show...
October 31, 2016
Finalement, je crois que ce n'était pas seulement L'Amant qui m'époustouflait, mais bien les Éditions de Minuit en général. (Bien que cette conclusion se tire de seulement deux livres...donc elle vaut ce qu'elle vaut.)
J'ai lu cette pièce pour mon cours d'Analyse de textes, lors de ma première session à l'Université. Je n'y avais pas compris grand-chose et j'avais levé mon chapeau à mon amie pour avoir réussi à en faire un exposé de 20 min bien relax. Aujourd'hui, deux ans plus tard, je l'ai relue et je me suis rendue compte à quel point j'avais évolué en deux ans. Ok, ce n'est pas encore la pièce la plus limpide du monde, mais il y a du progrès. IL Y A DU PROGRÈS!
Je suis parvenue à saisir l'essence marxiste (Dieu merci Bertolt Brecht) et l'invitation à la révolte caractéristique du théâtre épique. J'ai même apprécié ce manque apparent d'histoire, ce minimalisme que je trouvais totalement farfelu en première année. Créer des personnages n'aurait strictement rien donné, je m'en rends compte aujourd'hui.
J'aime les pièces qui sont opaques et deviennent plus compréhensibles au fil du temps.
Elles restent les mêmes. Pas nous.
J'ai lu cette pièce pour mon cours d'Analyse de textes, lors de ma première session à l'Université. Je n'y avais pas compris grand-chose et j'avais levé mon chapeau à mon amie pour avoir réussi à en faire un exposé de 20 min bien relax. Aujourd'hui, deux ans plus tard, je l'ai relue et je me suis rendue compte à quel point j'avais évolué en deux ans. Ok, ce n'est pas encore la pièce la plus limpide du monde, mais il y a du progrès. IL Y A DU PROGRÈS!
Je suis parvenue à saisir l'essence marxiste (Dieu merci Bertolt Brecht) et l'invitation à la révolte caractéristique du théâtre épique. J'ai même apprécié ce manque apparent d'histoire, ce minimalisme que je trouvais totalement farfelu en première année. Créer des personnages n'aurait strictement rien donné, je m'en rends compte aujourd'hui.
J'aime les pièces qui sont opaques et deviennent plus compréhensibles au fil du temps.
Elles restent les mêmes. Pas nous.
June 12, 2016
Bu 37 sayfalık oyun üzerine saatlerce konuşmak,
Size bu oyunla ilgili anılarımı anlatmak,
Bu oyunu ne kadar sevdiğimden bahsetmek,
Kitabımda altı çizili yerleri göstermek,
Şamil hoca Oyun İnceleme dersinde bu oyunu analiz ederken aynı zamanda Rıza Kocaoğlu'nun Zorlu PSM'de oynadığını söylediğinde bir ay boyunca uğraşıp didinip sonunda en iyi arkadaşlarımla gidişimizi anlatmak istiyorum.
Şamil hoca ilk dersimizde dönem boyu okunacak oyunların bir listesini vermişti ve ilk sıradaydı Koltes. Akşamına Efe bize gelmişti, internetten kitapları sipariş ediyordum ben de o sırada. Efe kitaplara göz attı ve Ormanlardan Hemen Önceki Gece bizde var, komşu amca hediye etmişti sana vereyim alma boşuna dedi. İncecik kitap ucuz da, hani al ne olacak dimi. Tamam dedim Efe'ye ve diğer kitapların siparişini verdim. Efe ne yaptı etti o kitabı evinde bulamadı. E incecik bir kitap için kargo parası ödemek istemeyen ben. Dolaştım durdum Ankara kitapevlerinde ama yok hiçbir yerde. Sahaflara gittim yok. Okulun Tiyatro bölümünün kırtasiyesine gittim yok. Şamil hocaya gittim onda da yok çünkü okul yeni taşınmış her yer karmakarışık, bulamadı. Ben de Milli Kütüphane'ye yola koyuldum yorgun argın. Bir de ne göreyim yönetmelik değişmiş artık kitapların yüzde yirmisini fotokopi çektirebiliyormuşuz. Ben de oturdum fotoğrafını çektim 37 sayfanın. Sonra eve dönerken Efe dedi ki kitabı buldum. Bir de Efe'yle buluş, kitabı al. Yarına ödev. Ama neyse ki oyun kısa. Bayılıyorum çağdaş oyunlara zaten. Hiç yazara bakmadım, kimmiş nereliymiş kaç yaşındaymış erkek miymiş kadın mıymış bilmiyordum. Alelacele başladım ve yavaş yavaş bitirdim. Oyundaki karakterin eşcinsel/biseksüel olup olmadığını bilemeyiz dedi Şamil hoca evet belki öyle ama ben kitabı bitirdiğimde yazarın hayatına bakmadan eşcinsel olduğunu biliyordum. İliklerime kadar eşcinsel olmanın yalnızlığını, yabancılığını hissettirdi, içim buruldu. Bu yüzden Bernard Marie Koltes'in harika bir yazar olduğunu düşünüyorum.
Yabancı olmanın gerçekliği, aydınlanma bireyi, yalnızlık.
Sokağın köşesini döndüğünüzde.
Size bu oyunla ilgili anılarımı anlatmak,
Bu oyunu ne kadar sevdiğimden bahsetmek,
Kitabımda altı çizili yerleri göstermek,
Şamil hoca Oyun İnceleme dersinde bu oyunu analiz ederken aynı zamanda Rıza Kocaoğlu'nun Zorlu PSM'de oynadığını söylediğinde bir ay boyunca uğraşıp didinip sonunda en iyi arkadaşlarımla gidişimizi anlatmak istiyorum.
Şamil hoca ilk dersimizde dönem boyu okunacak oyunların bir listesini vermişti ve ilk sıradaydı Koltes. Akşamına Efe bize gelmişti, internetten kitapları sipariş ediyordum ben de o sırada. Efe kitaplara göz attı ve Ormanlardan Hemen Önceki Gece bizde var, komşu amca hediye etmişti sana vereyim alma boşuna dedi. İncecik kitap ucuz da, hani al ne olacak dimi. Tamam dedim Efe'ye ve diğer kitapların siparişini verdim. Efe ne yaptı etti o kitabı evinde bulamadı. E incecik bir kitap için kargo parası ödemek istemeyen ben. Dolaştım durdum Ankara kitapevlerinde ama yok hiçbir yerde. Sahaflara gittim yok. Okulun Tiyatro bölümünün kırtasiyesine gittim yok. Şamil hocaya gittim onda da yok çünkü okul yeni taşınmış her yer karmakarışık, bulamadı. Ben de Milli Kütüphane'ye yola koyuldum yorgun argın. Bir de ne göreyim yönetmelik değişmiş artık kitapların yüzde yirmisini fotokopi çektirebiliyormuşuz. Ben de oturdum fotoğrafını çektim 37 sayfanın. Sonra eve dönerken Efe dedi ki kitabı buldum. Bir de Efe'yle buluş, kitabı al. Yarına ödev. Ama neyse ki oyun kısa. Bayılıyorum çağdaş oyunlara zaten. Hiç yazara bakmadım, kimmiş nereliymiş kaç yaşındaymış erkek miymiş kadın mıymış bilmiyordum. Alelacele başladım ve yavaş yavaş bitirdim. Oyundaki karakterin eşcinsel/biseksüel olup olmadığını bilemeyiz dedi Şamil hoca evet belki öyle ama ben kitabı bitirdiğimde yazarın hayatına bakmadan eşcinsel olduğunu biliyordum. İliklerime kadar eşcinsel olmanın yalnızlığını, yabancılığını hissettirdi, içim buruldu. Bu yüzden Bernard Marie Koltes'in harika bir yazar olduğunu düşünüyorum.
Yabancı olmanın gerçekliği, aydınlanma bireyi, yalnızlık.
Sokağın köşesini döndüğünüzde.
June 4, 2012
Leggere questo libro è stato come girare l'angolo di una via buia in una notte di pioggia. Una di quelle notti in cui fa un tempo da cani e si ha voglia di tornare a casa il più presto possibile.
Ma uno sconosciuto mi ha fermato.
Uno straniero che mi ha detto di essere mio compatriota e mi ha parlato della sua idea.
Aveva l'aria confusa, all'inizio pensavo che volesse scroccarmi qualcosa, poi ho pensato che fosse solamente un po' ubriaco, poi che era semplicemente pazzo.
E come tutti i pazzi aveva le idee chiare, troppo chiare per non dargli importanza.
Era uno straniero come me.
Non so se fossimo davvero compatrioti, ma eravamo due stranieri un un mondo che non ci conosce.
Un mondo in cui l'amore è una collisione di solitudini e può esistere soltanto mentre sta sospeso nel vuoto.
Un mondo in cui persino le puttane ti sputtanano.
Mi ha parlato senza mai prendere fiato. Non so per quanto tempo, ma io me ne sono stato zitto ad ascoltarlo, sotto la pioggia della notte.
Ma uno sconosciuto mi ha fermato.
Uno straniero che mi ha detto di essere mio compatriota e mi ha parlato della sua idea.
Aveva l'aria confusa, all'inizio pensavo che volesse scroccarmi qualcosa, poi ho pensato che fosse solamente un po' ubriaco, poi che era semplicemente pazzo.
E come tutti i pazzi aveva le idee chiare, troppo chiare per non dargli importanza.
Era uno straniero come me.
Non so se fossimo davvero compatrioti, ma eravamo due stranieri un un mondo che non ci conosce.
Un mondo in cui l'amore è una collisione di solitudini e può esistere soltanto mentre sta sospeso nel vuoto.
Un mondo in cui persino le puttane ti sputtanano.
Mi ha parlato senza mai prendere fiato. Non so per quanto tempo, ma io me ne sono stato zitto ad ascoltarlo, sotto la pioggia della notte.
May 23, 2025
4.5⭐
monologo a ruota libera, in un flusso completo, senza punti e senza pause, che salta da un argomento all'altro, che arriva profondo, di uno straniero. poi stranieri lo siamo tutti.
"[...] centomila anni di vecchiume che irridono a tutto, che ti fanno sentire un estraneo, che non potranno mai farti sentire veramente a casa tua, butto via tutto, e con loro il vecchiume, perché io sono fatto così, non mi piace quello che ti ricorda che sei uno straniero, un estraneo, eppure un po’ lo sono, si vede di sicuro, non sono proprio di qui [...]".
monologo a ruota libera, in un flusso completo, senza punti e senza pause, che salta da un argomento all'altro, che arriva profondo, di uno straniero. poi stranieri lo siamo tutti.
"[...] centomila anni di vecchiume che irridono a tutto, che ti fanno sentire un estraneo, che non potranno mai farti sentire veramente a casa tua, butto via tutto, e con loro il vecchiume, perché io sono fatto così, non mi piace quello che ti ricorda che sei uno straniero, un estraneo, eppure un po’ lo sono, si vede di sicuro, non sono proprio di qui [...]".
Read
September 26, 2019Sûrement le livre que j’ai relu le plus souvent (même plus que le premier Harry Potter). Minuit passé, j’ai fait l’erreur de l’ouvrir pour en lire la première phrase et je suis passée à travers en une demie heure. Faut dire que c’est une belle longue phrase de trente minutes dont on ne peut s’échapper.
September 18, 2024
Na web tem uma tradução 0800 do Otávio Martins
Esse foi o primeiro monólogo que eu li. 39 páginas. Escrito em 1977, “A Noite Antes da Floresta”, de Bernard-Marie Koltès possui uma linguagem bem densa e fragmentada. Acompanhamos o fluxo de consciência de um protagonista marginalizado, estrangeiro, que narra sua angústia e isolamento enquanto vaga por uma cidade desconhecida em busca de um local para dormir em uma noite chuvosa. Esse mesmo estrangeiro também é um bêbado, bem machista, que reivindica os direitos do trabalho, sexuais, uma vida digna; a possibilidade de voar “livre como os pássaros”. Mas existem “idiotas” que o seguem. Tudo o que ele pode fazer é correr para a floresta para evitar que os soldados atirem. E aí, tem a chuva que continua caindo, símbolo da perseguição imparável. Só um “Sindicato Mundial”, pode salvar o destino desse estrangeiro.
É nítido que o Koltès utiliza a fala como o único meio de sobrevivência do personagem, uma tentativa desesperada de existir em um mundo que o ignora. O monólogo parece um grito por ajuda, uma tentativa de se fazer ouvir em um ambiente que o sufoca, mas ao mesmo tempo é só um devaneio de quem já não tem mais inibição nenhuma para falar ininterruptamente todos os pensamentos. É essa estrutura de mão única que enfatiza a falta de reciprocidade, porque o protagonista fala incessantemente sem uma resposta, reforçando essa sensação de exclusão.
Sentimentos mistos… ainda assim quero ler mais monólogos e um dia, assistir um no teatro. Ah, sem dúvidas a versão em francês é mais poética e tragável que a em português.
Eu: @exlibrisgabrielle no Instagram
Esse foi o primeiro monólogo que eu li. 39 páginas. Escrito em 1977, “A Noite Antes da Floresta”, de Bernard-Marie Koltès possui uma linguagem bem densa e fragmentada. Acompanhamos o fluxo de consciência de um protagonista marginalizado, estrangeiro, que narra sua angústia e isolamento enquanto vaga por uma cidade desconhecida em busca de um local para dormir em uma noite chuvosa. Esse mesmo estrangeiro também é um bêbado, bem machista, que reivindica os direitos do trabalho, sexuais, uma vida digna; a possibilidade de voar “livre como os pássaros”. Mas existem “idiotas” que o seguem. Tudo o que ele pode fazer é correr para a floresta para evitar que os soldados atirem. E aí, tem a chuva que continua caindo, símbolo da perseguição imparável. Só um “Sindicato Mundial”, pode salvar o destino desse estrangeiro.
É nítido que o Koltès utiliza a fala como o único meio de sobrevivência do personagem, uma tentativa desesperada de existir em um mundo que o ignora. O monólogo parece um grito por ajuda, uma tentativa de se fazer ouvir em um ambiente que o sufoca, mas ao mesmo tempo é só um devaneio de quem já não tem mais inibição nenhuma para falar ininterruptamente todos os pensamentos. É essa estrutura de mão única que enfatiza a falta de reciprocidade, porque o protagonista fala incessantemente sem uma resposta, reforçando essa sensação de exclusão.
Sentimentos mistos… ainda assim quero ler mais monólogos e um dia, assistir um no teatro. Ah, sem dúvidas a versão em francês é mais poética e tragável que a em português.
Eu: @exlibrisgabrielle no Instagram
March 6, 2020
Un texte étonnant par sa forme : court et en même temps constitué d'une seule longue phrase infinie. Une voix, un ton... et quelques passages qui m'ont frappée par leur justesse incroyable... J'ai très envie de la voir lue, ou jouée mais sans trop en faire, parce que la voix seule compte et le désespoir qui va avec.
September 22, 2015
une longue phrase pour exprimer tout son mal-être, sa solitude, sa différence, son rejet. la difficulté à s'exprimer clairement, à se faire comprendre. tous ces mots qui s'enchaînent maladroitement, le souffle qui a du mal à suivre. un étranger.
February 23, 2016
1 / 5
Sin comentarios.
Sin comentarios.
September 3, 2023
"[…] je ne suis pas tout à fait d’ici"
Absolument magistral !!
Je relisais mes cours d’hypokhâgne et je me suis rappelée que j’avais envie de lire La nuit juste avant les forêts. J’ai bien fait de le lire, car la pièce est incroyable, très très courte mais extrêmement intense et bouleversante. Une seule phrase s’étale sur une dizaine de pages mais ça n’est pas dérangeant, puisque nous suivons les pensées confuses du personnage avec beaucoup d’attention. La dimension symbolique cachée derrière les expressions du personnage possède une force incroyable et m’a beaucoup émue. Cette pièce est très dense, complexe et intrigante mais aussi très belle, poétique, et réaliste : un véritable chef-d’œuvre !
Absolument magistral !!
Je relisais mes cours d’hypokhâgne et je me suis rappelée que j’avais envie de lire La nuit juste avant les forêts. J’ai bien fait de le lire, car la pièce est incroyable, très très courte mais extrêmement intense et bouleversante. Une seule phrase s’étale sur une dizaine de pages mais ça n’est pas dérangeant, puisque nous suivons les pensées confuses du personnage avec beaucoup d’attention. La dimension symbolique cachée derrière les expressions du personnage possède une force incroyable et m’a beaucoup émue. Cette pièce est très dense, complexe et intrigante mais aussi très belle, poétique, et réaliste : un véritable chef-d’œuvre !
April 3, 2025
Τελευταία διαβάζω γρήγορα, ασθματικά, γιατί έτσι πρέπει.
Τελευταία οφείλω να διαβάζω πολλά θεατρικά έργα που τις περισσότερες φορές βαριέμαι, ειλικρινά, πολύ.
Τελευταία διάβασα το "Περιμένοντας τον Γκοντό" που δεν άντεξα και τη "Φαλακρή τραγουδίστρια" που με έπεισε ότι μάλλον το παράλογο και η ψιλό-αυτόματη γραφή δεν μου ταιριάζει. Και μετά ήρθε η "μ.α.ι.ρ.ο.υ.λ.α" και σκέφτηκα ότι μπορεί και να έχω λάθος και τώρα "Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση" μου έδωσε μια και με αποτελείωσε.
Ποτάμι λέξεων το είχαν πει και έχουν δίκιο. Με πήρε, με παρέσυρε και με έβγαλε σε μια πόλη με βροχή, βροχή, βροχή. Να πίνω μπύρες, να λέω ιστορίες, να τρέχω, να χάνομαι και να ξαναβρίσκομαι ανα δυο σελίδες.
Κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.
Τελευταία οφείλω να διαβάζω πολλά θεατρικά έργα που τις περισσότερες φορές βαριέμαι, ειλικρινά, πολύ.
Τελευταία διάβασα το "Περιμένοντας τον Γκοντό" που δεν άντεξα και τη "Φαλακρή τραγουδίστρια" που με έπεισε ότι μάλλον το παράλογο και η ψιλό-αυτόματη γραφή δεν μου ταιριάζει. Και μετά ήρθε η "μ.α.ι.ρ.ο.υ.λ.α" και σκέφτηκα ότι μπορεί και να έχω λάθος και τώρα "Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση" μου έδωσε μια και με αποτελείωσε.
Ποτάμι λέξεων το είχαν πει και έχουν δίκιο. Με πήρε, με παρέσυρε και με έβγαλε σε μια πόλη με βροχή, βροχή, βροχή. Να πίνω μπύρες, να λέω ιστορίες, να τρέχω, να χάνομαι και να ξαναβρίσκομαι ανα δυο σελίδες.
Κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.
August 28, 2025
Courir après le bonheur même quand le bonheur ne veut pas de nous, même quand ce n’est pas le bonheur qu’il nous faut, même quand le bonheur est impossible à atteindre
La parfaite description de vivre pour l’amour, car lorsqu’il s’arrête, on ne se sent plus vivre.
Difficile à lire par son style, on dirait que le narrateur (et personnage principal) est devenu fou à force de courir après le désir et finit par aimer les autres plus qu’il ne s’aime lui.
La parfaite description de vivre pour l’amour, car lorsqu’il s’arrête, on ne se sent plus vivre.
Difficile à lire par son style, on dirait que le narrateur (et personnage principal) est devenu fou à force de courir après le désir et finit par aimer les autres plus qu’il ne s’aime lui.
March 24, 2023
yes!
ni un sol punt
pensaments sense parar
connecta idees entre elles i et porta d'un espai a un altre, d'una situació a una altra...
hauré d'escollir un fragment per fer-lo monòleg <3
és intens pero es que realment no te n'adones i vas llegint de corrido, veus comes i comes i de cop han passat mil coses
recomano, entra molt easy
en menys de dues horetes el tens acabat
ni un sol punt
pensaments sense parar
connecta idees entre elles i et porta d'un espai a un altre, d'una situació a una altra...
hauré d'escollir un fragment per fer-lo monòleg <3
és intens pero es que realment no te n'adones i vas llegint de corrido, veus comes i comes i de cop han passat mil coses
recomano, entra molt easy
en menys de dues horetes el tens acabat
February 1, 2018
asigiyim dumduz samimiyetin, ic ses!
bi’ mezardan toprak yiyen orospu, bir insanlarin ‘birbirlerini sike sike bitirememesi’, bir de -tabi ki!- “butun gun, deli gibi kostum: geri don mama geri don, deli gibi yazdim butun duvarlara: mama, mama, mama!”
bi’ mezardan toprak yiyen orospu, bir insanlarin ‘birbirlerini sike sike bitirememesi’, bir de -tabi ki!- “butun gun, deli gibi kostum: geri don mama geri don, deli gibi yazdim butun duvarlara: mama, mama, mama!”
March 1, 2019
J'ai adoré cette pièce quand je l'ai vue jouée, et quand je l'ai lue juste après. La relecture ne m'a pas provoqué la même émotion, mais cette pièce reste un coup de cœur !
Read
February 7, 2022Meh.
January 16, 2024
el idioma y el imaginario al utilizarlo
August 23, 2024
pov tu parles au fou du métro pour pas qu’il te tue
June 17, 2025
estoy cansada que termine el semestre ya
August 4, 2025
چیزی از خواب و بیمرگی حلزونِ بیصدف.
September 16, 2025
Ca ma pris 36 pages pour me rendre compte que c etait qu une phrase
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 3, 2025
Guau. Que guapo.
Me lo voy a volver a leer hoy mismo. Pero me he sentido bastante identificado con algunas cosas
Me lo voy a volver a leer hoy mismo. Pero me he sentido bastante identificado con algunas cosas
November 14, 2025
Mezuniyetimdir
December 13, 2025
Interesante pero no me dijo nada.
Read
December 20, 2025ou alors c'est ça qui est répétitif ? je confonds les deux je crois..
September 18, 2025
Lecture pour la licence, un peu wtf
March 6, 2017
Lu après avoir vu la performance inoubliable de Sébastien Ricard au Carrefour de théâtre.
Tour de force littéraire.
Tour de force de comédien.
D'un tragique que ne dément pas le contexte politique actuel.
Tour de force littéraire.
Tour de force de comédien.
D'un tragique que ne dément pas le contexte politique actuel.
Displaying 1 - 30 of 40 reviews