Bommel en ik is een verbeeldingrijke jeugdroman van meermalig bekroonde auteur Enne Koens, geïllustreerd door Roozeboos (Anne Roos Kleiss). Het werk van Enne Koens wordt veel geprezen in zowel het binnen- als buitenland, met nominaties voor de Woutertje Pieterse Prijs, de Deutscher Jugendliteraturpreis en de Premio Strega. Yuki en Sem spelen het liefst hondje. Maar in groep 4 verandert alles en moeten ze de hele dag stilzitten, iets waar Yuki moeite mee heeft. Als het op een dag te druk wordt in de klas, verandert Yuki in Bommel en gaat het mis. De twee vrienden krijgen ruzie. Yuki bedenkt een plan om het weer goed te maken. Met hulp uit onverwachte hoek én Bommels speurtalenten begint Yuki aan een spannend avontuur…
Enne Koens schrijft drama, proza en liedjes. Theater schreef ze onder andere voor theatergroep Artemis, theatergroep Max, De Toneelmakerij en het Gasthuis. Ook vulde ze twee zomers de Studio 7 tent op De Parade met haar eigen muziektheatergroep ‘Het Paleis voor Volksvlijt’. In 2004 won ze de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs voor het toneelstuk Skills. Verschillende teksten zijn te verkrijgen op www.theaterboek.nl.
In 2007 verscheen haar eerste roman: Tot alles gezegd is. In 2011 lag de YA-roman Vogel in de winkels, waarmee je de Jonge Jury Debuutprijs in de wacht sleepte. In 2013 verscheen het veelgeprezen Sammie en opa. Een ontroerend voorleesboek voor 7 jaar en ouder. Een nieuw jeugdboek, genaamd Hotel Humus, is in de maak.
Kortgezegd vind ik de onderwerpen en boodschap wel goed, maar ik ben gewoon niet helemaal fan van de uitwerking.
Als het gaat om het onderwerp jezelf inleven als hond (of welk dier/voorwerp dan ook), dan lukte het niet zo goed om mezelf daarmee te identificeren of het te herkennen. Hoeft op zich ook niet, ik denk dat meerdere kinderen zich hierin wel zouden kunnen herkennen? Al is het maar het gedeelte dat fantasie meer opspeelt als er vooral verwacht wordt dat je stil moet zitten/iets moet doen. De eerste paar hoofdstukken waren even inkomen en wennen. De manier van denken, als kind/hond en m.n. de boodschap erachter zie ik wel.
Als het gaat om het onderwerp rekenen en dat dat kan voelen als een last, zeker als het niet echt lukt en het blijkbaar 'heel erg makkelijk en gewoon is', dat was herkenbaar. Pluspunt vind ik trouwens wel dat er niet gelijk een label / naam aan het gedrag of moeilijkheid gehangen wordt.
Wisselend vond ik ook Yuki en wat ze wel of niet weet/zegt. Soms was ik verbaasd dat zij iets niet wist, maar later had ze weer heel sterke observaties. Dat een 'thuisbezorger' niet de naam thuisbezorger krijgt, snap ik wel, maar zullen we het geen 'brengjongen' noemen?
Jammer dat de tijdsaanduiding van 'nacht' een paar keer verkeerd gebruikt wordt. Een paar keer gebeurt er iets in de nacht, maar in het tijdsverloop staat de verkeerde dag erbij. Voorbeeld: in het verhaal wordt eerst zaterdagochtend en zaterdagmiddag beschreven. De nacht daarop is dan zondagnacht ipv zaterdagnacht. Ik weet dat het in de praktijk anders wordt gebruikt, maar toch.. eigenlijk klopt het niet. Nou ja, ik zal stoppen met klagen. Ik hoop dat het voor kinderen beter leest en dit niet zien/opmerken, uiteindelijk zijn zij de doelgroep en ik niet.
Oh wat is dit boek verschrikkelijk fijn! Een uniek verhaal over Yuki die zich identificeert als hond Bommel, soms tot het bijten en blaffen toe. Over vriendschappen, begrepen worden, opgroeien en over hoe iedereen de Bommel in zichzelf wat meer mag omarmen. Want wat is het een feestje om jezelf, je hele zelf, te kennen en te accepteren, geschreven zoals Enne Koens dat altijd zo invoelend en mooi en klein en toch groots kan.
Dit boek gaat over een meisje dat zich identificeert als hond en dat vond ik om eerlijk te zijn wel een beetje vreemd. Toch is het boek zo geschreven dat je haar uiteindelijk wel begrijpt. Verder gaat het boek in op moeite hebben met school, vriendschappen en eerste verliefdheid. Ondanks dat ik vind dat de onderwerpen goed zijn behandeld, was dit boek gewoon niet helemaal mijn ding.
Leuk boek, ook voor speurneuzen. Het niet stil kunnen zitten lijkt me heel herkenbaar voor groep 4. Mooi hoe alles aan het einde samen komt. Alleen de meester die meteen na het gesprek met vader zijn computer uitdoet, stoort me. Want ik ken weinig leerkrachten die de computer vlak na schooltijd al uit doen.
NUR 282: Fictie 7 - 9 jaar Boekenbingo middenbouw 2026
De titel en illustratie op de kaft doet vermoeden dat het gaat over een hond en een jongetje. Toch blijkt al snel dat de jongen, Yuki, soms 'veranderd' in een hond. Hij vindt het geweldig en speelt graag samen met zijn beste vriend Sem hondje. Die werelden lopen steeds vaker door elkaar en stilzitten in de klas helpt dan niet. Yuki ontdekt dat het ook niet fijn kan zijn om te 'veranderen' in Bommel, de hond. Een interessante struggle volgt waarbij honden, katten, vriendschap en avontuur de hoofdrol blijven spelen. Daardoor blijft het, naast het morele aspect, behapbaar voor kinderen. De illustraties zijn kleurrijk en bieden een welkome aanvulling op het verhaal. Een boek met een diepere laag. Mooi.
Ik had verwacht dat het over een meisje en haar hond ging, dus ik vind de omslag en titel niet zo sterk. Ik twijfel nu ook of de hoofdpersoon nu een meisje of jongen was, ik heb het gelezener de gedachten dat Yuki, de hoofdpersoon, een jongen is.
In het begin is het verwarrend, maar als snel heb je door dat het gaat om Yuki die zelf Bommel speelt en dan Bommel wordt. Ondanks dat ik er even in moest komen vond ik je heel mooi om in het hoofd van Yuki te kijken.
Bijzonder boek, krijgt van mij toch 4 sterren omdat ik me erg kon inleven. Ik dacht een kinderen in mijn omgeving met spoort gelijk gedrag en dat maakte me bewuster van hun belevingswereld.
In het begin vond ik dit boek wat vreemd. Een meisje dat zich 'identificeert' als een hond en zich ook echt zo gedraagt, tot bijten aan toe. Ja, dat is bijzonder. Maar naarmate het verhaal vordert begrijp ik het. Er gebeurt genoeg. Yuki heeft het moeilijk op school en wil het liefst lekker bewegen en spelen. Ik denk dat veel kinderen dit zullen herkennen. Op een gegeven moment heeft Yuki een zoektocht en dat vond ik erg leuk! Ik denk zeker dat kinderen uit groep 4/5 dit boek leuk gaan vinden! Het spreekt de fantasie echt aan.
In het begin vond ik het fantasiespel van Yuki, die graag speelt dat ze de hond Bommel is, wel erg ver doorgevoerd. Aan struiken snuffelen, zogenaamd plassen als een hond, het water inspringen achter een stok aan. Maar toch wordt het verhaal steeds boeiender en aangrijpender als Yuki door haar 'hondengedrag' niet alleen in de problemen komt op school, maar vooral haar beste vriend dreigt te gaan verliezen. Maar dan zet Yuki al haar Bommel-kwaliteiten in om de verdwenen kat van een klasgenootje terug te vinden en daarmee keren de kansen.
Ik heb een wisselend gevoel bij dit boek. Het idee en de boodschap is top! En in sommige stukken voel je het echt goed. Maar ik heb ook wel echt delen van het verhaal waar ik niet lekker in kom. Misschien ben ik als volwassene al te ver van mijn fantasie🤪 Maar het hele expliciete hond zijn met details pakt me niet helemaal. Het wringt een beetje. De vriendschappen, het jezelf mogen zijn, impuls beheersing en moeten wennen aan het schoolse zijn natuurlijk wel allemaal mooie en actuele thema’s. Ik ben benieuwd hoe leerlingen dit boek vinden.
Yuki is een hond. Althans, ze is heel goed in hond spelen. Beter dan in stil zitten op school. Of rekenen. Gelukkig heeft ze Sem, haar beste vriend. Die snapt haar en doet met haar mee. Yuki is Bommel en Sem is Boef. Maar dan gebeurt er iets in de klas en gaat alles mis. Yuki bedenkt een gevaarlijk plan om te zorgen dat ze weer vrienden kan worden met Sem… en de rest van de klas.
Een mooi verhaal over een meisje dat moeite heeft met haar drukke hoofd, haar fantasie, vriendschap en school.
Gewoon heel erg leuk! Beetje jammer hoe de meester tegen de dingen in de klas aankijkt en ik geloof niet dat Yuki daar aan het einde van het boek meer in gezien of begrepen wordt door school maar volgens mij gaat het boek daar ook niet om. Het gaat wel over jezelf zijn en vriendschap en dat heeft Enne Koens weer heel goed gedaan!
Wat een lief verhaal is dit met ook veel vaart. Ik vind het mooi hoe Enne Koens veelal schrijft over hoofdpersonen met autisme, adhd, dyscalculie e.d. zonder dat ze dat specifiek noemt in de boeken.
Wat is Enne Koens toch een woordkunstenaar! Ik vond dit een prachtig verhaal, heel goed geschreven en ook heerlijk voorgelezen door Enne Koens zelf. Invoelbaar, liefdevol, open.