Głód

by Maciej Duda

224 pages, Hardcover

First published September 10, 2025

Reviews

[Lobo]

"Głód" czyta się jak zestaw przewodników medytacyjnych. Ma rytm, bardzo uspokajający, pomimo tego, że podejmuje trudne i traumatyczne tematy. Byłam zaskoczona tym, jak wiele własnej biografii i życia moich rodziców odnajduję w "Głodzie" jako dziecko z tak małego miasta, że jeszcze ma mentalność wsi. To jest opowieść o mojej rodzinie i aż kusi mnie, że dać to do przeczytania matce, ale też - po co rozdrapywać stare rany?

"Głód" przedstawia świat bezimiennych ludzi połączonych więzami - rodzicielstwa, siostrzeństwa, sąsiedztwa. Imiona są tylko na grobach, a i to nie zawsze. To świat drobnych gestów, które urastają do rangi wielkich wydarzeń i głębokich traum, które żłobią codzienność jak rzeka koryto, życie przepływa przez nie. To opowieść o niezaspokojeniu, przede wszystkim emocjonalnym, kiedy inni nie dają ci tego, czego od nich potrzebujesz/oczekujesz. To opowieść o śmierci, ale też o życiu i nie tylko ludzkim - piec kaflowy, ławka w ogrodzie czy element krajobrazu obdarzone są taką samą sprawczością, co postaci, a nawet mają w sobie więcej życia. To powieść, którą zdecydowanie łatwiej mi zintelektualizować niż doświadczyć na emocjonalnym poziomie i to też wiele o niej mówi.

[Nikola Maniaczka Książek · Rating 1 out of 5]

Chciałam napisać długą recenzję wytykającą wiele, wiele wad tej książki, ale na szczęście, w dużej mierze zrobił to za mnie Adam Woźniak w recenzji dla dziennika literackiego (polecam!)

I tak dodam trochę od siebie:
Muszę przyznać, że nie dałam rady skończyć tego dzieła o niczym. Według mojego czytnika byłam na 74%, ale szczerze? Mało treści zapamiętałam. Jedynie śledziłam oczami tekst i często łapałam się na tym, że ciągle odpływam myślami daleko od tej przeklętej książki.

Za to zdołałam znaleźć błędy. Jak to możliwe? Takie wielkie wydawnictwo, autor "Wielki Profesor", a takie babole w książce? Przecież pod tym podpisały się aż DWIE korektorki!!!

Ogólnie książka brzmi jak "uuu, naczytałem się wielkich dzieł wielkich autorów, więc napiszę jakieś coś żeby się tym pochwalić". No, fajnie, fajnie. Tylko nikogo to nie obchodzi. I w dodatku to strzał w kolano, bo książka jest zlepkiem stylów, pomysłów i treści innych, wspominanych w "Głodzie" autorów i książek. I właściwe samemu się to spostrzeżenie podaje na tacy takim sposobem. Ale jak kto woli.

Nic odkrywczego, nic ciekawego. Krótkie pseudofilozoficzno-jakieś zdania, które kompletnie nic nie wnoszą do życia - ani mojego, ani czytelniczego.

[kacpermikolaj27 · Rating 3 out of 5]

Głód to dość odstająca od reszty pozycja. Czytelnika trzyma pięknymi opisami, behawioryzmem, turpizmem, nutą dzikości narracji i przede wszystkim stylem, w którym brakuje dialogów. Historia ulokowana w puszczy noteckiej, która otula zachód wielkopolski, przedstawia niecodzienne, a jednak nie obce życie zwyczajnych ludzi. Pełna dziwnych zachowań, czasami patologii, zwierzęcych pragnień człowieka, pozostaje zwyczajną historią o głodzie. Pragnieniu zaspokojenia dziury, która potrafi w pełni determinować nasze życie.
Piękne opisy i rozdziały po których można skakać wzrokiem nie zaspokoiły dla mnie potrzeb fabularnych. Książka przedstawia swój świat i odbywającą się w nim akcję opisami przedmiotów, zdarzeń, klatek z życia, które razem mają tworzyć obraz, jednak nie łączą się w typową, spójną “przygodę”. Brakowało mi celu. Książka była dla mnie trochę rzeką bez nurtu. Na pewno odskocznią od codziennie czytanych pozycji, jednak czy to dobrze?
Czytanie powieści było przyjemne. Opisy rewelacyjne. Tło dotkliwe i surowe.

[Katarzyna · Rating 4 out of 5]

Książka Macieja Dudy zaczyna się śmiercią. Matka umiera, trzy dorosłe już córki pozostają – i trzeba zmierzyć się z tą stratą, z ostatnim pożegnaniem, z żalem, ulgą, poczuciem winy i złością. Z końcem, który może wcale żadnym końcem nie jest, a na pewno nie w "Głodzie". Bo ta śmierć to preludium, początek podróży przez słodko-gorzkie wspomnienia, przez zawiłości rodzinnych relacji: miłość i konflikty, nadzieję i rozczarowanie, głęboko skrywane sekrety. Maciej Duda przedstawia historię rodziny – ludzi, którzy mieszkali pod jednym dachem, a mimo to trudno im było znaleźć do siebie drogę. Z wrażliwością zagłębia się w to, co intymne, piękne, bolesne i niewygodne; dryfuje niespiesznie między przeszłością i teraźniejszością; wnika w ściany domu i pod skórę, w przedmioty codziennego użytku, las i ogród. Pisze o życiowym głodzie, który jest w każdym z nas. Głodzie wiedzy, świata, prawdy, pożądania i drugiego człowieka. Głodzie, którego nie sposób zaspokoić. W powieści Macieja Dudy subtelnie splatają się ze sobą detale i ludzkie losy. "Głód" to krótkie rozdziały, nielinearność, zmienność perspektyw i piękna proza – proza, która przywołuje obrazy, zapachy i smaki; która porusza i skłania do refleksji.

Literackie spojrzenie na rodzinne więzi, traumy, miłość i stratę – realistyczne, ale czasami też trochę baśniowe. Opowieść o nieustannym głodzie, życiu w swojej ludzkiej, niedoskonałej formie oraz o pamięci – tym, co ze sobą zabieramy i tym, co po nas pozostanie: stara walizka pełna listów, szafa z ubraniami, zapach na poduszce, niedojedzone jabłko...

[Barbara · Rating 5 out of 5]

Mocna proza, a obrazy, historie i przede wszystkim wyraziste postaci zostają na dłużej.