What do you think?
Rate this book
Hendrik Groen #3
Opgewekt naar de eindstreep: Het laatste geheime dagboek van Hendrik Groen, 90 jaar
Vanwege de sluiting van het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord is Hendrik Groen overgeplaatst naar Bergen aan Zee. De Oud-Maar-Niet-Dood-club is uit elkaar gevallen. Af en toe is er een Omanido-reünie waarbij het ouderwets gezellig wordt en de drank ruimhartig vloeit, maar verder is er niet veel meer om naar uit te kijken. Hendrik moet constateren dat de tijd niet meer zo mild voor hem is: hij wordt steeds vergeetachtiger en begint het overzicht te verliezen. Dat levert het nodige gestuntel op. Hij besluit opnieuw een dagboek bij te gaan houden in een poging weer wat meer grip op de werkelijkheid te krijgen. En anders kan hij er in ieder geval nog eens nalezen wat hij allemaal vergeten is.
Het leven wordt er niet aangenamer op als ook in Bergen aan Zee het coronavirus alles op zijn kop zet. En helaas is er geen Evert meer om er foute grappen over te maken, al doet de voorheen zo brave Hendrik zijn best om zijn vriend hierin te evenaren. Gelukkig heeft hij nog drie trouwe vrienden over om hem op het rechte pad te houden: Leonie (88), Frida (10) en Juffrouw Jansen (4). Die laatste is zijn hond, het afscheidscadeau van Evert. Samen met deze bondgenoten sleept Hendrik zich opgewekt naar de eindstreep.
Het leven wordt er niet aangenamer op als ook in Bergen aan Zee het coronavirus alles op zijn kop zet. En helaas is er geen Evert meer om er foute grappen over te maken, al doet de voorheen zo brave Hendrik zijn best om zijn vriend hierin te evenaren. Gelukkig heeft hij nog drie trouwe vrienden over om hem op het rechte pad te houden: Leonie (88), Frida (10) en Juffrouw Jansen (4). Die laatste is zijn hond, het afscheidscadeau van Evert. Samen met deze bondgenoten sleept Hendrik zich opgewekt naar de eindstreep.
Audiobook
First published November 3, 2020
20 people are currently reading
851 people want to read
About the author
Hendrik Groen
12 books543 followersHendrik Groen, pseudonym of Peter de Smet, is a Dutch writer. He is the author of the book Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar (The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old) published in 2014. That book was awarded in 2016 with the Audience Award for the Dutch Book. The sequel Zolang er leven is: het tweede geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar (On the Bright Side: The New Secret Diary of Hendrik Groen) appeared in 2016.
For years it was unknown who was hiding behind the pseudonym. This led to speculation about who it could be. Names from Sylvia Witteman to Arnon Grunberg were mentioned. Both De Volkskrant and NRC Handelsblad revealed almost simultaneously in 2016 that Peter de Smet was 62-year-old. De Smet responded with the words that 'he is not waiting for publicity' and 'has no sense in the fuss about fame'.
The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old in 2016 won the Audience Award for the Dutch Book. This prize was not personally collected by the author.
In 2017, the books were filmed and broadcasted by Omroep MAX as the television series Hendrik Groen's Secret Diary. Screenwriter Martin van Waardenberg once again confirmed that De Smet was the man behind the pseudonym. In 2017, a stage adaptation was also brought to the stage under the direction of Gijs de Lange. Beau Schneider played the role of Hendrik Groen.
For years it was unknown who was hiding behind the pseudonym. This led to speculation about who it could be. Names from Sylvia Witteman to Arnon Grunberg were mentioned. Both De Volkskrant and NRC Handelsblad revealed almost simultaneously in 2016 that Peter de Smet was 62-year-old. De Smet responded with the words that 'he is not waiting for publicity' and 'has no sense in the fuss about fame'.
The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old in 2016 won the Audience Award for the Dutch Book. This prize was not personally collected by the author.
In 2017, the books were filmed and broadcasted by Omroep MAX as the television series Hendrik Groen's Secret Diary. Screenwriter Martin van Waardenberg once again confirmed that De Smet was the man behind the pseudonym. In 2017, a stage adaptation was also brought to the stage under the direction of Gijs de Lange. Beau Schneider played the role of Hendrik Groen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 217 reviews
May 10, 2021
Lieve Hendrik Groen,
Wat heb je een aantal prachtige dagboeken geschreven. Ontelbare keren heb je mij aan het lachen gebracht, je humor en gevatheid hebben ervoor gezorgd dat ik met plezier ieder dagboek van jou heb gelezen. De fratsen en opmerkingen van je medebewoners, de kleine stukjes verdriet over je dochter Aafke en de warmte en liefde van en naar je vrienden in het woonzorgcentrum, alles telkens even hartverwarmd gebracht door je vlotte pen.
Je laatste dagboek was pijnlijk om te lezen, zeker omdat je het niet zelf kon voltooien omwille van het gemene beestje Alzheimer. Toch denk ik dat je gelukkig was, op jouw manier, in gedachten terug aan het lachen met je beste vriend Evert, herenigd met je vrouw Rosa, dansend en spelend met je dochter Aafke en arm in arm wandelend met Eefje. Leonie en Frida kunnen het ons bevestigen.
Hendrik, je kan nauwelijks bevatten hoe pijnlijk ‘mooi’ de ziekte in je laatste dagboek naar voren wordt gebracht. Je was er bang voor en ik denk dat we dat eigenlijk op termijn allemaal een beetje zijn, niet? Jezelf elke dag een beetje meer verliezen lijkt mij heel erg moeilijk. Het begint heel onschuldig, een vergetelheid, je gekleurde post-its in je kamer.
Je hebt op een merkwaardige, ingetogen maar prachtige manier afscheid van ons genomen Hendrik, desalniettemin brak het toch mijn hart (ik heb een zwak hart voor hele sympathieke opaatjes en omaatjes).
Dag Hendrik Groen, ik ga je missen.
Wat heb je een aantal prachtige dagboeken geschreven. Ontelbare keren heb je mij aan het lachen gebracht, je humor en gevatheid hebben ervoor gezorgd dat ik met plezier ieder dagboek van jou heb gelezen. De fratsen en opmerkingen van je medebewoners, de kleine stukjes verdriet over je dochter Aafke en de warmte en liefde van en naar je vrienden in het woonzorgcentrum, alles telkens even hartverwarmd gebracht door je vlotte pen.
Je laatste dagboek was pijnlijk om te lezen, zeker omdat je het niet zelf kon voltooien omwille van het gemene beestje Alzheimer. Toch denk ik dat je gelukkig was, op jouw manier, in gedachten terug aan het lachen met je beste vriend Evert, herenigd met je vrouw Rosa, dansend en spelend met je dochter Aafke en arm in arm wandelend met Eefje. Leonie en Frida kunnen het ons bevestigen.
Hendrik, je kan nauwelijks bevatten hoe pijnlijk ‘mooi’ de ziekte in je laatste dagboek naar voren wordt gebracht. Je was er bang voor en ik denk dat we dat eigenlijk op termijn allemaal een beetje zijn, niet? Jezelf elke dag een beetje meer verliezen lijkt mij heel erg moeilijk. Het begint heel onschuldig, een vergetelheid, je gekleurde post-its in je kamer.
Je hebt op een merkwaardige, ingetogen maar prachtige manier afscheid van ons genomen Hendrik, desalniettemin brak het toch mijn hart (ik heb een zwak hart voor hele sympathieke opaatjes en omaatjes).
Dag Hendrik Groen, ik ga je missen.
November 16, 2020
Opgewekt naar de eindstreep - Hendrik Groen (Meulenhoff)
Het allerlaatste dagboek van Hendrik Groen, de meest geliefde bejaarde van Nederland.
Voor iedereen die wil weten hoe het met Hendrik Groen gaat na zijn eerdere dagboeken.
Vanwege de sluiting van het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord is Hendrik Groen overgeplaatst naar Bergen aan Zee. De Oud-Maar-Niet-Dood-club is uit elkaar gevallen. Af en toe is er een Omanido-reünie waarbij het ouderwets gezellig wordt en de drank ruimhartig vloeit, maar verder is er niet veel meer om naar uit te kijken. Hendrik moet constateren dat de tijd niet meer zo mild voor hem is: hij wordt steeds vergeetachtiger en begint het overzicht te verliezen. Dat levert het nodige gestuntel op. Hij besluit opnieuw een dagboek bij te gaan houden in een poging weer wat meer grip op de werkelijkheid te krijgen. En anders kan hij er in ieder geval nog eens nalezen wat hij allemaal vergeten is.
Het leven wordt er niet aangenamer op als ook in Bergen aan Zee het coronavirus alles op zijn kop zet. En helaas is er geen Evert meer om er foute grappen over te maken, al doet de voorheen zo brave Hendrik zijn best om zijn vriend hierin te evenaren. Gelukkig heeft hij nog drie trouwe vrienden over om hem op het rechte pad te houden: Leonie (88), Frida (10) en Juffrouw Jansen (4). Die laatste is zijn hond, het afscheidscadeau van Evert. Samen met deze bondgenoten sleept Hendrik zich opgewekt naar de eindstreep.
Ooh Hendrik, wat heb in jou gemist en wat zal in jou missen. Dit boek is een tikkeltje anders, Hendrik begint zichzelf te verliezen en dat merk je dus uiteraard ook in zijn dagboek.
Zijn humor, opgewektheid en sarcasme, hij probeert het allemaal vast te houden. Wat kan ik zeggen over dit boek dat nog niet gezegd is? Niet veel. De cover is weer ontzettend leuk en geestig en zo is ook het dagboek. Alleen zien de dingen er soms wat verwarrend uit voor Hendrik.
‘Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik weer moet beginnen. Met schrijven. Dus ben ik maar begonnen met dat op te schrijven. Het is een terugkerend probleem aan het worden: dat ik niet meer weet wat ik aan het doen was, of wat ik zou gaan doen, of hoe iets ook alweer moet.’
Maar wat heeft Hendrik een zalig gevoel voor humor, ondanks zijn leeftijd en de onvermijdelijke kwalen die er, jammer genoeg, bijhoren. Zalig lezen, ook de mindere momenten, dagen, life struggles.
Ik denk dat iedereen die de boeken leest van Hendrik, hem onmiddellijk in zijn hart sluit en zo dus ook ik. Dus Hendrik, dank je wel, het gaat je goed.
‘Ik ben speciaal voor de reünie naar de kapper geweest.
‘Hoe wilt u het hebben?’ vroeg de kapper. Ik had liever gewild dat hij had gevraagd: ‘Wie wilt u hebben?’’
Het allerlaatste dagboek van Hendrik Groen, de meest geliefde bejaarde van Nederland.
Voor iedereen die wil weten hoe het met Hendrik Groen gaat na zijn eerdere dagboeken.
Vanwege de sluiting van het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord is Hendrik Groen overgeplaatst naar Bergen aan Zee. De Oud-Maar-Niet-Dood-club is uit elkaar gevallen. Af en toe is er een Omanido-reünie waarbij het ouderwets gezellig wordt en de drank ruimhartig vloeit, maar verder is er niet veel meer om naar uit te kijken. Hendrik moet constateren dat de tijd niet meer zo mild voor hem is: hij wordt steeds vergeetachtiger en begint het overzicht te verliezen. Dat levert het nodige gestuntel op. Hij besluit opnieuw een dagboek bij te gaan houden in een poging weer wat meer grip op de werkelijkheid te krijgen. En anders kan hij er in ieder geval nog eens nalezen wat hij allemaal vergeten is.
Het leven wordt er niet aangenamer op als ook in Bergen aan Zee het coronavirus alles op zijn kop zet. En helaas is er geen Evert meer om er foute grappen over te maken, al doet de voorheen zo brave Hendrik zijn best om zijn vriend hierin te evenaren. Gelukkig heeft hij nog drie trouwe vrienden over om hem op het rechte pad te houden: Leonie (88), Frida (10) en Juffrouw Jansen (4). Die laatste is zijn hond, het afscheidscadeau van Evert. Samen met deze bondgenoten sleept Hendrik zich opgewekt naar de eindstreep.
Ooh Hendrik, wat heb in jou gemist en wat zal in jou missen. Dit boek is een tikkeltje anders, Hendrik begint zichzelf te verliezen en dat merk je dus uiteraard ook in zijn dagboek.
Zijn humor, opgewektheid en sarcasme, hij probeert het allemaal vast te houden. Wat kan ik zeggen over dit boek dat nog niet gezegd is? Niet veel. De cover is weer ontzettend leuk en geestig en zo is ook het dagboek. Alleen zien de dingen er soms wat verwarrend uit voor Hendrik.
‘Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik weer moet beginnen. Met schrijven. Dus ben ik maar begonnen met dat op te schrijven. Het is een terugkerend probleem aan het worden: dat ik niet meer weet wat ik aan het doen was, of wat ik zou gaan doen, of hoe iets ook alweer moet.’
Maar wat heeft Hendrik een zalig gevoel voor humor, ondanks zijn leeftijd en de onvermijdelijke kwalen die er, jammer genoeg, bijhoren. Zalig lezen, ook de mindere momenten, dagen, life struggles.
Ik denk dat iedereen die de boeken leest van Hendrik, hem onmiddellijk in zijn hart sluit en zo dus ook ik. Dus Hendrik, dank je wel, het gaat je goed.
‘Ik ben speciaal voor de reünie naar de kapper geweest.
‘Hoe wilt u het hebben?’ vroeg de kapper. Ik had liever gewild dat hij had gevraagd: ‘Wie wilt u hebben?’’
October 27, 2021
This book definitely has a different vibe than the previous two diaries. More serious. Also, I'm really sad that this was the last Hendrik Groen book about Hendrik Groen...
April 7, 2024
Alle 140 pagina's gehuild.
February 27, 2021
Wat een prachtig eind ( naja prachtig, je snapt wel wat ik bedoel) maar oh Hendrik Groen wat een personage. Bij het eerste deel had je mij al te pakken & ga de eerste twee delen zeker weer eens opnieuw lezen.
December 17, 2021
Serija treh knjig o Hendriku Groenu je grenko-sladka.
Nihče pri 20-ih, 30-ih in še dosti kasneje si ne predstavlja svoje starosti, še manj, da bi o tem razmišljal. Če že, je to bolj v smislu: ne, meni se pa to ne bo zgodilo ali vsaj ne tako... Toda dejstvo je, da vsakega, ki dočaka starost, čaka nekaj nepoznanega in nihče od nas ne ve, kako bo starost dočakal in v kakšnem stanju. V treh knjigah Hendrik opisuje življenje starostnikov, od 83 in 1/4 v prvi knjigi, 85 v drugi, in 90 v tretji. Kot v zadnji zapiše: Naučil si nas, da starci ne le, da nismo crkovine, temveč da tudi nismo zrak, nismo nepomembni. Da smo stari ljudje vredni spoštovanja in ljubezni, imamo kaj povedati, smo zabavni in uzžarevamo modrost. No ja, včasih tudi neumnost. Da znamo uživati življenje in v medsebojni družbi. Da nočemo biti nekje zaprti, ujčkani, prezrti in utišani. Da hočemo odločati o svojem življenju.
V tretji knjigi se Hendrik spopada z napredujočo demenco, zaradi katere se vplete v marsikateri zaplet. Poleg tega se roman dogaja v času koronavirusa, ki pa je v knjigi opisan le toliko, kot je nujno potrebno, predvsem gre za milo kritiko na nesmisle: ko Hendrik raje ne povabi svoje 'posvojene' vnukinje Fride na obisk, kjer bi morala priti v maski in biti na razdalji, temveč se z njo raje dobi na obali, kjer sta se srečevala tudi že vse mesece prej... In še precej takšnih nesmislov.
Hendriku uspe s pravo mero opisovati starost in tegobe, ne da bi zašel v kakršno koli pomilovanje. Je, kot je: nekateri starejši so nergavi, drugi pa ustanovijo klub Starin, ne pa crkovin. Zdi se, kot bi se lastnosti človeka v starosti, ko odpadejo vse prepreke družbenih norm, ki so jih prej upoštevali, potencirale v dobro ali slabo.
To je grenki del knjig. Sladki del pa je obilica pretanjenega humorja. Ob eni od Hendrikovih domislic sem se tako na glas in dolgo smejala, da sem prebudila zanimanje cele hiše, vključno z mačkom in psom, ki sta me prišla pogledat, če sem še čisto v redu.
Sijajne tri knjige, toplo priporočam vsem, še posebej empatičnim ljudem, ki bodo razumeli starost na način, kot jo je opisal Hendrik in si včasih zaželel, da bi bila tudi njegova podobna.
In še zanimivost: na knjigi ne boste našli imena avtorja. Knjige piše pod psevdonimom (prva je izšla leta 2014) in se ni hotel razkrinkati, kar je bil vzrok spraševanja in odkrivanja, kdo bi avtor lahko bil. Kasneje so odkrili, da gre za 62-letnega gospoda Petra de Smeta, ki pa pravi, da mu ni bilo do slave in javnega razkazovanja.
Nihče pri 20-ih, 30-ih in še dosti kasneje si ne predstavlja svoje starosti, še manj, da bi o tem razmišljal. Če že, je to bolj v smislu: ne, meni se pa to ne bo zgodilo ali vsaj ne tako... Toda dejstvo je, da vsakega, ki dočaka starost, čaka nekaj nepoznanega in nihče od nas ne ve, kako bo starost dočakal in v kakšnem stanju. V treh knjigah Hendrik opisuje življenje starostnikov, od 83 in 1/4 v prvi knjigi, 85 v drugi, in 90 v tretji. Kot v zadnji zapiše: Naučil si nas, da starci ne le, da nismo crkovine, temveč da tudi nismo zrak, nismo nepomembni. Da smo stari ljudje vredni spoštovanja in ljubezni, imamo kaj povedati, smo zabavni in uzžarevamo modrost. No ja, včasih tudi neumnost. Da znamo uživati življenje in v medsebojni družbi. Da nočemo biti nekje zaprti, ujčkani, prezrti in utišani. Da hočemo odločati o svojem življenju.
V tretji knjigi se Hendrik spopada z napredujočo demenco, zaradi katere se vplete v marsikateri zaplet. Poleg tega se roman dogaja v času koronavirusa, ki pa je v knjigi opisan le toliko, kot je nujno potrebno, predvsem gre za milo kritiko na nesmisle: ko Hendrik raje ne povabi svoje 'posvojene' vnukinje Fride na obisk, kjer bi morala priti v maski in biti na razdalji, temveč se z njo raje dobi na obali, kjer sta se srečevala tudi že vse mesece prej... In še precej takšnih nesmislov.
Hendriku uspe s pravo mero opisovati starost in tegobe, ne da bi zašel v kakršno koli pomilovanje. Je, kot je: nekateri starejši so nergavi, drugi pa ustanovijo klub Starin, ne pa crkovin. Zdi se, kot bi se lastnosti človeka v starosti, ko odpadejo vse prepreke družbenih norm, ki so jih prej upoštevali, potencirale v dobro ali slabo.
To je grenki del knjig. Sladki del pa je obilica pretanjenega humorja. Ob eni od Hendrikovih domislic sem se tako na glas in dolgo smejala, da sem prebudila zanimanje cele hiše, vključno z mačkom in psom, ki sta me prišla pogledat, če sem še čisto v redu.
Sijajne tri knjige, toplo priporočam vsem, še posebej empatičnim ljudem, ki bodo razumeli starost na način, kot jo je opisal Hendrik in si včasih zaželel, da bi bila tudi njegova podobna.
In še zanimivost: na knjigi ne boste našli imena avtorja. Knjige piše pod psevdonimom (prva je izšla leta 2014) in se ni hotel razkrinkati, kar je bil vzrok spraševanja in odkrivanja, kdo bi avtor lahko bil. Kasneje so odkrili, da gre za 62-letnega gospoda Petra de Smeta, ki pa pravi, da mu ni bilo do slave in javnega razkazovanja.
March 11, 2021
Verhaal: 5/5
Karakters: 5/5
Schrijfstijl: 5/5
Papier/audio? Papier.
Herlezen: Ja.
Aanrader? Ja.
May 2, 2021
Deze zat wel heel dicht op mijn vel na het afgelopen jaar. In een ruk uitgelezen, af en toe met tranen in mijn ogen. Dag meneer Groen.
September 2, 2024
leuk maar ging te veel over corona, was een dagboek dus kan hij weinig aan doen maar ik hou gwn niet van corona boeken
June 21, 2023
Bij de andere boeken van Hendrik van Groen moest ik altijd gniffelen en bedacht ik mij dat het zeer tof was om zo'n opa te hebben. Wat ik leuk vind aan dit verhaal is dat hij iemand in zijn leven krijgt die hem opa noemt, terwijl Hendrik geen opa van haar is. Ik vind het ook leuk dat Evert in de herinneringen van Hendrik steeds terugkeert, zo is Evert er toch ook een klein beetje bij. Ik heb het idee dat Hendrik dat baldadige toch een beetje heeft afgekeken bij zijn goede vriend. Dat maakte mij wel aan het lachen. Tot slot zijn zijn nieuwe vrienden ook een waardevolle aanvulling. Zo zie je dat er altijd iemand houdt van Hendrik, maar dat Hendrik soms alleen zelf even niet meer weet wie hij is.
Wat ik minder leuk vind, is dat het gaat over de periode van corona. Ik heb zo'n hekel gekregen aan boeken waar het gaat over corona. Ik krijg gewoon weer helemaal de kriebels als ik het lees en ik word er echt ongelukkig van. Daarnaast vind ik het wel heel confronterend hoe Hendrik dement wordt en zelf in verschillende tijden blijft hangen. Ik vond het allemaal nogal zielig. Daarom wilde ik soms gewoon niet doorlezen, zodat Hendrik gewoon Hendrik bleef.
Wat ik minder leuk vind, is dat het gaat over de periode van corona. Ik heb zo'n hekel gekregen aan boeken waar het gaat over corona. Ik krijg gewoon weer helemaal de kriebels als ik het lees en ik word er echt ongelukkig van. Daarnaast vind ik het wel heel confronterend hoe Hendrik dement wordt en zelf in verschillende tijden blijft hangen. Ik vond het allemaal nogal zielig. Daarom wilde ik soms gewoon niet doorlezen, zodat Hendrik gewoon Hendrik bleef.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 13, 2025
Het lezen van dit derde dagboek van Hendrik Groen begon met mijn frustratie dat er dingen niet kloppen als je alleen de dagboeken hebt gelezen en geen televisieserie hebt gezien. In het tweede deel overlijdt Hendrik's goede vriend Evert en van een hond met de nam Juffrouw Janssen is geen sprake. In deel drie komt die hond ten tonele als afscheidsgeschenk van Evert. Ik kan slecht tegen zulke dingen. Hetzelfde geldt voor de reunie van Omanido waar geen melding wordt gemaakt van de twee nieuwe leden die er aan het einde van het tweede dagboek bij gekomen zijn. Okkie wordt eenmaal tussen neus en lippen genoemd.
Aan de andere kant is er het ontroerende proces van Hendrik's achteruitgang, dat is mooi beschreven en ook het verslag van een zorgcentrum tijdens de coronacrisis was goed gevonden. Al met al niet zo sterk als de vorige twee delen maar toch lezenswaard en een bevredigende afsluiting van de drie dagboeken.
Aan de andere kant is er het ontroerende proces van Hendrik's achteruitgang, dat is mooi beschreven en ook het verslag van een zorgcentrum tijdens de coronacrisis was goed gevonden. Al met al niet zo sterk als de vorige twee delen maar toch lezenswaard en een bevredigende afsluiting van de drie dagboeken.
January 9, 2021
Wederom een fantastisch boek over het leven van een bejaarde man met veel humor. Binnen één dag uitgelezen, wat een einde van een prachtige serie. Ontroerend, maar erg realistisch.
January 16, 2021
Minder dan de vorige twee, maar zeer ontroerend.
March 5, 2021
As expected, the third and last book in this series is a lot sadder than the previous two. Although those books had deeply tragic moments, they mostly had a different, more cheerful, tone. This one however, kept making me cry throughout the whole book. In a desperate last attempt to slow down his oncoming dementia, Hendrik decides to write in his diary again. The entrances become increasingly incoherent though, and sometimes repetitive. Watching Hendrik slowly return to the past - a past in which his wife and daughter are still alive - was heart-wrenchingly sad. Ultimately the way the book ended was inevitable and exactly as I expected. At the same time though, it was the most beautifully written ending this story could’ve had.
November 13, 2020
Niet zo goed als de eerste twee, maar het einde maakte een hoop goed
November 24, 2020
Prachtige en ontroerende afsluiting van de reeks van Hendrik Groen, waarin hij nog steeds over zijn leven schrijft maar steeds verder wegzakt in dementie.
January 19, 2021
Een mooi einde!
March 7, 2021
Ja, het was weer goed. Helaas de laatste, maar geen tranendal. Prachtig verwoordde dementerende Hendrik.
April 13, 2024
Dag lieve meneer Groen. Ik heb genoten van uw dagboeken.
November 26, 2024
Prachtig en verdrietig. In het laatste deel van het boek lezen we hoe Hendrik Groen dement wordt en hoe hij ermee omgaat
April 18, 2024
Oh Hendrik, ik mis je nu al!
Het laatste deel van de dagboeken van Hendrik Groen was wat zwaarder dan de eerste twee delen, maar heeft mij wederom hardop laten lachen. Ook bij dit deel weer een traantje weggepinkt.
Een geweldige boekenserie waar je zo doorheen vliegt. Ik vind de serie zo origineel, grappig, lief en mooi. Echt een dikke aanrader!
Het laatste deel van de dagboeken van Hendrik Groen was wat zwaarder dan de eerste twee delen, maar heeft mij wederom hardop laten lachen. Ook bij dit deel weer een traantje weggepinkt.
Een geweldige boekenserie waar je zo doorheen vliegt. Ik vind de serie zo origineel, grappig, lief en mooi. Echt een dikke aanrader!
November 8, 2020
Hoe beëindig je een serie? Nou, zo dus. Ik vloog erdoorheen, heb gehuild als een kind. Ik zal Hendrik Groen heel erg missen.
June 15, 2021
Het was mooi Hendrik🙏🏻
November 11, 2025
De mooiste van de drie
January 3, 2021
Niet alleen Hendrik takelt af, ook de boeken worden minder. Na de misstap van deel 3 (geen dagboek, maar een 'komisch' verhaal) hoopte ik nu op iets beters. De inhoud had echter op een betere manier neergezet kunnen worden. De vele herhalingen (Hendrik gaat dementeren) maken het lezen soms irritant. Ook het feit dat corona een grote rol speelt in het boek, zorgt dat het verhaal minder luchtig en daardoor minder aantrekkelijk is.
Interessant is wel dat dit boek verder gaat waar de serie is gestopt en niet waar het laatste dagboek is gestopt. Boeken en serie vormen zo één geheel.
Interessant is wel dat dit boek verder gaat waar de serie is gestopt en niet waar het laatste dagboek is gestopt. Boeken en serie vormen zo één geheel.
April 21, 2021
“De farmaceutische industrie is al jaren naarstig opzoek naar geneesmiddelen tegen dementie. Niet omdat ze zo begaan zijn met de lijdende oude mens, maar omdat er miljarden mee te verdienen zijn.”
Hendrik Groen was weer precies wat ik ervan verwacht had. Realisme gemixt met wat luchtigheid en humor.
Meerdere keren heb ik hardop moeten lachen om de gedachten van meneer Groen.
Af en toe is het verhaal een beetje zielig, met de vergeetachtigheid van Hendrik. Maar toch kan ik dit deel ook echt aanraden. 💚
Hendrik Groen was weer precies wat ik ervan verwacht had. Realisme gemixt met wat luchtigheid en humor.
Meerdere keren heb ik hardop moeten lachen om de gedachten van meneer Groen.
Af en toe is het verhaal een beetje zielig, met de vergeetachtigheid van Hendrik. Maar toch kan ik dit deel ook echt aanraden. 💚
August 15, 2023
Last of the series. Still a good read. It irritated me a bit that there was an interval missing between part 2 and 3 of the series. And that the explanation why he suddenly has a dog was not fitting in the timeline.
January 16, 2021
Mooie en ontroerende afsluiting van de dagboekenreeks.
Displaying 1 - 30 of 217 reviews