Schaduwweduwe

by Christine Visser

Als Christine tijdens haar theaterstage de acteur Wieger leert kennen, valt ze onherroepelijk voor hem – en hij uiteindelijk ook voor haar. Maar Wieger is getrouwd en blijft dat ook. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een diepe, waarachtige, maar verborgen liefde, waaruit hun zoon wordt geboren. Dan wordt Wieger ziek en sterft. Christine verliest haar partner, maar is niet zijn weduwe. Mag zij na zijn dood alsnog het zwijgen verbreken en uit de schaduw stappen? `

Openhartig en toegankelijk verhaalt Schaduwweduwe over een liefde die even groots als onoverkomelijk was, maar die in stilte heeft bestaan. Een waargebeurd verhaal over de worsteling tussen verscholen blijven en naar buiten treden en over het durven innemen van plek, maar een diepontroerende ode aan een grootse liefde.

Genres: Audiobook

192 pages, Kindle Edition

Published August 22, 2025

Reviews

[Simone Bais · Rating 4 out of 5]

Mooie titel; Schaduwweduwe. In de schaduw van de officiële vrouw staan, een schaduw van een normale relatie hebben, maar geen licht zonder schaduw, want Christine beschrijft de vele voordelen van het zijn van de tweede, geheime vrouw, waardoor ze een lans breekt voor een meer open houding tegenover zo’n vorm. Ik begrijp haar aan de ene kant volledig en ben teleurgesteld in onze maatschappij wanneer haar zoon zegt ‘dat een dode vader op vakantie en op school zich makkelijker laat uitleggen dan eentje met twee vrouwen’. Is dit niet juist ook iets van alle tijden? Misschien dat daarom de focus in het boek overwegend op het positieve, het mooie van deze relatie lag. Aan de andere kant kon ik mij niet verplaatsen, kon ik mij niet voorstellen dat de eerste vrouw dit niet zou doorhebben. Ik vroeg mij daarnaast vaak af of het laf is dit niet tijdens het leven open te breken, maar zo achteraf. Waarom hadden ze nou niet het lef om dit toen openlijk te delen? Om daar een lans voor te breken? Is het echt het geheime wat de relatie zo mooi maakte? Is dat niet het goedpraten van de leugen? Ik pleit nog steeds voor eerlijkheid, misschien intrigeerde het mij daarom extra. Daarbij, een geheim komt uiteindelijk bijna altijd uit. Tegelijkertijd is het is een simpel, herkenbaar verhaal over liefde en rouw:
‘‘Gelukkig heb je mooie herinneringen’, het is de goedbedoelde dooddoener die troost moet bieden. Het is onzin, het is geen troost. Ik wil geen herinneringen, ik wil godverdomme een toekomst.’
Die heeft ze, hoe verdrietig ook, zonder hem heus wel. En nu zonder geheimen. Toch nog.

[Bregt Van · Rating 5 out of 5]

Ik heb het boek echt in één ruk uitgelezen. Christine schrijft eerlijk, meeslepend en spaart zichzelf niet. Het boek laat zien dat er zoveel vormen van liefde zijn, ook vormen die zich normaal in de schaduw afspelen. Het boek is een prachtig bewijs dat ook deze vormen van liefde het volle licht verdienen.

[Hannah Vollebergh · Rating 3 out of 5]

3,5*. Waargebeurd verhaal over een vrouw die een decennia lange, geheime relatie heeft met een getrouwde man, en waarmee ze ook, bewust, een kind krijgt. Ik vond het soms moeilijk om te lezen omdat ik het punt over 'de vrouw de schuld geven' heel terecht vind, maar het tegelijkertijd ook heel moeilijk vind om te begrijpen hoe je zoiets geheim kunt houden voor de andere vrouw die dit toch ook aan gaat.

[Manon Van der lit · Rating 4 out of 5]

Mooi boek over de rauwe rouw van Christine Visser die 20 jaar lang een relatie had met de 19 jaar oudere en gehuwde theatermaker Wieger Arensman. Zij schreef dit boek voor hun zoon Jonas die volgens haar een vader verhaal verdient. En het boek laat zien hoe moeilijk verdriet te integreren is als je niet officieel weduwe bent.

Er staan veel mooie uitspraken in die verdriet beschrijven. Waarbij deze mij het meest heeft geraakt: “De dood is willekeurig, een dief die de ander weggrist, zonder dat iemand daar ook maar iets over te zeggen heeft. De dood velt geen oordeel, maar graast gaten in ieders gazon".

[Janna Van Egmond]

Gelezen n.a.v. Volkskrant artikel. Ik weet nog even niet hoe veel sterren dit boek krijgt. Ik irriteerde me namelijk vaak mateloos aan het slachtofferschap en de extreme obsessie, maar heb het toch uitgelezen (met ook best wat plezier).

[Elize Kuiper · Rating 3 out of 5]

Beklemmend geschreven, belangrijk perspectief

[Marloe · Rating 3 out of 5]

Prettig geschreven en leest daardoor makkelijk weg. Ik viel voor de omslag en het feit dat het boek uitgestald lag op mijn favoriete tafel in de boekhandel - en wist daarom niet echt wat ik kon verwachten. Interessant om een inkijkje te krijgen hoe het leven van een minnares is en hoe zelfstandig en onafhankelijk deze vrouw is. Daar zijn vaak toch andere vooroordelen over.
3.5 ⭐️

[Saskia Staarink · Rating 5 out of 5]

`Hij houdt van twee vrouwen, zo kan het gaan, en ik neem het hem niet kwalijk. Zij heeft geen weet en dus geen keuze, maar dat schuif ik weg. Met verontrustend veel gemak.´
Met een dubbel gevoel begonnen aan het boek want dit waargebeurde verhaal is zo openhartig geschreven dat ik mij toch een beetje een voyeur voelde. Maar Christine wílde dit verhaal zelf delen, het volle licht zetten op de liefde tussen haar en Wieger. Deze liefde verdient het toch ook om gezien en erkend te worden?
Het verhaal is vlot geschreven met terugblikken naar de jeugd van Christine, het begin van haar relatie met Wieger en naar nu hij er niet meer is, het rouwproces. Van rouwen in de schaduw naar het doorbreken van stilte en ruimte innemen. ‘De ruimte naast hem.’

Dit verhaal over de liefde van Christine en Wieger liet mij mijn eigen oordelen en vooroordelen tegen het licht houden. En na het lezen bleef het verhaal lang bij mij want wat zou ik doen als ik mij in de positie van één van de drie hoofdpersonen zou bevinden?

Dank aan de CLub van Echte Lezers en Atlas Contact voor het recensie exemplaar.

[Ina Overeem · Rating 1 out of 5]

Heb het voor de helft gelezen , dit is zo niet een boek voor mij

[Hermieke Kuiper · Rating 4 out of 5]

Heel mooi en pakkend geschreven, eerlijk en biedt inzicht in deze vorm van relatie.

[Pien · Rating 5 out of 5]

In 1 adem uitgeluisterd, kon werkelijk niet meer stoppen. Prachtig verwoord.

[Lotte - boekenmiep · Rating 4 out of 5]

Een prachtig boek van buiten én van binnen; deze mag zeker worden beoordeeld op de mooie omslag!

Het boek gaat over Christine zelf en beschrijft de relatie die ze had met een oudere, getrouwde acteur en de tijd zoals ze die beleefd heeft na zijn dood. Ze kiest bewust voor een leven in de schaduw als minnares en heeft ook niet de intentie om hem en zijn vrouw uit elkaar te krijgen. Als hij komt te overlijden, is Christine natuurlijk niet de ‘echte’ weduwe, maar toch is er de rouw. Met dit boek besluit ze uit de schaduw te stappen.

Het is een prachtig geschreven memoir. Ik lees niet vaak non-fictie, maar door de schrijfstijl van Christine voelde het absoluut niet als non-fictie. Het is meeslepend geschreven en raakte me op momenten diep.

Het boek geeft een heel mooi inzicht in hoe een schaduwweduwe de rouw van een geliefde ervaart. Hoe lastig het is om dan ware liefde te hebben gekend zonder dat iemand, in ieder geval in zijn omgeving, dit wist. En hoe het er dan aan toe gaat als deze geliefde dan komt te overlijden.

Het is aangrijpend te lezen hoe ze haar rouw niet kan uiten zoals een echte weduwe dat zou kunnen. Hoeveel verdriet ze ervaart in stilte. Het is natuurlijk een ‘verboden’ liefde, en daar kan je moreel gezien iets van vinden, maar ik vond het juist mooi om zo’n liefdesverhaal te lezen vanuit dit perspectief.

Het was verfrissend, meeslepend, rauw en prachtig tegelijkertijd. Knap hoe Christine dit heeft kunnen neerzetten. Een echte aanrader zou ik zeggen!

Dank je wel @declubvanechtelezers en @atlascontact voor dit recensie-exemplaar!

[Mady Maeriën · Rating 4 out of 5]

Bedankt aan Atlas Contact uitgeverij voor dit recensie-exemplaar.

Een aantal jaren geleden had Christine Visser een langdurige relatie met een gehuwde acteur. Een geheime relatie waar zij haar bewuste rol als minnares doorleefd heeft. Haar minnaar Wieger overlijdt aan kanker en laat twee weduwen en kinderen na.
Met ‘Schaduwweduwe’ wil Christine Visser haar plaats als volwaardige weduwe innemen in de maatschappij. Net zoals een ‘echte’ weduwe, hebben de minnares-weduwen ook een grote liefde verloren en hebben ze ook verdriet, maar dat mag niet gezien worden. Door dit memoir te schrijven, stapt Christine Visser uit de schaduw. Het is haar debuut dat door steun en aanmoediging van haar naaste omgeving vorm heeft gekregen.

De cover is sprekend en geeft door een beeld de gehele inhoud weer: een deel zichtbaar, het andere niet.
De krachtige en gevatte proloog belooft veel goeds. Korte en langere zinnen afgewisseld, geen onnodige details. Het is een samenvatting over wat komen gaat. De sfeer is gezet. De vlotte, naturelle en consequente schrijfstijl zorgt ervoor dat je direct in het verhaal zit. Superlatieven zijn niet (of nauwelijks) gebruikt: het verhaal krijgt hierdoor een glans van eerlijkheid zonder overtuigingszucht of de hang naar ‘gelijk krijgen’.
Christine blikt ook terug naar haar jeugd en haar ouders, stelt diepgaande vragen en reflecteert op haar eigen situatie of persoonlijkheid. Dat is moedig. Ook voor moeilijkere thema’s deinst ze niet terug: rouw, schuld – onschuld, slachtoffer- daderschap, … . Ze durft ook de bekrompen maatschappij in vraag te stellen en dit op een bescheiden manier. Wat ook fijn is, is dat ze andere boeken vermeldt die haar geholpen hebben bij het hele rouwproces.
De opbouw van het boek is soms verwarrend en moeilijk. Er zijn drie tijden: tijdens de relatie met Wieger, na zijn dood en een terugblik naar het verleden van Christine (ouders, jeugd). Alles is in tegenwoordige tijd geschreven en maakt het verhaal daardoor krachtig en levendig. Maar het is ook moeilijker te volgen omdat je zelf moet switchen.
De personages die Christine in ‘Schaduwweduwe’ betrekt en een volwaardige plaats geeft, zijn overzichtelijk en goed uitgewerkt. Niet te veel details, maar als lezer kan ik me ze wel goed inbeelden.

Er is een zin die me bijgebleven is en die het boek samenvat:
P 89: ‘De dood velt geen oordeel, maar graast gaten in ieders gazon’.

Een eerlijk boek over hun relatie, hun liefde die ‘geheim’ moest blijven. Een memoir over hoe een minnares haar plaats deelt met een echtgenote in goede en slechte tijden.
Een heel mooi en doordacht einde.

[Petra Leest · Rating 3 out of 5]

Tja. De schrijfstijl is prettig genoeg om dit boek snel en moeiteloos uit te lezen, al viel het me tegen het einde wel op dat Vissers redacteur er blijkbaar genoeg van had want toen slopen er wel veel stijl- en taalfouten in, als ook een opeenstapeling van want-constructies.
Ook het VOORTDURENDE heen en weer springen in 3 verschillende tijden vond ik niet fijn. Als dit verhaal chronologisch was opgetekend zou ik waarschijnlijk meer hebben meegeleefd met de hoofdpersoon. Nu krijg je daar niet echt kans voor, want het is telkens 'o, hij is weer dood' , 'o, ze kennen elkaar nog maar net' 'o, ze hebben wel al een verhouding maar we zijn 20 jaar terug in de tijd'. Ik vermoed dat er voor deze constructie is gekozen om het boek meer literair te maken, maar het maakt de leeservaring soms vervelend en het verhaal te fragmentarisch. Zonde.

Verder is het natuurlijk een niet heel erg interessant gegeven: een getrouwde man en zijn minnares, dat is 1 van de grootste clichés die we kennen. Deze personages zijn op geen enkele manier uniek en daardoor niet boeiend genoeg om er toch iets bijzonders van te maken.

Dat de hele affaire voor de schrijfster WEL bijzonder was, mag duidelijk zijn. Ik wens haar dan ook veel sterkte met haar rouwproces. Ook ben ik benieuwd of ze nu de smaak van het schrijven te pakken heeft en zich wellicht ook aan een fictieve roman durft te wagen.
Ik zou er wel benieuwd naar zijn.

Ook raad ik andere lezers aan het boek 'Dit is wat ik je zeg' te lezen, van Steffie Verstappen. In dat boek lees je de andere kant van 'dit' verhaal (met 'dit' bedoel ik: man bedriegt echtgenote met andere vrouw). Leuk idee voor bijvoorbeeld een leesclub, om op die manier de leesbeleving echt sluitend te maken.

[Schelley · Rating 4 out of 5]

Christine Visser is geen fictieschrijver die zich achter personages verschuilt. In Schaduwweduwe vertelt ze haar eigen verhaal, rauw en ongefilterd. Bijna twintig jaar lang was ze de geheime geliefde van een bekende theatermaker, met wie ze een zoon kreeg. Na zijn overlijden bleef zij achter als ‘onzichtbare weduwe’ — een rol die in onze maatschappij amper bestaansrecht krijgt. Met dit boek stapt ze letterlijk uit de schaduw, en dat doet ze met lef.

Dit is geen liefdesverhaal zoals je ze gewend bent. Christine ontmoet Wieger tijdens haar theaterstage en valt voor hem - hij voor haar ook, maar hij is getrouwd en blijft dat. Wat volgt is een verborgen relatie die zich afspeelt in de marge van zijn officiële leven. Ze krijgen samen een kind, maar blijven geheim. Wanneer Wieger overlijdt aan kanker, blijft Christine achter met een rouw die ze niet publiekelijk mag tonen. Schaduwweduwe is haar poging om die liefde en dat verdriet alsnog een plek te geven. Het is confronterend, intiem en soms pijnlijk eerlijk.

Visser schrijft in korte, directe zinnen die je soms bijna doen struikelen en dat werkt. Haar stijl is staccato, zonder poespas, en dat past perfect bij de zwaarte van haar verhaal. Geen bloemrijke metaforen, maar zinnen die snijden. De personages zijn echt: Christine zelf, Wieger, hun zoon, en de ‘officiële’ familie. Omdat het autobiografisch is, voelt alles oprecht, maar soms ook een tikje eenzijdig. Je krijgt haar kant van het verhaal, en dat is krachtig, maar het roept ook vragen op over de andere betrokkenen. Die blijven grotendeels buiten beeld.

Schaduwweduwe is een gedurfde, persoonlijke inkijk in een liefde die nooit mocht bestaan en een rouw die eindelijk zichtbaar mag zijn.

[Iris002 · Rating 3 out of 5]

Een intrigerend, complex maar zeker ook dapper verhaal.
Christine Visser schrijft over haar relatie met ‘Wieger’ een verboden liefde, want Wieger is een getrouwd man.
Ze leren elkaar kennen tijdens haar theaterstage, zij wordt verliefd en hij uiteindelijk ook. Hij is getrouwd en maakt direct duidelijk zijn vrouw niet te willen verlaten. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een (verborgen) liefde.
Er wordt weloverwogen gekozen voor een kind en ze krijgen samen een zoon. Christine wil niet dat er wordt gelogen tegen haar zoon, dus er wordt eerlijk tegen de echtgenote verteld dat Wieger een kind heeft bij een andere vrouw. Hij zal een rol gaan spelen in de opvoeding, over hun liefde blijven zij zwijgen.
Dan wordt Wieger ziek, na enkele jaren ziek zijn sterft hij. Na een relatie van 20 jaar verliest Christine haar partner, maar is geen weduwe. Na zijn dood worstelt Christine met haar rol als ‘Schaduwweduwe’. Mag zij nu wel het zwijgen verbreken?

Je kan van alles vinden van het verhaal van Christine, maar dat laat ik buiten beschouwing van deze recensie. Christine heeft haar verhaal verteld. Een open, eerlijk en toegankelijk memoir.
Het boek laat zien dat het leven in een schaduw, ondanks de geluksmomenten in hun liefde, complex is in verdrietige momenten en in het nooit volledig kunnen delen van hun liefde.

In het boek is gekozen voor fictieve namen van alle personages, behalve dat van Christine zelf. Het voelt alsof je mee leest in haar dagboek, heel persoonlijk. Ik heb mij meerdere keren afgevraagd of het niet beter was geweest om dit verhaal geheel als fictief te schrijven. Ik snap het gebruik van fictieve namen, maar er wordt veel precieze andere informatie prijs gegeven, waardoor privacy toch in het gedrang komt.

En wat een prachtige cover!

3,5⭐️

[Linda Vanbeuren · Rating 5 out of 5]

In Schaduwweduwe verweeft Christine Vissers heden en verleden als draden in een web. Ze toont hoe liefde in al haar vormen kan bestaan.
De auteur toont hoe herinneringen nooit helemaal verdwijnen, maar als schaduwen naast ons blijven bestaan.
Wat me bijzonder raakte, is hoe de auteur verschillende vormen van liefde durft neer te zetten: niet alleen de klassieke, maatschappelijk aanvaarde liefde, maar ook de stille, onverwachte, of verboden variant. Liefde die even puur en intens is, maar die vaak onder een deken van oordeel of taboe wordt gelegd. De kracht van dit boek zit net in dat blootleggen: Vissers toont hoe diep menselijke verbondenheid gaat, zelfs wanneer de maatschappij liever wegkijkt.
Tijdens het lezen kwamen de woorden van ‘When I Feel This Way ‘ van Milo Meskens in mijn hoofd. Het beschrijft datzelfde verlangen naar nabijheid, de huidhonger en het stille gemis dat je overal voelt. Het is diezelfde emotie die dit boek zo intens maakt: een verhaal dat niet alleen gelezen, maar ook gevoeld moet worden.
Schaduwweduwe is een verhaal dat blijft nazinderen omdat het de vele gezichten van liefde omarmt, blootlegt hoe zwaar het oordeel van de samenleving kan wegen en je uitnodigt te reflecteren over wat wij als maatschappij aanvaarden of veroordelen. Een boek dat je bijblijft als een melodie die eindeloos door je hoofd speelt.

[Sandy · Rating 4 out of 5]

Het voelt alsof ik er van een afstandje naar kijk. Ik kan me moeilijker over het onderwerp heenzetten dan ik had verwacht en in mijn achterhoofd blijft steeds echoën dat dit niet zou mogen en zo verkeerd voelt.
Toch lees en voel ik de liefde tussen deze twee mensen.

Met net geen 175 pagina’s is het een kort boek. Voor sommigen misschien te kort om zich helemaal te verdiepen in alle hoeken van hun relatie, maar voor mij was het genoeg. Het gaf me ruimte om zelf een beeld te vormen, mijn eigen invulling te geven en te voelen dat ik niet word gedwongen om alles zomaar te aanvaarden.

De schrijfstijl is intiem en voelt alsof je op de koffie gaat bij een vriendin of in iemands dagboek mag bladeren. De emoties die normaal achter gesloten deuren blijven, worden zichtbaar door een kleine kier. Je ziet dat liefde voor iedereen anders is. Liefde kies je niet, ze overvalt je. Waar je wel voor kiest is om te blijven zorgen, om er energie in te steken en ervoor te vechten.

Het is niet gemakkelijk om je liefde in stilte te moeten beleven. Juist daarom ben ik blij dat Christine Visser haar verhaal eindelijk heeft verteld en het op deze manier met ons wil delen.

[Mascha Oostenbrug-Houwing · Rating 4 out of 5]

Openhartig en toegankelijk vertelt Christine Visser over een liefde die weliswaar even groots als onoverkomelijk was maar, doordat haar grote liefde al getrouwd was, altijd in stilte heeft bestaan.

Als Christine tijdens haar theaterstage de acteur Wieger leert kennen, valt ze onherroepelijk voor hem – en hij uiteindelijk ook voor haar. Maar Wieger is getrouwd en blijft dat ook. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een diepe, waarachtige, maar verborgen liefde, waaruit hun zoon wordt geboren. Dan wordt Wieger ziek en sterft. Christine verliest haar partner, maar is niet zijn weduwe. Mag zij na zijn dood alsnog het zwijgen verbreken en uit de schaduw stappen? `

Openhartig en toegankelijk verhaalt Schaduwweduwe over een liefde die even groots als onoverkomelijk was, maar die in stilte heeft bestaan. Een waargebeurd verhaal over de worsteling tussen verscholen blijven en naar buiten treden en over het durven innemen van plek, maar bovenal: een diepontroerende ode aan een grootse liefde.

(source: Bol.com)

[Marij Frantzen · Rating 4 out of 5]

Heel mooi pakkend verhaal over een buitenechtelijke relatie, hoe heftig dit kan zijn, voor de buitenwereld fout en afkeurenswaardig. Iedereen heeft daar wel een mening over en meestal negatief. Voor de betreffende persoon gaat het gewoon om een eerlijke, bijna obsessieve liefde die niet voor de buitenwereld zichtbaar mag zijn en daarom voor spanningen en verdriet zorgt. De schuldige partij wordt met de nek aangekeken. Hoe extra moeilijk wordt het dan later om in een rouwproces te raken en het niet mogen tonen aan de buitenwereld. Echt een heel ontroerend verhaal over een hartstochtelijke geheime liefde, waarschijnlijk niet navoelbaar voor degenen die dit nooit hebben meegemaakt en hun oordeel wellicht al klaar hebben.
Zo boeiend geschreven dat je het bijna niet weg kunt leggen. Ik heb het in een dag uitgelezen. Vier sterren, ik kan er geen vijf van maken omdat ik het geen literair werk vind maar een eerlijk vlot geschreven autobiografisch verhaal. Ik heb er wel moeite mee dat de vrouw van Wieger ook in beeld komt evenals de vriendin van de schrijfster en de zoon. Niet dat er negatief over geschreven wordt, het wordt aangehaald omdat het nu eenmaal in haar verhaal thuishoort. Ik zou me daar ongemakkelijk bij voelen.

[Jacqueline · Rating 3 out of 5]

Een mooi geschreven boek dat ik met toenemend ongemak heb gelezen. Het verhaal roept voor mij veel vragen op over liefde, eerlijkheid en loyaliteit en openbaarheid. Wat en hoe wil je na het overlijden van je grote liefde delen als deze liefde voor zijn meest dierbare geheim moest blijven omdat hij getrouwd was?
Zoals ik zei: bij mij toenemend ongemak en ik merkte dat mijn sympathie ging naar de vrouw van haar geliefde. Zij bleef waardig en menselijk, en wist haar en huis open te stellen voor de zoon van de minnares van haar man.
En vervolgens een dilemma bij het geven van sterren: het boek raakte me, maar ik voelde me ook betrokken bij een verhaal waar ik geen deelgenoot van wilde zijn.

[Jeane · Rating 3 out of 5]

Als Christine tijdens haar theaterstage de acteur Wieger leert kennen, valt ze onherroepelijk voor hem – en hij uiteindelijk ook voor haar. Maar Wieger is getrouwd en blijft dat ook. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een diepe, waarachtige, maar verborgen liefde, waaruit hun zoon wordt geboren. Dan wordt Wieger ziek en sterft. Christine verliest haar partner, maar is niet zijn weduwe. Mag zij na zijn dood alsnog het zwijgen verbreken en uit de schaduw stappen? `

Een mooie titel die eigenlijk ook onmiddellijk het verhaal samenvat. Dit verhaal is origineel, zeker vanuit welke invalshoek het geschreven werd. Maar het soort verhaal is echt niet voor mij, ik kan er niet echt interesse voor opbrengen.

[Camille Vandeputte · Rating 3 out of 5]

In Schaduwweduwe vertelt journalist en schrijver Christine Visser openhartig over haar jarenlange geheime relatie met de man die tegelijkertijd echtgenoot, minnaar én vader van haar zoon was. Het is een moedige getuigenis: Visser beschrijft hoe het is om een verborgen liefde te dragen, altijd naast maar nooit in het officiële leven van de ander. Die openheid verdient respect.

Blijkbaar zijn memoires en ik geen vanzelfsprekende match. Net als bij Beladen huis van Christien Brinkgreve blijft er iets wringen. Ik weet nog niet goed waarom, maar ik merk dat ik me niet volledig kan overgeven aan dit type persoonlijke verhalen.

[Duur San · Rating 1 out of 5]

I have never read a book in which people are portrayed as so blatantly selfish, shallow, and hurtful, while endlessly justifying — and even believing — their own behavior. It is hard to imagine that people could be so frustrated and morally compromised that they fully buy into their own lies. I stopped reading halfway through, not only because the two main characters made me feel repulsed, but also because the protagonist keeps insisting that everything immoral is actually perfectly normal. For me, this made the book unreadable.

[Fadime Yilmaz · Rating 4 out of 5]

Ik vond het zo een interessant perspectief. De emoties in het boek zijn complex dat merk je ook. Soms vond ik de woordkeuze irritant. Te vaak en te veel herhaling van hetzelfde. Maar het verhaal is zo sterk. Je kunt je zo goed meeleven met bijna elke persoon. Natuurlijk is dit haar leven maar wat heb ik lang gehoopt dat christine met de vrouw van Wieger zou gaan praten. Ooit. Zodat we echt weten wat ze dacht. Maarja, logisch natuurlijk dat dat niet in bet boek staat. Lijkt me een zwaar gesprek.

[Frans Van Der Zanden · Rating 4 out of 5]

Op jonge leeftijd leert de jonge Christine de 19 jaar oudere theatermaker en muzikant Wieger kennen. Hun relatie wordt steeds intenser, ondanks het feit dat Wieger getrouwd is. Na een jarenlange relatie krijgt Christine een kind van hem. Wieger accepteert het kind, maar de relatie blijft verholen. Als Wieger overlijdt, heeft Christine er grote moeite mee op het tweede plan te moeten acteren.
Interessante autobiografische roman, waarvan ik niet weet of ik er iets van moet vinden. Een gedeelde liefde lijkt me altijd complicaties met zich meebrengen.

[Käthe · Rating 4 out of 5]

Buikpijn in boekvorm. Een perspectief waarvan ik het hele boek niet wist of ik het wel wilde lezen en vooral of ik het wel wilde begrijpen. De andere vrouw. Afschuwelijk maar ook zo verschrikkelijk menselijk. Wanneer de angst voor echt verlies groter is dan de hoop op echte verbinding. Ik hoop dat het goed met haar gaat maar ik hoop vooral dat ik haar nooit zal zijn. Een aanrader voor iedereen die zich bezig houdt met liefde en haar complexiteit.

[Kobalt-50 · Rating 5 out of 5]

Goodreads-recensie – Schaduwweduwe

In één ruk uitgelezen. Vanaf de eerste pagina leefde ik intens mee met de hoofdpersoon. De hoop dat er meer tijd zou zijn voor hen, misschien zelfs in volledige openheid — waarom eigenlijk niet?

Juist omdat de relatie deels verborgen was, voelt het verhaal extra spannend en rauw. Het boek is eerlijk, kwetsbaar en zit vol mooie zelfreflectie. Tegelijk is het een ontroerend eerbetoon aan zowel vader als zoon.

[Bep · Rating 3 out of 5]

Vreemde aanloop, rommelig en berekenend. Ze legt heel goed uit waarom het fijn is dat de man getrouwd is en blijft. Door zijn karakter zouden ze nooit duurzaam kunnen samenleven.
Ik vind het stoer dat ze financieel onafhankelijk is en zelf de zorg draagt voor de verzorging en opvoeding van hun zoon
Waar ik wel moeite mee heb is de berekende manier waarop ze de relatie ingaat en die ook later vaak naar voren komt. Ze overtuigt wel dat de liefde echt en het verlies heel rauw.

[Thysa MM · Rating 4 out of 5]

Mooi geschreven. Als mens hebben we toch al snel ons oordeel klaar over minnaressen en stiekeme relaties, maar nooit luisteren we echt naar hun verhaal. Door dit boek krijg je een inkijkje in het perspectief van die tweede liefde. Ze omschrijft hoe zij zich voelt, hoe de situatie voor haar is en hoe rouwen voor haar minstens zo moeilijk is, juist doordat er geen plek is voor haar rouw.