Schaduwweduwe

by Christine Visser

Als Christine tijdens haar theaterstage de acteur Wieger leert kennen, valt ze onherroepelijk voor hem – en hij uiteindelijk ook voor haar. Maar Wieger is getrouwd en blijft dat ook. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een diepe, waarachtige, maar verborgen liefde, waaruit hun zoon wordt geboren. Dan wordt Wieger ziek en sterft. Christine verliest haar partner, maar is niet zijn weduwe. Mag zij na zijn dood alsnog het zwijgen verbreken en uit de schaduw stappen? `

Openhartig en toegankelijk verhaalt Schaduwweduwe over een liefde die even groots als onoverkomelijk was, maar die in stilte heeft bestaan. Een waargebeurd verhaal over de worsteling tussen verscholen blijven en naar buiten treden en over het durven innemen van plek, maar een diepontroerende ode aan een grootse liefde.

Genres: Audiobook, Nonfiction

192 pages, Kindle Edition

Published August 22, 2025

Reviews

[Simone Bais]

Mooie titel; Schaduwweduwe. In de schaduw van de officiële vrouw staan, een schaduw van een normale relatie hebben, maar geen licht zonder schaduw, want Christine beschrijft de vele voordelen van het zijn van de tweede, geheime vrouw, waardoor ze een lans breekt voor een meer open houding tegenover zo’n vorm. Ik begrijp haar aan de ene kant volledig en ben teleurgesteld in onze maatschappij wanneer haar zoon zegt ‘dat een dode vader op vakantie en op school zich makkelijker laat uitleggen dan eentje met twee vrouwen’. Is dit niet juist ook iets van alle tijden? Misschien dat daarom de focus in het boek overwegend op het positieve, het mooie van deze relatie lag. Aan de andere kant kon ik mij niet verplaatsen, kon ik mij niet voorstellen dat de eerste vrouw dit niet zou doorhebben. Ik vroeg mij daarnaast vaak af of het laf is dit niet tijdens het leven open te breken, maar zo achteraf. Waarom hadden ze nou niet het lef om dit toen openlijk te delen? Om daar een lans voor te breken? Is het echt het geheime wat de relatie zo mooi maakte? Is dat niet het goedpraten van de leugen? Ik pleit nog steeds voor eerlijkheid, misschien intrigeerde het mij daarom extra. Daarbij, een geheim komt uiteindelijk bijna altijd uit. Tegelijkertijd is het is een simpel, herkenbaar verhaal over liefde en rouw:
‘‘Gelukkig heb je mooie herinneringen’, het is de goedbedoelde dooddoener die troost moet bieden. Het is onzin, het is geen troost. Ik wil geen herinneringen, ik wil godverdomme een toekomst.’
Die heeft ze, hoe verdrietig ook, zonder hem heus wel. En nu zonder geheimen. Toch nog.

[Hannah Vollebergh]

3,5*. Waargebeurd verhaal over een vrouw die een decennia lange, geheime relatie heeft met een getrouwde man, en waarmee ze ook, bewust, een kind krijgt. Ik vond het soms moeilijk om te lezen omdat ik het punt over 'de vrouw de schuld geven' heel terecht vind, maar het tegelijkertijd ook heel moeilijk vind om te begrijpen hoe je zoiets geheim kunt houden voor de andere vrouw die dit toch ook aan gaat.

[Lara Van den Bril]

Een overmooie samensmelting van woorden. Die beschrijven wat het is om in het stiekeme, in een oorverdovende stilte, te rouwen: ondoenbaar.

[Manon Van der lit]

Mooi boek over de rauwe rouw van Christine Visser die 20 jaar lang een relatie had met de 19 jaar oudere en gehuwde theatermaker Wieger Arensman. Zij schreef dit boek voor hun zoon Jonas die volgens haar een vader verhaal verdient. En het boek laat zien hoe moeilijk verdriet te integreren is als je niet officieel weduwe bent.

Er staan veel mooie uitspraken in die verdriet beschrijven. Waarbij deze mij het meest heeft geraakt: “De dood is willekeurig, een dief die de ander weggrist, zonder dat iemand daar ook maar iets over te zeggen heeft. De dood velt geen oordeel, maar graast gaten in ieders gazon".

[Janna Van Egmond]

Gelezen n.a.v. Volkskrant artikel. Ik weet nog even niet hoe veel sterren dit boek krijgt. Ik irriteerde me namelijk vaak mateloos aan het slachtofferschap en de extreme obsessie, maar heb het toch uitgelezen (met ook best wat plezier).

[Saskia]

Gek genoeg hou ik eigenlijk niet van autobiografische romans. En toch lees ik ze vaker de laatste tijd en ontdek ook de schoonheid ervan. Zeker als het goed geschreven is met mooie taal en beeldende zinnen. Wat in dit boek weer goed gelukt is. Een verhaal over liefde van een vrouw voor haar man die niet haar man is, maar wel de diepgaande liefdesrelatie met hem heeft zoals twee geliefden die hebben. Over de man die zij moet delen met zijn vrouw, die wel zijn vrouw is en met wie hij diepgaande liefde deelt zoals twee geliefden dat doen. En hoe het goed is voor de vrouw. Totdat haar man sterft en zij niet openlijk kan rouwen omdat zij niet zijn vrouw is, terwijl hij wel haar man was. Ik wil weg blijven bij het morele oordeel wat makkelijk geuit kan worden over dergelijke relaties en ben onder de indruk van de vele lagen die een situatie als dit met zich meebrengt.

[Elize Kuiper]

Beklemmend geschreven, belangrijk perspectief

[Marloe]

Prettig geschreven en leest daardoor makkelijk weg. Ik viel voor de omslag en het feit dat het boek uitgestald lag op mijn favoriete tafel in de boekhandel - en wist daarom niet echt wat ik kon verwachten. Interessant om een inkijkje te krijgen hoe het leven van een minnares is en hoe zelfstandig en onafhankelijk deze vrouw is. Daar zijn vaak toch andere vooroordelen over.
3.5 ⭐️

[Saskia Staarink]

`Hij houdt van twee vrouwen, zo kan het gaan, en ik neem het hem niet kwalijk. Zij heeft geen weet en dus geen keuze, maar dat schuif ik weg. Met verontrustend veel gemak.´
Met een dubbel gevoel begonnen aan het boek want dit waargebeurde verhaal is zo openhartig geschreven dat ik mij toch een beetje een voyeur voelde. Maar Christine wílde dit verhaal zelf delen, het volle licht zetten op de liefde tussen haar en Wieger. Deze liefde verdient het toch ook om gezien en erkend te worden?
Het verhaal is vlot geschreven met terugblikken naar de jeugd van Christine, het begin van haar relatie met Wieger en naar nu hij er niet meer is, het rouwproces. Van rouwen in de schaduw naar het doorbreken van stilte en ruimte innemen. ‘De ruimte naast hem.’

Dit verhaal over de liefde van Christine en Wieger liet mij mijn eigen oordelen en vooroordelen tegen het licht houden. En na het lezen bleef het verhaal lang bij mij want wat zou ik doen als ik mij in de positie van één van de drie hoofdpersonen zou bevinden?

Dank aan de CLub van Echte Lezers en Atlas Contact voor het recensie exemplaar.

[Ina Overeem]

Heb het voor de helft gelezen , dit is zo niet een boek voor mij

[Sibrenne Wagenaar]

Wel mooi geschreven. Over een ‘geheime’ relatie en wat het met je doet als je vriend dan overlijdt. Hoofdstukken gaan afwisselend over de tijd dat ze elkaar zagen en over de tijd na het overlijden. Hoe rouw je na het overlijden? Niet veel mensen weten het… autobiografisch.

[Hermieke]

Heel mooi en pakkend geschreven, eerlijk en biedt inzicht in deze vorm van relatie.

[Pien]

In 1 adem uitgeluisterd, kon werkelijk niet meer stoppen. Prachtig verwoord.

[Marlies]

Kromme tenen en ongemak hadden tijdens het lezen de overhand. Maar nuance en eerlijkheid ontbreken niet. Eerlijk en ook kwetsbaar verhaal.

[Lotte - boekenmiep]

Een prachtig boek van buiten én van binnen; deze mag zeker worden beoordeeld op de mooie omslag!

Het boek gaat over Christine zelf en beschrijft de relatie die ze had met een oudere, getrouwde acteur en de tijd zoals ze die beleefd heeft na zijn dood. Ze kiest bewust voor een leven in de schaduw als minnares en heeft ook niet de intentie om hem en zijn vrouw uit elkaar te krijgen. Als hij komt te overlijden, is Christine natuurlijk niet de ‘echte’ weduwe, maar toch is er de rouw. Met dit boek besluit ze uit de schaduw te stappen.

Het is een prachtig geschreven memoir. Ik lees niet vaak non-fictie, maar door de schrijfstijl van Christine voelde het absoluut niet als non-fictie. Het is meeslepend geschreven en raakte me op momenten diep.

Het boek geeft een heel mooi inzicht in hoe een schaduwweduwe de rouw van een geliefde ervaart. Hoe lastig het is om dan ware liefde te hebben gekend zonder dat iemand, in ieder geval in zijn omgeving, dit wist. En hoe het er dan aan toe gaat als deze geliefde dan komt te overlijden.

Het is aangrijpend te lezen hoe ze haar rouw niet kan uiten zoals een echte weduwe dat zou kunnen. Hoeveel verdriet ze ervaart in stilte. Het is natuurlijk een ‘verboden’ liefde, en daar kan je moreel gezien iets van vinden, maar ik vond het juist mooi om zo’n liefdesverhaal te lezen vanuit dit perspectief.

Het was verfrissend, meeslepend, rauw en prachtig tegelijkertijd. Knap hoe Christine dit heeft kunnen neerzetten. Een echte aanrader zou ik zeggen!

Dank je wel @declubvanechtelezers en @atlascontact voor dit recensie-exemplaar!

[Marja Van]

Een niet slecht geschreven boek met een gestolen titel over de ‘geheime’ relatie tussen twee mensen met narcistische trekjes en bindingsangst.
Het is niet zo dat ik per definitie een oordeel heb over buitenechtelijke verhoudingen maar in dit geval staat de berekenende manier waarop zij zich de relatie toeëigent me tegen. Het verhaal is het mooist op de momenten waarop de band tussen vader en zoon beschreven wordt. Ook is het verdriet van de schrijfster duidelijk echt en het voelt alsof zij daar recht op heeft. Maar of het helemaal kies is dat op te eisen met een boek terwijl de ‘echte’ weduwe nog leeft is de vraag.

[Kees van Duyn]

Op 20 april 1994 ziet Christine Visser haar droomman voor het eerst. In een documentaire op televisie. Hij lijkt onbereikbaar, maar omdat ze een stageplek zoekt, neemt ze, nadat haar broer haar dit voorstelt, contact op met een regisseur van de theatergroep van deze man. Ze kan er aan de slag en leert hem daardoor persoonlijk kennen en in feite kon het bijna niet uitblijven: ze wordt verliefd op hem. En hij uiteindelijk ook op haar. Dit is een probleem, want hij is getrouwd en wil niet bij zijn vrouw weg. Op 17 maart overlijdt hij als gevolg van ziekte en blijft Christine alleen achter. Ze is echter niet zijn weduwe.

In het boek Schaduwweduwe (2025) vertelt ze over haar liefde voor hem – in het boek wordt hij Wieger genoemd, maar dat was niet zijn echte naam – en hoe ze al die jaren hebben doorgebracht, terwijl hij eveneens een vrouw had waarvan hij hield. Uit het verhaal dat de auteur vertelt, blijkt overduidelijk en onomwonden dat ze een enorme en diepe liefde voor hem voelde en in feite nog steeds voelt, ondanks dat hij al een aantal jaren geleden overleden is. Zo nu en dan is het iets te veel van het goede, want je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat dit op een gegeven moment een obsessie voor haar geworden is. Natuurlijk mag je voor het gevoel van verliefdheid en liefde uitkomen, daar is immers helemaal niets mis mee, maar soms was het gewoonweg net een beetje té…

Een groot deel van de memoir verloopt chronologisch, maar regelmatig keert Visser terug naar het verleden, bijvoorbeeld naar het moment waarop ze ‘haar’ Wieger voor het eerst ontmoet, haar jeugd en de activiteiten die ze met haar man – zo noemt ze hem met regelmaat – heeft ondernomen. Hierdoor krijgt de lezer een goed beeld van hun relatie en in bepaald opzicht ook het nodige over het leven van de auteur zelf. Hierover is ze op zich erg open en wekt ze de indruk dat ze weinig te verbergen heeft. Zo vertelt ze bijvoorbeeld dat ze in het verleden met een angststoornis te maken heeft gehad en die langzaam maar zeker heeft overwonnen. Het echte onderwerp van het boek is toch de adoratie die ze voor haar geheime minnaar heeft, en die steekt ze niet onder stoelen of banken. Daarnaast wil ze dit thema, waar nog steeds een taboe op rust, onder de aandacht brengen. Daar is ze zonder meer in geslaagd.

Op het boek, en dus het verhaal van Visser, is ook wel een en ander aan te merken. In de eerste plaats is het relaas behoorlijk ego-gericht – niet zo heel gek voor een onthulling als deze – maar omdat de auteur zich zo nu en dan afvraagt wat haar omgang met ‘Wieger’ voor zijn vrouw betekent en hoe dat voor haar moet voelen, wordt er op die vraag erg weinig ingegaan. Verder geeft ze geen enkele verklaring waarom niet de werkelijke namen van meest belangwekkende personen genoemd worden. Het zal ongetwijfeld een privacy-kwestie zijn, maar voor wie wil, is het echt niet lastig om te achterhalen wat de echte naam van haar minnaar was.

Schaduwweduwe – de titel is goed gekozen – leest erg vlot en heeft een eigentijdse schrijfstijl. Desondanks zal niet iedereen zich kunnen inleven in de liefdesverhouding waarin Christine en Wieger zich hebben gestort. Daarvoor is alles net iets te steriel en te weinig inlevend en invoelend, hoewel wel gezegd moet worden dat je het meest te doen hebt met Roos, de vrouw van Wieger. Zij is in zekere mate wel een beetje het kind van de rekening. Het is zonder meer bewonderenswaardig dat Visser een debuut met dit thema heeft geschreven, maar het stijgt evenwel niet boven de middelmaat uit.

[Swen Zuiderwijk]

'Schaduwweduwe' van Christine Visser opent met het moment dat Christien bij haar koor voor het eerst aandacht vraagt voor haar eigen rouw om Wieger, haar geliefde, de vader van haar zoon. Ze heeft er lang mee gewacht: Wieger was niet met haar getrouwd en in alles voelt ze dat ze slechts de ruimte kan pakken die zijn andere weduwe, zijn vrouw, voor haar overlaat.

Christien zingt de tweede stem en die comfortabele plek is een voorbode van het liefdesverhaal dat ze ons daarna vertelt: ze wordt verliefd op een getrouwde man die er min of meer om bekend staat relaties naast zijn huwelijk te hebben. Sterker nog: ze zoekt de man min of meer zélf op, bouwt een vriendschappelijke relatie op, wéét dat hij getrouwd is, en komt er vervolgens voor uit dat ze verliefd is. Tekenend voor de manier waarop de relatie zich verder ontwikkeld, is dat Wieger vanaf dat moment in de leidende rol komt. Er blijft contact, maar het wordt pas een relatie als Wieger toenadering zoekt. En op dat moment rommelt ze eigenlijk met een ander, en Wieger weet dat. Wieger, die later ook zomaar kan besluiten dat het over moet zijn, ook al is Christien zwanger van hem. Wieger, die weer terug kan komen en dan zijn zoon naadloos inpast in zijn al bestaande leven.

En sterker nog: als Wieger ziek wordt, wordt ook Christien onderdeel van zijn 'reguliere' leven. Wieger gaat met zijn twee vrouwen naar de arts. En dat is maar goed ook, want er moet iemand zijn die het hoofd koel houdt. Christien kan dat, ze cijfert zich als het ware ook voor hem weg in zijn andere leven.

Schaduwweduwe is een verhaal over rouw. Wie mag wanneer en waarom over een ander rouwen? Hoe bescherm je je kind dat zijn vader verloren heeft, maar een moeder heeft die aan de zijlijn moet staan? Dat, samen met het tweede-stem-verhaal van Christien, is voor mij het meest aangrijpende gedeelte van het boek.
Het liefste gedeelte van het boek zijn de verhalen rond de opvoeding van Jonas, die niet beter weet dat hij een vader op afroepbasis heeft. Dat maakt de contacten tussen vader en zoon steeds intens, maar het opvoeden voor Christien ook ingewikkeld. Jonas' vader vindt ook van alles, maar is er niet altijd bij.

Maar wat het boek nog intenser maakt, is de introspectie van Christine, soms ook ingeven door reacties van anderen. Zoals die moeder die haar als verrader van de sisterhood ziet doordat ze een relatie had met een getrouwde vrouw. Maar ook theorieën over haar eigen jeugd, trauma om een vader die haar verliet, komen langs. Je zou bijna vergeten dat liefde altijd van twee kanten moet komen...

Of 'Schaduwweduwe'. een ongewoon liefdesverhaal is, valt te betwijfelen. Het is niet ongewoon dat iemand naast een bestaande relatie een nieuwe relatie opbouwt, dus in zoverre is er niets ongewoons aan. Wat het ongewoon maakt, is dat Visser zonder een blad voor de mond vertelt wat haar, Wieger en Jonas is overkomen. In een helder verhaal, zonder al te veel opsmuk, goed leesbaar. Alsof haar liefdesverhaal de normaalste zaak van de wereld is. En wie zijn wij om daar anders over te denken?

[Mady Maeriën]

Bedankt aan Atlas Contact uitgeverij voor dit recensie-exemplaar.

Een aantal jaren geleden had Christine Visser een langdurige relatie met een gehuwde acteur. Een geheime relatie waar zij haar bewuste rol als minnares doorleefd heeft. Haar minnaar Wieger overlijdt aan kanker en laat twee weduwen en kinderen na.
Met ‘Schaduwweduwe’ wil Christine Visser haar plaats als volwaardige weduwe innemen in de maatschappij. Net zoals een ‘echte’ weduwe, hebben de minnares-weduwen ook een grote liefde verloren en hebben ze ook verdriet, maar dat mag niet gezien worden. Door dit memoir te schrijven, stapt Christine Visser uit de schaduw. Het is haar debuut dat door steun en aanmoediging van haar naaste omgeving vorm heeft gekregen.

De cover is sprekend en geeft door een beeld de gehele inhoud weer: een deel zichtbaar, het andere niet.
De krachtige en gevatte proloog belooft veel goeds. Korte en langere zinnen afgewisseld, geen onnodige details. Het is een samenvatting over wat komen gaat. De sfeer is gezet. De vlotte, naturelle en consequente schrijfstijl zorgt ervoor dat je direct in het verhaal zit. Superlatieven zijn niet (of nauwelijks) gebruikt: het verhaal krijgt hierdoor een glans van eerlijkheid zonder overtuigingszucht of de hang naar ‘gelijk krijgen’.
Christine blikt ook terug naar haar jeugd en haar ouders, stelt diepgaande vragen en reflecteert op haar eigen situatie of persoonlijkheid. Dat is moedig. Ook voor moeilijkere thema’s deinst ze niet terug: rouw, schuld – onschuld, slachtoffer- daderschap, … . Ze durft ook de bekrompen maatschappij in vraag te stellen en dit op een bescheiden manier. Wat ook fijn is, is dat ze andere boeken vermeldt die haar geholpen hebben bij het hele rouwproces.
De opbouw van het boek is soms verwarrend en moeilijk. Er zijn drie tijden: tijdens de relatie met Wieger, na zijn dood en een terugblik naar het verleden van Christine (ouders, jeugd). Alles is in tegenwoordige tijd geschreven en maakt het verhaal daardoor krachtig en levendig. Maar het is ook moeilijker te volgen omdat je zelf moet switchen.
De personages die Christine in ‘Schaduwweduwe’ betrekt en een volwaardige plaats geeft, zijn overzichtelijk en goed uitgewerkt. Niet te veel details, maar als lezer kan ik me ze wel goed inbeelden.

Er is een zin die me bijgebleven is en die het boek samenvat:
P 89: ‘De dood velt geen oordeel, maar graast gaten in ieders gazon’.

Een eerlijk boek over hun relatie, hun liefde die ‘geheim’ moest blijven. Een memoir over hoe een minnares haar plaats deelt met een echtgenote in goede en slechte tijden.
Een heel mooi en doordacht einde.

[Petra Leest]

Tja. De schrijfstijl is prettig genoeg om dit boek snel en moeiteloos uit te lezen, al viel het me tegen het einde wel op dat Vissers redacteur er blijkbaar genoeg van had want toen slopen er wel veel stijl- en taalfouten in, als ook een opeenstapeling van want-constructies.
Ook het VOORTDURENDE heen en weer springen in 3 verschillende tijden vond ik niet fijn. Als dit verhaal chronologisch was opgetekend zou ik waarschijnlijk meer hebben meegeleefd met de hoofdpersoon. Nu krijg je daar niet echt kans voor, want het is telkens 'o, hij is weer dood' , 'o, ze kennen elkaar nog maar net' 'o, ze hebben wel al een verhouding maar we zijn 20 jaar terug in de tijd'. Ik vermoed dat er voor deze constructie is gekozen om het boek meer literair te maken, maar het maakt de leeservaring soms vervelend en het verhaal te fragmentarisch. Zonde.

Verder is het natuurlijk een niet heel erg interessant gegeven: een getrouwde man en zijn minnares, dat is 1 van de grootste clichés die we kennen. Deze personages zijn op geen enkele manier uniek en daardoor niet boeiend genoeg om er toch iets bijzonders van te maken.

Dat de hele affaire voor de schrijfster WEL bijzonder was, mag duidelijk zijn. Ik wens haar dan ook veel sterkte met haar rouwproces. Ook ben ik benieuwd of ze nu de smaak van het schrijven te pakken heeft en zich wellicht ook aan een fictieve roman durft te wagen.
Ik zou er wel benieuwd naar zijn.

Ook raad ik andere lezers aan het boek 'Dit is wat ik je zeg' te lezen, van Steffie Verstappen. In dat boek lees je de andere kant van 'dit' verhaal (met 'dit' bedoel ik: man bedriegt echtgenote met andere vrouw). Leuk idee voor bijvoorbeeld een leesclub, om op die manier de leesbeleving echt sluitend te maken.

[Schelley]

Christine Visser is geen fictieschrijver die zich achter personages verschuilt. In Schaduwweduwe vertelt ze haar eigen verhaal, rauw en ongefilterd. Bijna twintig jaar lang was ze de geheime geliefde van een bekende theatermaker, met wie ze een zoon kreeg. Na zijn overlijden bleef zij achter als ‘onzichtbare weduwe’ — een rol die in onze maatschappij amper bestaansrecht krijgt. Met dit boek stapt ze letterlijk uit de schaduw, en dat doet ze met lef.

Dit is geen liefdesverhaal zoals je ze gewend bent. Christine ontmoet Wieger tijdens haar theaterstage en valt voor hem - hij voor haar ook, maar hij is getrouwd en blijft dat. Wat volgt is een verborgen relatie die zich afspeelt in de marge van zijn officiële leven. Ze krijgen samen een kind, maar blijven geheim. Wanneer Wieger overlijdt aan kanker, blijft Christine achter met een rouw die ze niet publiekelijk mag tonen. Schaduwweduwe is haar poging om die liefde en dat verdriet alsnog een plek te geven. Het is confronterend, intiem en soms pijnlijk eerlijk.

Visser schrijft in korte, directe zinnen die je soms bijna doen struikelen en dat werkt. Haar stijl is staccato, zonder poespas, en dat past perfect bij de zwaarte van haar verhaal. Geen bloemrijke metaforen, maar zinnen die snijden. De personages zijn echt: Christine zelf, Wieger, hun zoon, en de ‘officiële’ familie. Omdat het autobiografisch is, voelt alles oprecht, maar soms ook een tikje eenzijdig. Je krijgt haar kant van het verhaal, en dat is krachtig, maar het roept ook vragen op over de andere betrokkenen. Die blijven grotendeels buiten beeld.

Schaduwweduwe is een gedurfde, persoonlijke inkijk in een liefde die nooit mocht bestaan en een rouw die eindelijk zichtbaar mag zijn.

[Iris002]

Een intrigerend, complex maar zeker ook dapper verhaal.
Christine Visser schrijft over haar relatie met ‘Wieger’ een verboden liefde, want Wieger is een getrouwd man.
Ze leren elkaar kennen tijdens haar theaterstage, zij wordt verliefd en hij uiteindelijk ook. Hij is getrouwd en maakt direct duidelijk zijn vrouw niet te willen verlaten. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een (verborgen) liefde.
Er wordt weloverwogen gekozen voor een kind en ze krijgen samen een zoon. Christine wil niet dat er wordt gelogen tegen haar zoon, dus er wordt eerlijk tegen de echtgenote verteld dat Wieger een kind heeft bij een andere vrouw. Hij zal een rol gaan spelen in de opvoeding, over hun liefde blijven zij zwijgen.
Dan wordt Wieger ziek, na enkele jaren ziek zijn sterft hij. Na een relatie van 20 jaar verliest Christine haar partner, maar is geen weduwe. Na zijn dood worstelt Christine met haar rol als ‘Schaduwweduwe’. Mag zij nu wel het zwijgen verbreken?

Je kan van alles vinden van het verhaal van Christine, maar dat laat ik buiten beschouwing van deze recensie. Christine heeft haar verhaal verteld. Een open, eerlijk en toegankelijk memoir.
Het boek laat zien dat het leven in een schaduw, ondanks de geluksmomenten in hun liefde, complex is in verdrietige momenten en in het nooit volledig kunnen delen van hun liefde.

In het boek is gekozen voor fictieve namen van alle personages, behalve dat van Christine zelf. Het voelt alsof je mee leest in haar dagboek, heel persoonlijk. Ik heb mij meerdere keren afgevraagd of het niet beter was geweest om dit verhaal geheel als fictief te schrijven. Ik snap het gebruik van fictieve namen, maar er wordt veel precieze andere informatie prijs gegeven, waardoor privacy toch in het gedrang komt.

En wat een prachtige cover!

3,5⭐️

[Linda Vanbeuren]

In Schaduwweduwe verweeft Christine Vissers heden en verleden als draden in een web. Ze toont hoe liefde in al haar vormen kan bestaan.
De auteur toont hoe herinneringen nooit helemaal verdwijnen, maar als schaduwen naast ons blijven bestaan.
Wat me bijzonder raakte, is hoe de auteur verschillende vormen van liefde durft neer te zetten: niet alleen de klassieke, maatschappelijk aanvaarde liefde, maar ook de stille, onverwachte, of verboden variant. Liefde die even puur en intens is, maar die vaak onder een deken van oordeel of taboe wordt gelegd. De kracht van dit boek zit net in dat blootleggen: Vissers toont hoe diep menselijke verbondenheid gaat, zelfs wanneer de maatschappij liever wegkijkt.
Tijdens het lezen kwamen de woorden van ‘When I Feel This Way ‘ van Milo Meskens in mijn hoofd. Het beschrijft datzelfde verlangen naar nabijheid, de huidhonger en het stille gemis dat je overal voelt. Het is diezelfde emotie die dit boek zo intens maakt: een verhaal dat niet alleen gelezen, maar ook gevoeld moet worden.
Schaduwweduwe is een verhaal dat blijft nazinderen omdat het de vele gezichten van liefde omarmt, blootlegt hoe zwaar het oordeel van de samenleving kan wegen en je uitnodigt te reflecteren over wat wij als maatschappij aanvaarden of veroordelen. Een boek dat je bijblijft als een melodie die eindeloos door je hoofd speelt.

[Sandy]

Het voelt alsof ik er van een afstandje naar kijk. Ik kan me moeilijker over het onderwerp heenzetten dan ik had verwacht en in mijn achterhoofd blijft steeds echoën dat dit niet zou mogen en zo verkeerd voelt.
Toch lees en voel ik de liefde tussen deze twee mensen.

Met net geen 175 pagina’s is het een kort boek. Voor sommigen misschien te kort om zich helemaal te verdiepen in alle hoeken van hun relatie, maar voor mij was het genoeg. Het gaf me ruimte om zelf een beeld te vormen, mijn eigen invulling te geven en te voelen dat ik niet word gedwongen om alles zomaar te aanvaarden.

De schrijfstijl is intiem en voelt alsof je op de koffie gaat bij een vriendin of in iemands dagboek mag bladeren. De emoties die normaal achter gesloten deuren blijven, worden zichtbaar door een kleine kier. Je ziet dat liefde voor iedereen anders is. Liefde kies je niet, ze overvalt je. Waar je wel voor kiest is om te blijven zorgen, om er energie in te steken en ervoor te vechten.

Het is niet gemakkelijk om je liefde in stilte te moeten beleven. Juist daarom ben ik blij dat Christine Visser haar verhaal eindelijk heeft verteld en het op deze manier met ons wil delen.

[Mascha Oostenbrug-Houwing]

Openhartig en toegankelijk vertelt Christine Visser over een liefde die weliswaar even groots als onoverkomelijk was maar, doordat haar grote liefde al getrouwd was, altijd in stilte heeft bestaan.

Als Christine tijdens haar theaterstage de acteur Wieger leert kennen, valt ze onherroepelijk voor hem – en hij uiteindelijk ook voor haar. Maar Wieger is getrouwd en blijft dat ook. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een diepe, waarachtige, maar verborgen liefde, waaruit hun zoon wordt geboren. Dan wordt Wieger ziek en sterft. Christine verliest haar partner, maar is niet zijn weduwe. Mag zij na zijn dood alsnog het zwijgen verbreken en uit de schaduw stappen? `

Openhartig en toegankelijk verhaalt Schaduwweduwe over een liefde die even groots als onoverkomelijk was, maar die in stilte heeft bestaan. Een waargebeurd verhaal over de worsteling tussen verscholen blijven en naar buiten treden en over het durven innemen van plek, maar bovenal: een diepontroerende ode aan een grootse liefde.

(source: Bol.com)

[Marij Frantzen]

Heel mooi pakkend verhaal over een buitenechtelijke relatie, hoe heftig dit kan zijn, voor de buitenwereld fout en afkeurenswaardig. Iedereen heeft daar wel een mening over en meestal negatief. Voor de betreffende persoon gaat het gewoon om een eerlijke, bijna obsessieve liefde die niet voor de buitenwereld zichtbaar mag zijn en daarom voor spanningen en verdriet zorgt. De schuldige partij wordt met de nek aangekeken. Hoe extra moeilijk wordt het dan later om in een rouwproces te raken en het niet mogen tonen aan de buitenwereld. Echt een heel ontroerend verhaal over een hartstochtelijke geheime liefde, waarschijnlijk niet navoelbaar voor degenen die dit nooit hebben meegemaakt en hun oordeel wellicht al klaar hebben.
Zo boeiend geschreven dat je het bijna niet weg kunt leggen. Ik heb het in een dag uitgelezen. Vier sterren, ik kan er geen vijf van maken omdat ik het geen literair werk vind maar een eerlijk vlot geschreven autobiografisch verhaal. Ik heb er wel moeite mee dat de vrouw van Wieger ook in beeld komt evenals de vriendin van de schrijfster en de zoon. Niet dat er negatief over geschreven wordt, het wordt aangehaald omdat het nu eenmaal in haar verhaal thuishoort. Ik zou me daar ongemakkelijk bij voelen.

[Catharina Hart]

Mag ze uit de schaduw stappen om haar verhaal te vertellen?
Dat is niet aan mij om over te oordelen. Nochtans denk ik dat er ieder verhaal waarde zit, dat ieder verhaal mag worden verteld.

Het heeft iets moedigs en eerlijks om het leven als minnares openlijk te bespreken. Daarbij is het interessant dat in het boek de ingewikkelde liefdesdriehoek laat zien zonder duidelijke held of schurk.
Het verhaal wordt openhartig en toegankelijk verteld. Ze stelt -in mijn ogen- terecht aan de kaak dat een minnares altijd wordt gedemoniseerd.

Wat ik jammer vind ... de man in kwestie komt nauwelijks als volledig personage naar voren.
De schrijfster lijkt vooral te willen bewerkstelligen dat wij alles begrijpen, wat soms wat drammerig voelt. Het boek is erg rechttoe, weinig symboliek of stilistische gelaagdheid.

[Karlijn (Karlijnsboekenbubbel)]

Ik hoorde het interview met Christine in de podcast van Libbele Leest. Ik was meteen geïntrigeerd. Wat een verhaal ook. Je man sterft, maar eigenlijk is hij je man niet. Want jij bent jarenlang zijn minnares geweest. Maar ja, minnares is misschien een heel negatief woord. Want jullie hadden wel een kind samen. Maar jij bent geen weduwe, want jij was zijn vrouw niet. Hoe ga je daar mee om? En mag je na het sterven van je partner dan wel naar buiten treden?
Daarover gaat dit boek.
Heel interessant om eens de andere kant van het verhaal te horen. Christine vertelt het heel mooi. Iedereen heeft hier waarschijnlijk een mening over, maar elke situatie is anders en ik heb daar niet zo snel een mening over. Ik denk eerder ‘you do you’. Christine beschrijft de dualiteit van partner en minnares heel mooi. Het verhaal is super vlot geschreven. Je leeft mee, want ze verliest de liefde van haar leven en daarbij kreeg ik vaak een krop in mijn keel.
Blij dat ik dit boek ontdekte via de podcast van Libelle!

[Jacqueline]

Een mooi geschreven boek dat ik met toenemend ongemak heb gelezen. Het verhaal roept voor mij veel vragen op over liefde, eerlijkheid en loyaliteit en openbaarheid. Wat en hoe wil je na het overlijden van je grote liefde delen als deze liefde voor zijn meest dierbare geheim moest blijven omdat hij getrouwd was?
Zoals ik zei: bij mij toenemend ongemak en ik merkte dat mijn sympathie ging naar de vrouw van haar geliefde. Zij bleef waardig en menselijk, en wist haar en huis open te stellen voor de zoon van de minnares van haar man.
En vervolgens een dilemma bij het geven van sterren: het boek raakte me, maar ik voelde me ook betrokken bij een verhaal waar ik geen deelgenoot van wilde zijn.

[Jeane]

Als Christine tijdens haar theaterstage de acteur Wieger leert kennen, valt ze onherroepelijk voor hem – en hij uiteindelijk ook voor haar. Maar Wieger is getrouwd en blijft dat ook. Toch ontstaat er in de jaren die volgen een diepe, waarachtige, maar verborgen liefde, waaruit hun zoon wordt geboren. Dan wordt Wieger ziek en sterft. Christine verliest haar partner, maar is niet zijn weduwe. Mag zij na zijn dood alsnog het zwijgen verbreken en uit de schaduw stappen? `

Een mooie titel die eigenlijk ook onmiddellijk het verhaal samenvat. Dit verhaal is origineel, zeker vanuit welke invalshoek het geschreven werd. Maar het soort verhaal is echt niet voor mij, ik kan er niet echt interesse voor opbrengen.