Trzeba się spieszyć. Póki jeszcze żyją ci, którym trzeba zapłacić. Oko za oko. Śmierć za śmierć. Bogini sprawiedliwości Nemezis obdarzy was tym, na co zasłużyliście.
O Brunie i Herbercie przestępczy światek opolskiego Zaodrza mówił „bracia Janoschek”, jakby byli jednym. I rzeczywiście poszliby za sobą w ogień. Gdy Herbert ginie, Bruno poprzysięga zemstę – staje się ona jego obsesją w każdej z ról, które napisało dla niego życie: artysty cyrkowego rzucającego nożami w przedwojennym berlińskim cyrku, hitlerowskiego komandosa w czasie II wojny światowej z legendarnego oddziału Otta Skorzenego, PRL-owskiego więźnia, wreszcie uczestnika niebezpiecznej gry o przyszłość Śląska w nowej Europie.
Dlaczego Bruno musiał uciekać z domu? Jak doszło do tego, że uwielbiany brat związał się z jego narzeczoną? Jaką tajemnicę nosiła w sercu przez dziesiątki lat ich ukochana Greta? Czy w życiu Bruna Janoschka chodzi tylko o zemstę? A może stał się on narzędziem w rękach znacznie potężniejszych sił?
Zastanawiałam się, jaki pomysł będzie miał autor na kontynuację spektakularnej powieści Katharsis. Katharsis wydawała mi się opowieścią zamkniętą i przyznam, że na wieść o rozwinięciu, czułam ekscytację, ale i pewną obawę. Zupełnie niepotrzebnie, bo Nemezis to kawał niezłej przygody, sensacji i dreszczyku emocji. Autor po raz kolejny mnie zaskoczył serwując zupełnie nową brawurową opowieść i fantastycznie wykreowanych nowych bohaterów, których losy nieoczekiwanie łączą się z losami bohaterów z Katharsis. Łebskie zagranie👍.
O Braciach Janoschek mówiło całe Zaodrze. Bruno i Herbert, choć różni z wyglądu i charakteru, byli jak jedno i poszliby za sobą w ogień. Wie, to nawet półświatek z szemranej opolskiej dzielnicy za rzeką. Wszystko zaczyna się od cyrku i pewnego złodziejskiego incydentu, a potem lawina zdarzeń rusza. Jedno działanie pociąga za sobą kolejne, aż następuje tragiczny zwrot i od tego momentu pragnienie zemsty ɓędzie kompasem Bruna wyznaczającym jego drogę do celu. Bruno jest rzucony w wir przeznaczenia niczym tragiczny bohater greckiej tragedii. Jest postacią pełną sprzeczności, stoisz za nim murem, a jednocześnie potępiasz jego działania. Ta niejednoznaczność to coś, co uwielbiam w bohaterach kreowanych przez pana Macieja. Brunonowi wydaje się, że jego działania są właściwe, ale cokolwiek uczyni i tak będzie winny. Jest zuchwały, nie rozpoznaje tragizmu własnej sytuacji, nie widzi swojej winy. Czy konflikt bohatera może zakończyć się pomyślnie, czy jest szansa na oczyszczenie? Czy życiem Brunona rządzi fatum, czy jednak to on sam decyduje o swoim losie? Nemezis to grecka bogini ludzkiego losu, zemsty i sprawiedliwości, czy faktycznie dzieli według zasług i przewinień? A może to Bruno jest tytułową Nemezis, nie ubłagalnie karzącą sprawiedliwością? Odpowiedzi szukajcie sami.
Powieści Pana Siembiedy to gwarancja atrakcyjnych postaci i wątków historycznych wplecionych w losy bohaterów fikcyjnych. I tu tego nie zabrakło. W powieści przewija się, między innymi postać Otto Skorzeny, oficera niemieckich jednostek Waffen-SS. Skorzeny był dowódcą spektakularnych operacji komandosów. Autor przywołuje na kartach powieści m.in operację o kryptonimie "Eiche" mającą na celu odbicie włoskiego dyktatora Benito Mussoliniego. To niejedyny z historycznych smaków, które serwuje autor na kartach tej powieści.
Autor wspomina autentyczną postać Stefana Bibrowskiego, światowej sławy artysty cyrkowego, człowieka- lwa.Tu cyrk i umiejętności Bruna odgrywają znaczącą rolę.
Mam ogromny szacunek do wiedzy autora, a jeszcze większy do tego jak prawdę historyczną wplata w fascynującą powieść sensacyjno- awanturniczo- przygodową.
U Siembiedy w Nemezis ważne jest tło, ale zdaje się, że najważniejsi są ludzie, ich emocje, żądze, pragnienia, działania i sytuacje losowe, które sprawiają, że działają tak, a nie inaczej i zostawiają czytelnika w rozdarciu. Ich losy mają charakter uniwersalny, wpisują się w losy każdego człowieka, jak w greckiej tragedii. Uwielbiam tę wielowątkowość i nietuzinkową, lekko reporterską konstrukcję Katharsis i Nemezis. Konkret i filmowe migawki, które w wyobraźni czytelnika budują obrazy pełnej wielowymiarowej opowieści, a słowo "wow" ciśnie się na usta.
Kontynuacje są niebezpieczne i choć przyznam, że Katharsis wywarło na mnie większe wrażenie, to Nemezis również odcięła mnie od świata na dwa dni. Fakt, jest taki, że kiedy pojawia się nowa powieść Macieja Siembiedy, wszystkie inne lektury odkładam na bok. Kolejni nietuzinkowi bohaterzy, fantastyczne wątki obyczajowe i mocne wątki historyczne. To trzeba przeczytać. Powieść czyta się wyśmienicie.
NEMEZIS – BOGINI ZEMSTY, SPRAWIEDLIWOŚCI I PRZEZNACZENIA – OBDARZY WAS TYM, NA CO SAMI ZASŁUŻYLIŚCIE.
Czy zakochaliście się kiedyś w stylu autora, w tym, jak pisze, jakiem językiem się posługuje? Ja się zakochałam. W piórze Pana Macieja Siembiedy. Jakiś czas temu pisałam Wam, że powieść „Kołysanka” jest najlepszą książką autora, później przeczytałam „Katharsis”, i to ona zajęła miejsce „Kołysanki”. W tej chwili jestem po lekturze najnowszej powieści Pana Macieja i no cóż… mam kolejne pierwsze miejsce 🩷 „Nemezis”, bo o niej mowa, to powieść, która mnie oczarowała. Już wiele razy wspominałam Wam, że proza Macieja Siembiedy, to prawdziwa uczta literacka i będę powtarzała do znudzenia. Nie ma drugiego takiego pisarza, który potrafi stworzyć tak angażujące powieści będące połączeniem fikcji literackiej z prawdziwymi wydarzeniami. Tutaj oprócz fenomenalnie wykreowanych bohaterów i niezwykle intrygującej fabuły, dostajemy również sporą dawkę wiedzy historycznej. Historie, którymi raczy nas autor, są tak autentyczne, że kartkując kolejne strony, czytelnik ma ochotę wejść w skórę jednego z bohaterów i uczestniczyć w wydarzeniach spisanych na kartach powieści. „Nemezis” to nie tylko ciekawie skonstruowana fabuła, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, trzymając go w napięciu do samego końca, to również historia, która wywołuje w nas mnóstwo emocji — od śmiechu po łzy lub na odwrót, bo u mnie tak właśnie było. Już sam początek historii wywołał we mnie ogromne wzruszenie. Maciej Siembieda posiada niesamowity talent pisarski, potrafi zaczarować czytelnika słowem pisanym, sprawić, że czytając jego powieści, wydarzenia rozgrywające się wokoło nie mają znaczenia. Tworzy historie ciekawe, idealnie, oddając w nich realia minionych lat. Swoje powieści pisze z pasją i oddaniem, widać to w każdym zdaniu, słowie, które przelewa na papier. Powieści autora napisane są pięknym wysublimowanym językiem, z niezwykłą delikatnością, dbałością o każdy szczegół, niekiedy i ze szczyptą humoru. Nie będę Wam streszczała fabuły, pisała o bohaterach, wydarzeniach, w jakich będą brali udział, to nie o to chodzi. Chciałabym tylko z całego serca zaprosić Was do świata braci Janoszek, byście wspólnie z nimi wzięli udział w trudnej i bardzo bolesnej wyprawie. Czapki z głów Panie Macieju. Z niecierpliwością będę wyczekiwała kolejnych powieści Pana autorstwa.
Powieści Macieja Siembiedy od lat budzą mój zachwyt, ale nazwać „Nemezis” powieścią, to jakby określić „Pana Tadeusza” mianem wierszyka. To wielowątkowe dzieło zakotwiczone w historii nie tylko Polski od czasów przedwojennych do początków lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku wzbudziło we mnie pełen wachlarz emocji. Jego rozmach i dopracowanie pod względem fabularnym, literackim i historycznym budzą podziw, a kunszt literacki Autora zniewala bardziej i bardziej z każdą kolejną stroną.
Jak sugeruje tytuł, akcja powieści zdeterminowana jest drążącą rządzą zemsty, która narasta przez dekady. To ona kierunkuje działania bohaterów i nie zawsze łatwe wybory. Daje też możliwość wywierania nacisku i manipulowania tym, którzy w imię swojej wizji są gotowi zrobić wszystko, przekroczyć wszelkie granice.
Budzący ogromną sympatię główny bohater Brunon Janoschek w żadnym wypadku nie jest kryształowy. Jego wybory i motywacje nacechowane bezwzględnością, uporem i własnym rozumieniem sprawiedliwości czynią go tak ludzkim i wiarygodnym. Jest w moim odczuciu symbolem determinacji, ale też w pewnym sensie ofiarą swojego pochodzenia, które nie definiuje go jednoznacznie.
Historia braci Janoschek i Grety, kobiety, która weszła pomiędzy nich ukazuje głębię miłości nie tyle pomiędzy mężczyzną i kobietą, ile przede wszystkim braterskiej. A niezrozumiały wybór Grety, który rozpętał burzę emocji i pchnął kostki domina w niespodziewanym kierunku dopiero po wielu latach zyskuje uzasadnienie.
Koleje życia Brunona rzucają nas wraz z nim ze scen cyrkowych, poprzez brawurowe akcje w oddziale SS, pobyt w Kairze i brzemienny w skutki powrót do kraju pozostającym pod polityczną dominacją ZSRR. I czytałam o nich w emocjach, z zaangażowaniem i przemyśleniami, które samoistnie się nasuwają. O przewrotnym losie, który odziera ze złudzeń, ujawnia jak bardzo błądzimy przekonani o słuszności swoich działań, nie dając drugich szans. Długo wypatrywałam połączenia „Nemezis” z wcześniejszą powieścią „Katharsis” i pojawiło się na horyzoncie, najpierw nieśmiało nazwiskiem Greka Jana Tosidowskiego, by przerodzić się w spójne i kompletne zakończenie obu historii.
Podobnie jak rzucane przez Brunona noże nigdy nie chybiały celu, tak i historie, z których utkana jest to dzieło literackie trafiały prosto w moje oczekiwania, emocje i serce zostawiając na nim trwały ślad. Zachęcam Was gorąco do poznania pióra Autora, a ja odkładam „Nemezis” na półkę najlepszych książek tego roku.
Pierwsze było "katharsis" - oczyszczenie. Później przyszedł czas zemstę - Nemezis. W mitologi greckiej bogini zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia, wokół której kręci się cała fabuła kolejnej odsłony tej serii. Tak samo jak w "Katharsis" i tym razem znajdziemy tutaj sporą dawkę historii z której autor przywołuje wiele autentycznych wydarzeń, miejsc i postaci. Różnica jest taka, że w "Nemezis" wszystko kręci się wokół zemsty, która będąc głównym motorem działania i motywem dokonywanych wyborów bywa niestety kiepskim doradcą i jak to kiedyś powiedział Konfucjusz : "Zanim wyruszysz na zemstę, wykop dwa groby". Wbrew pozorom zemsta nie przynosi słodyczy ukojenia, nie leczy zranień, wręcz przeciwnie - zostawia ruiny i zgliszcza, doszczętnie pochłaniając tych, którzy jej ulegają...
Nie wiem czy to już koniec historii, czy autor będzie kontynuował serię ale jedno muszę mu przyznać - szacunek za rewelacyjną umiejętność wplatania prawdy historycznej w fascynującą powieść sensacyjno - przygodową. Prolog na końcu książki to istna wisieńka na torcie...
Mimo, że ta część jest minimalnie słabsza niż jej poprzedniczka, nie da się dawkować jej na części - ją się pochłania jednym ciągiem...
Powieści sensacyjne, gatunkowe w swojej istocie, wielowątkowe i widowiskowe, tak sprawnie napisane, tak fascynujące w detalach, że trudno oderwać od nich wzrok – „Katharsis” i „Nemezis” Macieja Siembiedy. Książki można czytać niezależnie od siebie, łączą je wątki i niektóre postaci.
Nic dziwnego więc, że w powieściach Macieja Siembiedy z zachwytem i ogniem w oczach zanurzają się rzesze czytelników. To powieści sensacyjne, gatunkowe w swojej istocie, wielowątkowe i widowiskowe, tak sprawnie napisane, tak fascynujące w detalach, że trudno oderwać od nich wzrok. Akcja pędzi tu na łeb na szyję, stawki rosną ze strony na stronę, historia toczy się, nie patrzy na tych, którzy zostają w tyle. Bohaterów kochamy całym sercem lub nienawidzimy całymi sobą, nie ma oczywistych wyborów, a świat okazuje się być bardzo szary w swojej istocie. Zostajemy rozstrzygając istotę dobra i zła, oczarowani i rozdygotani emocjonalnie. Nagle świadomi niewidzialnych związków i tych tajemniczych połączeń pomiędzy nami a resztą świata. Nigdy bowiem nie wiadomo, gdzie poniesie nas przeznaczenie.
Wyborna lektura, w której historia przeplata się z fikcją, a zemsta z akcją, wprowadzając czytelnika w stan totalnego oszołomienia kunsztem prowadzenia wątków. Polecam i od razu rzucam się w wir odsłuchu ostatniego tomu greckiej serii, czyli „Kairosa”.
Maciej Siembieda jest autorem po którego książki sięgam w ciemno. Darzę go bezgranicznym zaufaniem i wiem, że wszystko, co wyjdzie spod jego pióra będzie rewelacyjną powieścią.
I właśnie dziś chciałabym Was zaprosić do tego byście stanęli oko w oko z Nemezis, boginią zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia. Jesteście na to gotowi?
Bruno i Herbert, bracia Janoschek z opolskiego Zaodrza. Jedność w dwóch ciałach, pójdą są sobą w ogień. Gdy starszy z braci zginął, Bruno przysiągł zemstę, która stała się jego wierną towarzyszką. Jest z nim, gdy wciela się z cyrkowego artystę, gdy w czasie II wojny światowej pełni służbę jako komandos w oddziale Otta Skorzenego. Zemsta nie opuszcza Bruna, gdy staje się więźniem PRL-u ani gdy wplątuje się w niebezpieczną grę o przyszłość Śląska i Europy. Losy Bruna splotą się z rodziną Tosidowskich, Greków, których mogliśmy poznać w "Katharsis".
"Nemezis" to brawurowa opowieść, gdzie zaciera się granica między fikcją a historią, gdzie prawdziwi bohaterowie przeplatają się z tymi, którzy powstali w wyobraźni Autora. To rollercoaster emocji i wydarzeń. Maciej Siembieda w mistrzowski sposób prowadzi czytelnika przez meandry historii, którą tworzą jego bohaterowie, ci prawdziwi i ci fikcyjni. A przy tym snuje opowieść o zemście, która może zaślepić człowieka.
Tak, jak w przypadku innych książek Autora, w "Nemezis" czuć ogromy szacunek dla historii. Maciej Siembieda pisze w taki sposób, że zachęca czytelnika do sięgnięcie do źródeł. I nawet jeżeli czujecie, że historia nie jest Waszą mocną stroną, to gwarantuję Wam, że po przeczytaniu "Nemezis" złapiecie choć małego bakcyla.
I nie myślałam, że to będzie możliwe, ale Pan Maciej znowu przebił ustawioną przez siebie poprzeczkę. Chapeau bas!
Szykujcie się, że nie dam Wam szybko zapomnieć o "Nemezis". To fenomenalna powieść, pełna tajemnic, potężnych ludzi, tajnych planów i zemsty. Angażuje od pierwszej strony i nie odpuszcza aż do ostatniego zdania. A posłowie rozbudza ciekawość na nowo, tak że ma się ochotę zacząć książkę od początku. Przynajmniej ja tak miałam. Nie pozostaje mi nic innego, jak z całego serca polecić Wam "Nemezis" i wystawić jej najwyższą z możliwych ocen.
Od dawna zamierzałam zapoznać się z twórczością Macieja Siembiedy, ale nigdy nie starczyło mi czasu. Swoją przygodę postanowiłam zacząć od "Nemezis". Niestety na niej przygoda się zakończy. Długo zajęło mi czytanie, a jeszcze dłużej napisanie paru słów. Dylemat dotyczący oceny nie został rozwiany, więc nie daję punktacji.
Powieść mi się nie podobała. Głównie chodzi o emocje, jakie wywoływała, a właściwie ich brak.
"Nemezis" to zbeletryzowana powieść historyczno - obyczajowa. Próżno tu szukać dreszczyku, jaki niesie thriller, do którego została zakwalifikowana. Akcja powieści zaczyna się przed wybuchem II Wojny Światowej, a kończy w latach 90. Głównym bohaterem jest Bruno Janoschek, nazista, członek SS. Jest to postać (najprawdopodobniej) fikcyjna, natomiast sporo osób z jego otoczenia żyło naprawdę.
Pierwszym powodem, przez który powieść nie przypadła mi do gustu, było neutralne przedstawienie zbrodniarzy wojennych. Gdy czytam o nazistach, chcę rzucać inwektywami do kolejnych stron powieści, odczuwać wściekłość, obrzydzenie, rozczarowanie. Rozczarowanie odczuwałam, ale ze względu na liczne pochwały Adolfa Hitlera, jego zaufanego komandosa Otto Skorzenego i zachwytów nad innymi prawdziwymi i fikcyjnymi nazistami. Ich wartości społeczne nie są czymś, czym chcę się zachwycać.
Drugim powodem mojego nieprzychylnego odbioru książki były rozwlekłe sceny z opisami wykonywanych czynności, dialogami, które nie wnosiły nic do całej historii, prócz nudy. Powieść ma prawie 450 stron, a treści może na 100.
Kolejnym powodem, który może powinnam wymienić jako pierwszy, jest to, że nie przepadam za powieściami obyczajowymi osadzonymi w czasach wojny, a tak właśnie plasuję tę książkę. Gdybym miała ocenić subiektywne odczucia i reakcje, które wzbudziła "Nemezis" dałabym 3/10. Jednak wówczas skrzywdziłabym autora, który ma bardzo dobry styl i po prostu umie pisać.
Fanom gatunku powieść przypadnie do gustu. Mnie odczucia po niej, a właściwie ich brak, kolidowały z wewnętrznymi wartościami.
Kolejna świetna i wciągająca książka spod pióra Pana Macieja. Opowieść o miłości, zdradzie, kłamstwach i zemście, a to wszystko w idealnym balansie pomiędzy fikcją literacką a wydarzeniami historycznymi. Stanowczo, zdecydowanie polecam.
Kiedy zaraz po pierwszej części bierzesz się za drugą, bo tak Cię zainteresowały losy bohaterów, a bohaterowie z pierwszej pojawiają się dopiero w połowie xd
Oraz - hur dur, Grecy zabili mi brata, muszę tam jechać się zemścić. Po czym okazuje się, że w Opolu też mieszka Grek, więc bohater stwierdza - OK, BEDZIE xd
This entire review has been hidden because of spoilers.
Nie jestem pewna czy robię dobrze dając Nemezis na półkę z kryminałami, bo bardziej wpasowuje się w historical-fiction. Fantastycznie przedstawione historyczne miejsca, wydarzenia i osoby. Nie spodziewałam się, że książka historyczna trafi do mnie tak bardzo, a sama akcja będzie leciała tak szybko. Jak na pierwszą moją styczność z autorem, jestem zachwycona
Nemezis, uosobienie gniewu bogów, mszcząca popełnione zbrodnie, ścigająca przestępców, zdrajców. Ta personifikacja Doli i ludzkiego losu wymierzała ludziom sprawiedliwość. Dla pysznych, zadufanych, pewnych siebie była kara, ale uczciwi i prawi zostawali obdarowywani szczęściem, dobrobytem i bogactwem. Dziś Nemezis wkroczyła na karty powieści Macieja Siembiedy.
Miłość... Zemsta... Nienawiść...
Po raz kolejny siadam do napisania kilku słów o książce Autora i trafiam na mur. Dociera do mnie świadomość, że w żaden sposób nie jestem w stanie ubrać moich emocji w słowa i przelać na papier. Wszelki próby to tylko liźnięcie tematu. Każde słowo, każde określenie wydaje się płytkim banałem w porównaniu z tym co towarzyszyło mi w czasie lektury... Jednak choć kilka słów Wam przekażę.
Tym razem zostałam zabrana w podróż po świecie i mijających latach razem z braćmi Janoschek, którzy są ze sobą złączeni jak dwie połówki jabłka. Kiedy jeden z nich ginie, drugi pragnie zemsty. To ona przejmuje kontrolę nad jego losem i decyduje o dalszym życiu. Czyż jest coś silniejszego niż miłość i nienawiść? Zwłaszcza jeśli ta druga staje się obsesją, a ona powoduje rosnący z roku na rok apetyt na pomszczenie brata. Autor pokusił się nie tylko o pokazanie tego jak potężna potrafi być nienawiść, dał nam prawdziwy spektakl sztuki manipulacji. Kto faktycznie rozdaje karty? A może gdzieś kryje się joker?
Byłam jak harfa na której Autor grał swój utwór. Skutecznie dotykał strun, które zamieniały się w emocje. Momentami było spokojnie i lekko, by za chwilę główne tony przejął wodospad rozpaczy, strachu, bólu. Nie myślcie, że cały czas otaczają Was tu dźwięki, czasami zapada cisza, która potrafi być bardziej wymowna niż werble, tak wiele dzieje się w ciszy...
Autor napisał tę powieść z powodu pytań czytelników i ja im Wszystkim za te pytania, naciski dziękuję. Ponownie spędziłam czas na przestrzeni kilku dziesięcioleci i ponownie mój zachwyt nie ma końca. Zarówno #katharsis jak i #nemezis to powieści z najwyższej półki. Uwodzą nie tylko historią, ale również językiem. Ta dbałość o formę przekazu mi osobiście sprawia ogromną przyjemność, ale przede wszystkim dowodzi ogromnego szacunku Autora dla czytelników i za to wielki ukłon.
Z pozoru prosta historia o braterskiej miłości została przez Pana Macieja przedstawiona w sposób, który zapiera dech w piersiach. Takich książek chcę, dzięki takim powieściom wciąż czuję, że literatura ma ogromną siłę przekazu. Nawet jeśli nie jest to literatura piękna to jest to piękna literatura. Ta powieść jest dowodem, że idealny balans między gatunkami istnieje, a po lekturze towarzyszy myśl... nigdy jej nie zapomnę. Losy Bruna i Herberta w jakiś sposób splotły się przez moment z moim i stały się częścią mnie.
Po raz kolejny mogę powiedzieć, że Pan Maciej to niekoronowany mistrz łączenia faktów z fikcją, potrafiący z historii czerpać garściami i w subtelny sposób uzupełniać to swoją wyobraźnią. Efekty działań dostajemy do ręki i przepadamy zagłębieni w lekturę. Jeśli miałabym wybrać kilka książek, które będą mi towarzyszyć na bezludnej wyspie i które będę czytać po raz kolejny i kolejny... to zdecydowanie zabrałabym #katharsis i #nemezis. Te powieści wywarły na mnie ogromne wrażenie i chcę w ten świat jeszcze wrócić.
RECENZJA PRZEDPREMIEROWA "Nemezis" Maciej Siembieda, Wydawnictwo Agora, PREMIERA 26 KWIECIEŃ 2023
Nemezis- bogini zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia. Nazywana kobietą bez winy i wstydu.
Każda książka Macieja Siembiedy to gwarancja dobrej prozy. Za każdym razem autor czytelnika urzeka i tym samym zawłaszcza. Tym razem też. "Nemezis" nie da się dawkować. Choć chciałoby się delektować, bo błyskotliwość autora zachwyca, książkę się pochłania. Nie można jej odłożyć choć na chwilę bo w miarę czytania fabuła coraz bardziej intryguje. Ciekawość bierze górę. Zniewala. W powieści Macieja Siembiedy "Nemezis" fikcja literacka miesza się z faktami historycznymi. To zdecydowanie czyni fabułę bardziej wartościową. Do tego historia napisana z rozmachem. Akcja toczy się na przestrzeni lat 1936 - 1991. W Opolu, Chrząszczycach, w Berlinie, Rzymie, Stuttgarcie, Madrycie, Kairze. Na Dolnym Śląsku, w Świętoszowie, Starachowicach, w Lądku- Zdrój. We Wrocławiu, Gdyni, Sopocie, Gdańsku. Bruno Janoschek to artysta cyrkowy fenomenalnie rzucający nożami. W czasie drugiej wojny światowej hitlerowski komandos z legendarnego oddziału Otta Skorzenego. W PRL-u więzień. Wreszcie uczestnik niebezpiecznej gry o przyszłość Śląska w nowej Europie.
"Ten człowiek odnajdował obrazy z przeszłości. Przypominał je sobie jak utrwalone na starym filmie, klatka po klatce, a potem porównywał z tym, co miał przed oczami. Chwilami twarz mu się rozpogadzała, to znów smutniała na widok ruin i okaleczeń, jakie Zaodrze wyniosło z wojny."
Bruno Janoschek to główny bohater z opolskiego Zaodrza. Z Herbertem, bratem tworzył jedność. Mimo, że ten był od niego starszy o dwa lata. Gdy Herbert zginął, Bruno poprzysiągł zemstę za jego śmierć. To nic, że ten go wcześniej boleśnie zdradził. Więzy krwi dla młodszego z braci były najważniejsze. "Nemezis" to powieść o zemście, która staje się obsesją. O przypadku, który kieruje życiem. Ale także o miłości, jedynej, która mogła się spełnić gdyby nie więzy tajemnicy, której nie można było ujawnić. Pisząc "Nemezis" Maciej Siembieda wykazał się ogromną wiedzą, talentem, piórem, weną.
"Na stołach parowały krupnioki, kiełbaski i zasmażana kiszona kapusta z kminkiem. Do tego kołocze z serem lub makiem oraz piwo. Ocean piwa, roznoszonego w litrowych kuflach z grubego szkła przez wydekoltowane kelnerki zaprawione w Oktoberfestach. Każda z nich zabierała kiść kufli naraz, osiągając podczas wieczoru lepsze wyniki w rwaniu i podrzucie niż członkowie kadry olimpijskiej RFN w podnoszeniu ciężarów."
Autor wykonał tytaniczną pracę i stworzył ekscytującą historię. Chapeau bas Maciej Siembieda. "Nemezis" GORĄCO POLECAM!
"– Pół litra wódki nie robi na mnie żadnego wrażenia. Przed akcją wypijam pół kieliszka oliwy i dwa-trzy litry wody. – Gdzie się tego nauczyłaś? – W Moskwie. Spędziłam tam jakiś czas. A, i jeszcze coś. – Turwid rozkręciła się w udzielaniu pijackich rad. – Nie wolno mieszać alkoholi, a jeśli już mieszasz, to pamiętaj: nigdy nie spożywaj słabszych trunków po mocniejszych. Odwrotnie, owszem."
Pamiętam jak ogromne wrażenie wywarło na mnie fenomenalne "Katharsis"! A czy "Nemezis" również mnie zachwyciło? Taak! Z miejsca przepadłam!
Pan Siembieda jest człowiekiem o potężnej, wręcz onieśmielającej erudycji. I ta jego wiedza wybrzmiewa w jego powieściach. Potrafi idealnie odwzorować czasy wojenne przeplatając je z czasami współczesnymi. Uwielbiam to, że zmusza mnie do weryfikacji na ile jest zgodna z prawdziwą historią.
To wielowątkowa powieść, rozgrywająca się na wielu płaszczyznach, nie tylko w czasach przedwojennych, ale sięga i początków lat 90. XX wieku. To z jakim rozmachem jest napisana ta książka wzbudza podziw. Wciąga już na samym wstępie pełnym akcji. Opisy przedwojennego miasta Opola, które znam wprawiły mnie w zachwyt. Oczami wyobraźni czułam klimat tamtych czasów.
Bracia Janoschek, jak ich nazywano na Zaodrzu, Bruno i Herbert byli sobie bliscy. Jeden za drugiego dałby się pociąć. Jednak, gdy Herbert ginie, Bruno na kolejne dziesięciolecia zostaje ogarnięty żądzą zemsty. Ta myśl o zemście, tkwi mu z tyłu głowy, w każdej sytuacji, którą przyniósł mu los. Tylko, czy w jego życiu to silne pragnienie zemsty jest słuszne? Czy zemsta jest w stanie zadośćuczynić sprawiedliwości? A może tak naprawdę nie ma sprawiedliwości?
Tutaj każdy bohater ma swoją rolę do odegrania, każdy jest ważny. Pan Maciej z właściwą sobie gracją snuje historie ludzi, których życie naznaczyło. Koleje losu bywają przewrotne, pełne wzlotów i upadków. Samo życie potrafi pisać nieprawdopodobne scenariusze, składa się z wielu odcieni. Pogmatwane relacje międzyludzkie, niepewność dnia, dobre i złe uczynki przeplatają się ze sobą, a jakże łatwo stać się marionetką w rękach innych.
Ta książka zgrabnie krok po kroku łączy Bruna z rodziną Greków Tosidowskich, znanych nam z "Katharsis". WOW! To jest niesamowite jak te dwie pozornie różne historie, a jednak niczym roztrzaskana mozaika łączą bohaterów niewidzialnym spoiwem. Te dwie książki tworzą genialną całość.
Tutaj każda strona trzyma w napięciu, zaskakujące zwroty akcji wzbudzają ogrom emocji. Intryga jest nieprzewidywalna. Zamglona prawda czeka na ujawnienie i nie zawsze przynosi ukojenie.
Obcowanie z tego typu literaturą, sprawia że jeszcze mocniej chcę wracać do powieści autorstwa Macieja. Kreacje, narracja oraz porządny research historyczny to udane elementy, które pochłaniają mnie bez reszty.
Mam nadzieję, że to nie koniec, liczę na kolejną część! Znakomita rzecz! Gorąco polecam!