Για τον Μαρξ ο μόχθος των ζώων δεν αποτελεί εργασία, ενώ και για άλλους θεωρητικούς τα μη ανθρώπινα ζώα αποτελούν απλώς μορφές "έμβιας τεχνολογίας", κεφάλαιο ή εμπόρευμα, αλλά ποτέ υποκείμενα με εμπρόθετη δράση. Είναι όμως έτσι; Ο Jason Hribal αμφισβητεί μια σειρά από εδραιωμένες αντιλήψεις, υποστηρίζοντας ότι τα μη ανθρώπινα ζώα όχι μόνο αποτελεούν ένα υπερεκμεταλλευόμενο μέρος της εργατικής τάξης, αλλά είναι και ικανά για αντίσταση. Τα ζώα δε στερούνται φωνής, απλώς τα φιμώνουν με τη βία οι άνθρωποι. Το ολιγοσέλιδο αυτό βιβλίο είναι ένα κάλεσμα για απελευθέρωση των ζώων και ταξική αλληλεγγύη.
Jason Hribal is an independent historian, who teaches in the field of adult education. He is the contemporary editor of John Oswald’s 1791 classic, The Cry of Nature: An Appeal to Mercy and to Justice on Behalf of the Persecuted Animals (2000).
Η ζωοφιλία είναι κοινωνικοπολιτικό ζήτημα, αρχίζει όταν δούμε τα πράγματα "από τα κάτω", ο ειδισμός συνομιλεί με τον ρατσισμό και τη διάκριση φύλων, κι εγώ που νόμιζα ότι είμαι φιλόζωη με άποψη, σημείωσα ένα σωρό βιβλία και άρθρα να ξεστραβωθώ.
"Η απλήρωτη εργασία των ζώων αποτέλεσε το θεμέλιο ανάπτυξης της ανθρώπινης εργασίας' παρείχε τις δομικές προϋποθέσεις για την άνοδο του καπιταλισμού' είναι η κινητήρια δύναμη της παραγωγικότητας των σύγχρονων κοινωνιών"
"Όσο υποτιμάμε την εργασίας τους ή δεν την αναγνωρίζουμε καν ως τέτοια ενισχύουμε την πεποίθηση ότι τα άλλα ζώα είναι διαφορετικά από εμάς και δεν διαθέτουν εμπρόθετη δράση. Τα ζώα δεν σωπαίνουν. Εμείς οι άνθρωποι τα φιμώνουμε. Αρνούμαστε τις πραγματικές ταξικές μας σχέσεις"