What do you think?
Rate this book
Naar de bomen
Een dochter gaat met haar vader naar de uitgestrekte wildernis van Noord-Zweden om te helpen de rendierkudde te voeden. Dan gaat de sneeuwscooter kapot. Omdat er een sneeuwstorm op komst is, wandelen ze naar de dichtstbijzijnde hut. Tijdens deze trektocht vraagt de dochter zich af waarom ze zich anders tot de omgeving verhoudt
dan haar vader. Hij weet zoveel over de natuur, vanwege zijn Sami-bloed, maar heeft die kennis nooit met haar gedeeld. De stilte tussen hen werd altijd gevuld door de radio, andere mensen of de rendieren die aandacht nodig hebben. Maar in dat hutje tijdens de zware storm moeten ze erkennen wat ze nooit eerder hardop
hebben gezegd. 'Het gebeurt zelden dat ik een nieuw talent ontdek dat ik wil blijven volgen. Nutti's stijl is heerlijk.' – Expressen
dan haar vader. Hij weet zoveel over de natuur, vanwege zijn Sami-bloed, maar heeft die kennis nooit met haar gedeeld. De stilte tussen hen werd altijd gevuld door de radio, andere mensen of de rendieren die aandacht nodig hebben. Maar in dat hutje tijdens de zware storm moeten ze erkennen wat ze nooit eerder hardop
hebben gezegd. 'Het gebeurt zelden dat ik een nieuw talent ontdek dat ik wil blijven volgen. Nutti's stijl is heerlijk.' – Expressen
169 pages, Kindle Edition
Published November 25, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 26, 2026
Ella-Maria Nutti komt uit Gällivare in Noord-Zweden en heeft Sami-roots. Met haar debuutroman brengt ze op een heel persoonlijke manier de wereld van haar jeugd tot leven – die ruige, stille natuur van Lapland die voor haar duidelijk meer is dan alleen decor.
In Naar de bomen volgen we een dochter (die eigenlijk de verteller is) en haar vader. Ze trekken samen de uitgestrekte wildernis van Noord-Zweden in om de rendierkudde te helpen voederen – een typische Sami-taak die hij als geen ander kent. Maar dan begeeft de sneeuwscooter het en steekt er een zware storm op. Ze moeten te voet naar de dichtstbijzijnde hut ploeteren, terwijl de sneeuw om hen heen giert en de kou in hun botten kruipt. Onderweg begint de dochter zich steeds meer af te vragen waarom zij de natuur zo anders beleeft dan haar vader. Hij draagt die oude kennis in zich mee, die verbondenheid met het land, maar heeft die nooit echt met haar gedeeld. Terwijl ze worstelen tegen de elementen komen er langzaam dingen naar boven die ze jarenlang hebben verzwegen – over familie, gemis, cultuur en wie ze eigenlijk voor elkaar zijn. Het voelt als een intieme, soms pijnlijke ontknoping in een wereld die veel groter en harder is dan zijzelf.
Nutti schrijft in een rustige, beeldende stijl die je echt het gevoel geeft dat je zelf tussen die besneeuwde bomen en wortels staat. Wat ik echt fijn vond aan het boek is hoe natuurlijk de natuur en de innerlijke wereld van de personages in elkaar overvloeien. Die storm is niet alleen slecht weer, maar ook een soort metafoor voor alles wat loskomt. Het geeft het verhaal een kalme intensiteit die onder je huid kruipt. Minder sterk vond ik dat sommige emotionele onthullingen wat abrupt kwamen; ik had soms iets meer opbouw of nuance gewild in hoe de spanning tussen vader en dochter zich ontlaadde.
Een sfeervol, introspectief en intiem verhaal dat je meeneemt naar een wereld vol sneeuw, stilte en onuitgesproken woorden.
In Naar de bomen volgen we een dochter (die eigenlijk de verteller is) en haar vader. Ze trekken samen de uitgestrekte wildernis van Noord-Zweden in om de rendierkudde te helpen voederen – een typische Sami-taak die hij als geen ander kent. Maar dan begeeft de sneeuwscooter het en steekt er een zware storm op. Ze moeten te voet naar de dichtstbijzijnde hut ploeteren, terwijl de sneeuw om hen heen giert en de kou in hun botten kruipt. Onderweg begint de dochter zich steeds meer af te vragen waarom zij de natuur zo anders beleeft dan haar vader. Hij draagt die oude kennis in zich mee, die verbondenheid met het land, maar heeft die nooit echt met haar gedeeld. Terwijl ze worstelen tegen de elementen komen er langzaam dingen naar boven die ze jarenlang hebben verzwegen – over familie, gemis, cultuur en wie ze eigenlijk voor elkaar zijn. Het voelt als een intieme, soms pijnlijke ontknoping in een wereld die veel groter en harder is dan zijzelf.
Nutti schrijft in een rustige, beeldende stijl die je echt het gevoel geeft dat je zelf tussen die besneeuwde bomen en wortels staat. Wat ik echt fijn vond aan het boek is hoe natuurlijk de natuur en de innerlijke wereld van de personages in elkaar overvloeien. Die storm is niet alleen slecht weer, maar ook een soort metafoor voor alles wat loskomt. Het geeft het verhaal een kalme intensiteit die onder je huid kruipt. Minder sterk vond ik dat sommige emotionele onthullingen wat abrupt kwamen; ik had soms iets meer opbouw of nuance gewild in hoe de spanning tussen vader en dochter zich ontlaadde.
Een sfeervol, introspectief en intiem verhaal dat je meeneemt naar een wereld vol sneeuw, stilte en onuitgesproken woorden.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews