Als leraar, taxichauffeur en nu wethouder Economische Zaken in Amsterdam zit Sofyan Mbarki al zijn hele leven boven op de sociale pijn die migratie en de discussie erover veroorzaken. Van zijn eigen buurt Nieuw-West, die door rechts-populistische politici wordt neergezet als ground zero van het veronderstelde integratieprobleem, tot Amsterdam-Noord, waar mensen die in armoede leven nu te horen krijgen dat ze wit privilege hebben. De landelijke politiek raakt niet uitgepraat over migratie en integratie maar komt nauwelijks tot concrete veranderingen. Terwijl die wél mogelijk zijn. In Maar jij bent een goeie schopt Mbarki tegen de heilige huisjes van onze verslaving aan goedkope arbeid, het overeind houden van achterhaalde industrieën en simplistische ideeën over wanneer je erbij hoort. Hij komt met een scherp nieuw perspectief op migratie en op wat we van elkaar mogen verwachten in onze samenleving.
Mbarki bewijst dat je tegelijk realist én idealist kunt zijn! In dit boek schrijft hij met een vlotte pen over uiteenlopende onderwerpen: van integratie tot amateurvoetbal, van toerisme in Amsterdam tot het Israël-Palestina-conflict, en van zijn persoonlijke geschiedenis tot de uitdagingen van nieuwe wijken bouwen. En één ding wordt heel duidelijk: we hebben meer Mbarki's nodig in de politiek!
Fijn dat Sofyan dit boek heeft geschreven, om ons mee te nemen in zijn achtergrond als islamitisch kind van eerste generatie Marrokaanse migranten. Hij beschrijft goed de struggles en stigmatisering die tweede en derde generatie migranten (zijn ze dan nog migranten?) hebben. En verder erg leuk om een inkijkje te krijgen in zijn banen voor de politiek: in de jeugdgevangenis, voor de klas en als taxi chauffeur.
Fijn openhartig en strijdvaardig verhaal. Laat overtuigend zien dat de term (en oproep tot) integratie niet alleen achterhaald is maar zelfs contraproductief. We moeten er vooral samen iets van maken. Mbarki laat zien en voelen hoe dat moet. Een groot, slim en grappig hart!
Ik heb Sofyan een keer ontmoet voordat ik bij zijn boekpresentatie was. Zelf geef ik les op het MBO en heb ik een pedagogische achtergrond, wat er ook voor zorgde dat ik het boek graag wilde lezen. Het boek is niet my usual repertoire, desalniettemin toch in 1 ruk uitgelezen. Mbarki’s schrijfstijl is heel transparant en leest makkelijk weg. Naast mijn werkervaring deelde ik nog meer raakvlakken zoals het komen van een migratieachtergrond en de drang naar verbinding ipv verdeling. Hier staat Mbarki dan ook voor in zijn visie en zijn politieke standpunten. Het boek biedt herkenning maar ook zeker hoop. We zijn als stad en als maatschappij van ver gekomen, en ook ik heb af en toe een hopeloos gevoel gehad met wat er allemaal om ons heen gebeurt in de wereld, in ons eigen land en onze eigen stad. Maar Mbarki geeft duidelijk en helder beeld, dat de focus niet moet liggen op de verschillen als probleem maar als verrijking van onze maatschappij.
Tevens, is de timing van de publicatie uiteraard subliem met de verkiezingen voor de deur en Mbarki die zich beschikbaar heeft gesteld als lijsttrekker.
Ik weet niet wat de toekomst gaat brengen voor onze stad, ons land en de wereld, maar Mbarki heeft er voor gezorgd dat ik graag wil hopen op de toekomst die hij heeft geschetst in het boek.
Verslag van een opvoeding en volwassen worden in Amsterdam als tweede generatie Marokkaanse Nederlander. Wat hem beweegt, welke stappen hij gezet heeft en hoe hij aankijkt tegen de toekomstige ontwikkeling van onze samenleving. Deels persoonlijk verhaal, deels politiek programma. Wat hij zegt over integratie (niet meer over hebben!) en meervoudige identiteit (pluspunt in deze wereld), welk onrecht hij ziet en ervaart en hoe hij toch optimistisch blijft over de gezamenlijk toekomst als we maar met elkaar in verbinding blijven en iedereen in de eerste plaats als mens blijven zien. De gebeurtenissen in de grote buitenwereld (9/11, 7/10 en MAccabi) hebben grote impact op zijn leven. Hij beschrijft van binnenuit hoe het stadsbestuur van Amsterdam probeert in deze woelige tijd koers te houden en iedereen erbij te houden.
Ik was een van die mensen die iets riepen over integratie, over religie en over onze multiculturele samenleving. Het was een tijd van wijzen. Vooral naar elkaar. Het ging over identiteiten. Over hoe je en wanneer je ergens bij hoort. Ook toen heb ik Sofyan een aantal keer gesproken. Een heldere geest. Die toen al meer gelijk had dan menig ander. Hij is een van die mensen die je anders naar dingen laat kijken. Net als bv Abbie Chalgoum of Sinan Cankaya. Ieder op een eigen manier. Dit boek is meer bestuurlijk, politiek misschien. Hij wil dingen veranderen. Visie tonen. Maar ook mensen bij elkaar brengen. En dat doet hij goed. Mooi boek.
Dit boek heeft mij echt aangenaam verrast. Hij kan zo goed weergeven wat er in Nederland gebeurt op straat, in gezinnen, in steden en in de politiek. De schrijver is de locoburgermeester van Amsterdam en lid van de Partij van de Arbeid. En zijn ouders zijn geëmigreerd vanuit Marokko. Er zitten zoveel dingen in de boek die me aanzetten tot nadenken over wat ik doe. En wat mijn aandeel is of wat het zou moeten zijn. Een heel goed boek dat iedereen zou moeten lezen.