«Από όλα τα γλυκά, ένα είναι το πιο καθαρό. Δε σηκώνει βρομιά, όπως όλα τα άλλα που η ζάχαρη μπορεί να σκεπάσει ταγκά βουτύρατα, μπαγιάτικα καρύδια και αυγά. Όλα αυτά νόστιμα θα σου φανούνε αφού δεν έχεις ιδέα τι έχουνε μέσα. Το λουκούμι όμως πάντα είναι αθέρας, αλλιώς δε γίνεται». Έτσι και κάποιες ψυχές είναι αθέρας, καθαρές και γλυκές σαν λουκούμια, αμόλυντες από τα βάσανα της ζωής, αγιασμένες μέσα στα βάθη της μνήμης. Ήρθαν αστόλιστες και απροσποίητες να μου πουν τις ιστορίες τους. Κι εγώ τις άκουσα.
Η Αναστασία Σκόρδου είναι φιλόλογος από το Κόρθι της Άνδρου. Στη διάρκεια της μακρόχρονης θητείας της στη δημόσια εκπαίδευση, ίσως επειδή έργο της ήταν να μελετά και να διδάσκει λογοτεχνία, δεν καταπιάστηκε ποτέ με το γράψιμο. Άρχισε να γράφει μετά τη συνταξιοδότησή της, με την ίδια ερασιτεχνική και παιγνιώδη διάθεση που αφιέρωσε σε άλλες δημιουργικές ασχολίες, όπως τη μαγειρική, τη φροντίδα των φυτών και των ζώων, το κέντημα και τη γιόγκα. Στην πορεία όμως γράφοντας άρχισαν να αυτονομούνται οι φωνές μέσα στις αφηγήσεις της. Άρχισαν να διεκδικούν το δικαίωμά τους να ακουστούν, γιατί έζησαν εδώ και αντηχούν ακόμα γύρω μας, όσα χρόνια κι αν λείπουν από κοντά μας. Αυτές οι ιστορίες λοιπόν είναι «παιδιά πολλών ανθρώπων» που έζησαν ή ζουν ακόμη στο νησί, είναι ένα μέρος της ιστορίας του, ένα κομμάτι της ψυχής του.