Книгата „Да преживееш XXI век. Чомски и Мухика“ събира двама световни лидери на съвременната мисъл, за да разговарят по трансцендентни теми, засягащи човечеството, и да дискутират алтернативи за бъдещето. Единият от участниците е Хосе Пепе Мухика, бивш партизанин и президент на Уругвай от 2010 до 2015 г., спечелил огромна международна популярност заради аскетичния си начин на живот, мъдростта си и здравия си разум. Другият е Ноам Чомски, интелектуалецът, направил революция в лингвистиката, за да се обърне към широк спектър от изключително актуални хуманистични и философски теми.
Мексиканският документалист Саул Алвидрес успява да ги събере и да създаде подходяща обстановка за плодотворен обмен на идеи. От срещата на двамата интелектуални титани се раждат размишления, позволяващи доближаване към големите проблеми, пред които е изправен днешният свят: последиците от климатичните промени, политическите бедствия, корупцията, популизма, кризата на капитализма и последвалите му мутации, логиката на пазарната икономика, проблемите на производството и много други.
С лице към заплахата от колапс на цивилизацията и противоречията на левите алтернативи, Чомски и Мухика посочват ценностите, с които трябва да се съобразяваме, за да вървим към устойчива промяна: демокрацията, свободата, животът с цел, любовта и дружбата в качеството им на отправна точка, от която да поемем в нова посока.
Brought together by Mexican activist and documentary filmmaker Saul Alvidrez, two aged leftists—former guerilla and Uruguayan president Jose Mujica and radical scholar Noam Chomsky—discuss the scourge of global capitalism and the prospects for a future post-capitalist recovery. Alvidrez facilitated the main conversation in 2017, with follow-ups in 2022 and 2023. Originally this meeting of the minds was to be made into a film, but that project has since been canceled, per its Kickstarter page. Alvidrez is a millennial and seems a bit starstruck by these two elder giants of the Left, whom he sees as connected in how they approach politics and philosophy. Significantly, these conversations all occurred before Trump was reelected, which renders some of what is said about the 'present' and 'future' irrelevant and/or in need of reconsideration. There is a lot of talk about the continuing promise of socialism in Latin America, despite the partial rightward swing currently happening there, as it is elsewhere in the world. Mujica, who passed away in May of this year (2025), notably lived a modest existence on his farm while serving as the so-called 'poorest president in the world' from 2010 to 2015, during the 'pink tide' of left-wing political victories across Latin America. His contributions pair well with Chomsky’s Western academic style, offering a more pragmatic perspective on some of the more ideological issues under discussion. The book is divided into four main sections: Introductions; How did we get here?; Values for the twenty-first century; and Survival. So, they basically lay out all the terrible things humans have done to each other and to the Earth, and then discuss what should replace the greed, self-interest, and brutality that permeates human history. Both men place much of their hope for the future on young people, while at the same time acknowledging the colossal burden that earlier generations have passed on to them. Since these interviews, Chomsky suffered a massive stroke and has retreated from public life. Thus, this book may hold his last public words, as it likely does for Mujica. For the average informed leftist, it probably won’t blow your mind; however, as when reading one of Thich Nhat Hanh’s books, there is a clarity and deeper understanding that comes with seeing a restating and reframing of what you may already think you know, especially when it comes to translating theory into practice. Finally, the title: is it a misnomer? I actually like how open-ended it is. Not 'how to survive' or 'can we survive' but just sitting with the idea of surviving a time period that will surely hold humanity’s reckoning for its many grave mistakes.
Mujica y Chomsky son grandes intelectuales; Saúl Alvídrez, el editor, una persona con ansias de protagonismo. Alvidrez entorpece la conversación (incluso se atraviesa en las fotografías) y trata de manipularla para llevarla a donde le conviene.
Otros problemas del libro:
- La edición es pobre y resulta torpe que hayan tantos lugares resaltados en negrilla. Chomsky habla de la importancia de que las personas piensen por sí mismas, pero el editor quiere obligar a quien lee a dirigir su mirada a los fragmentos que él considera importantes.
- El editor, con rezagos machistas, elige a dos hombres como guías de la humanidad, y relega a las dos mujeres que participaron en la conversación a simples actrices secundarias.
- El libro menciona el pensamiento indígena, pero luego construye toda la argumentación sobre la tradición occidental.
Ojalá y sí hagan la película. El libro sería mejor solo como un video. Literariamente no es bueno, pero el mensaje sí lo es (que creo, es lo importante del texto).
Es excesivo el protagonismo del editor y sí entorpece la lectura. Un prólogo de cinco páginas bastaba, no 25, también su participación en los diálogos es molesta por momentos. También me irritó mucho las frases en negritas, como si el lector necesitara que el editor le dijera qué subrayar. Excesivo. Un gran ejemplo de la importancia de la edición. Por otra parte, la idea original es muy buena y tanto Noam Chomsky como Pepe Mujica son personajazos, muy brillantes y con grandes reflexiones para el presente.
A journalist had the idea of getting Noam Chomsky and José Mujica together for a conversation on what has to happen for humanity to survive the 21st century well. Noam Chomsky is an intellectual and linguist and José Mujica was the Uruguayan president who lived as a pauper while bringing social reforms to the country. Honestly, I went into this thinking they were going to suggest the impossible, and the idealistic solutions to our social and environmental problems probably are impossible the way we're going now. Basically, you need leaders who are concerned more with the people and the world we live in than power and money. And we need to switch to respecting the land as much as many indigenous groups have.
I think this is more of an intellectual exercise in what-if rather than a real road map to the future. They seem to like the idea of direct democracy on a smaller city-sized scale, which makes more sense there than anywhere else. And they kept talking about anarchy in work environments, but their definition is less one of chaos and more of an environment of collaboration rather than one person being the end-all decider. I'd agree with that but think a better word is merited here.
This ended up being more honest with reality than I assumed it would be. I went into this thinking these guys were going to suggest some form of far-left communism, but I think they see the pitfalls of giving all the power to the government. But unbridled capitalism certainly isn't serving everyone well unless you're at the top. In the end, it seems that their hope is that the young people will rise up from behind their screens and do something about the messed up world they've inherited.
How do we survive the 21st century? Heck if I know.
Impactante la diferencia de conocimiento entre Chomsky y Mujica, Noam da respuestas precisas, con datos e informacion verificable, mientras que Pepe responde con frases cortas y sin respaldo alguno. Incluso me llegó a parecer triste la diferencia de la calidad de las respuestas. Por otro lado, me da la impresion de que el autor (Saúl) usó el libro como una biografía y reivindicación personal más que como una instancia para elevar a sus entrevistados. Tiene algunas buenas reflexiones, pero nada que no se pueda encontrar en otros libros sobre los entrevistados.
4.3 por las intervenciones de el entrevistador y las partes en negrita que te imponen lo que debes pensar.
Mirá, si andás por un monte, dormís de noche y ma-drugás, te va a sorprender que en la madrugada, a media luz, casi todos los pajaros cantan y hablan... Y te da la impresión de que agradecen que pasó la noche, vino el día y están vivos.
volverse a levantar cada vez que uno cae y volver a empezar, en el sentido más prolífico que se pueda pensar. Volver a empezar es volverse a enamorar cuando uno es joven y ha fracasado, es reponerse de una enfermedad y arrancar de nuevo, es perder un trabajo y conseguir otro, es que te traicione un amigo y seguir cultivando amigos, es tener capacidad de vencer a la desesperanza y no que la desesperanza te venza a ti.
Creo que leí algo similar a lo que voy a escribir a continuación: la idea me voló la cabeza, pero creo que conocí más al autor que a Chomsky y a Mujica leyendo este libro. No sé si eso sea bueno o malo, sólo es. Al que quiera aventurarse en este libro, tenga presente este punto
Questo libro racconta l'incontro tra uno degli intellettuali più importanti della contemporaneità e Dio dei linguisti, Noam Chomsky, e uno dei polici più amati del mondo e ex presidente dell'Ecuador, Pepe Mujica. Da questo incontro, l'autore (Alvidrez) mette per iscritto tutto ciò di cui hanno discusso i due intellettuali, passando per svariati temi come la rivoluzione tecnologica, la crisi climatica, il neoliberismo e il neofascismo. Una parte molto apprezzata è stata quando ci si è soffermati sulle colpe degli Stati Uniti d'America, ormai un impero in declino, e del mondo occidentale, responsabili delle crisi che le nuove generazioni sono costrette ad affrontare.
Da qui, un passo che mi è piaciuto molto, pensiero enunciato da Pepe Mujica: "Tutti gli esseri viventi, tutti noi, siamo programmati per voler vivere. Noi esseri umani abbiamo il privilegio di possedere la coscienza, ma non siamo diversi dagli insetti. Cerchiamo di vivere, e dovremmo essere consapevoli che il miracolo più grande che ci sia è la nostra esistenza, l'essere nati. Provenire dal regno del nulla, sapere che stiamo andando verso il regno del nulla e realizzare che questo piccolo pezzo di vita è la vera avventura; renderci conto che, nonostante tutto il dolore che questa esperienza può portare, non c'è bene più grande dell'avventura di vivere. Ma quando cominciamo a guardarci attorno - e noi siamo animali sociali -, se ci portiamo dietro dei fallimenti o delle difficoltà con il mondo sociale, abbiamo l'impressione di essere sconfitti, quando in realtà non esiste una vittoria definitiva nella vita. Sai qual è l'unico trionfo nella vita? Alzarsi e ricominciare daccapo ogni volta che si cade"
I think that this is a really good sendoff to two surprisingly optimistic giants of the left. They analyze everything that's thrown at them succinctly and profoundly. I know it's a little ironic coming from a communist, but I feel like these guys are a little idealistic in their solutions (though it must be admitted that they don't claim to have any solutions and are just trying to point you vaguely in the direction that they think you're supposed to go). Maybe my biggest problem with their idealism is that it puts them in a position where they're kind of ready to condemn anyone who's made progress towards a more leftist future without immediately changing the culture or abolishing the state and put all hope on moderates like Bernie Sanders.
Mujica makes some very good points about a deeper cultural issue underlying our consumerist world and Chomsky really knows everything there is to know about current events, but it's too bad that everything they talked about seems a little bit dated now that the book has been compiled and released so many years later. Like, they're talking about the possibility of Lula going to prison in this book. The biggest problem that I had with it was its exploration of love and all that crummy hippie stuff, but at the end Mujica says something so beautiful that I can forgive it all. Pepe, rest in peace. And Noam, you better not be on that list.😬 Edit: bruh Noam CALLED EPSTEIN WHILE HE WAS VISITING LULA IN PRISON
Este livro não estava na minha lista de leituras. Mas quando entrei na livraria e me deparei com um livro sobre Mujica e Chomsky, não tinha como não me interessar e comprá-lo.
É intrigante a coragem e o feito do jovem autor Saúl Alvídrez em reunir Noam Chomsky e Pepe Mujica, dois dos grandes pensadores revolucionários da atualidade, para um bate papo sobre os desafios do século XXI. O livro começa com uma introdução do autor sobre o motivo e como teve a ideia de reunir estes dois pensadores, e se desenvolve em um bate papo intrigante sobre diversos assuntos. O terço final é absolutamente fantástico e muito reflexivo, com temas como Amor, Liberdade, Felicidade, Autogestão e Democracia, além de um recado final de ambos para os jovens que enfrentarão os próximos grandes desafios da Humanidade.
"O verdadeiro sucesso é você se levantar toda vez que cai".
Não há muito o que dizer. O livro é resultado de um projeto incrível com duas mentes brilhantes. Recomendo a leitura para qualquer um que se interesse sobre política.
No es tanto una conversación entre Chomsky y Mujica (como promete el libro) sino un esfuerzo del autor por escucharles a sus ídolos lo que ya les ha leído antes. La consecuencia es, según yo, nada nuevo.
Es un libro entretenido que narra la travesía de Saul para juntar a dos grandes pensadores del siglo XX y comienzos del siglo XXI, luego se adentra en apartes de las conversaciones que tuvieron en el año 2017 en Uruguay en la casa de Mujica y un conversatorio en Montevideo. De sus ideas se puede decir que aunque no se este de acuerdo con todas ellas, tienen una gran sabiduría y las explican con una facilidad impresionante, de manera que sin darse cuenta uno termina reflexionando sobre nuestro papel en el mundo y su organización. Como crítica resalto la ausencia de la participación de cada una de sus esposas que estuvieron al lado de todo el proceso y según el autor del libro sin ellas no se hubiera podido gestar el encuentro (Ya se que el libro es de Mujica y Chomsky pero me parecería interesante la visión después de compartir tanto tiempo con ellos), aún así, tiene muchas reflexiones sobre , la manera de vivir, la organización obrera, las ideologías, el consumismo, la democracia, el cambio climático y la posibilidad de un futuro diferente. Recomendado.
Bellissimo leggere le parole di questi due saggi, ma rimane un che di effimero, anche se la speranza c’è…. E questo di Noam Chomsky mi piace moltissimo!
Noam Chomsky y Pepe Mujica, dos de los grandes protagonistas de la actualidad. Uno, eximio intelectual; el otro, político hecho a pulso, en este libro se juntan para discutir sobre lo que ha venido ocurriendo en el mundo occidental desde el fin de la Segunda Guerra, pasando por futuros apocalípticos y proponiendo soluciones imposibles para evitar la debacle humana. La narrativa corresponde al autor del texto, quien intenta imponer su agenda a lo expuesto por ambos personajes, promoviéndose como un Mesías para millenials y centenials quienes (según propone) vendrían a heredar un mundo corrupto al borde de la extinción (concuerdo) para administrarlo teniendo como base leyendas precolombinas de igualdad y respeto a la naturaleza, todo esto de la mano de un proyecto digital del que solo quedan las palabras. Sin embargo, pese a la infiltrada mesiánica del autor, es un agrado leer a dos hombres que han vivido distintas eras de nuestras historias, cada uno de ellos con experiencias e historias que han apoyado sus tesis de vida individuales que bien quedan como evidencia del detrás del telón, de las bambalinas, de lo que no se vio de esta obra que es nuestra vida moderna (o post moderna).
Ao me deparar com um livro que reúne as ideias de Mujica e Chomski, pensei "não tem como ser ruim".
De fato, não é ruim. Mas, ainda assim, deixa a desejar.
Para a maior parte dos temas, os debates não são muito aprofundados. Imagino que isso ocorra, porque ambos os pensadores possuem visões muito semelhantes sobre o mundo e a política. Ou seja, não há porquê se aprofundar nos debates. Não há pontos de desacordo.
Porém, o autor acerta em incluir em sua entrevista a Mujica e a Chomsky algumas perguntas mais filosóficas.
Estas perguntas nos permitem ler sobre o que Pepe pensa sobre a vida, o amor, a felicidade e a liberdade. E, essas páginas, valem a pena.
Pepe foi um grande político, mas, especialmente, um grande homem. Entender um pouco mais sobre os valores que balizaram seu caminhar no mundo vale a pena.
Então, se não for ler a obra completa, leia apenas o bloco III do livro. Estas páginas valem a pena. :)
Esta lectura me permitió acercame a dos personajes de los que no sabia nada y conocer su perspectiva de que el mundo tal y como lo conocemos debe reestructurarse y como los jóvenes (aunque creo que todos) deben involucrarse y hacer algo para presionar y migrar a un sistema económico menos voraz y más empático me pareció esperanzador, pues veo que muchas personas con el peso para ser escuchados, levantan la voz desde diferentes disciplinas y pueden motivar a otros a la acción.
Mujica: "I sometimes ask myself: Why did I hurry to be born? I would have liked to have been born later and be able to fight today's battles with the younger generation." 🥹🥹
tbh found the analysis less interesting or useful than two nice old men talking about love and raising chickens
Surviving the 21st Century, Noam Chomsky (1928-) and José Mujica (1935-2025), 2025, 174 pages, ISBN 9781804299517, Dewey 327.09. First published in Spanish as /Chomsky & Mujica: Sobreviviendo al siglo XXI/, 2023. Much of the book is from interviews and conversations and a Chomsky lecture, in 2017.
In opposition to the individualist and competitive culture of capitalism, which is a completely antisocial culture, we urgently need a more collectivist, collaborative logic for our politics. p. ix.
PROSPECTS FOR SURVIVAL (2017)
Political leaders are beholden to powerful economic forces. pp. 29, 32. So the U.S. rushes to burn fuel and to make enemies of nuclear-armed states. Species are going extinct at the fastest rate in 70 million years. p. 34.
Chomsky correctly demonizes the Republican Party for racing toward catastrophe. p. 51. But in particularizing Republicans, he suggests that Democrats might be better. Not so much. Obama, Biden, the Clintons, and their party enthusiastically take no action on climate change, and prioritize corporate profit, to our cost.
LATIN AMERICA (2017)
The 32 richest men in Latin America have as much wealth as 300 million people (half of Latin America's population). The wealth of these 32 men grows 20% per year; Latin America's economy grows 2 or 2.5% per year, as of 2017. p. 133.
As of 2017 in Latin America, the forces taking from the poor to give to the rich were ascendant. pp. 67-90.
Clinton's North American Free Trade Agreement succeeded in destroying Mexico's agricultural sector, by dumping U.S.-Government-subsidized commodities on the Mexican market. This had the expected effect of causing an exodus of Mexicans. [They work for cheap, and put downward pressure on American wages. Win-win for the owning class.] p. 89.
The U.S. demand for drugs, "war on drugs," and export of weapons, are tearing Mexico and other Latin American countries apart. p. 89.
International mining corporations and agribusinesses have been invading Colombia since the 1964-to-present guerrilla war has subsided. pp. 78-79.
Workers in the /maquilas/ in Tijuana are paid $3.50/day. p. 88.
China has been buying Latin American natural resources, and selling cheap manufactured goods to Latin America. This destroys Latin American manufacturing, which can't compete, so can't survive to improve. Latin America's economy is now more primitive than it was 15 years earlier, before the surge of China trade. pp. 68, 80-83.
Mexicans say they can build Trump's wall themselves, and they'll pay for it. But they'll put it on the old border. p. 88.
Mujica says that the U.S. will be "the largest Spanish-speaking nation by 2035." p. 88. No. Immigrants speak their native tongue and speak English with an accent; their kids are fully bilingual; their grandkids are English-only. It happens with every immigrant group. All of my mother's great-grandparents came from Germany. None of her parents' generation could converse in German.
EUROPE (2022)
The drive to expand NATO to the east, begun by Clinton, brought war to Ukraine. p. 92.
CHINA (2017)
Himalayan glaciers are melting. A big problem for Asia, therefore for us all. p. 95.
The U.S. fears losing supremacy to China. p. 93.
PERSEVERE
Real triumph is getting up every time you fall and starting again. p. 169.
Debo decir que la portada del libro es muy buena. Ahora bien, en cuanto a la obra, parto por declarar que soy una persona de derecha, un liberal clásico, observador de la escuela austriaca de economía; es decir, diametralmente en las antípodas de los protagonistas de la obra. No obstante, soy un firme convencido de que para cimentar las bases filosóficas personales se debe leer lo máximo posible, incluyendo a aquellos que no piensan como uno.
Pues bien, tanto Pepe Mújica como Noam Chomsky son referentes de la izquierda y le dimos una oportunidad al libro. De don Pepe, más allá de no compartir mucho de sus postulados, si tiene algo de razón en cuanto a su diagnóstico del estado actual de la sociedad, particularmente en la juventud, a la cual invita a descubrir su propia razón de ser y proyecto de vida. Sin duda su llamado a ocupar espacios culturales es propio del gramscismo, pero ciertamente acertado.
Respecto al señor Chomsky, de tanto repetir como lora las palabras "neoliberalismo" y "fascismo" no retuve absolutamente nada de su mensaje. Para colmo no menciona que eso que llama "neoliberalismo" vendría a ser un primo hermano de la socialdemocracia según su acuñador, el detractor del socialismo Alexander Rustow, quien veía necesario una camino intermedio entre el capitalismo y el socialismo, similar a eso que llaman capitalismo con estado de bienestar (o intervencionismo). Y en cuanto al fascismo, admirable como no paró de relacionarlo con la derecha pero falla en mencionar que Mussolini fue un detractor del socialismo que propugnó por el fascismo como reacción contra el liberalismo. Tampoco Chomsky se atrevió a asociar al fascismo con Hugo Chávez, ¿o ahí no aplica lo de "todo dentro del estado nada fuera del estado nada en contra del estado"?
Al señor Mújica se le escucha con atención y respeto. Lamentablemente no puedo en lo personal decir lo mismo del otro protagonista. Me hubiera gustado más autorreflexión y crítica al propio sector de la izquierda autoritaria que hemos visto en los últimos años en el hemisferio occidental, porque sobran los casos, desafortunadamente.
Por último, en cuanto al autor, solo puedo felicitarlo por llevar adelante este proyecto (ahorita el libro), el cual esperamos su documental salga a luz pronto. Por otro lado, me uno al coro de los comentarios en cuanto a que al querer ser el protagonista de la obra le resta espacio a los verdaderos referentes. Únicamente me atrevo a decirle que cuando se extendía con sus ideas costaba harto entenderle a sus divagaciones, en lugar de ir directo al grano.
Es una gran idea reunir a estos dos pensadores legendarios, sobretodo ya que desafortunadamente están alcanzando el final de sus vidas. Estoy de acuerdo con el diagnóstico del siglo XXI que hace el autor junto con Chomsky y Mujica: nuestra civilización está en peligro por las guerras y por el cambio climático y no vamos bien como sociedad. Pero de allí es todo cuesta abajo.
- El libro está editado regular, algunos párrafos se repiten e otros quedan tan cortos que no sirven para aportar mucho. - Chomsky y Mujica están de acuerdo entre sí y por lo tanto hay poco dinamismo en la conversación. Aunque el autor asume bastante protagonismo por una parte, por otra parte no veo que llegue a una verdadera síntesis de las aportaciones de Pepe y Mujica. Ósea se podía haberles hecho preguntas más interesantes y profundizarlo todo de alguna manera. - El libro tiene un fuerte mensaje de la necesidad del anarquismo y autogestión de las masas. Aunque esto podría ser un futuro mejor, el autor lo trata de manera demasiado dogmática. Y si de verdad las masas no querrán autogestionarse o lo hacen mal? Que más podemos intentar y que pasos podemos dar aparte de crear empresas cooperativas y nuevas plataformas de seguimiento de la opinión pública? En fin, la tesis del libro podría ser perfectamente legítima, pero está muy cruda todavía. - Es raro que hay algunas réplicas de las mujeres presentes en la conversación, pero no se les da protagonismo ninguno ni se desarrolla su perspectiva. Parece un poco injusto.
Le doy una estrella por Chomsky, una por Mujica e una por juntarlos a los dos y sacarles estas fotos preciosas. Lo demás necesitaría mucho más trabajo.
I stumbled upon this book by chance. What caught my attention was the rare occurrence of two influential figures from the left-wing offering their opinions and sharing advice on how to navigate the challenges of this century. While I enjoyed the book, I noticed that Mujica tends to repeat the same ideas throughout – consistently touching on topics like consumption, materialism, and happiness. Don't get me wrong; I appreciate his focus on these issues, especially at a time when many are solely preoccupied with wealth, power, and progress. However, the repetition can become a bit monotonous, and you can perceive a contrast between his occasionally superficial ideas and Chomsky's more profound thoughts. Although I wasn't present at the interview, I suspect that Pepe may have been cautious not to say anything controversial in front of Chomsky. On the other hand, Chomsky shares crucial insights into geopolitics, the ruthless impact of capitalism, and interesting ideas on collaborative efforts to improve our situation. He even briefly discussed the Nordic economic model and potential ways to prolong our survival. Interestingly, I found more optimism in Mujica's perspective on the future of humanity than in Chomsky's. Overall, it's a well-written book, with the Mujica section being particularly accessible, and it effectively raises awareness about our current situation concerning climate change, nuclear threats, corruption, and more.
Terminando de leer el interesante libro-reportaje de Saúl Alvídrez, me quedo principalmente con dos sensaciones: La primera de ellas es la enorme estatura humana e intelectual de los protagonistas del texto (Noam Chomsky y José Mújica) y principalmente del "Pepé", hubo momento, algunos de los mejores del libro, que me parecía estar releyendo las opiniones de Don Carlo María Martini en aquella maravillosa pieza llamada "Coloquios Nocturnos en Jerusalem", algunos de sus pensamiento más humanos que políticos y, por eso mismo, tan útiles para reencauzar a la política por la senda correcta, no pueden calificarse sino con el nombre simple y contundente de sabiduría. Me llamó la atención principalmente una idea que ya había leído en Martini aunque con diferentes palabras y énfasis: la preocupación no por los jóvenes que actúan equivocadamente, sino principalmente por los apáticos que no actúan frente a un mundo que "reclama tu rescate, como Moisés perdido entre las aguas" como diría Rosario Castellanos. Sin duda una lectura recomendable en general, pero sobre todo para todos aquellos preocupados por construir una sociedad mejor y más justa.
Los dos maestros unos grandes, referentes intelectuales y morales, todos las ideas que comparten son valiosísimas.
Inaceptable la soberbia del autor, primero clavándote una introducción haciéndose el importante, a lo sumo se podría haber añadido como un anexo o mejor todavía como un link para que lo leas online si te interesa. Después me parece increíble que figure el tipo en tantas fotos, es un book de experiencias personales de este tal saul o es un libro de Chomsky y Mujica? Despues la arrogancia de marcar textos en negrita es increíble, quien es saul para decidir cuáles de las palabras de los sabios son las mas importantes? Despues te mete en la ultima parte un capitulo de sus pensamientos, quien sera saul y que me importa lo que opine. En fin muchas ganas del documental y espero que este tipo tenga 0 minutos de pantalla y por favor, por favor lo pido, espero que no narre el documental porque voy a ser incapaz de verlo.
A juzgar por su arrogancia, no tiene ni idea de los valores de pepe.
- ¿sabés cual es el único triunfo en la vida? levantarse y volver a empezar cada vez que uno cae (...) Por eso es indispensable tener una causa para vivir solo así podrás levantarte al caer. (...) Felicidad no es equivalente a placer, felicidad es equivalente al equilibrio de sentir que uno está cumpliendo con alegría y con ganas en lo que se compromete. (...) La felicidad, o la logras con poco, o no la logras con nada. (...) No tiene sentido la tristeza eterna, la sumisión eterna; todos los días amanece y hay que empezar de nuevo. El valor de la vida no está en triunfar; no hay ningún triunfo, porque al final nos espera siempre la muerte. El verdadero triunfo es volverse a levantar cada vez que uno cae y volver a empezar. En el sentido más prolífico que se pueda pensar (...) es tener capacidad de vencer a la desesperanza y no que la desesperanza te venza a ti.
Buena lectura de izquierda para tener un panorama político de este siglo. Fácil de leer. Buena filosofía. Estoy en total desacuerdo con los que se ofenden y dicen que Saúl intenta protagonizarse en todo el libro, esto es falso. Además, ¿no es de Saúl el libro? Es un viaje que él mismo hace a través de los análisis y la filosofía de estos dos grandes. Una de mis citas favoritas del libro es cuando Pepe habla del sentido de la vida y de la crisis actual que los jóvenes tenemos acerca de la ansiedad y la depresión: "... yo he estado apretado, hermano; pasé siete años [encarcelado] sin poder leer un libro, y la noche que me tiraban un colchón para dormir me ponía contento, un colchón en el suelo. Llegué a guardar algunas migajas para unas ratas que venían a eso de la una o a las dos de la mañana, las tenía racionadas; ellas venían contentas y yo les daba una miguita. Así aprendí que las hormigas gritan, en la soledad, y no me morí, seguí el curso de la vida. No podemos ser tan débiles de renunciar a la aventura de vivir y creer que hay alguna solución quitándonos la vida, si la verdadera aventura, el verdadero milagro, es haber nacido".
Lettura interessante, stimolante di riflessioni e approfondimenti. Due grandi uomini, Aquila (Americana del Nord - Chomsky) e Condor (America del sud - Mujica) messi a confronto per un dialogo su temi attuali da un giovane regista messicano, Saul Alvìdrez, alla ricerca della strada giusta per i grandi problemi che ci assillano.
Idea originale quella di farli incontrare per unire esperienze di vita che seppur diverse, hanno molto in comune, allo scopo di stimolare le giovani generazioni a trovare nuovi percorsi per obiettivi validi da sempre: ricerca della libertà, della uguaglianza, della salvaguardia del pianeta.
Questi due giganti di pensiero democratico e vita vera offrono esempio fulgido per tutti noi.
Alvìdrez ha girato anche un documentario su questo incontro (lo si trova su YouTube), che è stato caldeggiato anche da Roger Waters. Tutto molto interessante.