Kymlinge, maggio 2022. È tempo di valutazioni scolastiche e il professor Allan Fremling è impegnato con le ultime correzioni per assegnare i voti finali. Nonostante sia un salutista convinto, per non perdere tempo con la cena si concede uno strappo alla dieta e ordina una pizza a domicilio. Ma quando apre la porta viene investito da una raffica di colpi di pistola che non gli lasciano due al petto e uno fatale alla testa. Un mese dopo un giovane personal trainer viene ucciso nella stessa zona, con modalità simili. Le indagini vengono affidate all’ispettore Borgsen, che conosce bene il quartiere delle vittime perché anche lui vive lì. Dopo il secondo omicidio l’ispettore sembra aver trovato una pista ma, date le sue precarie condizioni di salute a seguito della lunga degenza in ospedale per il Covid, le ricerche passano nelle mani di Gunnar Barbarotti ed Eva Backman. La squadra fa dei passi in avanti, ma è difficile individuare il legame tra i due omicidi, il movente e il colpevole. E soprattutto, per Barbarotti e Backman questa volta sarà davvero complicato accettare la storia dietro alla soluzione del caso; una scoperta che farà vacillare le loro certezze e la loro fiducia nella giustizia.
Håkan Nesser is a Swedish author and teacher who has written a number of successful crime fiction novels. He has won Best Swedish Crime Novel Award three times, and his novel Carambole won the Glass Key award in 2000. His books have been translated from Swedish into numerous languages.
Håkan Nesser was born and grew up in Kumla, and has lived most of his adult life in Uppsala. His first novel was published in 1988, but he worked as a teacher until 1998 when he became a full-time author. In August, 2006, Håkan Nesser and his wife Elke moved to Greenwich Village in New York.
Betyg: 4 av 5. . Håkan Nesser har skrivit och gett ut uppåt ett fyrtiotal böcker, och jag har läst ungefär en fjärdedel av dom sedan tidigare, nio stycken. Den här boken, Ung mans färd mot natt, är den tionde boken för mig av honom. Boken är den nionde delen i bokserien Barbarotti, och i den serien har jag läst tre böcker tidigare. Jag har förut tyckt om allt som jag har läst av författaren, och jag tyckte även om den här boken. Jag tycker om hans sätt att skriva och hans lite speciella humor. Kan varmt rekommendera den här boken, som var, liksom dom tidigare böckerna, välskriven och mycket läsvärd. . Jag varvade e-boksläsning med ljudbokslyssning, i 1,25 hastighet, bra inläst av Reine Brynolfsson. .
Prawy zabójca - czy te dwa określenia wzajemnie się nie wykluczają? Czy ktoś usuwający ze społeczeństwa zgniłe jednostki zasługuje na takie miano? A może nikt nie ma prawa decydować o czyimś życiu?
Takie pytania mnożą się przy zagłębianiu się w najnowszej powieści Håkana Nessera "Prawy zabójca". I wiecie co? Miałam nadzieję, że inspektor Gunnar Barbarotti i jego partnerka Eva Backman tym razem nie dojdą prawdy. Że sprawcy uda się ujść przed sprawiedliwością. Dlaczego? Bo rysował mi się w głowie jako współczesny Batman pozostający w cieniu i niedbający o poklask, maskę i pelerynę.
I choć w kryminałach wolę ten dreszczyk niepewności, gdy wraz z bohaterami odkrywam, kto jest sprawcą, tu ta wiedza dodała wręcz dodatkowego smaku, a warstwa psychologiczna skupiająca się na motywach zbrodni okazała się równie ważna i fascynująca, jak prowadzone skrupulatnie, krok po kroku śledztwo.
Fabuła, podążająca ku finałowi spokojnym, zrównoważonym tempem, wciąga swoim klimatem, a możliwość spojrzenia z różnych perspektyw - policji, sprawcy i nawet ofiar daje szeroki ogląd sytuacji i szansę wyrobienia sobie własnego zdania w tej nieoczywistej sprawie.
Pojawiający się na kartach powieści wątek miłosny ujął mnie niewinnością i siłą pierwszego zauroczenia, które zakwita w świecie pełnym zła kwiatem pięknym i słodkim. Przyznam, że uśmiech sam wypływał na usta, ale i niepokój o ciąg dalszy tej historii stałe mi towarzyszył.
Kwestie osobiste duetu głównych bohaterów pozostają jednak na marginesie tej fabuły, choć ciekawie ją ubarwiają. Sprawia to, że mimo iż "Prawy zabójca" jest już dziewiątą częścią skandynawskiego cyklu kryminałów z tą sympatyczną parą dzielącą pracę i życie, to można z powodzeniem czytać go bez zachowania chronologii.
To była moja pierwsza przygoda z twórczością Håkana Nessera, ale z pewnością nie ostatnia. „Prawy zabójca” pokazuje, że kryminał nie musi być tylko zagadką do rozwiązania, ale też literackim doświadczeniem, które zmusza do zadawania trudnych pytań i zostaje w głowie na długo po lekturze. Jestem zachwycona i już wiem, że sięgnę po kolejne tomy z inspektorem Barbarottim.
Barbarotti - alltid ett säkert kort! Nionde delen har vi kommit fram till och jag är fortfarande mycket förtjust. Det är något befriande med en deckarserie som är långsam, har det nesserska språket, de lite udda personerna och en intrig som mer är en roman än rafflande spänning med mordet i centrum. Och så kommissarie Barbarotti själv som kämpar på med vardagen och livet. Han har något speciellt som gör att jag aldrig tröttnar på honom trots grubblandet och vanligheten. Detsamma gäller hans sambo och kollegor. Blir det en tionde del kommer jag givetvis att läsa/lyssna.
Das Thema ist nicht neu: gibt es eine moralische Rechtfertigung „böse“ Menschen zu töten? Hakan Nesser lässt seinen Kommissar Barbarotti über dieses Thema philosophieren: ist es vielleicht sogar eine moralische Verpflichtung, Menschen wie Hitler, Putin und Trump zu töten? Getötet werden natürlich andere Menschen in diesem Roman, die nicht im entferntesten so böse, - wenn gleich aber extrem unsympathisch sind-. Ein typischer Hakan Nesser, voller philosophischer Gedankenspiele; ein Krimi der ganz anderen Art. Ich liebe diesen Autor und habe alle seine Bücher gelesen. Diesmal als Hörbuch, absolut fantastisch gelesen von Dietmar Bähr.
Håkan Nesser har varit en favorit i väldigt många år nu och hans böcker är på autobuy. Ibland kan det dröja länge innan jag läser dem, men serien om Gunnar Barbarotti är så bra att de böckerna läses (relativt) omgående. Ung mans färd mot natt köpte jag strax efter att den släpptes i juli förra året. Inte ens ett år senare så har jag läst den.
En av anledningarna till att jag är så förtjust i hans böcker är att han är så finurlig, den käre Nesser. En riktig ordekvilibrist. Väldigt ofta använder han utrotningshotade ord, men i den här boken finns inte ett enda luguber. Däremot så finns det två andra utdöda ord; auspicier (järtecken) och malträterad (illa behandlad, som man kanske gissa sig till med lite härledning). Ett annat exempel är namnet på karaktären Åke Lager, som är ett anagram av hans yrke. Älskar det!
I Ung mans färd mot natt är det ingen action. Knappt något blod. I stället är det långsamt och faktiskt ganska mysigt emellanåt. Jag känner mig helt enkelt trygg när jag läser Nesser. Nu i dagarna såg jag också att böckerna ska bli TV-serie. Hoppas de väljer en bra Barbarotti. I serien som skulle bestå av fem böcker är det snart dags för den tionde. Den nya släpps i slutet av juli. Den ska jag ha.
OBS! Detta är en kraftigt förkortad text. Hela finns på min blogg
„Prawy zabójca” Hakana Nessera, to dziewiąty tom serii kryminalnej o inspektorze Gunnarze Barbarottim i jego partnerce Evie Backman. Stanowi on jednocześnie moje pierwsze spotkanie z twórczością tego szwedzkiego autora i choć nie miałam styczności z poprzednimi poczynaniami głównych bohaterów cyklu, bez wątpienia lektura była dla mnie wysoce satysfakcjonująca i zachęciła po to, by sięgnąć po inne tytuły z dorobku Nessera.
Opowieść zaczyna się, gdy były sportowiec, pracujący aktualnie jako wuefista szkolny postanowił zamówić do domu dostawę pizzy 🍕 Niestety, nie było mu dane jej skosztować, a jednocześnie zerwać postanowienia danego swojej nowej ukochanej, które odnosiło się do niejedzenia tego typu potraw 🤭 Gość ginie na miejscu (akurat jadłam pizzę podczas tej akcji, więc wyobraźcie sobie mój poziom wczucia tematem, skojarzenia dożywotnie gwarantowane). Na scenę zbrodni wkracza nasz główny bohater serii i zaczyna prowadzić dochodzenie opierając się wyłącznie o pozostawione poszlaki, których niestety jest niewiele. Niebawem dochodzi do kolejnego m0rderstwa, dokonanego na kolejnym mężczyźnie, co sugeruje działania seryjniaka.
Bardzo szybko poznajemy naszego sprawcę, jego motywację i sposób działania, co w tym wypadku jest dość nietypową formą narracji detektywistycznej. Nesser dwutorowo prowadzi nas poprzez szlak działań, zarówno osoby odpowiedzialnej za przewinienia, jak również inspektora kryminalnego. Nie ukrywam, te pierwsze o wiele bardziej mnie interesowały - młodociany punkt widzenia, jak również wszelkie myśli, które kotłują się w głowach dzieciaków niezwykle mnie intrygują. Fascynacja nauczycielką, której pewne słowa zdają się mieć na chłopaka ogromny wpływ, jego alienacja społeczna, niedostosowanie, jak również problemy rodzinne odcisną piętno na niewykształconym jeszcze kompasie moralnym.
Zaprowadzi to do wielu błędnych decyzji, w których jednak, jak to się ma później okazać będziemy bardziej postanowieni przed dylematem. Autor stawia czytelnika w niewygodnym położeniu, zmuszając go do rozważenia problemu, jakim jest słuszność popełnionej zbr0dni. Czy m0rderstwo w imię dobra jest słuszne i może zostać wytłumaczone?
Ciekawym zabiegiem okazał się również zastosowany motyw nastoletniej miłości, wypełniony licznymi konfabulacjami, tragizmami i żądzą. Pragnienie posiadania bratniej duszy w tym wypadku zadziałało z impetem. Relacja nastolatków dopełniła zagadkę kryminalną wrażeniami natury emocjonalnej i osnuła fabułę niesamowitą dozą dramaturgii, psychopatii i tajemniczości.
"Prawy zabójca" jest dla mnie powieścią kryminalną z najwyższej półki, w której niczego nie brakuje. Kompletna pod każdym możliwym aspektem, idealnie zbalansowana na wielu płaszczyznach. Ode mnie kryminalne 10/10.
Hakan Nesser bietet einmal mehr beste Krimiunterhaltung. Im Fokus steht die Frage, ob es ein moralisches Recht, ja, eine moralische Verpflichtung gibt, die Welt mit Gewalt von bösen Menschen zu befreien. Bei Hitler, Putin, Trump, Bolsonaro und Co. scheint es nur eine Antwort zu geben. Sterben aber müssen in diesem Roman andere Menschen. Ein toller Roman, wie immer bei Nesser mit philosophischem Anspruch.
Mam sentyment do Barbarottiego. Czytam właściwie wszystko, co pojawi się w tej serii. Z jakością bywa różnie, czasami da się odczuć pewne zmęczenie - nie tylko u głównego bohatera - ale nadal jest to jedno z najprzyjazniejszych kryminalnych miejsc w literaturze, jeśli można się tak wyrazić. Plot w aktualnym tomie nie jest może jakiś wybitnie oryginalny, akcja miejscami zupełnie siada, jak dziadzio z laską na spacerze w parku, ale nic to. U Nessera lubię to, że nie zawiesza swojej fabuły w jakimś anonimowym miejscu i czasie, nie, doskonale wiemy, co się dzieje na planecie, i kto tu jest prawdziwym zbrodniarzem.
Inläsningen är perfekt. Boken är hyfsat underhållande, även om jag börjar tröttna på den gode Barbarotti. Största behållning är ungdomarnas kärlekshistoria. Största minuset är den naiva tron att världens problem kan lösas genom att ta av daga ett antal statsledare. Vi har dom ledare vi förtjänar.
Kan inte säga annat än att Nesser är en av de bästa svenska författarna de senaste drygt 30 åren. Svenskan är målande, cynisk, torr och språkligt perfekt. De första böckerna är mera traditionella deckare. Sedan kommer flera verk där man undrar hur de ska klassificeras, men med med kommissarie Barbarotti är han tillbaka i deckare med en filosofisk, politisk och både cynisk och empatisk (!) touch.
Nok et hyggelig og spennende gjensyn med Barbarotti og Backmann. Krim og menneskelige relasjoner formidlet slik bare Nesser kan. Noen overraskende vendinger i handlingen.
Jedna z lepszych spraw Barbarottiego i Backman od dłuższego czasu. To już dziewiąte śledztwo Gunnara Barbarottiego i Evy Backman. Tym razem przyjdzie im się zmierzyć z zabójcą tajemniczym, nieuchwytnym i w pewien sposób bezczelnym. Kiedy wuefista otrzymuje strzał w czoło od sprawcy, któremu otworzył drzwi, myśląc, że to dostawca pizzy, nikt w Kymlinge nie spodziewa się, że znalezienie czy choćby wytypowanie podejrzanych okaże się tak skomplikowane. Niby wszyscy wiemy, że nie ma zbrodni doskonałych, jednak ta wydaje się zdecydowanie bliska ideału. Różnie to bywa z tymi ostatnimi powieściami Nessera. Zupełnie szczerze mówiąc, przeważnie gorzej, niż lepiej, czasem się cieszę, że Van Veeteren pojawia się już tylko na gościnne występy. Ale Prawy zabójca to przełamanie tej spadkowej tendencji. I tak, wiem, czasem piszę coś podobnego trochę na wyrost. Ale tym razem autorowi naprawdę udało się zaangażować mnie w swoją opowieść, nawet mimo tego, że w stylu znanym z serialu Columbo i w sposób dla siebie już od dawna charakterystyczny dosyć wcześnie ujawnia niemal wszystkie niewiadome. Bo jest to opowieść o czymś więcej niż tylko o tym, kto zabił. O bezradności zrodzonej z wykluczenia, samotności, gniewie, pragnieniu przynależności, potrzebie wymierzenia kary oraz innych gorących uczuciach. I tylko nie potrafię zrozumieć, co stało za decyzją tłumaczki, która od pewnego czasu przytacza pseudonim Smutasa w języku oryginału. Nie umiem się do tego przyzwyczaić i stale jestem zagubiona, niemal jak biedny Smutas, sponiewierany następstwami przebytego COVIDu.
Nesser gör mig aldrig besviken. Kriminaldrama som flyter stilla som en å förbi en brygga. Att du redan från början vet vem den skyldige är förstör inte läsningen. Det är inte mordgåta som är det viktiga.
Allt finns där, allt som är typiskt Nesser: språket, de finurliga formuleringarna som får mig att dra på munnen, de fantastiska personskildringarna, inte svart eller vitt utan helt trovärdiga. Humorn. Sorgsenheten. Och en oförutsägbar och intelligent story. Enda felet är att den tog slut för fort.
"Prawy zabójca" to dziewiąty tom serii o komisarzu Gunnarze Barbarottim i jego partnerce Evie Backman, autorstwa jednego z najbardziej znanych szwedzkich twórców kryminałów - Håkana Nessera. Już sam tytuł książki niesie ze sobą mocne przesłanie: "Czasem zabijanie jest nie tylko słuszne, ale może być obowiązkiem wobec ludzkości" - słowa te wskazują, że mamy do czynienia z historią o samozwańczym mścicielu, kimś, kto wymierza sprawiedliwość ponad prawem i wyrokiem sądu.
Na początku śledztwem w sprawie morderstwa nauczyciela wychowania fizycznego ma się zająć Lars Borgsen - niegdyś legenda policji kryminalnej, dziś zmaga się ze skutkami przebytego covidu, które odebrały mu dawną sprawność i skuteczność. Gdy dochodzi do kolejnego zabójstwa, sprawę przejmują Barbarotti i Backman.
Rozpoczyna się dochodzenie, które musi odpowiedzieć na pytania: dlaczego ktoś miałby zastrzelić zwyczajnego nauczyciela WF-u i czy obie zbrodnie są ze sobą powiązane? Autor pozwala czytelnikowi uczestniczyć w każdym etapie śledztwa, jednocześnie rysując psychologiczny portret ofiar i potencjalnych sprawców. Poznajemy m.in. Eryka - niezwykle inteligentnego, ale samotnego i odrzuconego przez rówieśników chłopca, zmagającego się z nękaniem i myślami samobójczymi po rozwodzie rodziców. To dodatkowo pogłębia emocjonalny wymiar powieści i pozwala lepiej zrozumieć motywacje bohaterów.
Nesser prowadzi akcję w spokojnym, wyważonym rytmie. To nie jest kryminał, który zaskakuje gwałtownymi zwrotami, lecz raczej taki, który zmusza do refleksji, do przyglądania się psychice postaci i ich moralnym dylematom. "Prawy zabójca" to poprawny i klasyczny kryminał - bardziej stonowany niż sensacyjny, oparty na psychologii i analizie, a nie na krwawych wydarzeniach. To historia dla tych, którzy cenią sobie głębsze spojrzenie na człowieka i jego wybory, niż szybką akcję i szokujące finały.
„- Mówi Borgsen. Mamy powtórkę. - Co? - Pod moim balkonem leży trup. Barbarotti otworzył oczy. Spojrzał na zegarek. Wpół do trzeciej. - Powtórz to. - Pod moim balkonem leży trup. Z rowerem. - Z rowerem? - Tak. - Pewien jesteś?”
Gdyby znów zacząć od porównania okładek, tym razem najbardziej przekonuje mnie polska, zdaje się, że tworząc ją, miano na uwadze genezę tego, o czym traktuje 9. część z serii o inspektorze Barbarottim (już w Szwecji opublikowana po skazaniu Autora na karę więzienia!). Podobało mi się zdecydowanie bardziej niż poprzedni tom. Znów mamy współczesną Szwecję, teren akcji poszerzono tym razem o północne rejony kraju; zaskoczenie, że do morderstwa nie doszło na obszarze działania gangów; trwa pandemia, ale także toczy się już wojna w Ukrainie – mamy 2022 r. Barbarotti z partnerką rozmyślają o emeryturze na Gotlandii. Opowieść dotyczy jednak także nastolatków i ich problemów; genezy i przyczyn tego, jak młody chłopak został mordercą oraz kto jest tutaj faktycznie TYM złym [szkoda, że polski tytuł nie jest bliższy oryginalnemu]. Od początku wiemy, kto zabił, kluczowe zaś jest to, dlaczego do tego doszło. Zdaje się, że Nesser poszedł w tzw. kryminał społeczny i choć nie jestem fanem obyczajówek, tę książkę pochłonąłem expresowo. Tragiczne zakończenie zdaje się być jednak pójściem na łatwiznę (?). Polecam (4/5) i czekam na cz. 10, ostatnią, która właśnie wyszła w Szwecji. * na s. 83 polskiego wydania mamy wyjaśnienie, że szwedzkiego zaimka ‘hen’ używa się „jako określenia osoby nieheteronormatywnej” – chyba powinno być raczej: osoby niebinarnej? ** na polskiej tylnej okładce mamy zaś informację o nominowaniu do nagrody, która dotyczy poprzedniego tomu [!] (kopiuj-wklej?).
Czy istnieją lepsze lub gorsze powody, by kogoś zabić?
Takie pytania stawia w swojej najnowszej książce Hakkan Nesser. W dziewiątym tomie inspektor Barbarotti poszukuje “Prawego zabójcy”. Człowieka, który bez wahania pozbawia życia niepowiązanych ze sobą (przynajmniej tak się wydaje przez dłuższy czas) ludzi.
Fabularnie Autor zastosował tutaj rzadko spotykany, aczkolwiek ciekawy zabieg. Sprawcę znamy bowiem po kilkudziesięciu stronach. Poznajemy jego perspektywę, background, a wreszcie też i motywy oraz wydarzenia, które stały za tym, czego dokonał tytułowy prawy zabójca. W tej właśnie powieści bardzo mi się taki zabieg spodobał.
Samo tempo historii wydaje się być również odpowiednie dla mnie. Akcja nie pędzi aż nadto, ale nie występują żadne spore dłużyzny, dzięki czemu strony przerzucają się same. Jestem pozytywnie zaskoczona, że mimo tego swoisty klimat znany tylko ze skandynawskich kryminałów się utrzymał.
Czy jednak Autor usatysfakcjonował mnie całkowicie fabułą jako odpowiedzią na postawione przez samego siebie pytania? Tu nie jestem w pełni przekonana, podczas lektury miałam bowiem przeczucie, że za bardzo chce bronić tego, którego sam uczynił “złym”.
Gunnar Barbarotti begynner å bli lei av politiyrket og funderer på pensjonisttilværelsen. Kanskje er det greit hvis han gjør alvor av dette. Håkan Nessers suverene serie om mennesker og mord i den fiktive småbyen Kymlinge begynner å gå litt på tomgang, synes jeg. Det blir aldri dårlig når det er Håkan Nesser som skriver, men jeg synes jeg har lest en del av dette før. Særlig de filosofiske funderingene mellom Barbarotti og hans kollega og livsledsager, Eva Backman.
Kanskje er det et litt søkt plott i denne historien. Jeg skal uansett gi boka honnør for at den etter hvert løfter seg med et par overraskende vendinger og skaper et ganske rørende bilde av tenåringer på utsiden av fellesskapet.
Bladvändare, underhållande. Nya mord i den fiktiva staden Kymlinge. En deckare, men också en berättelse om utanförskap och vad det kan leda till. I den här boken får läsaren rätt omgående veta vem mördaren är och sedan är det mest fokus på dennes öde. Jag upplever att kommissarie Barbarotti och hans kollegor blir bifigurer och det är jag lite skeptisk till. Jag är lite traditionell när det kommer till uppbyggnaden av en deckare. Jag vill gissa vem förövaren är, jag vill följa utredarna i deras arbete och inte veta mer än de gör. Det får jag inte i den här boken. Lite trist. Men, men Nesser är alltid bra. Alltid läsvärd. Jag hoppas dock att detta inte blir hans sista bok (som han hotat med). Vill så gärna ha åtminstone en "riktig" Barbarotti-deckare till.