Gen, Can you be my home #บ้านของเม

by Sarangent

เก็น ลูกชายเจ้าของร้านร้านมัทฉะ ผู้เปรียบดังความสดใสของโลกใบนี้ คุณสมบัติหมาเด็กน่าเอ็นดูครบถ้วน ใครต่อใครก็ต่างเอ็นดูเก็นกันทั้งนั้น เก็นได้บังเอิญเจอกับ เมธัส ลูกคุณหนูสุดเจ้าชู้ ขาประจำบาร์แถวมอ เกย์ตัวพ่อที่ทุกคนต่างเลื่องลือ วีรกรรมเด็ดคือหิ้วหนุ่มขึ้นเบนซ์ไม่ซ้ำหน้า ฟาดเคะเอวบางเรียบทุกคณะ โดยเก็นตกเป็นเป้าหมายใหม่ของเมธัส

แต่ทุกอย่างไม่ง่ายขนาดนั้น เมื่อเก็นเล่นซ้อนแผน เปลี่ยนเสือเป็นแมว เลี้ยงให้เชื่องเพื่อให้มันหลงรักเจ้าของ

ความรักที่หอมหวานของคนต่างขั้วที่ตกหลุมรักกัน ท่ามกลางความวุ่นวายของการก่อสร้างโครงการใหญ่ที่ล้อมรั้วกั้น แล้วคั่นกลางระหว่างกันไว้ ส่องลึกไปถึงรอยแผล เปิดอดีตที่ไม่สวยงาม เจ็บปวดซ้ำ ๆ กับทุนนิยมที่กัดกร่อนหัวใจที่บอบช้ำ แล้วเยียวยาบาดแผลนั้นด้วยกันผ่านอ้อมกอด เพื่อตามหาและปรารถนาจะค้นพบคำว่าบ้าน

เรื่องราวที่อบอุ่น (เล็กน้อย) มัวหมอง (นิดหน่อย)
ของคนที่รัก และคนที่โหยหา คำว่า บ้าน

#บ้านของเม

638 pages, ebook

Published August 2, 2025

Reviews

[百牡丹 · Rating 1 out of 5]

คิดว่าอาจจะเลือกทางผิดตั้งแต่รู้ว่าตัวเองไม่ชอบนิยายรักแต่ก็ยังเลือกที่จะลองอ่านนิยายรักเรื่องนี้แล้ว ถึงกระนั้นก็ยังมองว่าตัวหนังสือก็ยังขาดตกไปหลายอย่างมาก เพราะตลอดทางมีหลายอย่างที่สังเกตได้ว่าทำไมเราถึงไม่อินกับเรื่องที่กำลังดำเนินไปมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เรื่องอื่นที่มีเลิฟไลน์ประมาณนี้ก็ยังรู้สึกต่อติดกับตัวละครหรือมิติของเนื้อเรื่องไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ซึ่งเราสามารถแยกย่อยประเด็นที่เราไม่ชอบในหนังสือเล่มนี้ได้เลย โดยที่เราไม่ได้มีความรู้สึกเกลียดอะไรนะ แต่แค่เสียดายที่ถ้าหนังสือเล่มนี้ถูกปรุงให้ถูกวิธีมันจะเป็น slice of life อีกเรื่องที่เราน่าจะชอบได้เลย

ปัญหาหลักเลยที่ทำให้เราต่อไม่ติดกับเรื่องนี้เลยคือวิธีการเขียน เราชอบสไตล์การเขียนแบบ show don't tell ซึ่งในเรื่องนี้เขียนออกมาเหมือนเป็นผู้เล่า เล่าความคิดของตัวละคร เล่าความรู้สึกของตัวละคร เล่าว่าอะไรกำลังเกิดและกำลังจะเกิด แต่ไม่ได้แสดงให้ดูว่าการกระทำนี้ของตัวละครเป็นแบบนี้แล้วให้คนอ่านตีความเอาเองว่าตัวละครกำลังรู้สึกอะไร และติดบรรยายแบบห้วนสั้น การเขียนของนักเขียนดูไม่เทคไทม์ให้คนอ่านได้อ้อยอิ่งอยู่กับการกระทำของตัวละครหรือเหตุการณ์ที่กำลังเกิดอยู่เลย เรื่องที่เกิดขึ้นมักจะบรรยายจบได้ในไม่กี่หน้า และบรรยายแบบทำให้คนอ่านเข้าใจได้เร็วว่านักเขียนต้องการจะให้ตัวละครสื่ออะไร ไม่ใช่เขียนเพื่อให้ตัวละครแสดงออกมาว่าตัวละครกำลังสื่ออะไร ซึ่งมันเหมือนจับวางให้คนอ่านต้องเข้าใจแบบนี้ คิดแบบนี้ตามที่นักเขียนอยากจะสื่อ อีกอย่างที่ไม่ชอบคือนักเขียนโฟกัสแค่ตัวละครหลักสองคนคือเก็นกับเมธัสมากจนไม่ได้ปูตัวละครประกอบอย่างกลุ่มเพื่อนๆ หรือครอบครัวให้คนอ่านรู้สึกอินตามไปด้วย กับป๊าม้าเก็นอาจจะยังพอได้เพราะมีช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกัน แต่กับพ่อเมธัส ปัญ แจม ภู คือโผล่มาแค่ตอนที่ต้องการจะช่วยเก็นและเมธัสทำอะไรสักอย่าง ตอนที่เมธัสสนิทกับภูแล้วเรายังรู้สึกเข้าไม่ถึงสักนิดว่าสนิทกันได้ยังไง ยิ่งมี side story ของภูยิ่งทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้แคร์ตัวละครนี้เลยสักนิด เพราะเรารู้อยู่แล้วว่านี่เป็นแค่ตัวประกอบของเรื่อง นอกจากไม่ได้ให้ความสำคัญกับตัวละครหลักแล้วก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับการบรรยายสภาพแวดล้อมรอบๆ ของตัวละครด้วย มันอาจไม่ใช่ประเด็นหลักแต่ในห้าร้อยเกือบหกร้อยหน้าเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอบที่อยู่เก็นเป็นยังไง มหาลัยเป็นยังไง มันเลยยิ่งทำให้เราหมดความสนใจเข้าไปใหญ่จากที่ไม่ชอบสิ่งที่กล่าวมาข้างบนอยู่แล้ว ตอนอ่านแอบรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยายยาวที่ถูกหั่นซีนออกเป็นซีนเล็กๆ ย่อยๆ เหมือนตอนดูติ้กตอกแบบแบ่งพาร์ท เพราะ transition ของแต่ละฉากในเรื่องมันไม่สมูธอ่ะ

พอได้อ่านมาถึงเรื่องของพี่ภูก็แอบเสียดายที่ปูมาว่าตัวละครในเรื่องเรียนฟิล์ม เพราะในเนื้อเรื่องแสดงด้านนี้น้อยมากจนแทบลืมไปแล้วว่าตัวละครเรียนสายนี้ มองว่าถึงเรื่องจะเน้นเลิฟไลน์แต่การสร้างมิติให้เรื่องด้วยการเอากิมมิกนอกเหนือแค่เรื่องความรักระหว่างตัวละครมาใส่ด้วยก็ยิ่งเพิ่มมิติให้เรื่องมันกลมกล่อมลุ่มลึกได้มากกว่าเดิม แต่เรื่องนี้ดูจะขาดอะไรแบบนี้ไม่เยอะมากซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย