What do you think?
Rate this book
邊境．近境
我本來就喜歡旅行記這東西，
從以前就喜歡。
對我來說，
我覺得寫旅行遊記是非常貴重的文章修行。
……技術是必要的，
不但必須要有固定的文體，
而且當然必須要有熱情、愛情，和感動，
在這意義上寫旅行記，
對於身為小說家的我，
也是非常好的學習。
──村上春樹
從以前就喜歡。
對我來說，
我覺得寫旅行遊記是非常貴重的文章修行。
……技術是必要的，
不但必須要有固定的文體，
而且當然必須要有熱情、愛情，和感動，
在這意義上寫旅行記，
對於身為小說家的我，
也是非常好的學習。
──村上春樹
229 pages, Paperback
First published April 1, 1998
8 people are currently reading
40 people want to read
About the author
Haruki Murakami
609 books133k followersHaruki Murakami (村上春樹) is a Japanese writer. His novels, essays, and short stories have been best-sellers in Japan and internationally, with his work translated into 50 languages and having sold millions of copies outside Japan. He has received numerous awards for his work, including the Gunzo Prize for New Writers, the World Fantasy Award, the Tanizaki Prize, Yomiuri Prize for Literature, the Frank O'Connor International Short Story Award, the Noma Literary Prize, the Franz Kafka Prize, the Kiriyama Prize for Fiction, the Goodreads Choice Awards for Best Fiction, the Jerusalem Prize, and the Princess of Asturias Awards.
Growing up in Ashiya, near Kobe before moving to Tokyo to attend Waseda University, he published his first novel Hear the Wind Sing (1979) after working as the owner of a small jazz bar for seven years. His notable works include the novels Norwegian Wood (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002) and 1Q84 (2009–10); the last was ranked as the best work of Japan's Heisei era (1989–2019) by the national newspaper Asahi Shimbun's survey of literary experts. His work spans genres including science fiction, fantasy, and crime fiction, and has become known for his use of magical realist elements. His official website cites Raymond Chandler, Kurt Vonnegut and Richard Brautigan as key inspirations to his work, while Murakami himself has named Kazuo Ishiguro, Cormac McCarthy and Dag Solstad as his favourite currently active writers. Murakami has also published five short story collections, including First Person Singular (2020), and non-fiction works including Underground (1997), an oral history of the Tokyo subway sarin attack, and What I Talk About When I Talk About Running (2007), a memoir about his experience as a long distance runner.
His fiction has polarized literary critics and the reading public. He has sometimes been criticised by Japan's literary establishment as un-Japanese, leading to Murakami's recalling that he was a "black sheep in the Japanese literary world". Meanwhile, Murakami has been described by Gary Fisketjon, the editor of Murakami's collection The Elephant Vanishes (1993), as a "truly extraordinary writer", while Steven Poole of The Guardian praised Murakami as "among the world's greatest living novelists" for his oeuvre.
Growing up in Ashiya, near Kobe before moving to Tokyo to attend Waseda University, he published his first novel Hear the Wind Sing (1979) after working as the owner of a small jazz bar for seven years. His notable works include the novels Norwegian Wood (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002) and 1Q84 (2009–10); the last was ranked as the best work of Japan's Heisei era (1989–2019) by the national newspaper Asahi Shimbun's survey of literary experts. His work spans genres including science fiction, fantasy, and crime fiction, and has become known for his use of magical realist elements. His official website cites Raymond Chandler, Kurt Vonnegut and Richard Brautigan as key inspirations to his work, while Murakami himself has named Kazuo Ishiguro, Cormac McCarthy and Dag Solstad as his favourite currently active writers. Murakami has also published five short story collections, including First Person Singular (2020), and non-fiction works including Underground (1997), an oral history of the Tokyo subway sarin attack, and What I Talk About When I Talk About Running (2007), a memoir about his experience as a long distance runner.
His fiction has polarized literary critics and the reading public. He has sometimes been criticised by Japan's literary establishment as un-Japanese, leading to Murakami's recalling that he was a "black sheep in the Japanese literary world". Meanwhile, Murakami has been described by Gary Fisketjon, the editor of Murakami's collection The Elephant Vanishes (1993), as a "truly extraordinary writer", while Steven Poole of The Guardian praised Murakami as "among the world's greatest living novelists" for his oeuvre.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 21, 2025
“Буйд харь нутгаар”
“Хүн бүр хайрладаг, хайрыг мэдэрдэгтэй ижил хүн бүр аялдаг — хамгийн гол нь түүнийгээ бичвэр болгон буулгах эсэхээс хамаарч хайр дурлалын тэмдэглэл хийгээд аян замыг тэмдэглэл бүтдэг” гэгчлэн аялж буй газар бүрээ өөрийн үзэл бодол, итгэл үнэмшилтэй хослуулан бичиж үзмээр санагдав.
Японы хамгийн алдартай тэр нутгийн гурилтай шөлийг нь идэж үзмээр, ямар ч эзэнгүй арал дээр зохиолчтой ижил хэд хоноод өөрийгөө сорьчихмоор ч юм шиг. Бас Монгол руу аялсан тэмдэглэлийг нь уншихад санаа зовнил, догдлол хоёр зэрэгцэж байлаа. Хэдий үед манай нутгаар зочилсныг нь мэдэлгүй уншсаар 2000-аад он болов уу гэж таамаглаж байсан ч сүүлд нь Монголоос ирэхтэй зэрэгцэн Ким Ир Сен нас барсан мэдээ угтав гэдгээс 1994 онд ирж байсан гэдгийг нь олж мэдэв. Бүхэл бүтэн 31 жилийг тэртээ атлаа манай аялал жуулчлалын салбар сайжирсан болов уу, тэр хэвээр байгаа болов уу гэж санаа зовох шиг. Манайхныг шүүмжлэхэд бас ч гэж дотор бага зэрэг дургүй ч хүрээд амжив.
“Хүн бүр хайрладаг, хайрыг мэдэрдэгтэй ижил хүн бүр аялдаг — хамгийн гол нь түүнийгээ бичвэр болгон буулгах эсэхээс хамаарч хайр дурлалын тэмдэглэл хийгээд аян замыг тэмдэглэл бүтдэг” гэгчлэн аялж буй газар бүрээ өөрийн үзэл бодол, итгэл үнэмшилтэй хослуулан бичиж үзмээр санагдав.
Японы хамгийн алдартай тэр нутгийн гурилтай шөлийг нь идэж үзмээр, ямар ч эзэнгүй арал дээр зохиолчтой ижил хэд хоноод өөрийгөө сорьчихмоор ч юм шиг. Бас Монгол руу аялсан тэмдэглэлийг нь уншихад санаа зовнил, догдлол хоёр зэрэгцэж байлаа. Хэдий үед манай нутгаар зочилсныг нь мэдэлгүй уншсаар 2000-аад он болов уу гэж таамаглаж байсан ч сүүлд нь Монголоос ирэхтэй зэрэгцэн Ким Ир Сен нас барсан мэдээ угтав гэдгээс 1994 онд ирж байсан гэдгийг нь олж мэдэв. Бүхэл бүтэн 31 жилийг тэртээ атлаа манай аялал жуулчлалын салбар сайжирсан болов уу, тэр хэвээр байгаа болов уу гэж санаа зовох шиг. Манайхныг шүүмжлэхэд бас ч гэж дотор бага зэрэг дургүй ч хүрээд амжив.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 17, 2018
Murakami has written several travel books. This book is one of them. It contains several travel articles in the 1990s. It doesn't bring strong emotional feeling to me as his other works. Maybe that is because my reading habit has changed a bit since the last time I read his travel writings. In the past few years, I have read over one hundred travel books, which broadly open my views on the whole world. I think once you read more, you will be more seasoned appreciating the good and the less interesting. There are seven articles in the book. Let me introduce one by one.
1. A quiet writing heaven in East Hampton
Murakami was invited to visit someone in the Long Island, where many famous authors lived. He discussed why the place become a ideal place for muses.
2. No man's island
He went camping on a small no man's island near Japanese main island. Initially, he expected it would be an interesting experience, but it turned out to be a misery.
3. Across Mexico
He traveled across Mexico with a photographer. He visited tourist spots and rural villages. He found Mexico was a country of both beauty and contrast.
4. Deep Tonuki Udon travel
He went to Kagawa on a mission to discover the famous Tonuki Udon.
5. Iron Cemetery in Mongolia
There was big battle between Japan and Soviet Union in WW2. He went there via China. Murakami felt troubled by the Japanese atrocious past.
6. Across America
He drove across America from East to West. He didn't especially felt excited. It was just something that everyone needed to complete in one's lifetime.
7. A walk to Kobe
He revisited his hometown after two years of Kobe earthquake. It had been over three decades since he moved to Tokyo. He made some recollection. It's full of childhood reminiscence.
Overall, it's a nice collection of travel writing. It's ideal to kill time in leisure time. Not the must-read Murakami, but still a good read.
1. A quiet writing heaven in East Hampton
Murakami was invited to visit someone in the Long Island, where many famous authors lived. He discussed why the place become a ideal place for muses.
2. No man's island
He went camping on a small no man's island near Japanese main island. Initially, he expected it would be an interesting experience, but it turned out to be a misery.
3. Across Mexico
He traveled across Mexico with a photographer. He visited tourist spots and rural villages. He found Mexico was a country of both beauty and contrast.
4. Deep Tonuki Udon travel
He went to Kagawa on a mission to discover the famous Tonuki Udon.
5. Iron Cemetery in Mongolia
There was big battle between Japan and Soviet Union in WW2. He went there via China. Murakami felt troubled by the Japanese atrocious past.
6. Across America
He drove across America from East to West. He didn't especially felt excited. It was just something that everyone needed to complete in one's lifetime.
7. A walk to Kobe
He revisited his hometown after two years of Kobe earthquake. It had been over three decades since he moved to Tokyo. He made some recollection. It's full of childhood reminiscence.
Overall, it's a nice collection of travel writing. It's ideal to kill time in leisure time. Not the must-read Murakami, but still a good read.
December 6, 2017
就是一个简简单单说了一通回忆的村上。始终在思考的平和的村上。不拿腔不拿调。
但是林少华的翻译，让人觉得业余又无望。每一段读着，都明确地感觉到是在读译文。生涩懒惰的直译，在名词前面累加很多很多的形容词，不是中文的路子。却到处都是这种句子。很怀疑林的中文造诣，施小炜翻译的村上没有类似生涩感。扫一眼书架，朋友送的还有十四本村上，全是林少华。心荡到谷底。
但是林少华的翻译，让人觉得业余又无望。每一段读着，都明确地感觉到是在读译文。生涩懒惰的直译，在名词前面累加很多很多的形容词，不是中文的路子。却到处都是这种句子。很怀疑林的中文造诣，施小炜翻译的村上没有类似生涩感。扫一眼书架，朋友送的还有十四本村上，全是林少华。心荡到谷底。
February 21, 2020
除了墨西哥那章写的不太好，其他的都挺好看的。尤其是无人岛和东汉普顿那篇，短小精悍，充满趣味性。准备下次如果能去日本四国，一定要去赞歧尝尝村上推荐的各种乌冬面馆
October 18, 2016
I wanted to like the book but it'd just not as good as his other books. The less-than-complimentary comments on china didn't help either - some are funny while others just don't seem to have been thought out.
December 31, 2025
Мүраками уран зохиолын бус ном гаргадаг гэдгийг нь өмнө нь маш олон харж байсан боловч ганцыг нь ч уншиж үзээгүй байлаа. Гэтэл аз болж номын найз маань энэ номыг бэлэглэж таарав 😍💜 Өмнө нь Kafka on the Shore-г нь л уншсан байсан тул зохиолчийн талаар тодорхой сайн мэдээлэлгүй эхэлсэн хэрэг. Мэдээж монголоор аялсан тэмдэглэл нь багтсан гэдгийг бол найз маань хэлж өгсөн байсан. Угаас аяллын тэмдэглэлүүдэд дуртай юм болохоор төд удалгүй барьж авахаар шийдсэн юм.
За тэгээд номын тухайд гэвэл зохиолч маань 1990-ээд оны үед хийсэн өөрийн аяллуудынхаа тэмдэглэлийг багтаажээ. Америк, Мексик, Япон, Хятад болон Монгол дахь аяллын сэтгэгдлүүдээ хуваалцсан байна. Миний хувьд хамгийн сонирхол татаж байсан нь мэдээж Монгол. Уншаад эхэлмэгц л уншигч миний сонирхлыг бас татсан гэж жигтэйхэн. Учир нь Мүраками багаасаа л Японд "Номунханы тулаан" гэж нэрлэгддэг, манайханд бол "Халх голын дайн" хэмээх дайнд ихээхэн сонирхол нь татагддаг байж л дээ. Тэгээд л нэгэн сэтгүүлээс "та тийшээ явж үзэхгүй юу?" гэхэд нь уухайн тас зөвшөөрч аялалдаа гарчээ.
Сонирхолтой нь энэ дайны тухай өөрийн "Баадуут шувууны дэс" (The Wind-Up Bird Chronicle) номондоо ч оруулсан байдаг байж. Би энэ номыг нь уншиж үзээгүй тул хальт судлаад үзэхэд манайхныг тийм ч сайхнаар дүрслээгүй бололтой юм даг.
====spoiler====
Харин энэ удаагийн тэмдэглэлдээ ерөнхийдөө дайныг эсэргүүцэж, гол анхаарлаа дайн болгоны хамгийн нүүрэнд явдаг энгийн цэргүүдийг өрөвдөн бичсэн нь сайлууштай. Ер нь яаж ч бодсон харь оронд танихгүй хэцүү газар дуртай дургүй нь хамаагүй дайнд оролцож яваа эгэл цэргүүдийн буруу нь хэр байх билээ дээ гэж бодогдов.
Зохиолч маань ийнхүү Халх голын дайн болж байсан газрыг үзэх аяллаа 1994 оны 6-р сард Хятадаас эхлүүлжээ. Учир нь Японы Квантуны армийн цэргүүдийн голлон байрлаж байсан газар нь одоогийн Хятадын нутагт, манай Халхгол сумын хилийн цаах нь байдаг юм байна. Тухайн үед бол хилийн хажууханд ирсэн хэдий ч шууд газраар хил давах газар боломжгүй байгаагүй аж. Тиймээс алсаас Монголын тийш хэсэг харж аваад л Улаанбаатараар тойрон ирэхээр шийджээ. Харин одоо 30 жилийн дараа тэр хавийн хилийн нөхцөл байдаг яадаг юм болдоо?
Чоно агнах болсон тухайд орчуулагч, замчлагч гэх мэт хамт яваа хүмүүс нь мэдээлэл сайн өгөөгүй нь тун ч тааруухан санагдав. Зүгээр ч нь харгистаа биш малаа хамгаалахын учир чоно таарсан газраа агнахад хүрдэг байсан болов уу. Тэр нь чонын сүүлийг дэрлүүлэн орхих ёслол дээрээс ч харагдана билээ. Энэ талаар орчуулагч нь хэлж өгсөн ч болоосой, аялагч маань ч нэхэн дэлгэрэнгүй асуусан ч байсан болоосой хэмээн 30 гаруй жилийн хойно уншигч би халаглан сууна.
Хятад талын аялал:
Монгол талын аялал нь:
Нэмээд сонирхуулахад энэхүү эмхэтгэл номонд орсон аяллуудын ихэнх нь Мацүмүра Эйзо гэгч зурагчин найзтайгаа явсан байж таарав. Энэ нь мэдээж аяллын зургууд мөн байгааг нь илтгэнэ. Гэвч энэ удаагийн монгол хэл дээрх хэвлэл дээр нь ганц ч зураг байсангүй. Зарим тохиолдолд бүр зурагны талаар бичсэн байх хэдий ч тус зураг нь байхгүй тул жаахан тиймхэн санагдав. Япон хэл дээрх эх хэвлэлийнх нь номын нүүр зураг дээр яг Монголд Халх голын хавьд авахуулсан зураг нь байдаг юм байна. Доорх холбоосоор ороод харвал япон хэвлэлийн эхний хэдэн хуудас харагдаж байгаа дээр зарим зургийг нь харж болохоор байна лээ шүү.
https://read.amazon.co.jp/sample/B01M...
Сонирхолтой ном бэлэглэсэн Али найздаа баярлалаа. 💜
За тэгээд номын тухайд гэвэл зохиолч маань 1990-ээд оны үед хийсэн өөрийн аяллуудынхаа тэмдэглэлийг багтаажээ. Америк, Мексик, Япон, Хятад болон Монгол дахь аяллын сэтгэгдлүүдээ хуваалцсан байна. Миний хувьд хамгийн сонирхол татаж байсан нь мэдээж Монгол. Уншаад эхэлмэгц л уншигч миний сонирхлыг бас татсан гэж жигтэйхэн. Учир нь Мүраками багаасаа л Японд "Номунханы тулаан" гэж нэрлэгддэг, манайханд бол "Халх голын дайн" хэмээх дайнд ихээхэн сонирхол нь татагддаг байж л дээ. Тэгээд л нэгэн сэтгүүлээс "та тийшээ явж үзэхгүй юу?" гэхэд нь уухайн тас зөвшөөрч аялалдаа гарчээ.
Сонирхолтой нь энэ дайны тухай өөрийн "Баадуут шувууны дэс" (The Wind-Up Bird Chronicle) номондоо ч оруулсан байдаг байж. Би энэ номыг нь уншиж үзээгүй тул хальт судлаад үзэхэд манайхныг тийм ч сайхнаар дүрслээгүй бололтой юм даг.
====spoiler====
Харин энэ удаагийн тэмдэглэлдээ ерөнхийдөө дайныг эсэргүүцэж, гол анхаарлаа дайн болгоны хамгийн нүүрэнд явдаг энгийн цэргүүдийг өрөвдөн бичсэн нь сайлууштай. Ер нь яаж ч бодсон харь оронд танихгүй хэцүү газар дуртай дургүй нь хамаагүй дайнд оролцож яваа эгэл цэргүүдийн буруу нь хэр байх билээ дээ гэж бодогдов.
Зохиолч маань ийнхүү Халх голын дайн болж байсан газрыг үзэх аяллаа 1994 оны 6-р сард Хятадаас эхлүүлжээ. Учир нь Японы Квантуны армийн цэргүүдийн голлон байрлаж байсан газар нь одоогийн Хятадын нутагт, манай Халхгол сумын хилийн цаах нь байдаг юм байна. Тухайн үед бол хилийн хажууханд ирсэн хэдий ч шууд газраар хил давах газар боломжгүй байгаагүй аж. Тиймээс алсаас Монголын тийш хэсэг харж аваад л Улаанбаатараар тойрон ирэхээр шийджээ. Харин одоо 30 жилийн дараа тэр хавийн хилийн нөхцөл байдаг яадаг юм болдоо?
Чоно агнах болсон тухайд орчуулагч, замчлагч гэх мэт хамт яваа хүмүүс нь мэдээлэл сайн өгөөгүй нь тун ч тааруухан санагдав. Зүгээр ч нь харгистаа биш малаа хамгаалахын учир чоно таарсан газраа агнахад хүрдэг байсан болов уу. Тэр нь чонын сүүлийг дэрлүүлэн орхих ёслол дээрээс ч харагдана билээ. Энэ талаар орчуулагч нь хэлж өгсөн ч болоосой, аялагч маань ч нэхэн дэлгэрэнгүй асуусан ч байсан болоосой хэмээн 30 гаруй жилийн хойно уншигч би халаглан сууна.
Хятад талын аялал:
Нарита ✈️→ Далянь 🚃 → Чанчунь 🚃 → Харбин → Хайлаар 🚗 Шинэ Баргын хошуу 🚗 → Номонхан сум
Монгол талын аялал нь:
Бээжин ✈️ → Улаанбаатар ✈️ → Чойбалсан 🚗 → Халхгол сум (Сүмбэр)
Нэмээд сонирхуулахад энэхүү эмхэтгэл номонд орсон аяллуудын ихэнх нь Мацүмүра Эйзо гэгч зурагчин найзтайгаа явсан байж таарав. Энэ нь мэдээж аяллын зургууд мөн байгааг нь илтгэнэ. Гэвч энэ удаагийн монгол хэл дээрх хэвлэл дээр нь ганц ч зураг байсангүй. Зарим тохиолдолд бүр зурагны талаар бичсэн байх хэдий ч тус зураг нь байхгүй тул жаахан тиймхэн санагдав. Япон хэл дээрх эх хэвлэлийнх нь номын нүүр зураг дээр яг Монголд Халх голын хавьд авахуулсан зураг нь байдаг юм байна. Доорх холбоосоор ороод харвал япон хэвлэлийн эхний хэдэн хуудас харагдаж байгаа дээр зарим зургийг нь харж болохоор байна лээ шүү.
https://read.amazon.co.jp/sample/B01M...
Сонирхолтой ном бэлэглэсэн Али найздаа баярлалаа. 💜
March 25, 2020
Du ký, tập hợp các chuyến đi của bác già từ năm 1990 đến năm 1997. Theo thứ tự là
1. East Hampton. Chốn ẩn cư của các văn sĩ, đạo diễn, nhà báo v.v
2. Robinson ngoài đảo hoang. Mắc cười lắm, đem sách vở lều bạt nước ngọt các thứ xong trụ được 1 đêm là cuốn gói tháo chạy vì bị côn trùng tập kích :v
3. Mexico. Phần dài nhất và hay nhất. Dù ăn đồ thì tiêu chảy, thổ dân không hẳn là thân thiện hiếu khách, xe khách thì vừa nóng vừa ồn, chụp ảnh lén thì bị ném đá, rồi nỗi lo các nhóm cướp bóc có vũ trang v.v nhưng văn hóa và khung cảnh đất nước này lại đẹp và cuốn hút (ông bác) vô cùng.
4. Đi Kagawa chỉ để ăn (rất nhiều) udon. Trúng tủ em rồi.
5. Nội Mông và nghĩa trang những tàn tích chiến tranh. Nguồn gốc bức ảnh ngầu lòi ở bìa. Bác già lại bàn về chiến tranh và thái độ của nước Nhật với chiến tranh.
6. Xuyên Mỹ. Đúng nghĩa xuyên Mỹ, cắm đầu chạy từ bờ Đông sang bờ Tây, thỉnh thoảng dừng lại motel ăn ngủ và có ghé vô Las Vegas chơi bài chứ còn lại hông có khám phá văn hóa gì hết =)) Dọc đường các bác già toàn bị cho tấp vô lề kiểm tra vì da nâu giống dân buôn lậu Mễ nên các anh cảnh sát để ý suốt haha.
7. Đi bộ đến Kobe. Bác già không chạy nữa mà đi bộ (thỉnh thoảng có bắt tàu) và hoài niệm lại tuổi thơ, tuổi trẻ. Bối cảnh là hơn 1 năm sau thảm họa động đất Kobe 1995.
1. East Hampton. Chốn ẩn cư của các văn sĩ, đạo diễn, nhà báo v.v
2. Robinson ngoài đảo hoang. Mắc cười lắm, đem sách vở lều bạt nước ngọt các thứ xong trụ được 1 đêm là cuốn gói tháo chạy vì bị côn trùng tập kích :v
3. Mexico. Phần dài nhất và hay nhất. Dù ăn đồ thì tiêu chảy, thổ dân không hẳn là thân thiện hiếu khách, xe khách thì vừa nóng vừa ồn, chụp ảnh lén thì bị ném đá, rồi nỗi lo các nhóm cướp bóc có vũ trang v.v nhưng văn hóa và khung cảnh đất nước này lại đẹp và cuốn hút (ông bác) vô cùng.
4. Đi Kagawa chỉ để ăn (rất nhiều) udon. Trúng tủ em rồi.
5. Nội Mông và nghĩa trang những tàn tích chiến tranh. Nguồn gốc bức ảnh ngầu lòi ở bìa. Bác già lại bàn về chiến tranh và thái độ của nước Nhật với chiến tranh.
6. Xuyên Mỹ. Đúng nghĩa xuyên Mỹ, cắm đầu chạy từ bờ Đông sang bờ Tây, thỉnh thoảng dừng lại motel ăn ngủ và có ghé vô Las Vegas chơi bài chứ còn lại hông có khám phá văn hóa gì hết =)) Dọc đường các bác già toàn bị cho tấp vô lề kiểm tra vì da nâu giống dân buôn lậu Mễ nên các anh cảnh sát để ý suốt haha.
7. Đi bộ đến Kobe. Bác già không chạy nữa mà đi bộ (thỉnh thoảng có bắt tàu) và hoài niệm lại tuổi thơ, tuổi trẻ. Bối cảnh là hơn 1 năm sau thảm họa động đất Kobe 1995.
June 17, 2016
I re-read this book sometime last year because I fell in love with Mexico and Murakami went to Mexico many many years ago. He wrote the story down in this book and it really gave me much food for thought. That is why I have to rate five stars on this one.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews