What do you think?
Rate this book
Beauty on Earth
‘Je moest over de tafel buigen om haar gezicht te zien; je probeerde haar te zien door je nek uit te steken en omhoog te kijken, en daar lachten de mensen om. Opeens lachten ze niet meer. Ze werden verlegen. Dat was wanneer ze opkeek. Ze waren begonnen iets te zeggen, ze verstomden. En nu durven ze haar niet meer aan te kijken.’
In de lente arriveert Juliette, een negentienjarig Cubaans weesmeisje, bij haar oom Milliquet, cafébaas in een dorpje aan het Meer van Genève. Het meisje is jong en aantrekkelijk. De mensen beminnen, begeren, bevoogden en benijden haar; tegen haar wil richt ze ravages aan in de kleine dorpsgemeenschap. Als de zomer afloopt verdwijnt ze weer, in gezelschap van een mismaakte Italiaanse muzikant.
Is er een plaats voor schoonheid op aarde? Die hoopvolle vraag stelt de verteller van deze roman, zonder zijn lezer veel illusies te gunnen over het antwoord. Al wordt die sombere kijk op de wereld tot op zekere hoogte misschien gelogenstraft door de beeldende, poëtische verwoording ervan.
In de lente arriveert Juliette, een negentienjarig Cubaans weesmeisje, bij haar oom Milliquet, cafébaas in een dorpje aan het Meer van Genève. Het meisje is jong en aantrekkelijk. De mensen beminnen, begeren, bevoogden en benijden haar; tegen haar wil richt ze ravages aan in de kleine dorpsgemeenschap. Als de zomer afloopt verdwijnt ze weer, in gezelschap van een mismaakte Italiaanse muzikant.
Is er een plaats voor schoonheid op aarde? Die hoopvolle vraag stelt de verteller van deze roman, zonder zijn lezer veel illusies te gunnen over het antwoord. Al wordt die sombere kijk op de wereld tot op zekere hoogte misschien gelogenstraft door de beeldende, poëtische verwoording ervan.
224 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1927
25 people are currently reading
790 people want to read
About the author
Charles-Ferdinand Ramuz
147 books33 followersC.F. Ramuz was a French-speaking Swiss writer. Born in Lausanne and educated there he moved to Paris in 1903 where he first published a collection of poems, 'Le petit village.' At the outbreak of WWI in 1914 he returned to Switzerland and devoted his life to writing which included the libretto for Igor Stravinsky's 'Histoire du Soldat' in 1918. He died near his home town. His image now appears on the 200 Swiss Franc note and his foundation awards the quintannual Grand Prix C.F. Ramuz.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 48 reviews
July 4, 2023
4,5*
Ik zit blijkbaar in een fantastische leesflow. De sterren zullen me verder leiden ......
Ik zit blijkbaar in een fantastische leesflow. De sterren zullen me verder leiden ......
September 22, 2013
I was thrilled to get my hands on a copy of Charles Ferdinand Ramuz’s 1927 novel Beauty on Earth, newly translated by Michelle Bailat-Jones. Ramuz is a Swiss writer, not well known here in the U.S., and it’s exciting to see that his work is now available. The novel tells the story of a young woman, Juliette, who comes to live with her uncle in a small Swiss town after her father’s death. She grew up in Cuba, and so has a large change ahead of her. The focus of the novel is not on her experience of this change, however, or at least not on her inward experience, for we see her mainly from the outside as she arrives in the town, an unusual and surprising figure to whom the villagers don’t know how to respond. The novel is focused more on the experiences of the uncle, Milliquet, a café owner, and Rouge, a fisherman, as well as a handful of other townspeople. It’s a story of a stranger coming in and disrupting what appears to be a quiet, peaceful place, revealing tensions lying beneath the surface. It’s Juliette’s beauty that the town finds so disruptive; she captivates all — or at least many — of the people who meet her. Her beauty provokes them to want to possess her. The fact that Juliette provokes such possessiveness and that we never learn much about her inner life suggests that she is meant to be a symbol for human longing for the unattainable.
One of the most intriguing aspects of the book is the narrative voice and the novel’s point of view. The book starts off in a straightforward third person objective point of view, but the narrator quickly shifts to first person plural, and from there on, moves back and forth between first and third, and sometimes shifts into second. It’s disorienting for readers, as sometimes we’re outside the scene looking in, and sometimes, through the narrator’s use of “we,” are in the scene itself, one of the townspeople, taking part in the action. Sometimes, when the narrator uses “you,” we are being addressed directly. Readers never quite know where they are, what their place is, and are therefore not allowed to sit in judgment on the townspeople from afar. Readers are implicated in the desire to possess Juliette, and, just like the townspeople, are frustrated in any attempt to know her.
Ramuz’s writing — and the new translation — is beautiful; the lake and village landscapes are gorgeously evoked. I finished the book with a strong sense of the place — its cliffs and waves and storms. The novel’s title refers to Juliette’s disruptive beauty, but it also surely gestures toward the beauty of the landscape. I wish I could visit, although I would not want to be drawn, as Juliette is, into the schemes of the townspeople. The genius of this novel is that Ramuz never lets the reader keep a safe, observing distance. To read this novel is to take part in its struggle, an unsettling, but satisfying, experience.
One of the most intriguing aspects of the book is the narrative voice and the novel’s point of view. The book starts off in a straightforward third person objective point of view, but the narrator quickly shifts to first person plural, and from there on, moves back and forth between first and third, and sometimes shifts into second. It’s disorienting for readers, as sometimes we’re outside the scene looking in, and sometimes, through the narrator’s use of “we,” are in the scene itself, one of the townspeople, taking part in the action. Sometimes, when the narrator uses “you,” we are being addressed directly. Readers never quite know where they are, what their place is, and are therefore not allowed to sit in judgment on the townspeople from afar. Readers are implicated in the desire to possess Juliette, and, just like the townspeople, are frustrated in any attempt to know her.
Ramuz’s writing — and the new translation — is beautiful; the lake and village landscapes are gorgeously evoked. I finished the book with a strong sense of the place — its cliffs and waves and storms. The novel’s title refers to Juliette’s disruptive beauty, but it also surely gestures toward the beauty of the landscape. I wish I could visit, although I would not want to be drawn, as Juliette is, into the schemes of the townspeople. The genius of this novel is that Ramuz never lets the reader keep a safe, observing distance. To read this novel is to take part in its struggle, an unsettling, but satisfying, experience.
January 6, 2023
Binnenkort postzegelrecensie voor Humo.
May 9, 2023
****1/2
March 11, 2023
Als er één boek was waarin ik mocht wonen, dan koos ik dit.
Ik ken weinig schrijvers die zo beeldend en poëtisch landschappen tot leven kunnen wekken als Charles-Ferdinand Ramuz, en geen enkele met zo’n eigen stijl.
De manier waarop hij een verhaal vertelt is heel ongebruikelijk, waardoor dit niet het makkelijkste boek is. Vertaler Rokus Hofstede legt goed uit waarom:
“Ramuz lezen vergt de nodige wendbaarheid van de lezer, ook van de hedendaagse. Met zijn steeds wisselende werkwoordstijden, zijn verschuivende vertelstandpunt, zijn schakelen tussen nabijheid en afstand, micro- en macrokosmos zet hij je geregeld op het verkeerde been” (Nawoord 237).
Inderdaad — maar het effect is grandioos.
Het is ook niet zo dat de aparte stijl ten koste gaat van het verhaal (wat met sommige auteurs helaas wel het geval is), maar eerder dat de stijl het plot naar grotere hoogten stuwt.
Een paar jaar geleden las ik De Grote Angst in de Bergen, ook van Ramuz. Afgelopen maand dacht ik erover om het te herlezen, omdat het destijds zo’n indruk op me maakte (ook vanwege de ongebruikelijke vertelstijl en aparte sfeer). Toen ik vorige week deze vertaling in boekhandel zag liggen, heb ik ‘m dan ook direct zonder te aarzelen gekocht. En gelukkig maar: wat een meesterwerk.
Op plotniveau is dit een boek over een klein dorp waar iedereen elkaar kent, en waar alle mannen haast dagelijks samenkomen in de kroeg van Milliquet. Dit rustige, voortkabbelende bestaan verandert radicaal met de komst van Milliquet’s negentienjarige nichtje Juliette, die over is gekomen uit Cuba.
Maar wat aan de oppervlakte een roman over de komst van Juliette is, is in feite een meditatie over schoonheid — van mensen, van de natuur, van de liefde, van de wereld.
De manier waarop Ramuz dit verhaal vertelt, in die kenmerkende, lusvormige, haast filmische stijl, is volstrekt origineel, en ook gewoon heel erg mooi. Twee fragmenten:
“Rouge heeft geen haast — komt dat doordat het zulk mooi weer is? — en neemt ook niet de kortste weg (en misschien hoefde hij die ochtend helemaal niet zo nodig zelf naar de groeve te gaan); maar waarschijnlijk komt het door het mooie weer, want hij lijkt inderdaad innig tevreden; hij zag er nog steeds innig tevreden uit tussen de bijen, de witte of gele vlinders, de hoge stengels van de engelwortels, en onder het zwarte, met een soort lijm overdekte gebladerte van de elzen, waardoor er boven hem een dak met blauwe glazen dakramen ontstond” (46).
“Hij daarboven kijkt nog steeds. Hij ziet op dit moment dat de bergen van opzij werden getroffen door de zon die daalde, terwijl tegelijk het zonlicht minder wit werd; het was net honing die op de rotswanden was uitgestreken. Lager, op de glooiende weiden, was het net goudpoeder; boven de bossen warme as. Alles maakte zich mooi, alles maakte zich nog mooier, alsof er een wedijver heerste. Alle dingen die zich mooi, steeds mooier maken, het water, de bergen, de hemel, wat vloeibaar is, wat vast is, wat noch vast noch vloeibaar is, maar alles hangt met elkaar samen; er was zoiets als een verstandhouding, een aanhoudende uitwisseling tussen het ene ding en het andere, en tussen alles wat is. En rond háár en vanwege háár, zoals hij denkt en zichzelf daarboven voorhoudt. Er is een plaats voor schoonheid…” (107).
Echt, één van de mooiste passages die ik ooit heb gelezen.
Ik hoop dat meneer Hofstede nog meer van Charles Ferdinand Ramuz gaat vertalen, want ik wil alles lezen.
Ik ken weinig schrijvers die zo beeldend en poëtisch landschappen tot leven kunnen wekken als Charles-Ferdinand Ramuz, en geen enkele met zo’n eigen stijl.
De manier waarop hij een verhaal vertelt is heel ongebruikelijk, waardoor dit niet het makkelijkste boek is. Vertaler Rokus Hofstede legt goed uit waarom:
“Ramuz lezen vergt de nodige wendbaarheid van de lezer, ook van de hedendaagse. Met zijn steeds wisselende werkwoordstijden, zijn verschuivende vertelstandpunt, zijn schakelen tussen nabijheid en afstand, micro- en macrokosmos zet hij je geregeld op het verkeerde been” (Nawoord 237).
Inderdaad — maar het effect is grandioos.
Het is ook niet zo dat de aparte stijl ten koste gaat van het verhaal (wat met sommige auteurs helaas wel het geval is), maar eerder dat de stijl het plot naar grotere hoogten stuwt.
Een paar jaar geleden las ik De Grote Angst in de Bergen, ook van Ramuz. Afgelopen maand dacht ik erover om het te herlezen, omdat het destijds zo’n indruk op me maakte (ook vanwege de ongebruikelijke vertelstijl en aparte sfeer). Toen ik vorige week deze vertaling in boekhandel zag liggen, heb ik ‘m dan ook direct zonder te aarzelen gekocht. En gelukkig maar: wat een meesterwerk.
Op plotniveau is dit een boek over een klein dorp waar iedereen elkaar kent, en waar alle mannen haast dagelijks samenkomen in de kroeg van Milliquet. Dit rustige, voortkabbelende bestaan verandert radicaal met de komst van Milliquet’s negentienjarige nichtje Juliette, die over is gekomen uit Cuba.
Maar wat aan de oppervlakte een roman over de komst van Juliette is, is in feite een meditatie over schoonheid — van mensen, van de natuur, van de liefde, van de wereld.
De manier waarop Ramuz dit verhaal vertelt, in die kenmerkende, lusvormige, haast filmische stijl, is volstrekt origineel, en ook gewoon heel erg mooi. Twee fragmenten:
“Rouge heeft geen haast — komt dat doordat het zulk mooi weer is? — en neemt ook niet de kortste weg (en misschien hoefde hij die ochtend helemaal niet zo nodig zelf naar de groeve te gaan); maar waarschijnlijk komt het door het mooie weer, want hij lijkt inderdaad innig tevreden; hij zag er nog steeds innig tevreden uit tussen de bijen, de witte of gele vlinders, de hoge stengels van de engelwortels, en onder het zwarte, met een soort lijm overdekte gebladerte van de elzen, waardoor er boven hem een dak met blauwe glazen dakramen ontstond” (46).
“Hij daarboven kijkt nog steeds. Hij ziet op dit moment dat de bergen van opzij werden getroffen door de zon die daalde, terwijl tegelijk het zonlicht minder wit werd; het was net honing die op de rotswanden was uitgestreken. Lager, op de glooiende weiden, was het net goudpoeder; boven de bossen warme as. Alles maakte zich mooi, alles maakte zich nog mooier, alsof er een wedijver heerste. Alle dingen die zich mooi, steeds mooier maken, het water, de bergen, de hemel, wat vloeibaar is, wat vast is, wat noch vast noch vloeibaar is, maar alles hangt met elkaar samen; er was zoiets als een verstandhouding, een aanhoudende uitwisseling tussen het ene ding en het andere, en tussen alles wat is. En rond háár en vanwege háár, zoals hij denkt en zichzelf daarboven voorhoudt. Er is een plaats voor schoonheid…” (107).
Echt, één van de mooiste passages die ik ooit heb gelezen.
Ik hoop dat meneer Hofstede nog meer van Charles Ferdinand Ramuz gaat vertalen, want ik wil alles lezen.
November 11, 2013
This is an astonishing novel. I speak nothing but ordering-in-a-restaurant / booking-a-hotel-room French so I can only think that Michelle Bailat-Jones, the translator, is a poet as well as - obviously - a fluent French speaker because this novel, which I read in her translation, reads like liquid music. It flows between different points of view, including the first person plural so that we, the readers, are drawn in to the story, and it flows between events and characters seamlessly.
As I was searching for the right words to describe the novel's effect on me, I found them - as so often with a good novel - in the text itself. Water is very important to the main character, Juliette, and to the men she goes to stay with. She has come from across the water and they are fishermen or, as one of them says, 'We're water people ... [not land people who are] forced to follow a path ... between two walls, between two hedges ... . It's full of rules [on the land]. Full of No Trespassing ... . As for me ... for us, we go where we want. We've got everything because we have nothing.' This novel is as fluid as the water it loves.
And having everything because we have nothing. That seems to me to be what Beauty on Earth is about, and also how it is written: each reader must engage with the images the words conjure and see what she finds, like looking at trees reflected in rippling water. 'We'll cross water,' says the same character, later on, 'we'll cross the water and over there it's another country and they can't do anything to us ... it will be better.' We will find meaning if we float where the novel takes us.
And it's about how beauty cannot be - and should not be - pinned down or possessed. The beauty of the young woman who comes from another country is never exactly described, which makes it possible for us to imagine her for ourselves:
But, naturally although sadly, there are attempts to tie beauty down, to possess her, because the villagers cannot cope with such beauty in their midst. They don't know what to do with her, or how to live alongside her. They react in different ways but their ways are all destructive. The only person who has no desire to destroy beauty is an ugly hunchbacked musician whose music she loves.
As for the exact nature of the story, it seemed to me that parts of it must be divined from the beautiful images it creates and lodges in the reader's mind. Like beauty itself the story cannot be described exactly. Each reader must divine the story for herself, must be the beholder and discover the story's beauty for herself. And therein lies its attraction.
As I was searching for the right words to describe the novel's effect on me, I found them - as so often with a good novel - in the text itself. Water is very important to the main character, Juliette, and to the men she goes to stay with. She has come from across the water and they are fishermen or, as one of them says, 'We're water people ... [not land people who are] forced to follow a path ... between two walls, between two hedges ... . It's full of rules [on the land]. Full of No Trespassing ... . As for me ... for us, we go where we want. We've got everything because we have nothing.' This novel is as fluid as the water it loves.
And having everything because we have nothing. That seems to me to be what Beauty on Earth is about, and also how it is written: each reader must engage with the images the words conjure and see what she finds, like looking at trees reflected in rippling water. 'We'll cross water,' says the same character, later on, 'we'll cross the water and over there it's another country and they can't do anything to us ... it will be better.' We will find meaning if we float where the novel takes us.
And it's about how beauty cannot be - and should not be - pinned down or possessed. The beauty of the young woman who comes from another country is never exactly described, which makes it possible for us to imagine her for ourselves:
The girl, the girl had nothing but a little black dress with a black lace handkerchief tied around her hair (which we thought must have been the fashion in the country where she came from). It didn't matter ... the first words which had flown through the air had painted her in another way and with beautiful colours; that description still served.Or
This is when she reappeared; and there was great joy on the mountains. She walked forward, she walked beneath her silk scarf; as she walked forward, we could see the long fringe slide up the length of her legs, then split to fall along each rounded side of them. She placed her lovely bare feet on the stones. And then, suddenly the yellow shawl was gone, - at the same time Decosterd pushed the Juliette [the boat the fishermen have named after her] into the water, at the same time the mountains shone bright, the fish were jumping out of the water. - but she was shining now too, her bare arms shone, her broad shoulders shone.
But, naturally although sadly, there are attempts to tie beauty down, to possess her, because the villagers cannot cope with such beauty in their midst. They don't know what to do with her, or how to live alongside her. They react in different ways but their ways are all destructive. The only person who has no desire to destroy beauty is an ugly hunchbacked musician whose music she loves.
As for the exact nature of the story, it seemed to me that parts of it must be divined from the beautiful images it creates and lodges in the reader's mind. Like beauty itself the story cannot be described exactly. Each reader must divine the story for herself, must be the beholder and discover the story's beauty for herself. And therein lies its attraction.
December 12, 2023
Wow wat kan deze man prachtig schrijven. Je leest mee in een soort ritme in een cadans, van weer water natuur… en een schoonheid.
May 25, 2015
Rounded down from 2.5 stars.
There is a certain genre of novel that rankles me maybe more than any other. And let's just name that genre, for the sake of expediency: the slim, philosophical novel that would have worked far better as a 20-page essay than as a 200-page work of fiction. Beauty on Earth, it pains me to say, is one of these. "Pains me to say" because I never want to dislike a book. I read novels for a lot of reasons, but primarily because I derive, in equal parts, enormous pleasure and profound wisdom from the best of them that I read. So when I dive into a book, I hope and expect to be moved, to be entertained, to be altered, to emerge from its pages with a richer and more complicated vision of the world. It's a lot to ask, but my demands of fiction are thus only because most of it that I read does precisely this to me. But great fiction manages these things by adhering to the lineaments of the novel form. We cannot experience sympathy with a character's plight or predicament if that character is never developed. We cannot burrow into the meaning of -- and be moved by -- a narrative if that narrative is couched within textual gimmickry that draws attention to itself and away from the unfolding story. We cannot understand or identify with a novel that critiques a cultural habit or intellectual pose if, in putting forward the critique, the novel proves an example of the very thing it's criticizing. Beauty on Earth falls into each of these traps, and 30 or 40 pages in, I found myself not giving a damn about it.
Ramuz seems to be making a single argument in the book: that beauty is always going to be objectified and inspire the need in others to possess it or marshal it about. And I would agree with this if it weren't for the fact that the beauty that is personhood (consciousness, personality, interaction, inexplicable decisions and speech) resists objectification. Ramuz creates a world and a situation that proves his point because if he were to present the world as it is, proving his point would be a good deal more difficult, if not impossible altogether. If Juliette were allowed a voice on the page -- if she were allowed to be a character rather than a pawn or an icon -- she would do and say the kinds of things that would frustrate or subvert the possessive, objectifying intentions of those around her. Ramuz, though, isn't interested in the messiness and glory of actual life, of relationships and conversations as they actually happen in the Western world -- he's interested in a philosophical construct, in making an artistic statement about the masculine gaze and its diminishing effect on the feminine object of it. The irony is that the novel he's written as a platform for this statement commits the very sin he's lamenting: Beauty on Earth gives us a vision of the feminine capable of little or nothing other than inspiring men to possessiveness and women to jealousy. Juliette has no personality, no complexity, no humanity. And neither, as a result, do the other characters in the book -- all of them (even the gentle accordionist; even Decosterd, whose interest in helping Juliette escape is an act of simplistic chivalry when all is said and done) are devoid of everything from pangs of conscience to the habits of communal debate. The men exist to want Juliette; the other women exist to resent Juliette; and Juliette exists to be wanted and resented. And that makes for an excruciating, pedantic, threadbare 200 pages. It could've made a brilliant essay. It might even have made a good novel had Ramuz made his point (wonderfully articulated, at times, late in the book: "We see her in snatches. She is given to you, she is taken away" on 199, and "She raises her arms again; then she has no arms, then she has no body, then she is no more" on 204) in relation to a refutation of it. For instance, had Juliette been given agency and depth, as a character, and had her fate (to be objectified) remained the same, Ramuz's thesis would've been more powerfully and poignantly realized because we would've been given a sense of what was sacrificed to the obstinate, boorish masculine gaze having its way. Instead, the novel, again, becomes the very thing it despises: a masculine view of the feminine that allows for stereotypes and nothing else.
I also got my hackles all bent out of shape over his Modernist devices: the seeming random switches in verb tense and the repetition of phrasing -- e.g. "...yet he knew already that the oars would be there. The oars are there; he knew it" (115). He seems, with the verb tense changes, to making the point that this inclination in men -- to look at women as objects, at beauty as something to be contained or manhandled -- is perpetual, that it has long been this way (past) and continues to be this way (present). But had he written the novel in present tense alone that point would've been implied. As to the repetition: I see no reason whatsoever for it, apart from an attempt at creating a kind of music on the page...
I tend to bristle at much literary Modernism, at deconstructing narrative traditions and assembling stories or forms from their pieces. It works beautifully in the plastic arts: I'm a huge fan of Pollock and Kandinsky. I get what they're doing. Hell, I even get what Picasso was doing. But if a writer means to take the novel form apart, joint from joint -- plot, character, concept, message, language -- and make something new of it, there must be enough carried over in the transition for it to still be a novel. To the Lighthouse is an example of literary Modernism that works wondrously well, whereas Beauty on Earth barely registers as a novel: its disdain for characterization, its disinterest in grammatical foundations and its frequent impressionistic establishing of scenes leave it hobbled as a work of narrative art. Privileging concept at the expense of narrative scaffolding can be the undoing of a novel. And lots of great writers make that same mistake. Milan Kundera, for example, wrote a masterpiece in The Unbearable Lightness of Being (which perfectly judged and juggled the relationship between philosophy and narrative) but stumbled in a major way with his novels Immortality and Identity -- because he put philosophical concern so far ahead of storytelling that the books, in the end, felt less like novels than like confounding, pretentious lectures.
There is some terrific writing in Ramuz's novel (the fishing and working-the-nets scenes with Juliette, Rouge and Decosterd; the entire middle paragraph on page 95; details like the coat of a horse shining "like a roof washed with rain" on 160) -- but, on the whole, I found it belabored and exasperating.
There is a certain genre of novel that rankles me maybe more than any other. And let's just name that genre, for the sake of expediency: the slim, philosophical novel that would have worked far better as a 20-page essay than as a 200-page work of fiction. Beauty on Earth, it pains me to say, is one of these. "Pains me to say" because I never want to dislike a book. I read novels for a lot of reasons, but primarily because I derive, in equal parts, enormous pleasure and profound wisdom from the best of them that I read. So when I dive into a book, I hope and expect to be moved, to be entertained, to be altered, to emerge from its pages with a richer and more complicated vision of the world. It's a lot to ask, but my demands of fiction are thus only because most of it that I read does precisely this to me. But great fiction manages these things by adhering to the lineaments of the novel form. We cannot experience sympathy with a character's plight or predicament if that character is never developed. We cannot burrow into the meaning of -- and be moved by -- a narrative if that narrative is couched within textual gimmickry that draws attention to itself and away from the unfolding story. We cannot understand or identify with a novel that critiques a cultural habit or intellectual pose if, in putting forward the critique, the novel proves an example of the very thing it's criticizing. Beauty on Earth falls into each of these traps, and 30 or 40 pages in, I found myself not giving a damn about it.
Ramuz seems to be making a single argument in the book: that beauty is always going to be objectified and inspire the need in others to possess it or marshal it about. And I would agree with this if it weren't for the fact that the beauty that is personhood (consciousness, personality, interaction, inexplicable decisions and speech) resists objectification. Ramuz creates a world and a situation that proves his point because if he were to present the world as it is, proving his point would be a good deal more difficult, if not impossible altogether. If Juliette were allowed a voice on the page -- if she were allowed to be a character rather than a pawn or an icon -- she would do and say the kinds of things that would frustrate or subvert the possessive, objectifying intentions of those around her. Ramuz, though, isn't interested in the messiness and glory of actual life, of relationships and conversations as they actually happen in the Western world -- he's interested in a philosophical construct, in making an artistic statement about the masculine gaze and its diminishing effect on the feminine object of it. The irony is that the novel he's written as a platform for this statement commits the very sin he's lamenting: Beauty on Earth gives us a vision of the feminine capable of little or nothing other than inspiring men to possessiveness and women to jealousy. Juliette has no personality, no complexity, no humanity. And neither, as a result, do the other characters in the book -- all of them (even the gentle accordionist; even Decosterd, whose interest in helping Juliette escape is an act of simplistic chivalry when all is said and done) are devoid of everything from pangs of conscience to the habits of communal debate. The men exist to want Juliette; the other women exist to resent Juliette; and Juliette exists to be wanted and resented. And that makes for an excruciating, pedantic, threadbare 200 pages. It could've made a brilliant essay. It might even have made a good novel had Ramuz made his point (wonderfully articulated, at times, late in the book: "We see her in snatches. She is given to you, she is taken away" on 199, and "She raises her arms again; then she has no arms, then she has no body, then she is no more" on 204) in relation to a refutation of it. For instance, had Juliette been given agency and depth, as a character, and had her fate (to be objectified) remained the same, Ramuz's thesis would've been more powerfully and poignantly realized because we would've been given a sense of what was sacrificed to the obstinate, boorish masculine gaze having its way. Instead, the novel, again, becomes the very thing it despises: a masculine view of the feminine that allows for stereotypes and nothing else.
I also got my hackles all bent out of shape over his Modernist devices: the seeming random switches in verb tense and the repetition of phrasing -- e.g. "...yet he knew already that the oars would be there. The oars are there; he knew it" (115). He seems, with the verb tense changes, to making the point that this inclination in men -- to look at women as objects, at beauty as something to be contained or manhandled -- is perpetual, that it has long been this way (past) and continues to be this way (present). But had he written the novel in present tense alone that point would've been implied. As to the repetition: I see no reason whatsoever for it, apart from an attempt at creating a kind of music on the page...
I tend to bristle at much literary Modernism, at deconstructing narrative traditions and assembling stories or forms from their pieces. It works beautifully in the plastic arts: I'm a huge fan of Pollock and Kandinsky. I get what they're doing. Hell, I even get what Picasso was doing. But if a writer means to take the novel form apart, joint from joint -- plot, character, concept, message, language -- and make something new of it, there must be enough carried over in the transition for it to still be a novel. To the Lighthouse is an example of literary Modernism that works wondrously well, whereas Beauty on Earth barely registers as a novel: its disdain for characterization, its disinterest in grammatical foundations and its frequent impressionistic establishing of scenes leave it hobbled as a work of narrative art. Privileging concept at the expense of narrative scaffolding can be the undoing of a novel. And lots of great writers make that same mistake. Milan Kundera, for example, wrote a masterpiece in The Unbearable Lightness of Being (which perfectly judged and juggled the relationship between philosophy and narrative) but stumbled in a major way with his novels Immortality and Identity -- because he put philosophical concern so far ahead of storytelling that the books, in the end, felt less like novels than like confounding, pretentious lectures.
There is some terrific writing in Ramuz's novel (the fishing and working-the-nets scenes with Juliette, Rouge and Decosterd; the entire middle paragraph on page 95; details like the coat of a horse shining "like a roof washed with rain" on 160) -- but, on the whole, I found it belabored and exasperating.
March 16, 2023
3,5 ***
Qua schrijfstijl erg gelijkend op 'La grande peur dans la montagne'
Qua verhaal minder sterk.
Maar nog steeds een meer dan gemiddeld boek, waarbij vooral de typische schrijfstijl van Ramuz veel goed maakt.
Door een snel wisselend vertelperspectief volg je als lezer het ene moment de gebeurtenissen vanop een veilige afstand en 2 zinnen later sta midden in al het gebeuren.
En natuurlijk zijn er ook hier weer de prachtige beschrijvingen van de natuur, het wisselende weer, enz.
Qua schrijfstijl erg gelijkend op 'La grande peur dans la montagne'
Qua verhaal minder sterk.
Maar nog steeds een meer dan gemiddeld boek, waarbij vooral de typische schrijfstijl van Ramuz veel goed maakt.
Door een snel wisselend vertelperspectief volg je als lezer het ene moment de gebeurtenissen vanop een veilige afstand en 2 zinnen later sta midden in al het gebeuren.
En natuurlijk zijn er ook hier weer de prachtige beschrijvingen van de natuur, het wisselende weer, enz.
April 7, 2025
This is the story of a young woman from Cuba who comes to a small Alpine Swiss village in the 1920s to live with her uncle after the death of her father.
Rather than explore the effect that such a dramatic change of culture has on the woman Ramuz concentrates on the effect it has on the village community. The woman is extremely beautiful and the villagers are almost transfixed by her, they really don’t know how to behave in her presence. It turns out that what had seemed a peaceful rural village is anything but. Unknowingly the young woman stirs tensions that have simmered for years. Captivated by her beauty, many of the men in the village, who socialise in her uncle’s cafe, want to impress her, win her favour and possess her.
Ramuz’s writing, as ever, is at its best when describing the landscape and the culture of the village.
It’s a novel ahead of its time in many ways, not least that it concerns male treatment of a young woman as an object. It is noticeable that any other female characters in the book are very much in the background.
Rather than explore the effect that such a dramatic change of culture has on the woman Ramuz concentrates on the effect it has on the village community. The woman is extremely beautiful and the villagers are almost transfixed by her, they really don’t know how to behave in her presence. It turns out that what had seemed a peaceful rural village is anything but. Unknowingly the young woman stirs tensions that have simmered for years. Captivated by her beauty, many of the men in the village, who socialise in her uncle’s cafe, want to impress her, win her favour and possess her.
Ramuz’s writing, as ever, is at its best when describing the landscape and the culture of the village.
It’s a novel ahead of its time in many ways, not least that it concerns male treatment of a young woman as an object. It is noticeable that any other female characters in the book are very much in the background.
October 9, 2019
I loved this, fell completely under the spell of Ramuz, the way he describes nature and the village and its people.
December 19, 2025
Onmogelijk dit boek recht te doen met een review. Dan maar een citaat:
Ze gaat weer onder de kerselaars door. Haar schaduw ligt nu rechts van haar. Dat is het enige verschil, er verandert niets; je schaduw draait om je heen tot je dood bent, dat is alles.
Ze gaat weer onder de kerselaars door. Haar schaduw ligt nu rechts van haar. Dat is het enige verschil, er verandert niets; je schaduw draait om je heen tot je dood bent, dat is alles.
April 1, 2024
Niet zozeer het intrige interesseerde mij, wel de totaalbeleving.
Het boek leest als een impressionistisch schilderij.
"En toen verscheen ze weer; er was een grote vreugde op de bergen...hij ziet op dit moment dat de bergen van opzij werden getroffen door de zon die daalde, terwijl het zonlicht tegelijk minder wit werd; het werd net als honing die op de rotswanden was uitgestreken. Lager, op de glooiende weiden was het net goudpoeder. boven de bossen warme as. Alles maakte zich mooi, alles maakte zich nog mooier, alsof er een wedijver heerste. Alle dingen die zich mooi, steeds mooier maken, het water, de bergen, de hemel, wat vloeibaar is wat vast is, wat noch vast noch vloeibaar is, maar alles hangt met elkaar samen; er was zoiets als een verstandhouding, een aanhoudende uitwisseling tussen het ene ding en het andere, en tussen alles wat er is. En rond hààr en vanwege hààr, zoals hij denkt en zichzelf daarboven voorhoudt. Er is een plaats voor schoonheid...". p. 107.
De auteur kan de juiste sfeer creëren, zo typisch voor het impressionisme.
* Het licht
"het licht van het water krijgt hij vol in zijn gezicht" p. 174
"alles was leeg, alles was uitgedoofd; en kijk, dan licht alles weer op. Ze verscheen weer, ze verrees uit het water". p. 180
* Gebruik van het bijvoeglijk naamwoord om de juiste emotie te versterken :
"maar waarschijnlijk komt het door het mooie weer, want hij lijkt inderdaad innig tevreden" . p46.
* Beeldspraak
"De nacht valt over je hoofd en om je schouders als de zwarte kap van fotografen" p. 225.
*Momentopnames
"Ze is mooi in de zon. Hij ziet die schoonheid nog. Maar tegelijk ziet hij dat die schoonheid hem gaat ontglippen" p. 126.
* Synesthesieën
"De ruimte rook zo zuur dat je ogen ervan gingen tranen" p. 82.
" Er komt geen antwoord. de elzenbladeren zijn stil". p.190.
"ze stoten tegen de nacht die dwars over de weg is teruggekeerd". p. 223.
* Beeldspraken
"De plakkaten met de namen van wijnboeren, en die waarop een vat en gouden en zilveren medailles stonden (bronzen medailles zie je niet vaak afgebeeld), hingen zich op het behangpapier te vervelen in hun lijst of aan hun koordjes die door messing oortjes waren gestoken" p. 83.
" Als je buiten kwam, viel de zonnehitte over je heen alsof er een brandijzer bij je gezicht werd gehouden" p.208-209.
* Klanknabootsingen
"we zaten als in een kamer onder de lampen , en we wisten niet meer dat er buiten gebeurde, behalve wanneer er een golfje kwam opzetten met een soort zucht : 'sjang!'zoals wanneer een houtblok splijt" p. 63.
* Mystiek
"Traag verheft ze nogmaals haar lichaam, ze ontplooit het in de ruimte; het was als gaf het zin aan alles" p. 180.
"Ook door haar toedoen verandert het licht, het licht om haar heen wordt helemaal wit". p.215.
Het boek leest als een impressionistisch schilderij.
"En toen verscheen ze weer; er was een grote vreugde op de bergen...hij ziet op dit moment dat de bergen van opzij werden getroffen door de zon die daalde, terwijl het zonlicht tegelijk minder wit werd; het werd net als honing die op de rotswanden was uitgestreken. Lager, op de glooiende weiden was het net goudpoeder. boven de bossen warme as. Alles maakte zich mooi, alles maakte zich nog mooier, alsof er een wedijver heerste. Alle dingen die zich mooi, steeds mooier maken, het water, de bergen, de hemel, wat vloeibaar is wat vast is, wat noch vast noch vloeibaar is, maar alles hangt met elkaar samen; er was zoiets als een verstandhouding, een aanhoudende uitwisseling tussen het ene ding en het andere, en tussen alles wat er is. En rond hààr en vanwege hààr, zoals hij denkt en zichzelf daarboven voorhoudt. Er is een plaats voor schoonheid...". p. 107.
De auteur kan de juiste sfeer creëren, zo typisch voor het impressionisme.
* Het licht
"het licht van het water krijgt hij vol in zijn gezicht" p. 174
"alles was leeg, alles was uitgedoofd; en kijk, dan licht alles weer op. Ze verscheen weer, ze verrees uit het water". p. 180
* Gebruik van het bijvoeglijk naamwoord om de juiste emotie te versterken :
"maar waarschijnlijk komt het door het mooie weer, want hij lijkt inderdaad innig tevreden" . p46.
* Beeldspraak
"De nacht valt over je hoofd en om je schouders als de zwarte kap van fotografen" p. 225.
*Momentopnames
"Ze is mooi in de zon. Hij ziet die schoonheid nog. Maar tegelijk ziet hij dat die schoonheid hem gaat ontglippen" p. 126.
* Synesthesieën
"De ruimte rook zo zuur dat je ogen ervan gingen tranen" p. 82.
" Er komt geen antwoord. de elzenbladeren zijn stil". p.190.
"ze stoten tegen de nacht die dwars over de weg is teruggekeerd". p. 223.
* Beeldspraken
"De plakkaten met de namen van wijnboeren, en die waarop een vat en gouden en zilveren medailles stonden (bronzen medailles zie je niet vaak afgebeeld), hingen zich op het behangpapier te vervelen in hun lijst of aan hun koordjes die door messing oortjes waren gestoken" p. 83.
" Als je buiten kwam, viel de zonnehitte over je heen alsof er een brandijzer bij je gezicht werd gehouden" p.208-209.
* Klanknabootsingen
"we zaten als in een kamer onder de lampen , en we wisten niet meer dat er buiten gebeurde, behalve wanneer er een golfje kwam opzetten met een soort zucht : 'sjang!'zoals wanneer een houtblok splijt" p. 63.
* Mystiek
"Traag verheft ze nogmaals haar lichaam, ze ontplooit het in de ruimte; het was als gaf het zin aan alles" p. 180.
"Ook door haar toedoen verandert het licht, het licht om haar heen wordt helemaal wit". p.215.
October 25, 2024
Ik snap wat hij probeert te doen maar het is niet altijd goed gelukt. Honderd pagina's minder en het was een uitstekende novelle geweest, nu is het vaak een roman die vervalt tot soapachtige narratieven en een wirrewar aan springende perspectieven die niet veel bijdragen aan het geheel. Dat hij Juliette, de schone Cubaanse, mysterieus wil houden is slim, maar nu is ze zo miniem beschreven dat ik haar een non-karakter vond.
September 10, 2023
Wanneer het exotische nichtje van een plaatselijke cafébaas in een dorpje bij het Meer van Genève arriveert, zorgt dat voor heel wat commotie. Mensen zijn gefascineerd door haar aanwezigheid, willen haar bezitten; anderen zijn jaloers en achterdochtig. "Schoonheid op aarde" is - als je "De grote angst in de bergen" hebt gelezen - al bij al een wat teleurstellende roman die mij niet tot het einde kon boeien. Ik hou van Ramuz' natuur en sommige van zijn personages (de accordeonspelende bultenaar!), maar bij de ontknoping kon het me eigenlijk niet meer schelen. Zeer sterk begin en midden, daarna zakt het voor mij echter wat in elkaar.
May 21, 2025
De theatertaal van Erik De Volder maar nu ook in een ontzettend goede literaire ervaring door de vele perspectief wissels draaiend rond verlangen en vernietiging
August 18, 2013
Full disclosure, the translator of this novel's new English edition is a friend of mine. But friendship or not Beauty On Earth—the second novel by Ramuz I've read, along with a few short stories—is a gorgeous, subtle, deceptively complex work. It's the story of a young woman sent to a Swiss village following the death of her father because at 19 she isn't legally of age yet and has become, by default and with no right of self-determination, her unknown uncle's responsibility. It's a story of tension and repression and surveillance in a small, isolated community and of how the presence of an outsider—especially a distractingly beautiful outsider, and a woman—becomes disruptive because of competing masculinities, jealousy, and other ugly traits stirred to the surface. The voice is distinctive and challenging, as it has been in the other Ramuz fiction I've read, shifting tenses and POV often to create an unsettling effect of complicity and indictment between reader, narrator, and characters. It seems ahead of its time that way and I can't help wondering if Ramuz might be better known beyond Switzerland—like his contemporary Robert Walser—had he written urban rather than rural novels and stories. But perhaps he will become better known now in English thanks to this translation and, I hope, more to come.
September 30, 2013
I first read "La Beauté sur la Terre" in its original French version a few years ago. I admired its beautiful and slightly strange style. I loved how Ramuz shifts from a specific scene to an overview where we are all somehow involved. I am impressed by how this translation is transcribing this effect so well. Michelle Bailat-Jones seems to have immersed herself in this narrative with her full writer's sensitivity to be able to provide us with this fresh and faithful translation. It is now an absolute pleasure to read in both French and English!
November 30, 2012
3.5 stars
Took me ages to read, even if the story is both compelling and interesting, well written and full of poetic descriptions. I know I will have to read this again, too, because it will be the subject of my oral exam in French literature in June next year...
Took me ages to read, even if the story is both compelling and interesting, well written and full of poetic descriptions. I know I will have to read this again, too, because it will be the subject of my oral exam in French literature in June next year...
Read
May 11, 2023Vreemde poëtische roman met het meer van Genève op de achtergrond, of als personage?
July 5, 2023
‘Schoonheid op aarde’
Charles-Ferdinand Ramuz
(vertaald door Rokus Hofstede)
Twee jaar geleden las ik ‘De grote angst in de bergen’ uit 1926 van de Zwitserse schrijver Charles-Ferdinand Ramuz in één ruk uit en ontdekte dat honderdjarige romans razend actueel kunnen zijn.
Ik verwachtte een gelijkaardige ervaring van een ander boek van Ramuz ‘La Beauté sur la terre ’ (1927) dat in 2023 door Rokus Hofstede vertaald werd.
Het lezen verging mij ditmaal ietwat anders.
Ik merkte al vlug dat ik na enkele alinea’s mijn ogen moest sluiten om de taal volledig te laten binnenkomen. Maar ik had al vlug door dat deze leespauze mij liet savoureren. En het is dit savoureren waardoor het lezen van Ramuz ‘Schoonheid op aarde’ zelf schoonheid werd.
In een rustiek dorpje aan het meer van Genève heeft de cafébaas Milliquet met tegenzin ingestemd de negentienjarige dochter van zijn overleden broer op te vangen. Zij komt helemaal uit Cuba. De exotische schoonheid verhit de gemoederen van de dorpsbewoners. Ze willen haar allemaal op de een of andere manier bezitten. Maar Juliette is in rouw en heeft weinig zin om zich in het dorp te integreren. Wanneer ze op een avond door haar open raam de heldere klanken van een trekharmonica hoort gaat ze op zoek naar de herkomst ervan. Die vindt ze bij een kleine bultenaar die net als zij in het dorp als curiosum beschouwd wordt en die, in tegenstelling tot de andere mannen van het dorp, niets van haar verlangt.
Daarom verdwijnt ze tenslotte met de gebochelde muzikant. Ze laat chaos achter.
Zoals in ‘De grote angst in de bergen’ gaat Ramuz ook hier de allegorische toer op.
Juliette is een ding dat hebzucht en begeerte opwekt en Ramuz slaagt erin om ons te laten aanvoelen dat de drang om schoonheid te hebben, te domineren en te onderwerpen zich tegen de mens keert en hem uiteindelijk tot eenzaamheid veroordeelt.
Die schoonheid wordt niet alleen belichaamd door een vrouw maar kan voor alles wat waardevol is staan.
‘Kunnen wij omspringen met schoonheid onder de mensen? Hoe slagen we erin om dit belangeloos te doen?’ zijn terugkerende vragen in het boek. Ramuz onthult de geniepige maar ook kwaadaardige spelletjes en de intriges in deze context.
Dan is er ook nog het onbehagen over een buitenstaander die op een nieuwe plek zijn plaats zoekt. Een thema van alle tijden dat zeker nu niet aan actualiteit moet inboeten.
In ‘Schoonheid op aarde’ maakt Ramuz gebruik van wisselende vertelperspectieven. Nu eens laat de auteur een naamloze verteller aan het woord om ons dan weer in het hoofd van de oude visser Rouge te laten kijken of om even later meerdere stemmen simultaan te laten horen. Al deze stemmen en stemmingen laat hij resoneren met het water, de bergen, de lucht en de wolken waardoor hij de natuur en zijn elementen een ziel geeft. Met de storm die aan het einde van het boek in alle hevigheid losbarst en de dramatische gebeurtenissen in het dorp weerspiegelt laat Ramuz als geen ander de afhankelijkheid van de levende wezens en de levenloze natuur aanvoelen. Maar ook de vergankelijkheid van schoonheid wordt hier beeldend aangebracht.
Bij aanvang van het boek vraagt de stijl van Ramuz enige soepelheid van de lezer. Maar het doorzettingsvermogen wordt vlug beloond. Zo is het gebruik van persoonlijke voornaamwoorden, ‘ik, je en we’ kunnen op heel verschillende personen slaan, desoriënterend. Ook het door elkaar gebruiken van tegenwoordige en verleden tijd zet de lezer geregeld op het verkeerde been. Het was de verdienste van vertaler Rokus Hofstede om deze taal voor een hedendaagse lezer geloofwaardig te maken.
Ramuz staat bekend om zijn gestileerde volkstaal. Door het gebruik van de spreektaal van Zwitserse dorpsbewoners lezen we veel herhalingen van woorden en flarden van zinnen. Hierdoor ontstaat een bijzonder ritme en horen we klanken die een zekere muzikaliteit aan de tekst verlenen. Nu eens horen we een prachtige melodie dan weer opzwepende en bezwerende rap. Het is dit ritme dat aan het verhaal iets dreigends geeft maar dat je, ook als je eventjes gedesoriënteerd bent, verder doet lezen en dat je laat savoureren.
Charles-Ferdinand Ramuz
(vertaald door Rokus Hofstede)
Twee jaar geleden las ik ‘De grote angst in de bergen’ uit 1926 van de Zwitserse schrijver Charles-Ferdinand Ramuz in één ruk uit en ontdekte dat honderdjarige romans razend actueel kunnen zijn.
Ik verwachtte een gelijkaardige ervaring van een ander boek van Ramuz ‘La Beauté sur la terre ’ (1927) dat in 2023 door Rokus Hofstede vertaald werd.
Het lezen verging mij ditmaal ietwat anders.
Ik merkte al vlug dat ik na enkele alinea’s mijn ogen moest sluiten om de taal volledig te laten binnenkomen. Maar ik had al vlug door dat deze leespauze mij liet savoureren. En het is dit savoureren waardoor het lezen van Ramuz ‘Schoonheid op aarde’ zelf schoonheid werd.
In een rustiek dorpje aan het meer van Genève heeft de cafébaas Milliquet met tegenzin ingestemd de negentienjarige dochter van zijn overleden broer op te vangen. Zij komt helemaal uit Cuba. De exotische schoonheid verhit de gemoederen van de dorpsbewoners. Ze willen haar allemaal op de een of andere manier bezitten. Maar Juliette is in rouw en heeft weinig zin om zich in het dorp te integreren. Wanneer ze op een avond door haar open raam de heldere klanken van een trekharmonica hoort gaat ze op zoek naar de herkomst ervan. Die vindt ze bij een kleine bultenaar die net als zij in het dorp als curiosum beschouwd wordt en die, in tegenstelling tot de andere mannen van het dorp, niets van haar verlangt.
Daarom verdwijnt ze tenslotte met de gebochelde muzikant. Ze laat chaos achter.
Zoals in ‘De grote angst in de bergen’ gaat Ramuz ook hier de allegorische toer op.
Juliette is een ding dat hebzucht en begeerte opwekt en Ramuz slaagt erin om ons te laten aanvoelen dat de drang om schoonheid te hebben, te domineren en te onderwerpen zich tegen de mens keert en hem uiteindelijk tot eenzaamheid veroordeelt.
Die schoonheid wordt niet alleen belichaamd door een vrouw maar kan voor alles wat waardevol is staan.
‘Kunnen wij omspringen met schoonheid onder de mensen? Hoe slagen we erin om dit belangeloos te doen?’ zijn terugkerende vragen in het boek. Ramuz onthult de geniepige maar ook kwaadaardige spelletjes en de intriges in deze context.
Dan is er ook nog het onbehagen over een buitenstaander die op een nieuwe plek zijn plaats zoekt. Een thema van alle tijden dat zeker nu niet aan actualiteit moet inboeten.
In ‘Schoonheid op aarde’ maakt Ramuz gebruik van wisselende vertelperspectieven. Nu eens laat de auteur een naamloze verteller aan het woord om ons dan weer in het hoofd van de oude visser Rouge te laten kijken of om even later meerdere stemmen simultaan te laten horen. Al deze stemmen en stemmingen laat hij resoneren met het water, de bergen, de lucht en de wolken waardoor hij de natuur en zijn elementen een ziel geeft. Met de storm die aan het einde van het boek in alle hevigheid losbarst en de dramatische gebeurtenissen in het dorp weerspiegelt laat Ramuz als geen ander de afhankelijkheid van de levende wezens en de levenloze natuur aanvoelen. Maar ook de vergankelijkheid van schoonheid wordt hier beeldend aangebracht.
Bij aanvang van het boek vraagt de stijl van Ramuz enige soepelheid van de lezer. Maar het doorzettingsvermogen wordt vlug beloond. Zo is het gebruik van persoonlijke voornaamwoorden, ‘ik, je en we’ kunnen op heel verschillende personen slaan, desoriënterend. Ook het door elkaar gebruiken van tegenwoordige en verleden tijd zet de lezer geregeld op het verkeerde been. Het was de verdienste van vertaler Rokus Hofstede om deze taal voor een hedendaagse lezer geloofwaardig te maken.
Ramuz staat bekend om zijn gestileerde volkstaal. Door het gebruik van de spreektaal van Zwitserse dorpsbewoners lezen we veel herhalingen van woorden en flarden van zinnen. Hierdoor ontstaat een bijzonder ritme en horen we klanken die een zekere muzikaliteit aan de tekst verlenen. Nu eens horen we een prachtige melodie dan weer opzwepende en bezwerende rap. Het is dit ritme dat aan het verhaal iets dreigends geeft maar dat je, ook als je eventjes gedesoriënteerd bent, verder doet lezen en dat je laat savoureren.
October 19, 2024
This is one of those deep-and-meaningful philosophical novels, not unlike some of Franz Kafka’s and Robert Walser’s books, but not quite in the same class, in my opinion. I don’t know if they knew each other, but Walser and Ramuz were contemporaries (late 19th to mid-20th century) and compatriots (Swiss), although Walser wrote in German and Ramuz in French. I wonder if they influenced each other?
An innkeeper from a small, romantic farming, fishing, and wine-growing village on the shores of Lake Geneva becomes the guardian of his 19-year old niece after the death of his long-lost brother who had emigrated to Cuba. As soon as this niece, the beautiful and exotic Jeanette, arrives in the village, things start to change for the local community. They cannot handle the sudden presence of this mysterious stranger and Jeanette inadvertently starts sowing chaos amongst the villagers, not by what she says and does, which is very little, but by her mere presence…
This is the archetypal story of destabilisation and disruption of a closed community by an outside, alien influence, especially of a community that is narrow-minded, inward-, and backward-looking, as is the case here. The story also has shades of the Venus mythology: society is not capable of coping with excessive beauty, love, and sensuality. Tellingly, the only friend Jeanette makes is an outsider himself, a humpbacked Italian accordionist.
The story is told with ever-shifting perspectives in terms of who’s narrating (constant change between 3rd person and 1st person plural narrative), never allowing the reader to be a mere bystander or observer, but unwittingly becoming involved and complicit. Time is also indeterminate with constantly altering grammatical tenses of the narrative, thus intensifying the sense of disorientation and confrontation brought about by the appearance of the disruptive, although hapless, niece into the previously well-ordered life of what is in effect a hermetic community. The way the story is told also encompasses other aspects of that incongruous style known as ‘fragmented narrative’, which is very well suited to the essence of the story. However, Ramuz overdoes it with this choppy, incoherent style. Together with the heavy symbolism (metaphor within allegory within simile!), I must admit that much of the story was cryptic and impenetrable for me. It was a bit like looking at a cubist painting: all disjointed elements but not quite making up a congruous and pleasing whole.
Verdict: this book permits many different analytical interpretations: what I said is just my take on it, your reading of the story might be quite different. Just like Kafka and Walser, with more than a bit of Proust thrown in, Ramuz has a way with words, they just didn’t always make sense to me! However, I enjoyed his beautifully earthy descriptions of nature and everyday life.
An innkeeper from a small, romantic farming, fishing, and wine-growing village on the shores of Lake Geneva becomes the guardian of his 19-year old niece after the death of his long-lost brother who had emigrated to Cuba. As soon as this niece, the beautiful and exotic Jeanette, arrives in the village, things start to change for the local community. They cannot handle the sudden presence of this mysterious stranger and Jeanette inadvertently starts sowing chaos amongst the villagers, not by what she says and does, which is very little, but by her mere presence…
This is the archetypal story of destabilisation and disruption of a closed community by an outside, alien influence, especially of a community that is narrow-minded, inward-, and backward-looking, as is the case here. The story also has shades of the Venus mythology: society is not capable of coping with excessive beauty, love, and sensuality. Tellingly, the only friend Jeanette makes is an outsider himself, a humpbacked Italian accordionist.
The story is told with ever-shifting perspectives in terms of who’s narrating (constant change between 3rd person and 1st person plural narrative), never allowing the reader to be a mere bystander or observer, but unwittingly becoming involved and complicit. Time is also indeterminate with constantly altering grammatical tenses of the narrative, thus intensifying the sense of disorientation and confrontation brought about by the appearance of the disruptive, although hapless, niece into the previously well-ordered life of what is in effect a hermetic community. The way the story is told also encompasses other aspects of that incongruous style known as ‘fragmented narrative’, which is very well suited to the essence of the story. However, Ramuz overdoes it with this choppy, incoherent style. Together with the heavy symbolism (metaphor within allegory within simile!), I must admit that much of the story was cryptic and impenetrable for me. It was a bit like looking at a cubist painting: all disjointed elements but not quite making up a congruous and pleasing whole.
Verdict: this book permits many different analytical interpretations: what I said is just my take on it, your reading of the story might be quite different. Just like Kafka and Walser, with more than a bit of Proust thrown in, Ramuz has a way with words, they just didn’t always make sense to me! However, I enjoyed his beautifully earthy descriptions of nature and everyday life.
April 17, 2023
Maar heb je er ook van genóten, vroeg ik mezelf af na het maken van onderstaande aantekeningen. Het antwoord is: bij vlagen. Vooral als het me lukte om me gewoon een beetje mee te laten slepen. Sommige beschrijvingen zijn prachtig. Ook heb ik – na afloop – genoten van het nadenken over het boek: het zit het heel erg knap in elkaar. Maar op sommige momenten vond ik het ook heel traag en kon ik me niet altijd goed verplaatsen in de drijfveren van de personages.
* Een roman waaraan je je moet overgeven. Langzaam lezen, voelen dat alle détails, alle zijpaden ertoe doen. Het landschap, het weer, de dingen, ze spelen allemaal een rol, meer dan alleen als decor, ze geven vorm aan de vele onuitgesproken gevoelens en emoties.
* Prachtige beschrijvingen van het licht. Op het water, op de bergwanden, op gezichten en – in vorm van het weerlicht – op de dansende Juliëtte. Of van geluiden: de golven, de wind, brekende takken, grint en natuurlijk de trekharmonica die het gesprek soms letterlijk over lijkt te nemen. Sterk ook het beeld van Rouge en Décosterd die op zoek naar (het bootje) Juliette tegen de stroom, de golven – de loop der dingen? – in proberen te gaan. Zo laat Ramuz het landschap en de elementen spreken. Zelfs de voorstelling op het tafelkleed – de inname van Le Bourget – gebruikt hij om heftige gevoelens aan het licht te brengen.
* Eigenlijk is de hele roman de beschrijving van een storm. Hoe hij zich aankondigt met een brief uit Cuba, langzaam opkomt en waarschuwingen uitdeelt. Dan de stilte voor de storm (het prachtige hoofdstuk 12), de uitbarsting en de verlossende regen.
* Rokus Hofstede (vertaler) benoemt in zijn (fijne) nawoord het omgaan met schoonheid als hoofdthema, het instinct de schoonheid te willen bezitten, hoe dan ook. De vraag komt bij me op wat ze dan mooi vinden aan Juliette? Gaat het niet veel meer om het feit dat ze anders is, een vreemdeling? Haar vreemdheid brengt in de gestolde dorpsgemeenschap iets onvoorspelbaars in beweging. Niemand heeft voldoende taal om iets te benoemen, hun ongerustheid, hun verlangens, wat dan ook. Gevoelens gaan woekeren. Aan het slot is iedereen ontgoocheld. Hoe gaat het verder?
* Er worden vier vrouwen bij naam genoemd, waarom? De vrouw van Milliquet (gefnuikt, boos, onaantrekkelijk), Juliette (mooi, ongelukkig, ongetemd), Emilie (lief, aangepast), Marguerite (niet gezien, gaat haar eigen gang).
* De springerige vertelwijze voorkomt dat je als lezer je gaat identificeren met één persoon. Doordat Juliette nauwelijks contouren krijgt komt de focus volledig te liggen op de dorpsgemeenschap als één samenhangend organisme. Het was wel even wennen.
* De sfeer in het dorp en de gemankeerde onderlinge communicatie doet me denken aan de Sez Ner trilogie van Arno Camenisch (1978), ook een Zwitser. Ook hij beschrijft de beklemming van de geïsoleerde dorpen.
* Een roman waaraan je je moet overgeven. Langzaam lezen, voelen dat alle détails, alle zijpaden ertoe doen. Het landschap, het weer, de dingen, ze spelen allemaal een rol, meer dan alleen als decor, ze geven vorm aan de vele onuitgesproken gevoelens en emoties.
* Prachtige beschrijvingen van het licht. Op het water, op de bergwanden, op gezichten en – in vorm van het weerlicht – op de dansende Juliëtte. Of van geluiden: de golven, de wind, brekende takken, grint en natuurlijk de trekharmonica die het gesprek soms letterlijk over lijkt te nemen. Sterk ook het beeld van Rouge en Décosterd die op zoek naar (het bootje) Juliette tegen de stroom, de golven – de loop der dingen? – in proberen te gaan. Zo laat Ramuz het landschap en de elementen spreken. Zelfs de voorstelling op het tafelkleed – de inname van Le Bourget – gebruikt hij om heftige gevoelens aan het licht te brengen.
* Eigenlijk is de hele roman de beschrijving van een storm. Hoe hij zich aankondigt met een brief uit Cuba, langzaam opkomt en waarschuwingen uitdeelt. Dan de stilte voor de storm (het prachtige hoofdstuk 12), de uitbarsting en de verlossende regen.
* Rokus Hofstede (vertaler) benoemt in zijn (fijne) nawoord het omgaan met schoonheid als hoofdthema, het instinct de schoonheid te willen bezitten, hoe dan ook. De vraag komt bij me op wat ze dan mooi vinden aan Juliette? Gaat het niet veel meer om het feit dat ze anders is, een vreemdeling? Haar vreemdheid brengt in de gestolde dorpsgemeenschap iets onvoorspelbaars in beweging. Niemand heeft voldoende taal om iets te benoemen, hun ongerustheid, hun verlangens, wat dan ook. Gevoelens gaan woekeren. Aan het slot is iedereen ontgoocheld. Hoe gaat het verder?
* Er worden vier vrouwen bij naam genoemd, waarom? De vrouw van Milliquet (gefnuikt, boos, onaantrekkelijk), Juliette (mooi, ongelukkig, ongetemd), Emilie (lief, aangepast), Marguerite (niet gezien, gaat haar eigen gang).
* De springerige vertelwijze voorkomt dat je als lezer je gaat identificeren met één persoon. Doordat Juliette nauwelijks contouren krijgt komt de focus volledig te liggen op de dorpsgemeenschap als één samenhangend organisme. Het was wel even wennen.
* De sfeer in het dorp en de gemankeerde onderlinge communicatie doet me denken aan de Sez Ner trilogie van Arno Camenisch (1978), ook een Zwitser. Ook hij beschrijft de beklemming van de geïsoleerde dorpen.
May 27, 2025
Een opmerking vooraf: dit boek kreeg heel veel lof en sterren in de pers en door recensenten. Mijn 'maar 3 sterren' heeft niet te maken met de kwaliteit van het boek, want die is er zeker, maar omdat ik dit niet mijn soort boeken is. Vel vooral je eigen oordeel!
Begin twintigste eeuw, Zwitserland. Milliquet, cafébaas in een klein dorp, krijgt een brief uit Cuba. Zijn broer is overleden en laat een 19-jarige dochter verweesd achter. Wil hij de zorg voor haar opnemen? De manier waarop Milliquet omgaat met de brief en het overlijden van zijn broer laat snel zien dat er geen bijzondere familiebanden zijn. De dochter mag komen, al wordt ze niet met open armen verwelkomd.
Wanneer Juliette na een lange bootreis aankomt, verstomt ze iedereen met haar schoonheid. Haar zwijgzaamheid maakt ze nog mysterieuzer. Het duurt niet lang of het café krijgt bezoekers die erop uit zijn om Julliette te zien. Milliquet weet amper wat aan te vangen met deze nieuwe huisgenoot, noch met de belangstelling voor haar. Wanneer het tot een conflict komt tussen hem en zijn vrouw, verhuist Julliette naar een oudere buurman die een stuk van zijn huis renoveert om het Julliette naar haar zin te maken. Wanneer blijkt dat ze ook nog eens een prima visser is, net als hij, ziet hij het helemaal zitten. Ook al zijn er geen romantische gevoelens (hij kon haar grootvader zijn!), hij zal zorg dragen voor dit meisje en haar beschermen!
Doorheen het hele boek komt Julliette zelf nauwelijks aan het woord. Wat wil zij? Wat denkt zij? Hoe gaat ze om met de dood van haar vader, de verhuis naar een nieuw continent? Julliette lijkt een 'voorwerp' waar iedereen een mening over heeft, waar iedereen een doel voor heeft, zij het bescherming, zij het iets anders.
Het verhaal speelt zich af op een tijdloze achtergrond van een dorp aan het meer van Geneve. Er zijn vissers, er is een man met een bochel die trekharmonica speelt, er is het dorpscafé. En natuurlijk Julliette, van zo'n schoonheid, dat ze het dorp in zijn tijdloosheid lijkt te verstoren.
Veel gebeurt er niet. Ramuz schrijft bijna een mystieke roman rond deze beeldschone, zwijgzame vrouw. Ze laat niemand onberoerd.
Een verhaal over schoonheid en begeerte.
Prachtig beschreven, een geweldige enscenering van een tijd. Dat ik maar 3 sterren gaf heeft alles te maken met mijn voorkeur voor verhalen waar wat meer gebeurt of waar de personages meer worden uitgediept. Alle begrip voor wie dit boek 5 sterren geeft, maar niet echt een boek dat mijn ligt. "
Begin twintigste eeuw, Zwitserland. Milliquet, cafébaas in een klein dorp, krijgt een brief uit Cuba. Zijn broer is overleden en laat een 19-jarige dochter verweesd achter. Wil hij de zorg voor haar opnemen? De manier waarop Milliquet omgaat met de brief en het overlijden van zijn broer laat snel zien dat er geen bijzondere familiebanden zijn. De dochter mag komen, al wordt ze niet met open armen verwelkomd.
Wanneer Juliette na een lange bootreis aankomt, verstomt ze iedereen met haar schoonheid. Haar zwijgzaamheid maakt ze nog mysterieuzer. Het duurt niet lang of het café krijgt bezoekers die erop uit zijn om Julliette te zien. Milliquet weet amper wat aan te vangen met deze nieuwe huisgenoot, noch met de belangstelling voor haar. Wanneer het tot een conflict komt tussen hem en zijn vrouw, verhuist Julliette naar een oudere buurman die een stuk van zijn huis renoveert om het Julliette naar haar zin te maken. Wanneer blijkt dat ze ook nog eens een prima visser is, net als hij, ziet hij het helemaal zitten. Ook al zijn er geen romantische gevoelens (hij kon haar grootvader zijn!), hij zal zorg dragen voor dit meisje en haar beschermen!
Doorheen het hele boek komt Julliette zelf nauwelijks aan het woord. Wat wil zij? Wat denkt zij? Hoe gaat ze om met de dood van haar vader, de verhuis naar een nieuw continent? Julliette lijkt een 'voorwerp' waar iedereen een mening over heeft, waar iedereen een doel voor heeft, zij het bescherming, zij het iets anders.
Het verhaal speelt zich af op een tijdloze achtergrond van een dorp aan het meer van Geneve. Er zijn vissers, er is een man met een bochel die trekharmonica speelt, er is het dorpscafé. En natuurlijk Julliette, van zo'n schoonheid, dat ze het dorp in zijn tijdloosheid lijkt te verstoren.
Veel gebeurt er niet. Ramuz schrijft bijna een mystieke roman rond deze beeldschone, zwijgzame vrouw. Ze laat niemand onberoerd.
Een verhaal over schoonheid en begeerte.
Prachtig beschreven, een geweldige enscenering van een tijd. Dat ik maar 3 sterren gaf heeft alles te maken met mijn voorkeur voor verhalen waar wat meer gebeurt of waar de personages meer worden uitgediept. Alle begrip voor wie dit boek 5 sterren geeft, maar niet echt een boek dat mijn ligt. "
March 14, 2025
Ramuz weet het wel poëtisch te brengen, dit fijne nogal "dunne" verhaal over een knap Cubaans weesmeisje dat in een rustig dorpje aan het meer van Genève ongewild de boel op stelten zet. De figuren zijn behalve Rouge de visser slechts schematisch uitgewerkt en zelfs van hoofdpersonage Juliette komen we niet al teveel te weten. En toch is Schoonheid op aarde een mooie roman. Is er schoonheid op aarde ? is misschien wel de hamvraag van het boek. Tuurlijk wel, die zit als zo vaak in de poëzie ( van de natuur ). In de bergen, de meren, het wederkeren van de seizoenen, in een jong, knap gebruind meisje.. Dé boodschap van deze roman van Ramuz is misschien wel dat schoonheid overal rond je heen bestaat als je ze wil zien en ze niet perse wil bezitten..
De boeken van Ramuz zorgen voor een aparte leeservaring, er wordt voortdurend veranderd van vertelperspectief, van dichtbij naar veraf en de verteller laat zijn verhaal vertellen door de verschillende personages. Je moet als lezer dus bij de pinken blijven.
3.5 sterren.
De boeken van Ramuz zorgen voor een aparte leeservaring, er wordt voortdurend veranderd van vertelperspectief, van dichtbij naar veraf en de verteller laat zijn verhaal vertellen door de verschillende personages. Je moet als lezer dus bij de pinken blijven.
3.5 sterren.
August 11, 2023
Experimentele roman waarin de plaats van schoonheid op aarde wordt onderzocht. De komst van een beeldschoon Cubaans meisje in een oubollig Zwitsers dorpje anno 1927 doet stof opwaaien en zet de verhoudingen tussen de dorpsbewoners op scherp.
De plot is van secundair belang bij Ramuz; zijn onderzoek naar schoonheid op aarde primeert - niet alleen bij de mensen, maar ook in de natuur. Hij laat zijn personages opgaan in de bergtoppen, het water van het meer van Genève, de bossen, een klif, een steengroeve. Ramuz schuwt daarbij het vormexperiment niet: zijn roman barst van de synesthesieën, bezwerende herhalingen, sprongetjes in werkwoordtijden en vertelstandpunten. Dat zorgde helaas (in mijn geval) voor veel afstand tegenover de lezer. In tegenstelling tot De grote angst in de bergen kon Schoonheid op aarde me slechts matig boeien.
De plot is van secundair belang bij Ramuz; zijn onderzoek naar schoonheid op aarde primeert - niet alleen bij de mensen, maar ook in de natuur. Hij laat zijn personages opgaan in de bergtoppen, het water van het meer van Genève, de bossen, een klif, een steengroeve. Ramuz schuwt daarbij het vormexperiment niet: zijn roman barst van de synesthesieën, bezwerende herhalingen, sprongetjes in werkwoordtijden en vertelstandpunten. Dat zorgde helaas (in mijn geval) voor veel afstand tegenover de lezer. In tegenstelling tot De grote angst in de bergen kon Schoonheid op aarde me slechts matig boeien.
August 20, 2023
Prachtig verhaal over een Latijns-Amerikaans meisje dat, als wees maar meer nog als de belichaming van de schoonheid, in een Zwitsers vissersdorp terechtkomt en daar vanalles teweegbrengt zonder er zelf een hand in te hebben. Van het meisje zelf krijgen we maar heel summier een beeld, we leren haar vooral kennen door de ogen van de dorpsbewoners; haar voogd wil haar via haar schoonheid commercieel rendabel maken voor zijn café, een ander ontfermt zich bijna vaderlijk (maar niet zonder erotische verlangens) over haar, nog een ander probeert zich aan haar te vergrijpen. Maar niemand kan de Schoonheid vangen. Die vluchtigheid weerspiegelt zich in de springerige stijl die als een ontsnappende gazelle slalomt tussen verleden en tegenwoordige tijd en voortdurend van vertelperspectief verandert.
January 13, 2024
Dit verhaal over het leven in een dorpsgemeenschap anno 1920 doet opvallend oubollig aan. Tegelijk zie ik in dat Ramuz’ manier van schrijven héél modern is. Dit lijkt wel op een experimentele roman van nu. Het verhaal heeft niet veel om het lijf buiten het gegeven dat mannen gek worden van een mooie vrouw. Juliette komt na de dood van haar vader vanuit Cuba bij haar oom terecht, in een dorpje aan het meer van Genève. Met haar schoonheid betovert ze alle mannen, terwijl ze eigenlijk helemaal niets doet om dat uit te lokken. Het boek staat vol prachtige poëtische natuurbeschrijvingen. Een voorbeeld? “De wind begint te waaien. Je zag hoe de hele ruiterij van de golven in het zadel sprong. Je zag de ruiters dichterbij komen, ze hadden witte pluimen op.” Al lezend zie je de schuimende golven op het meer zo op je netvlies verschijnen! Niet 100% mijn meug, maar toch goed!
June 18, 2023
Wat een bijzonder mooi boek is dit! Het leest als een parabel over schoonheid die smelt als sneeuw voor de zon als men het wil hebben, bezitten, roven,.. Een Zwitsers dorp staat behoorlijk op stelten door de komst van de Cubaanse Juliette. Schoonheid wordt belichaamd door deze jonge vrouw maar evengoed door de natuurelementen en de poëtische taal. Aanrader!
"Alle dingen die zich mooi, steeds mooier maken, het water, de bergen, de hemel, wat vloeibaar is, wat vast is, wat noch vast noch vloeibaar is, maar alles hangt met elkaar samen; er was zoiets als een verstandhouding, een aanhoudende uitwisseling tussen het ene ding en het andere, en tussen alles wat er is. En rond haar en vanwege haar, zoals hij denkt en zichzelf voorhoudt. Er is plaats voor schoonheid..."
"Alle dingen die zich mooi, steeds mooier maken, het water, de bergen, de hemel, wat vloeibaar is, wat vast is, wat noch vast noch vloeibaar is, maar alles hangt met elkaar samen; er was zoiets als een verstandhouding, een aanhoudende uitwisseling tussen het ene ding en het andere, en tussen alles wat er is. En rond haar en vanwege haar, zoals hij denkt en zichzelf voorhoudt. Er is plaats voor schoonheid..."
October 31, 2024
4-5*
Hoeveel energie kan schoonheid bij mensen teweegbrengen? Heel wat, getuige de komst van de mooie Juliette in een klein Zwitsers dorp. Maar Juliettes schoonheid is niet alleen positief. Zij veroorzaakt intriges, jaloezie, verwarring, nieuwsgierigheid, hebzucht en bezitterigheid. Zij ontregelt.
Uiteindelijk is schoonheid niet te vangen, laat staan te beheersen of te bezitten. Juliette verdwijnt en laat de dorpsbewoners met lege handen achter. Met minder eigenlijk, wat overblijft is vernieling, chaos en ontreddering. En die geschiedenis is verpakt in een even eigenzinnige als bewonderenswaardige stijl.
Hoeveel energie kan schoonheid bij mensen teweegbrengen? Heel wat, getuige de komst van de mooie Juliette in een klein Zwitsers dorp. Maar Juliettes schoonheid is niet alleen positief. Zij veroorzaakt intriges, jaloezie, verwarring, nieuwsgierigheid, hebzucht en bezitterigheid. Zij ontregelt.
Uiteindelijk is schoonheid niet te vangen, laat staan te beheersen of te bezitten. Juliette verdwijnt en laat de dorpsbewoners met lege handen achter. Met minder eigenlijk, wat overblijft is vernieling, chaos en ontreddering. En die geschiedenis is verpakt in een even eigenzinnige als bewonderenswaardige stijl.
Displaying 1 - 30 of 48 reviews