Last Twilight ภาพนายไม่เคยลืม

by นายพินต้า

“เดย์” เด็กหนุ่มนักกีฬาแบดมินตันอนาคตไกลค้นพบว่ากระจกตาตัวเองอักเสบและกำลังจะกลายเป็นคนตาบอดในไม่ช้า เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับ “หมอก” เด็กช่างอันธพาลไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นคนดูแล ขณะที่เดย์กำลังค้นพบความหมายของแสงสว่างที่เหลืออยู่ เขาก็ค้นพบว่าใบหน้าของหมอกที่เห็นได้แต่เป็นภาพมัวค่อย ๆ เข้ามาเป็นสิ่งสำคัญในชีวิต เดย์ต้องใช้การมองเห็นช่วงสุดท้ายของเขา ให้คุ้มค่ามากที่สุด และเขาก็ต้องตอบตัวเองให้ได้ว่า... ทำไมเขาไม่เคยลบลืมภาพของหมอกออกไปได้เลย

248 pages, ebook

Published October 1, 2023

About the author

Associated Names:
* กิตติศักดิ์ คงคา
* ลงทุนศาสตร์
* นายพินต้า

Reviews

[Dilushani Jayalath · Rating 2 out of 5]

After reading several GMMTV translations, I went into this one with fairly low expectations. I actually tried to put my serious-reader brain aside and approach it purely from a fangirl perspective, but even then, it became difficult to ignore some of the issues.

To be fair to the story, I think there are two things I needed to accept. First, this is a YA novel, and I left that genre behind a long time ago, so naturally I’m probably not its target reader anymore. Second—and this was the bigger issue for me—the translation just isn’t very good.

I know producing beautifully translated novels for international fans probably isn’t GMMTV’s ultimate goal, and this release feels more like making the most of the popularity surrounding the series. And honestly? I don’t even mind that. I bought it knowing exactly why I wanted it. But the translation often made the story feel awkward and disjointed. I couldn’t help feeling that some of the original essence had been lost along the way, because there were moments when the writing simply didn’t flow.

The story itself was okay. Nothing I particularly disliked, but nothing that managed to pull me in either. In the end, I’m mostly just happy to have another GMMTV novel sitting on my bookshelf as part of my collection.

One thing that did make the reading experience better was having William’s OST permanently stuck in my head. It somehow became the unofficial soundtrack to the entire book and probably added more to my reading experience than I expected.

Having already watched the series once, though, I can’t say finishing the novel has made me want to revisit it anytime soon.

Maybe this one was always destined to be more of a fangirl collectible for me than a memorable read—and I think I’m okay with that.

[Madie · Rating 4 out of 5]

63. “He tried to call out for someone to answer… the crowd jostled and dragged him further and further away… Mhok’s voice, his only sanctuary, became lower and lower and finally disappeared.” ㅠ ㅠ

130. “He smiled and blew out the candles. God might have been cruel to him with one thing. But maybe he was kind to him in another way.”

138. “In the end, August was no different from anyone else. He was looking at Day with eyes of pity, the type of eyes that Day hated the most ever since his vision began to deteriorate. The type of assistance that did good deeds to prove they were a good person… Day hated this most, he hated everyone who pitied him… A kiss out of pity was actually the most pitiful thing.”

140. “‘Who said I punched him for you? It’s my hand. I decided to use it for punching. It was outside of work hours, Day. That means I don’t take orders from you anyway. I did what I wanted to do,’ Mhok was still arguing.”

141. “Day spoke like a child with a bad temper. He knew he was extremely irritated. A bird with broken wings that was about to bite anyone who came near him. Trying to spread his wings and fly had utterly damaged his identity both inside and out.”

Well, guess it’s time to go back and watch the series again. 😌

[Amy Baik · Rating 5 out of 5]

สนุกมากแบบวางไม่ลง แล้วคืออ่านไวมาก เริ่มอ่านตอนนั่งรอขึ้นเครื่อง จนขึ้นเครื่อง แล้วก็ลงเครื่อง ด้วยเวลาสิริรวมทั้งหมด 3 ชม + มาอ่านที่บ้านอีก 2 บท

คือจุดเริ่มต้นมาจาก นี่ชอบนิยายของคุณกิติศักดิ์ คงคา มาก แล้วดันไปรู้โดนบังเอิญ (ก็จากบ้านนกแหละ) ว่าเค้าเขียนแนวอื่นด้วย เลยลองซื้อมาอ่าน
(พี่สาวเราบอกเรื่องนี้ดีมาก ทั้งหนังสือ และซีรี่ย์ ก็เลยเลือกเรื่องนี้) สรุป พอเริ่มอ่านแล้วก็วางไม่ลงเลย ชอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร เดย์กับหมอกมาก แต่ไม่ชอบคู่ตีแบตของเดย์ (น่าทุบมาก) ชอบตอนที่หมอกบอกกับเดย์ว่า เดย์เสกความกล้าให้พี่ เดย์เห็นพี่มาตลอด คือแบบน้ำตาจะไหล เพราะในสองคนนี้อะ คนที่ดูพังคือเดย์ แต่คนที่จริงๆ พังจนชินชาแล้วคือหมอก ฉันรู้สึกว่าตัวละครเดย์อะ มี character development ที่เหมาะสมกับชื่อมาก ต่อให้เดย์จะพังแค่ไหน แต่เดย์ก็ยังเป็นกลางวันที่งดงามอยู่ดี แต่ถ้าไม่มีหมอก เดย์ก็ไม่อาจกลับมาสดใสได้อยู่ดี อ่านเรื่องนี้แล้วโครตจะอิ่มเอมแบบอธิบายไม่ถูก แต่ชอบมากๆ