Lieve vrouw, kom erbij. Wees welkom in onze prachtige, weelderige, wilde tuin. Wandel maar naar binnen, hier zijn we onder elkaar. Zie hoe mooi en sterk ons vrouwenlichaam is, inclusief al onze eigenaardigheden. Hoe fijntjes ze is afgestemd. Hoe ze jong en onbezonnen kan zijn, hoe ze leven kan geven en hoe ze tekens draagt van de tijd. Hoe ruimhartig ze in staat stelt om te jubelen, te rouwen, te verwerken, te verlustigen.
In deze bundel staan meer dan 100 gedichten over het vrouwenlichaam, door Nederlandse en Vlaamse dichters die er een bewonen, geselecteerd door Susan Smit. Ik sta in wilde schoonheid wil bevrijden en aanklagen, maar vooral vieren. Want een vrouw zijn, is verrukkelijk.
Susan Smit (1974) groeide op in Noordwijk en werkte tien jaar als fotomodel in binnen- en buitenland. Op haar zesentwintigste studeerde ze af in Culturele Studies, met als hoofdvak Nederlandse Taal- en Letterkunde, aan de Universiteit van Amsterdam. Ze woont met haar kinderen Linde en Goof in Amsterdam en is getrouwd met journalist Onno Aerden. Ze beschouwt spiritualiteit en literatuur als haar grootste passies. Toen ze in 2000 een artikel schreef over moderne heksen werd ze gegrepen door het fenomeen. In het jaar dat volgde, deed ze research naar de geschiedenis van deze eeuwenoude religie, stortte zich in rituelen en leerde werken met magie en kruiden. Uiteindelijk liet ze zich inwijden als heks. Over haar ervaringen schreef ze het boek Heks. Een magische reis door de westerse spiritualiteit, dat in 2001 uitkwam.
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In een wereld waarin het vrouwenlichaam vaak wordt bekeken, beoordeeld of geobjectiveerd door de ogen van anderen, komt Susan Smit met een krachtig weerwoord. In de bundel Ik sta in wilde schoonheid verzamelde zij meer dan honderd gedichten van Nederlandse en Vlaamse dichteressen. Het resultaat is geen verzameling van gepolijste plaatjes, maar een rauwe, eerlijke en bovenal feestelijke verkenning van wat het betekent om een vrouwenlichaam te bewonen.
De bundel is zorgvuldig opgebouwd rondom de drie archetypische fasen van het vrouw-zijn: Meisje, Moeder en Crone (de oude, wijze vrouw). Deze indeling geeft de bundel een prachtige gelaagdheid.
Meisje: Hier lezen we over de ontdekking, de onbezonnenheid en soms de verwarring van een jong lichaam dat volop in ontwikkeling is.
Moeder: Dit deel raakt aan de enorme kracht van het scheppen van leven, maar ook aan de offers, de verandering en de diepe verbinding met de cyclus van de natuur.
Crone: Misschien wel het meest indrukwekkende deel, waarin de schoonheid van het ouder worden, de overgang en de wijsheid die in rimpels en littekens besloten ligt, wordt geëerd.
Wat deze bundel zo sterk maakt, is dat de focus niet ligt op hoe de vrouw eruitziet voor de buitenwereld, maar op hoe zij zichzelf ervaart. De gedichten gaan over sensualiteit, extase en genot, maar schuwen ook de schaduwkanten niet. Het gaat over rouw, over het dragen van de tijd en over de autonomie van de baarmoeder.
Smit heeft een selectie gemaakt die zowel bevrijdt als aanklaagt. Het klaagt de beperkende kaders aan die de maatschappij vrouwen vaak oplegt, maar de boventoon is onmiskenbaar die van viering. De boodschap is helder: het vrouwenlichaam is een instrument om mee te voelen, te beminnen en te leven, niet een object om naar te kijken.
Ik sta in wilde schoonheid voelt als een warm bad en een strijdkreet tegelijk. Het is een uitnodiging om met mildheid naar jezelf te kijken en de 'wilde tuin' van je eigen lichaam te betreden. Het is een verzameling die stem geeft aan datgene wat vaak onbesproken blijft, verpakt in de mooiste woorden van de beste dichteressen uit ons taalgebied. Een onmisbaar standaardwerk voor elke vrouw (en iedereen die de vrouw beter wil begrijpen). Het is een herkenbaar, ontroerend en mondig boek dat je keer op keer zult openslaan.