Στον πυρήνα της συλλογής, η επαναδιαπραγμάτευση ενός αρχετύπου που καθόρισε την ιστορία του πολιτισμού: του Ιησού, και προσώπων που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με αυτόν, κυρίως γυναικών, όπως η Μαρία, η Άννα, η νύφη της Κανά, μια δαιμονισμένη, η Μαρία Μαγδαληνή, αλλά και οι πρωταρχικές θηλυκές οντότητες Εύα και Λίλιθ, και οι «επίγονοι», όπως η μυστικίστρια Τερέζα της Άβιλας, η Κλάρα και η Ελοΐζα.
Στα ποιήματα της Χαμένης θεάς, πρόσωπα που διαθλάστηκαν μέσα στον χρόνο αλλά και περιορίστηκαν μέσα από θρησκευτικά δόγματα, επανέρχονται στην πρώτη τους ουσία, γίνονται ξανά «τέκνα του Ήλιου», ελεύθερα όντα που περιπλανιούνται σε αναζητήσεις, εκστάσεις και ερωτικές ενώσεις. Ο ίδιος ο Ιησούς γίνεται ένα αιώνιο σύμβολο του ανθρώπου που αναζητά τη γνώση πέρα από κάθε κοινωνικό στερεότυπο, ένας «ξένος» που κανείς δεν κατάλαβε – και λιγότερο απ’ όλους όσοι επιδόθηκαν, στο όνομά του, σε ένα ανελέητο κυνήγι «αιρέσεων» μέσα στους αιώνες.