Hoe overleef ik alles wat anders gaat dan gedacht?

Generatie Hoi - Hoe overleef ik... #2

by Francine Oomen

Het tweede deel van de trilogie die begon met de bestseller Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?, waarvan meer dan 150.000 exemplaren zijn verkocht en die genomineerd werd voor de NS Publieksprijs 2024. Lees nu hoe het verder gaat met Rosa en haar vrienden. Voor Hoe overleef ik-fans van toen en nu.


Je hoopt iets, je verwacht iets, je droomt ergens van,
maar wat doe je als alles anders gaat dan gedacht?
Beschouw je een crisis als een ramp of als een kans?
Geef je op of ga je door?
En als je doorgaat, hoe dan?


In Rosa's leven gaat natuurlijk niks zoals gepland. Samen met haar vrienden is ze heel gelukkig in hun zelfgecreëerde paradijs in de Geheime Tuin. Maar ze zitten er wél illegaal...
En dan is er de liefde. Oude liefde, nieuwe liefde. Oude-nieuwe liefde. Wat doe je ermee?
Dit boek gaat over jezelf en elkaar (echt) leren kennen. Over risico's nemen, vriendschap, liefde en het doorzien en doorbreken van patronen.

Genres: Fiction, Contemporary, Audiobook, New Adult, Young Adult, Romance

279 pages, Kindle Edition

Published September 1, 2025

Reviews

[Marit · Rating 3 out of 5]

Om in Abels taal te praten: er gebeuren veel leipe dingen, bro (of bruh?). Dialogen changeden sneller van subject dan je tiktoks kunt scrollen. Aan het einde was er een beetje much intense psychologische shizzle over ouders en patronen en kernovertuigingen. Maar he, iedere dramaqueen kan het hart weer ophalen door alle barrels (bad relationships). 💅💫

[Denise · Rating 3 out of 5]

Drie sterren omdat het Francine Oomen is. Maar helaas pakte dit deel mij een stuk minder dan het vorige. Het was voor mij té spiritueel en het ging meer over de gevoelens van alle personages dan het verhaal zelf. Fijn natuurlijk dat er boeken zijn die hierover gaan, mentale gezondheid moet bespreekbaar blijven. Het was voor mij alleen net iets té. Ook vond ik, hoe lief hij eigenlijk ook was, Abel af en toe een heel storend personage met zijn straattaal.

Het was geen perfect boek, maar het blijft toch HOI ❤️

[Julia - my.endless.library · Rating 2 out of 5]

Ik merk dat ik een beetje klaar ben met deze karakters. Bij het vorige deel was er nog enige nostalgie waardoor ik het toch af en toe een fijn boek vond, maar tijdens het lezen van dit vervolg was ik me eigenlijk continu aan iedereen aan het ergeren. Niemand praat op een normale manier tegen elkaar, alles voelt als een therapiesessie (ik snap dat Esther psycholoog is, maar come on, zo praten echte mensen niet tegen elkaar). Het is net of Francine Oomen je persoonlijk om de oren slaat met open deur-wijsheden. Dit wordt nog eens verergerd door het luisteren naar het audioboek dat ze zelf heeft ingesproken (please laat niet alle auteurs hun eigen boek inspreken, niet iedereen kan dat goed).

Dat hele spirituele gedoe hing me ook totaal de keel uit op een gegeven moment. Leuk voor Joya, maar kom bij mij niet aan met die “healing” praktijken, allemachtig zeg 🙃 en dan mag ze daarmee gaan experimenteren in een ziekenhuis?! Yeah right 😂 en hoe leuk ik Neuz en Rosa vroeger vond, van die roze wolk uit m’n jeugd ben ik ook wel afgevallen. Ja, ze zijn mensen en maken fouten, maar ik heb er gewoon geen zin meer in (net als Rosa, dus goed voor haar dat ze voor zichzelf kiest uiteindelijk maar we weten allemaal toch wel dat als Francine Oomen door blijft schrijven ze toch endgame blijken zijn?). Oh en; ‘ze zijn mensen en maken fouten’, ja… MAAR hoeveel domme beslissingen kunnen deze mensen maken in hun leven? Hoe oud ben je? 15 of 25?! Zoals ik mijn review begon: ik ben er een beetje klaar mee 🥲

⭐️⭐️.5

[Nasha · Rating 2 out of 5]

Rosa en haar vrienden (Jonas, Joya, en Esther) leven een ogenschijnlijk idyllisch leven in het zonnige Portugal. Ze hebben elkaar, hun hondje Scruffy en hun prachtige Geheime Tuin als thuisbasis. Maar het is niet wat het lijkt, Esther is hoogzwanger en ziet op tegen het aanstaande moederschap. Verliefd zijn is makkelijk, maar een relatie onderhouden met zijn vriend Juriaan valt Jonas zwaar. Rosa weet nog steeds niet wat ze met haar toekomst wil, en nu moet ze ook nog zorgen voor haar 14-jarige (!!!) broertje Abel die bij hen vakantie viert. Hoe overleven ze alles wat anders gaat dan ze dachten?

Kortweg, dit boek maakte me boos. Het begon nog redelijk, waardoor ik hoop kreeg dat dit minder frustrerend zou zijn dan het vorige deel. Helaas: de laatste vijftig pagina’s waren net zo erg als dat hele vorige boek bij elkaar. Wat me het meest stoort is dat de serieuze problemen waarmee de personages dealen, alleenstaand moederschap, ingewikkelde relaties, afwezige vaders, niet serieus genomen worden in het narratief. In plaats daarvan krijgen we halfslachtige ‘therapiesessies’ die alles bagatelliseren door onzinnige bijnamen te gebruiken (Zeiksnor, de Eetpolitie, Stekelvarken etc.). En heel eerlijk, ik kan eigenlijk niemand in dit boek uitstaan. Joya met haar zweverige healing-onzin (geen enkel ziekenhuis gaat “energie-healing” inzetten, hou op met me). Neuz, die keer op keer Rosa’s grenzen overschrijdt en nooit sorry zegt, ik wilde hem klappen. Pascalle wordt ondertussen afgeschilderd als de villain, terwijl Neuz nul verantwoordelijkheid neemt. Pascalle did nothing wrong and you can’t change my mind. Jonas blijft zeikerig, Esther totaal ongeloofwaardig als psycholoog, en Abel… waar moet ik beginnen. Dit veertienjarige kind bemoeit zich overal mee en is totaal niet realistisch als tiener. Ik werk met veertienjarigen, ik weet hoe ze praten: zo zelfverzekerd en volwassen zijn ze niet. En dan is hij ook nog eens verliefd op Joya??? Make it stop, please.

Verder klopt er niets van de toon. Deze personages zijn midden twintig, maar gedragen zich alsof ze nog steeds in de brugklas zitten, terwijl Abel juist veel te oud wordt neergezet. Net als in het vorige boek, alles voelt cringey. En alsof dat niet genoeg is, komt het hele plot rond hun “Geheime Tuin” in Portugal en, ik durf het bijna niet te zeggen, lichtelijk koloniaal over. De grote thema’s, relaties, ouderschap, identiteit, zijn allemaal aanwezig, maar worden nooit serieus uitgewerkt. Alles voelt kinderlijk en onecht, ik zweer Francine heeft geen idee hoe twintigers of tieners zich gedragen. Ik heb de laatste vijftig pagina’s uit pure koppigheid gelezen, omdat ik niet kon slapen voordat dit boek voorgoed dicht was. Hoe overleef ik dit boek? Door het nooit meer open te slaan.

[Esther · Rating 2 out of 5]

Ik vond dit boek beter dan het vorige boek; dit verhaal is meer rond en er is meer focus (ipv veel problematiek weinig uitgediept zoals bij het vorige boek) bij alle karakters. Maar nog steeds vond ik het tegenvallen. Ik vond het erg gedramatiseerd en onrealistisch. De schrijfstijl voelt wat simpel aan en de dynamiek tussen Rosa en haar vrienden komt over als tieners onderling ipv twintigers onderling.

[Bo de Vries · Rating 3 out of 5]

Deze wereld is en blijft altijd zo nostalgisch en altijd fijn om te lezen! Maar dit boek voelde een beetje alsof elk hoofdstuk een levensles moest zijn wat soms wat vermoeiend leest.

[Lindsay Op Den Camp · Rating 3 out of 5]

Getwijfeld tussen 2 of 3 sterren. Blij dat Abel terug is, maar zijn straattaal was belachelijk. Ik begeef me de hele dag tussen tieners: NIEMAND praat zo. Gruwelijke hekel eraan als volwassenen de taal van jongeren gaan schrijven. Doe het niet.
Daarnaast gedragen deze midden twintigers zich als tieners en de hoeveelheid spiritualiteit en mentale gezondheid was ver over de top. En Neuz, misschien heb ik het na al die jaren te veel geromantiseerd, maar dit had ik niet verwacht… Toch drie sterren gekozen omdat het HOI blijft en ik heel graag wilde weten hoe het afliep, net als vroeger.

[Lindsey · Rating 4 out of 5]

Was Neuz altijd zo debiel? Of ben ik een debiel dat ik hem alles zou vergeven en vergeten 👀💀

Ik vond dit deel echt velen malen beter dan het voorgaande deel. Ik zat er echt in, kon ook echt niet stoppen met lezen en dat zelfs met 2 uur slaap. Winning 😗✌️

Het is gewoon nostalgisch en echt een comfort boek. Ik hou gewoon van Francine Oomen, ze krijgt je altijd wel in een houdgreep als je eenmaal begint te lezen.

Er staan weer momenten in die bekend voorkomen en opzicht (vind ik) handige tips. Het eind was misschien ietsje gehaast en rommelig maaaaar het was gewoon leuk. Mag hopen dat er nog een deel komt want er zijn veel vraagtekens.

En Abel 🥹

[Mel · Rating 4 out of 5]

4,5*

Halve ster eraf omdat ik de ick kreeg van Neuz, ngl. Verder was het fantastisch, helemaal jeugd sentiment🥺

[Dominique · Rating 5 out of 5]

De "HOI" boeken zijn voor mij al-tijd een easy 5 star read. Mijn innerlijke kind is zo blij dat Francine Oomen deze serie voor onze generatie is begonnen.

[Roos Zweers · Rating 4 out of 5]

Toen ik het vorige deel las, merkte ik dat ik weer een beetje moest inkomen in de serie. Misschien was dit Yhprum’s law (if you know, you know), maar bij dit deel had ik dat totaal niet. Ik werd meteen in het verhaal gezogen en dat was heel fijn nostalgisch en tegelijkertijd ook nieuw, dit doordat er veel nieuwe onderwerpen in het boek aan bod komen. Ik werd blij van alle impliciete en expliciete survival tips. Ook vond ik alle subs en de informatie over de Voice Dialogue techniek erg mooi en interessant. Voor mijn gevoel zijn de losse eindjes uit het vorige boek weer mooi verweven tot iets robuusters, dat miste ik bij het boek hiervoor. Ik kijk dus erg uit naar het vervolg. Veel dank aan Francine Oomen voor dit mooie nieuwe HOI-boek. Het is een prachtige en sterke toevoeging aan de serie.

[Daniëlle · Rating 3 out of 5]

Bij het eerste deel had ik allemaal nostalgische gevoelens. Bij dit deel ook wel, maar minder. Het bleef een beetje aan de oppervlakte. Maar omdat het Francine Oomen is ga ik het volgende deel vast ook weer lezen.

[Jenniferleest · Rating 2 out of 5]

2,5 ster Francine Oomen is mijn jeugdsentiment, dus hoe bijzonder is het dat ze haar Hoe overleef ik-serie nu schrijft voor volwassenen? Toch wist dit nieuwe deel me niet helemaal te grijpen zoals ik had gehoopt. Op een bepaald moment vroeg ik me zelfs af of ik een boomer was, want sommige woorden ??? Toch blijft de Hoe overleef ik-serie iets nostalgisch houden. Het voelt als een warme knuffel, en ook een beetje als thuiskomen.

Gehele review komt binnenkort op mijn blog: https://jenniferleest.wordpress.com/

[Cat™ · Rating 3 out of 5]

een klassieke HOI, die wel heel erg dezelfde soort lijn van het vorige boek volgt.

Enige minpunt voor mij was dat iedereen echt overdreven reageerde op alles. En niemand leert écht iets. Ik voel nu al aan dat het volgende boek net zo zal gaan...

[Maud · Rating 4 out of 5]

Zo heerlijk nostalgisch!! Het verhaal liep ook een stuk beter dan deel 1 🧁

[Charlotte Overmans · Rating 3 out of 5]

Is het een goed boek? Nee, niet perse Zal ik het volgende boek weer lezen? Ja, dat wel. Gewoon omdat het nostalgie is en wel vermakelijk.

[Annemarijn Smith · Rating 4 out of 5]

3,5⭐️
Ik vond de verhaallijn van dit boek leuker dan die van deel 1. Geen bijzonder sterke schrijfstijl, maar het leest wel makkelijk weg. En dat is ook wel eens fijn :)

- voor alle straattaal van Abel
- voor Joya haar karakter en alle healing, niet zo mijn ding

+ voor Esther haar karakter
+ voor de aandacht voor mentale gezondheid en de tips die gegeven worden
+ voor de nostalgie die ik van deze boeken krijg

[Jasmin · Rating 2 out of 5]

Er wordt wel geprobeerd om in te gaan op strubbelingen die twintigers zoals ik ervaren, maar de plank wordt misgeslagen.

Toevallig met alle jeugdvrienden samen in een geheime tuin in Portugal wonen. Voor mij totaal onrealistisch. Alle “problemen” komen mondjesmaat aan bod zonder diepgang, en het gedrag van sommige karakters vond ik meer passen bij pubers dan twintigers.

Het taalgebruik en de schrijfstijl vond ik kinderachtig en niet fijn lezen.

[Dineke Wijbenga · Rating 2 out of 5]

Jammer ik had er meer van verwacht… Het boek leest makkelijk weg en omdat ik het andere deel ook heb gelezen vond ik dat ik het moest uitlezen…. Maar dit boek pakte mij helaas niet

[Noa De Jonge · Rating 4 out of 5]

‘Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het blijkbaar zoals het gaat.’

[Heleen T. · Rating 3 out of 5]

3 ⭐️ voor de nostalgie, maar het was allemaal iets te spiri-wiri, eco en bio dit keer. Niet heel relatable.

[Sarike Roest · Rating 3 out of 5]

Uit echte nostalgische gevoelens zijn deze drie sterren gegeven. Er zitten mooie aspecten in het verhaal, maar er gebeurt zo veel en er wordt zo weinig uitgewerkt. Alles wordt een beetje aangeraakt en niets wordt echt uitgediept ondanks alle eindeloze 'honesty circles'.

[Iris Closetpirate · Rating 3 out of 5]

AB|🇳🇱

een zeldzame keer dat ik het audiobook als nadeel beschouwde, Francine Oomen zelf als narrator werkte enorm afleidend voor dit boek, vooral in combinatie met het taalgebruik van Abel.

sinds het vorige boek is de nostalgie wolk een beetje minder dik dus heb iets minder van dit boek kunnen genieten, maar een pageturner was t wel

[Jacqueline Doornbusch · Rating 4 out of 5]

leuk boek! je kan merken dat francine oomen verstand heeft van de klinische psychologie en schematherapie. dat vind ik leuk om te lezen :)
verder is het wel, net als het vorige boek, ietwat kinderlijk geschreven. het mist soms wat diepgang. maar wel fijn om even tussendoor te lezen

[Melissa · Rating 3 out of 5]

3/5 ⭐️ Francine Oomen heeft uiteraard altijd al een streepje voor als het gaat om het nostalgie gehalte, zo ook in dit boek. Dat maakt dit boek gewoon lekker en fijn om te lezen maar je kunt ook gewoon rustig slapen als je dit boek niet leest.

[Mariëlle Eerens · Rating 4 out of 5]

Prachtig in al zijn eenvoud. Dezelfde opbouw met korte afgebakende hoofdstukjes als in de jongerenserie, maar het gaat wel ergens over. De woordkeus had iets volwassener gemogen, op een gegeven moment kwam dat wel mijn ‘Neuz’ uit.

[Fleur ter Horst]

het hele leven van de karakters speelt zich af in therapy-speak en zelfbewustzijn, wat enerzijds denk ik wel past bij mid twintigers vandaag de dag. maar ik had dat liever naast de plot gehad in plaats van zo verwikkeld erin.

Jonas, Neuz en Abel (allemaal my once so beloved) zijn…. heftig, en daarbij moeilijk in te beelden als ‘echte’ mensen die je op straat tegen zou komen.

tegelijkertijd vond ik de onderlinge communicatie en relaties wel weer heel verfrissend: vrienden die boos op elkaar worden, door elkaars patronen heenzien en hun behoeften aangeven.

[Hilde Lansu · Rating 4 out of 5]

In een ruk uitgelezen. Hij voelde wat lichter om door te komen dan de eerste. Het leek ook wat minder opgepropt. Naar mijn idee kregen de aanwezige thema’s meer ruimte en dat was fijn. Veel herkenning! Gewoon heerlijke nostalgie :)
Op het eind ging alles wel ineens heel snel, dat was beetje jammer. De schrijfstijl was wat simpel, maar toen ik er eenmaal inzat maakte dat ook niet meer zo veel uit.

[ Ik blijf als volwassene blijkbaar nog steeds een zwak hebben voor Neuz, tis echt bizar 😂 ]

[Laura (lau_leest) · Rating 2 out of 5]

Pfoe, ik weet niet zo goed hoe ik deze leeservaring moet omschrijven. Teleurstellend vat het denk ik goed samen... Het verhaal, de schrijfstijl en de woordkeuze voelt kinderachtig aan voor een verhaal over een groep vrienden van halverwege de 20. Abel is aan de ene kant aandoenlijk, maar ik heb mij zelf vooral aan hem geïrriteerd. Dit was in ieder geval niet mijn ding, helaas.

[Wouter · Rating 3 out of 5]

Deze was een stuk beter te doen dan de vorige, wat vooral kwam door een minder hoog dramagehalte en een iets realistischere insteek. Ik vond de ontwikkeling van de personages hier geloofwaardiger, hoewel de pacing nog steeds all over the place is en alles een beetje uit de lukt komt vallen. Toch ergerde ik me nog steeds dood aan het taalgebruik - de personages klinken afwisselend 60 en 12 - en aan de "moderne" toevoegingen. Die voicenotes hadden gewoon mails kunnen blijven want werkelijk niemand praat zo en Abel's "straattaal" voelde voor mij iets teveel als de how do you do fellow kids meme. Ach ja, we weten allemaal toch wel dat ik ook het volgende boek in de reeks weer zal lezen.