De schrijver blijft in de buurt van de ranch van Arendsoog en toont ons een mooie vondst om de gebeurtenissen zo kort na de vorige toch aannemelijk te maken.
Het duurt een hele tijd voor alle lijnen van de plot duidelijk worden en een aantal valse sporen naar de achtergrond kunnen verwezen worden. Dan blijkt het goed en geloofwaardig in mekaar te zitten.
De brandende zon en een woestijnomgeving vormen weer het decor en leveren opnieuw stof voor ontbering door hitte en dorst. Uiteraard worden er de nodige schoten gelost en vuistslagen uitgedeeld. Besluipen en achtervolgen hoort er ook bij. De rol van de vrouwen blijft ondermaats al gaat het hier wel over pioniers, ook de vrouwen kunnen schieten om zich te verdedigen.
Arendsoog en Witte Veder opereren zowel alleen als in tandem, maar zelfs als ze geen conact hebben voelen ze toch goed aan wat de ander doet en hoe ze mekaar kunnen steunen.
Verschillende groepen van "slechten" maakt het ingewikkeld en om niet in de war te raken, vooral bij de gebeurtenissen op het einde, is het voor de lezer nodig om de aandacht er goed bij te houden. De schrijfstijl van Nowee zorgt ervoor dat dat geen probleem is.