Toen iedereen ons kwijt was is een hartverwarmend en tijdloos verhaal van journalist en schrijver Wouter Klootwijk, waarin een wereld wordt beschreven waar iedere lezer graag zou willen wonen. Soms brengt een ongeluk geluk. Zo leren Pom en Siem elkaar kennen: omdat hun vaders op elkaar botsen in het verkeer. Vanaf die dag zijn ze beste vrienden. Op een dag zien ze wel duizend vissen. Zo komen ze op een idee om de visvrouw te helpen. Maar de volwassenen luisteren niet. En dus gaan Pom en Siem ervandoor als iedereen nog slaapt, op zoek naar iemand die wél in hun ongelooflijke ontdekking gelooft.
Wouter Klootwijk is bekend als journalist en programmamaker. Hij maakte o.a. de televisieprogramma’s Keuringsdienst van Waarde, Klootwijk aan Zee en De Wilde Keuken. Daarnaast schrijft hij columns voor o.a. Het Parool, De Gelderlander, De Gooi- en Eemlander, De Leeuwarder Courant, Dagblad van het Noorden, NRC Handelsblad en een radiocolumn voor Vroege Vogels.
In 1994 ontving Wouter Klootwijk de Kinderboekwinkelprijs voor Het erf van de oom van Adri.
Een ontzettend kalm en lief verhaal over twee vrienden die elke dag samen zijn en kleine dingen meemaken die voor hen juist groot zijn. Prachtige waterverfillustraties ook. En als ik het boek niet van de bieb had geleend, had ik er wel wat stukken in willen onderstrepen. Gelukkig heb ik Goodreads, dus:
'Ik heet Pom,' zegt Pom. 'Ik Els.' 'Drie letters,' zegt Siem. 'Jij dan?' 'Vier letters.' 'Nee Siem, je moet zeggen hoe je heet.'
*
Het ene been staat weer op de grond. De man vouwt het andere omhoog. 'O, bedoel je dat, nee, ik loop hard om hard te lopen.' 'Waarheen?' 'Nergens heen, zes kilometer heen en terug.' 'Boodschappen doen in het dorp,' zegt Siem. De man lacht. 'Nee ik ga eerst hardlopen, dan thuis onder de douche en pas dan ga ik naar mijn werk. Van hardlopen blijf je jong.' 'Maar u kan beter meteen naar uw werk gaan als u toch loopt,' zegt Siem. 'Of pakjes bezorgen,' zegt Pom. De man laat het hek los en loopt weg. Hij kijkt nog even achterom. 'Jullie begrijpen er niks van,' zegt hij. 'Nee,' zeggen Pom en Siem tegelijk. 'Hij kan ook de post rondbrengen,' zegt Pom. 'En langzamer lopen en dan hoef je daarna ook niet nog eens naar je werk, want je werkte al want dan ben je postbode,' zegt Siem.
*
'Winkels hebben wij ook. En gebakken vis. Daarvoor komen we niet naar het dorp,' zeggen mensen uit de grote stad. 'Er is niks te zien hier.' Niks te zien? Ze kijken niet goed. Ze zien de vogels niet. Siem ziet ze elke dag. Hij vraagt het aan zijn vader. 'Van wie zijn de vogels?' 'Van niemand,' zegt zijn vader. Siem wijst naar een zwarte vogel. 'Die is van mij,' zegt hij. 'Maar dat weet de vogel niet en het kan hem niks schelen.'
‘Toen iedereen ons kwijt was’ staat op de shortlist van het beste filosofische kinderboek van 2025. In april 2026 wordt de winnaar bekendgemaakt. In dit boekje volgen we de dagen van de vrienden Pom en Siem. Dagen die zich in eenvoud ontrollen, op een gezapig tempo, zonder zichzelf te verliezen in eindeloze haast of grootse avonturen. Maar wel met een fijne kinderlogica.
Dit kinderboek schenkt aandacht aan ‘zijn’ in plaats van constant te moeten ‘doen’. Voor volwassenen vaak een onmogelijke opdracht, voor kinderen meestal een aangeboren talent (dat verdwijnt bij het opgroeien). Zonder inspanning te moeten leveren, zien kinderen wat beweegt in de natuur, vol bewondering. Vanuit die bewondering en eenvoud leer je vanuit jezelf denken, los van de strikte patronen en structuren die later lijken in te slijten. Die eigenschap ontbreekt steeds vaker in de wereld van haast en spoed. Haast verleert het zien, en bijgevolg het ‘zelf denken’.
Elk verhaal wordt vergezeld van een verfijnde schilderachtige illustratie, voornamelijk in natuurgetrouwe groene tinten, soms een blauwe schakering. Heel mooi en liefdevol uitgewerkt. Ze geven een prachtige invulling aan de inhoud van het verhaal.
Een boek vol eenvoud. Misschien minder evident in een wereld waar zelfs kinderen opgejaagd worden naar grootse en snelle avonturen. Daarom des te meer van belang om dat tegenwicht te bieden. Een grote aanrader!
Niemand vangt zo goed de eenvoud van vriendschap de zomaar ontstaan kan en altijd altijd altijd voortduurt als Wouter Klootwijk. Ik wil in zijn boeken wonen.
Voorlezen vanaf een jaar of 4, zelf lezen voor kinderen van 7-9 (& hun grote mensen).
Ik weet het niet zo goed bij dit boek. Het is niet slecht geschreven, er zitten best mooie zinnen in en bijzondere gedachtes.
Het was voor mij totaal onduidelijk hoe oud ze eigenlijk moesten zijn. Het ene moment gedroegen ze zich als peuters of jonge kleuters en dan zeiden ze iets of deden ze iets wat suggereerde dat ze 6 of 7 jaar waren. In het begin voelen de verhaaltjes ook een beetje samengeraapt, ja ze volgen elkaar op, maar zoals Jip en Janneke verhaaltjes en dan ruim over de helft zit er toch een lijn een, een punt waar naar toe gewerkt wordt en een probleem wat opgelost moet worden.
Ik las het in 2 dagen voor aan mijn jongste van 7 en die vond het een fijn boek om naar te luisteren, misschien juist omdat het zich heel langzaam opbouwt en er niet zo veel gebeurd. Ben daarom blij dat ik het niet eerst zelf gestart was, want dan had ik het niet uitgelezen en al helemaal niet voor gelezen.
Wat een lief en simpel kinderboek. Het leest rustig, precies het tempo van Pom en Siem. Tijd doet er niet toe. Het boek laat mooi zien hoe vriendschap tussen twee kinderen simpel kan zijn en gewoon zomaar kan ontstaan. Hoe leuk en bijzonder en gek en simpel soms de gedachtes van kinderen kunnen zijn. De auteur heeft dat mooi in woorden omgezet. Het is een lief, mooi, rustig boek, en een mooi en comfort verhaal/avontuur. Erg leuk hoe de twee grote dingen, vissen vangen met macaroni en op een koe paardrijden dingen zijn die echt waar zijn en dat de auteur dit zelf heeft gezien/benoemd in het boek Ik vond het ook mooi hoe de illustraties steeds in dezelfde stijl/kleurgebruik waren gemaakt. Het boek laat je achter met een fijn, warm en tevreden gevoel.
Prachtig verhaal over twee kinderen die heel erg verschillen, maar elkaar veel kunnen leren. Alleen denken de keurige, nette ouders van Pom daar anders over. Die vinden dat ze geen goede dingen leert van Siem en dat ze elkaar niet meer mogen zien. Ze zijn namelijk zonder het te zeggen met de bus naar de Haven gegaan om Dirk de visserman te vertellen dat je met macaroni de vissen naar je boot kunt lokken. Dat kost geen diesel en dan kan de viskraam open blijven. Siem schrijft een brief naar de vader van Pom en of dat helpt? Veel vragen om met kinderen over te praten. Kan je praten zonder woorden? En denken zonder woorden? Kunnen hazen en eksters met elkaar praten? blz. 28 voorlezen en de kinderen een strip erbij laten maken. Mooie gekleurde illustraties.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik vind het mooi hoe Wouter de gedachten en woorden van Siem en Pom weergeeft. Simpel, fantasierijk, maar ook hoe belangrijk het voor kinderen is om naar ze te luisteren. Het boek heeft veel korte zinnen en gemakkelijke woorden. Het leest heel snel en brengt weinig spanning, toch heeft het boek me ook hardop laten grinniken.
Mooie taal, fijne vriendschap, gewone dagelijkse dingen en dingen die helemaal niet gewoon zijn maar wel waar. Heel fijn om achterin het boek de bevestiging te krijgen dat de schrijver inderdaad met eigen ogen gezien heeft hoe de ekster de haas helpt. Hoe mooi kan een verhaal zijn. Voorlezen vanaf 4 jaar, zelf lezen vanaf 7 jaar
Wederom een prachtig mooi verhaaltje van het simpele rustige leven. Grootse avonturen van twee kinderen in een dorpje aan een watertje vlakbij de zee. Geweldig. Het is zoals het is en daar doe je het mee en dat is mooi en goed.
De rust, de eenvoud van het gewone dagelijkse leven en vriendschap maakt dat dit een heerlijk boek is voor jonge lezers. Het geeft me echt een beetje een retro kinderboeken gevoel.