What do you think?
Rate this book
Kobiety bez twarzy #1
Pierwszy szok
Pierwsza książka z dwutomowego cyklu powieściowego Kobiety bez twarzy.
Poruszająca, oparta na faktach powieść, która wciąga czytelnika w zamknięty i często niezrozumiały świat Królestwa Arabii Saudyjskiej. Autorka, arabistka przez wiele lat mieszkająca w krajach Bliskiego Wschodu, snuje opowieść zainspirowaną własnym pięcioletnim pobytem w Saudii, ukazując realia życia kobiet – zarówno cudzoziemek, jak i rdzennych mieszkanek tego konserwatywnego państwa.
Poznajcie rodzinę Koziełów: przebojową Hankę, jej spokojnego męża Piotra oraz nastoletnią buntowniczkę Karolinę, którzy próbują odnaleźć się w świecie, gdzie codzienność wyznacza rytm modlitw, a łamanie surowych norm grozi poważnymi konsekwencjami. Przez pryzmat ich losów czytelnik staje się świadkiem groteskowych nieporozumień, wstrząsających wydarzeń, ale także szczerych przyjaźni i zaskakujących odkryć.
Autorka z dużą odwagą i ironią opisuje absurdy codzienności – od obowiązkowej abai, przez dramaty związane z opieką medyczną czy restrykcyjnym kierowaniem się tradycyjnymi zwyczajami, aż po publiczne egzekucje, wszechobecną, lecz dziurawą cenzurę i niepokojąco swobodny dostęp do narkotyków. Zadaje trudne pytania, jednak potrafi też dostrzec cienie i blaski funkcjonowania w ortodoksyjnej muzułmańskiej rzeczywistości.
To opowieść o odwadze, determinacji i sile przetrwania, ale także o fascynacji inną kulturą – czasem szokującą, czasem urzekającą. W Kobietach bez twarzy usłyszycie szczery, mocny głos tej, która dzięki temu, że długie lata żyła w Saudii, mogła opowiedzieć swoją niezakłamaną historię.
Poruszająca, oparta na faktach powieść, która wciąga czytelnika w zamknięty i często niezrozumiały świat Królestwa Arabii Saudyjskiej. Autorka, arabistka przez wiele lat mieszkająca w krajach Bliskiego Wschodu, snuje opowieść zainspirowaną własnym pięcioletnim pobytem w Saudii, ukazując realia życia kobiet – zarówno cudzoziemek, jak i rdzennych mieszkanek tego konserwatywnego państwa.
Poznajcie rodzinę Koziełów: przebojową Hankę, jej spokojnego męża Piotra oraz nastoletnią buntowniczkę Karolinę, którzy próbują odnaleźć się w świecie, gdzie codzienność wyznacza rytm modlitw, a łamanie surowych norm grozi poważnymi konsekwencjami. Przez pryzmat ich losów czytelnik staje się świadkiem groteskowych nieporozumień, wstrząsających wydarzeń, ale także szczerych przyjaźni i zaskakujących odkryć.
Autorka z dużą odwagą i ironią opisuje absurdy codzienności – od obowiązkowej abai, przez dramaty związane z opieką medyczną czy restrykcyjnym kierowaniem się tradycyjnymi zwyczajami, aż po publiczne egzekucje, wszechobecną, lecz dziurawą cenzurę i niepokojąco swobodny dostęp do narkotyków. Zadaje trudne pytania, jednak potrafi też dostrzec cienie i blaski funkcjonowania w ortodoksyjnej muzułmańskiej rzeczywistości.
To opowieść o odwadze, determinacji i sile przetrwania, ale także o fascynacji inną kulturą – czasem szokującą, czasem urzekającą. W Kobietach bez twarzy usłyszycie szczery, mocny głos tej, która dzięki temu, że długie lata żyła w Saudii, mogła opowiedzieć swoją niezakłamaną historię.
480 pages, Paperback
First published October 14, 2025
2 people are currently reading
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
October 22, 2025
Czy potrafiłabyś żyć w świecie, w którym każdy Twój krok, każdy gest, nawet sposób, w jaki się uśmiechasz, podlega ocenie i może stać się powodem do kary? W świecie, gdzie kobieta nie ma twarzy - dosłownie i symbolicznie?
„Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok” Tanyi Valko to książka, która nie tylko porusza, ale i przeraża. Autorka, arabistka z wieloletnim doświadczeniem życia na Bliskim Wschodzie, zabiera nas do Arabii Saudyjskiej - miejsca pełnego sprzeczności, gdzie za pozornym porządkiem kryje się lęk, milczenie i nierówność. To historia Polaków - Hanki, Piotra i ich córki Karoliny - którzy próbują odnaleźć się w rzeczywistości, w której zasady pisane są przez mężczyzn, a kobiety… muszą nauczyć się przetrwać.
Tanya Valko z właściwą sobie precyzją i odwagą rozdziera zasłonę tajemnicy, która spowija życie w konserwatywnym królestwie. Pokazuje świat, w którym każda kobieta znika za abają, gdzie złamanie nakazu może oznaczać publiczne upokorzenie, więzienie, a czasem nawet śmierć. Jednocześnie nie pozwala nam zapomnieć, że wśród tych zakazów i absurdów tli się coś niezwykłego - siła, determinacja i cicha solidarność kobiet, które mimo wszystko próbują odnaleźć wolność.
Hanka Kozieł to bohaterka, która wzbudza emocje od pierwszych stron. Odważna, wyzwolona, momentami zbyt pewna siebie, trafia do świata, który nie toleruje buntu. Jej zderzenie z surową rzeczywistością Rijadu jest bolesne, ale też inspirujące - bo choć reguły są nieubłagane, Hanka nie potrafi całkowicie zrezygnować z siebie. Obok niej poznajemy jej męża, Piotra, dyplomatę, który stara się balansować między obowiązkiem a rodziną, oraz Karolinę - nastoletnią córkę, której młodzieńczy bunt nabiera w tym miejscu nowego znaczenia.
Valko z mistrzostwem oddaje codzienność, która dla zachodniego czytelnika może brzmieć jak fikcja: kobiety zakrywające twarze, modlitwy wyznaczające rytm dnia, miejsca niedostępne dla kobiet, a także absurdalne restrykcje, które w imię tradycji odbierają ludziom podstawowe prawa. Autorka pisze z pasją i zaangażowaniem, ale też z nutą ironii - jakby chciała pokazać, że nawet w najbardziej opresyjnym świecie można znaleźć odrobinę humoru, jeśli tylko ma się odwagę patrzeć.
To nie jest łatwa książka. To powieść, która boli, uwiera i zmusza do refleksji. Czytając „Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok”, wielokrotnie łapałam się na tym, że zatrzymuję się po każdym rozdziale. Musiałam odetchnąć, zanim sięgnęłam po kolejny. Valko nie upiększa rzeczywistości - pokazuje ją taką, jaka jest: brutalną, niesprawiedliwą, ale też ludzką. Obok przerażających historii znajdziemy tu momenty szczerej przyjaźni, kobiecego wsparcia i zachwytu nad kulturą, która mimo wszystko ma w sobie coś fascynującego.
To, co najbardziej ujęło mnie w tej powieści, to autentyczność. Czuć, że autorka była tam naprawdę, że widziała, słyszała i przeżyła to, o czym pisze. Dzięki temu historia rodziny Koziełów nie jest tylko literacką fikcją - to opowieść, która mogła wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego tak trudno się od niej oderwać.
„Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok” to powieść o ludziach wrzuconych w system, którego nie rozumieją, ale próbują w nim przetrwać. To książka o wolności, której trzeba się nauczyć na nowo, o granicach kultury i o tym, że czasem to, co nas przeraża, może też nas czegoś nauczyć.
Ocena: 9/10 - no choć ta historia momentami łamie serce, to przypomina też, że każda kobieta - nawet ta bez twarzy - ma głos. Trzeba tylko chcieć go usłyszeć. Czy sięgnę po kontynuację? Bez wahania.
„Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok” Tanyi Valko to książka, która nie tylko porusza, ale i przeraża. Autorka, arabistka z wieloletnim doświadczeniem życia na Bliskim Wschodzie, zabiera nas do Arabii Saudyjskiej - miejsca pełnego sprzeczności, gdzie za pozornym porządkiem kryje się lęk, milczenie i nierówność. To historia Polaków - Hanki, Piotra i ich córki Karoliny - którzy próbują odnaleźć się w rzeczywistości, w której zasady pisane są przez mężczyzn, a kobiety… muszą nauczyć się przetrwać.
Tanya Valko z właściwą sobie precyzją i odwagą rozdziera zasłonę tajemnicy, która spowija życie w konserwatywnym królestwie. Pokazuje świat, w którym każda kobieta znika za abają, gdzie złamanie nakazu może oznaczać publiczne upokorzenie, więzienie, a czasem nawet śmierć. Jednocześnie nie pozwala nam zapomnieć, że wśród tych zakazów i absurdów tli się coś niezwykłego - siła, determinacja i cicha solidarność kobiet, które mimo wszystko próbują odnaleźć wolność.
Hanka Kozieł to bohaterka, która wzbudza emocje od pierwszych stron. Odważna, wyzwolona, momentami zbyt pewna siebie, trafia do świata, który nie toleruje buntu. Jej zderzenie z surową rzeczywistością Rijadu jest bolesne, ale też inspirujące - bo choć reguły są nieubłagane, Hanka nie potrafi całkowicie zrezygnować z siebie. Obok niej poznajemy jej męża, Piotra, dyplomatę, który stara się balansować między obowiązkiem a rodziną, oraz Karolinę - nastoletnią córkę, której młodzieńczy bunt nabiera w tym miejscu nowego znaczenia.
Valko z mistrzostwem oddaje codzienność, która dla zachodniego czytelnika może brzmieć jak fikcja: kobiety zakrywające twarze, modlitwy wyznaczające rytm dnia, miejsca niedostępne dla kobiet, a także absurdalne restrykcje, które w imię tradycji odbierają ludziom podstawowe prawa. Autorka pisze z pasją i zaangażowaniem, ale też z nutą ironii - jakby chciała pokazać, że nawet w najbardziej opresyjnym świecie można znaleźć odrobinę humoru, jeśli tylko ma się odwagę patrzeć.
To nie jest łatwa książka. To powieść, która boli, uwiera i zmusza do refleksji. Czytając „Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok”, wielokrotnie łapałam się na tym, że zatrzymuję się po każdym rozdziale. Musiałam odetchnąć, zanim sięgnęłam po kolejny. Valko nie upiększa rzeczywistości - pokazuje ją taką, jaka jest: brutalną, niesprawiedliwą, ale też ludzką. Obok przerażających historii znajdziemy tu momenty szczerej przyjaźni, kobiecego wsparcia i zachwytu nad kulturą, która mimo wszystko ma w sobie coś fascynującego.
To, co najbardziej ujęło mnie w tej powieści, to autentyczność. Czuć, że autorka była tam naprawdę, że widziała, słyszała i przeżyła to, o czym pisze. Dzięki temu historia rodziny Koziełów nie jest tylko literacką fikcją - to opowieść, która mogła wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego tak trudno się od niej oderwać.
„Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok” to powieść o ludziach wrzuconych w system, którego nie rozumieją, ale próbują w nim przetrwać. To książka o wolności, której trzeba się nauczyć na nowo, o granicach kultury i o tym, że czasem to, co nas przeraża, może też nas czegoś nauczyć.
Ocena: 9/10 - no choć ta historia momentami łamie serce, to przypomina też, że każda kobieta - nawet ta bez twarzy - ma głos. Trzeba tylko chcieć go usłyszeć. Czy sięgnę po kontynuację? Bez wahania.
October 18, 2025
Książka"Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok" to niezwykle realistyczna i poruszająca opowieść o życiu Polaków, którzy postanowili opuścić ojczyznę i zamieszkać w Arabii Saudyjskiej – kraju pełnym kontrastów, surowych zasad i skrajnych emocji. Główną bohaterką jest Hanna Kozieł, arabistka i żona konsula Piotra, również arabisty. Na pozór wydawałoby się, że ich życie w świecie dyplomacji będzie poukładane i bezpieczne, jednak szybko okazuje się, że w Arabii nic nie jest takie, jak się wydaje.
Już od pierwszych dni pobytu Hanka odczuwa szok kulturowy – musi zakrywać ciało, poruszać się zgodnie z surowymi zasadami prawa szariatu, a każdy jej krok może wzbudzić podejrzenia. Początkowo buntuje się, celowo ubiera się prowokacyjnie pod abają, jakby chciała pokazać, że nie da się złamać. Niestety, jej bunt może skończyć się tragicznie – to Piotr ratuje ją z opresji, tłumacząc policjantom, że jego żona jest cudzoziemką i nie zna jeszcze miejscowych zasad.
Z czasem Hanka zaczyna rozumieć, że w tym kraju nawet najmniejsze odstępstwo od reguł może kosztować życie. Widzimy jak z dumnej, pewnej siebie kobiety staje się bardziej ostrożna, wycofana – nie dlatego, że się poddaje, lecz dlatego, że widzi jak ogromne ryzyko niesie każdy gest niezgody.
Książka nie skupia się jednak tylko na niej. Poznajemy też losy innych ludzi, których historie mrożą krew w żyłach. Autorka pokazuje między innymi dramat młodego narzeczeństwa, które zostało aresztowane za spotkanie w restauracji, ponieważ nie byli małżeństwem. Wstrząsające wieści o ich późniejszym samobójstwie po brutalnym traktowaniu w więzieniu zostają w pamięci na długo. W tle przewijają się obrazy placów egzekucji, publicznych kar cielesnych i strachu, który towarzyszy codziennemu życiu mieszkańców, zwłaszcza kobiet. Na Placu Ścięć krew płynie niemal codziennie – to miejsce, w którym ludzie uczą się, czym jest posłuszeństwo wobec władzy. Autorka nie ucieka od brutalnych opisów, ale dzięki temu czytelnik naprawdę czuje, jak drastyczne i opresyjne potrafi być życie w tym kraju.
Ważnym wątkiem jest też rodzina Hanki – córka Karolina, która po trudnych doświadczeniach w Polsce postanawia wyjechać z rodzicami, by zacząć od nowa. Jej historia to metafora odrodzenia – z dziewczyny, która prawie się stoczyła, staje się osobą dojrzalszą i bardziej świadomą świata. Syn Rafał, żyjący poza krajem, symbolizuje z kolei wolność, której reszta rodziny została chwilowo pozbawiona.
Książka pokazuje nie tylko różnice kulturowe, ale też ludzką odwagę, strach i potrzebę wolności. To opowieść o tym, jak łatwo można stracić prawo do decydowania o sobie – tylko dlatego, że urodziło się w niewłaściwym miejscu lub nie przestrzega zasad religii, której się nie wyznaje.
Czytając tę historię, trudno nie czuć złości i bezsilności. To książka, która zostawia po sobie emocjonalny ślad i zmusza do refleksji nad tym, jak wielkim przywilejem jest życie w kraju, gdzie kobieta może być sobą, mówić, co myśli i wychodzić z domu bez strachu. To jedna z tych lektur, po których długo nie można dojść do siebie.
Już od pierwszych dni pobytu Hanka odczuwa szok kulturowy – musi zakrywać ciało, poruszać się zgodnie z surowymi zasadami prawa szariatu, a każdy jej krok może wzbudzić podejrzenia. Początkowo buntuje się, celowo ubiera się prowokacyjnie pod abają, jakby chciała pokazać, że nie da się złamać. Niestety, jej bunt może skończyć się tragicznie – to Piotr ratuje ją z opresji, tłumacząc policjantom, że jego żona jest cudzoziemką i nie zna jeszcze miejscowych zasad.
Z czasem Hanka zaczyna rozumieć, że w tym kraju nawet najmniejsze odstępstwo od reguł może kosztować życie. Widzimy jak z dumnej, pewnej siebie kobiety staje się bardziej ostrożna, wycofana – nie dlatego, że się poddaje, lecz dlatego, że widzi jak ogromne ryzyko niesie każdy gest niezgody.
Książka nie skupia się jednak tylko na niej. Poznajemy też losy innych ludzi, których historie mrożą krew w żyłach. Autorka pokazuje między innymi dramat młodego narzeczeństwa, które zostało aresztowane za spotkanie w restauracji, ponieważ nie byli małżeństwem. Wstrząsające wieści o ich późniejszym samobójstwie po brutalnym traktowaniu w więzieniu zostają w pamięci na długo. W tle przewijają się obrazy placów egzekucji, publicznych kar cielesnych i strachu, który towarzyszy codziennemu życiu mieszkańców, zwłaszcza kobiet. Na Placu Ścięć krew płynie niemal codziennie – to miejsce, w którym ludzie uczą się, czym jest posłuszeństwo wobec władzy. Autorka nie ucieka od brutalnych opisów, ale dzięki temu czytelnik naprawdę czuje, jak drastyczne i opresyjne potrafi być życie w tym kraju.
Ważnym wątkiem jest też rodzina Hanki – córka Karolina, która po trudnych doświadczeniach w Polsce postanawia wyjechać z rodzicami, by zacząć od nowa. Jej historia to metafora odrodzenia – z dziewczyny, która prawie się stoczyła, staje się osobą dojrzalszą i bardziej świadomą świata. Syn Rafał, żyjący poza krajem, symbolizuje z kolei wolność, której reszta rodziny została chwilowo pozbawiona.
Książka pokazuje nie tylko różnice kulturowe, ale też ludzką odwagę, strach i potrzebę wolności. To opowieść o tym, jak łatwo można stracić prawo do decydowania o sobie – tylko dlatego, że urodziło się w niewłaściwym miejscu lub nie przestrzega zasad religii, której się nie wyznaje.
Czytając tę historię, trudno nie czuć złości i bezsilności. To książka, która zostawia po sobie emocjonalny ślad i zmusza do refleksji nad tym, jak wielkim przywilejem jest życie w kraju, gdzie kobieta może być sobą, mówić, co myśli i wychodzić z domu bez strachu. To jedna z tych lektur, po których długo nie można dojść do siebie.
November 25, 2025
[#wspólpracareklamowa z @proszynski_wydawnictwo @tanya_valko ]
,,Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok " autorstwa Tanyi Valko to powieść, która zabiera nas do rygorystycznego świata, otwiera przed nami drzwi ukazując miasto pełne obostrzeń, nakazów i zakazów a pośród tego ludzi i młodzież, którzy próbują żyć jednocześnie nie przekraczając wyznaczonych granic.
W swojej najnowszej książce Tanya przedstawia nam rodzinę Koziełów, polskich dyplotamt i ich nastoletnią córkę, którzy zostają wysłani do Rijadu, miejsca, którego nie znają i nie jawi im się ono zbyt kolorowo. Kobiety, które na każdym kroku muszą mierzyć się z dyskryminacją, młodzież, która szuka rozrywki w najgłupszych możliwych rozwiązaniach i potajemne randki, za które grozi nawet śmierć.
Hanka oraz jej mąż Piotr wbrew swoim oczekiwaniom zostają wysłani do placówki dyplomatycznej w Rijadzie, muszą zmienić swoje całe życie i dostosować się do norm panującym w kraju, którego nie znają.
Poznają nową kulturę i próbują się w niej odnaleźć, dość pomocna okazuje się Polonia, która już tam mieszka, jednak czy wszystko będzie tak kolorowe jakby chcieli ? Niestety, miasto zaskoczy ich nie raz i nie raz przerazi.
Tanya za pomocą historii Hanki oraz jej rodziny przedstawia nam piękny jednak bardzo niebezpieczny świat, w którym aby się odnaleźć i żyć trzeba trzymać się reguł, które nam mogą wydawać się przesadne a nawet głupie, jednak czy jest inne wyjście ? Pewnie tak, mogą wszystko rzucić i wrócić do Polski, jednak czy rodzina się podda ? Nic bardziej mylnego, będą walczyć i powoli dopasowywać się i wdrażać w nowe życie.
Podsumowując autorka roztacza przed nami bardzo ciekawą historię, ukazując nam w prosty i przystępny sposób wielu nieznany świat. Z wygodnego fotela z łatwością przenosi nam do całkiem odmiennego, intrygującego ale i trudnego świata.
Ja osobiście bardzo lubię twórczość autorki, z której widać lata doświadczenia i olbrzymią wiedzę o tematyce, którą porusza. Każdy miłośnik tych tematów powinien sięgnąć po tą książkę i zakopać się w lekturze.
4,5/5 ⭐
,,Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok " autorstwa Tanyi Valko to powieść, która zabiera nas do rygorystycznego świata, otwiera przed nami drzwi ukazując miasto pełne obostrzeń, nakazów i zakazów a pośród tego ludzi i młodzież, którzy próbują żyć jednocześnie nie przekraczając wyznaczonych granic.
W swojej najnowszej książce Tanya przedstawia nam rodzinę Koziełów, polskich dyplotamt i ich nastoletnią córkę, którzy zostają wysłani do Rijadu, miejsca, którego nie znają i nie jawi im się ono zbyt kolorowo. Kobiety, które na każdym kroku muszą mierzyć się z dyskryminacją, młodzież, która szuka rozrywki w najgłupszych możliwych rozwiązaniach i potajemne randki, za które grozi nawet śmierć.
Hanka oraz jej mąż Piotr wbrew swoim oczekiwaniom zostają wysłani do placówki dyplomatycznej w Rijadzie, muszą zmienić swoje całe życie i dostosować się do norm panującym w kraju, którego nie znają.
Poznają nową kulturę i próbują się w niej odnaleźć, dość pomocna okazuje się Polonia, która już tam mieszka, jednak czy wszystko będzie tak kolorowe jakby chcieli ? Niestety, miasto zaskoczy ich nie raz i nie raz przerazi.
Tanya za pomocą historii Hanki oraz jej rodziny przedstawia nam piękny jednak bardzo niebezpieczny świat, w którym aby się odnaleźć i żyć trzeba trzymać się reguł, które nam mogą wydawać się przesadne a nawet głupie, jednak czy jest inne wyjście ? Pewnie tak, mogą wszystko rzucić i wrócić do Polski, jednak czy rodzina się podda ? Nic bardziej mylnego, będą walczyć i powoli dopasowywać się i wdrażać w nowe życie.
Podsumowując autorka roztacza przed nami bardzo ciekawą historię, ukazując nam w prosty i przystępny sposób wielu nieznany świat. Z wygodnego fotela z łatwością przenosi nam do całkiem odmiennego, intrygującego ale i trudnego świata.
Ja osobiście bardzo lubię twórczość autorki, z której widać lata doświadczenia i olbrzymią wiedzę o tematyce, którą porusza. Każdy miłośnik tych tematów powinien sięgnąć po tą książkę i zakopać się w lekturze.
4,5/5 ⭐
December 4, 2025
" [...] Proszę nigdy tu tego nie robić! – krzyknął ostrzegawczo. – Kobiecie nie wolno publicznie obejmować mężczyzny. [...]"
Gdy tylko zobaczyłam na instagramowym profilu autorki, że wydaje swoją nową książkę, wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Poznałam tutaj zupełnie nowych bohaterów, których historia mnie mocno pochłonęła i poruszyła. Szczerze powiedziawszy, chciałabym poznać ich dalsze losy. Spotykałam tutaj Polskiego konsula Piotra, który wraz ze swoją wyzwoloną żoną — Hanką, przyleciał do pracy do Rijadu, jednego z najbardziej konserwatywnych ortodoksyjnych arabskich miast. Później dołączyła do nich ich wspólna córka, Karolina. Zaznaczę od razu, że oni nie byli zadowoleni z tej nominacji na konsula. Liczyli na lepsze miejsce w innej części świata. Czy odnajdą się w tym muzułmańskim mieście? Czy dostosują się do reguł tam panujących?
Po przeczytaniu tej historii stwierdzam, że Rijad nie jest miastem idealnym dla obcokrajowców, którzy nie popierają i nie przestrzegają ich zasad. Tam każda kobieta musi nosić abaję i burkę. Włosy muszą być zakryte, a kolor blond najlepiej przyciemnić dla świętego spokoju. Kobiety nie mogą wychodzić z domu bez mężczyzny. Inaczej może spotkać kara z rąk ortodoksów, a nawet, co szokujące z rąk innych kobiet. A do tego niektóre restauracje są zamknięte dla kobiet. Smutne i nie do pomyślenia.
Hanka czasami lubi przeginać i naginać zasady. Polubiłam ją właśnie za to. Jest typową feministką, dlatego bałam się o jej życie, w tak ortodoksyjnym kraju. Jestem bardzo ciekawa jej dalszych losów.
Karolina jako osiemnastolatka nie jest typową przedstawicielką swojego rocznika. Początkowo przerażało mnie jej zachowanie. Szczerze serce mi stawało i wszędzie wyszukiwałam zagrożeń, na które ona może się natknąć. Dlaczego? Mam córkę w jej wieku. Dlatego mocno wczułam się w jej historię. Później byłam pod wrażeniem jej poczynań. Nawet mnie lekko zszokowała. Mogę śmiało powiedzieć, że to jest moja ulubienica. Czym u mnie zyskała? Po pierwsze nie uderzyła jej sodówka do głowy, jak to bywa z dziećmi wysokich urzędników i elit. A po drugie... to odkryjecie sami. Warto poznać tę młodą osóbkę.
Dzięki tej rodzince i jej otoczeniu poznajemy zachowania między innymi Polaków za granicą. Czy każdy tutaj gra do tej samej bramki? Czy raczej człowiek człowiekowi wilkiem, jak to niestety bywa za granicą?
Oprócz tego autorka przedstawiła nam bardzo okrutny świat, w którym kobieta znaczy tyle, co nic, nawet w wyższych sferach. Księżniczki również muszą być bardzo ostrożne. Tutaj niestety twardą ręką rządzą mężczyźni i chore religijne prawo. To, co u nas jest dozwolone, tutaj jest haram, czyli zakazane/zabronione. Feministki muszą się ukrywać, inaczej mogą marnie skończyć, jednak gdy nikt nie widzi... otwierają się nowe możliwości.
W pierwszym tomie serii "Kobiety bez twarzy" przeżyłam mnóstwo emocjonalnych wzlotów i upadków. Idealny rollercoaster. Zdarzyło się nawet, że płakałam, bo to jest bardzo poruszająca powieść.
Poznacie tutaj również inne kobiety i ich bolesne historie. Warto je wszystkie poznać i wyciągnąć odpowiednie wnioski.
Czy Tanya Valko napisała tę powieść na faktach? Tego dowiecie się na początku tej książki. Podoba mi się, że ta autorka na początku zawsze kieruje swoje słowa do czytelników. Tak buduje się z nami więź.
Jak każda powieść Valko, tak i "Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok", jest tak wciągająca, że nie da się odejść bez poznania zakończenia. Poznając zakończenie, marzy się o kolejnej części. To pokazuje, że Tanya Valko jest genialną autorką orientalnych powieści.
Jeżeli jeszcze jej nie znacie, to szybko to nadróbcie.
Czy jesteście ciekawi, jak bawią się elity w Arabii Saudyjskiej? Czy zawsze przestrzegają zasad nałożonych im przez religię? Będziecie mogli przyjrzeć się z bliska młodzieży, jak i dorosłym tam mieszkającym. Czy jesteście ciekawi, co robią w wolnych chwilach, lub gdy nikt nie patrzy? Tanya Valko pięknie nam to przedstawiła. Jestem jej za to wdzięczna.
Z tego co widzę, to w UK podobnie jak tam, młodzież spędza więcej czasu z rodzicami niż młodzież w Polsce.
Będąc w tamtym miejscu, uważajcie na siebie, ponieważ łatwo można zniknąć bez śladu. Tutaj niestety często słuch po ludziach zanika i niestety pamięć też. Przykre.
Jeżeli cenicie sobie twórczość Tanyi Valko i lubicie powieści w orientalnym klimacie, to śmiało sięgnijcie po najnowsze jej dzieło.
Okładka jest tajemnicza i jednocześnie tak kusząca, że nie można przejść wobec niej obojętnie. Te oczy są zabójcze.
Ps.
Miało być krótko, a wyszło jak zwykle. 😁😉
Gdy tylko zobaczyłam na instagramowym profilu autorki, że wydaje swoją nową książkę, wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Poznałam tutaj zupełnie nowych bohaterów, których historia mnie mocno pochłonęła i poruszyła. Szczerze powiedziawszy, chciałabym poznać ich dalsze losy. Spotykałam tutaj Polskiego konsula Piotra, który wraz ze swoją wyzwoloną żoną — Hanką, przyleciał do pracy do Rijadu, jednego z najbardziej konserwatywnych ortodoksyjnych arabskich miast. Później dołączyła do nich ich wspólna córka, Karolina. Zaznaczę od razu, że oni nie byli zadowoleni z tej nominacji na konsula. Liczyli na lepsze miejsce w innej części świata. Czy odnajdą się w tym muzułmańskim mieście? Czy dostosują się do reguł tam panujących?
Po przeczytaniu tej historii stwierdzam, że Rijad nie jest miastem idealnym dla obcokrajowców, którzy nie popierają i nie przestrzegają ich zasad. Tam każda kobieta musi nosić abaję i burkę. Włosy muszą być zakryte, a kolor blond najlepiej przyciemnić dla świętego spokoju. Kobiety nie mogą wychodzić z domu bez mężczyzny. Inaczej może spotkać kara z rąk ortodoksów, a nawet, co szokujące z rąk innych kobiet. A do tego niektóre restauracje są zamknięte dla kobiet. Smutne i nie do pomyślenia.
Hanka czasami lubi przeginać i naginać zasady. Polubiłam ją właśnie za to. Jest typową feministką, dlatego bałam się o jej życie, w tak ortodoksyjnym kraju. Jestem bardzo ciekawa jej dalszych losów.
Karolina jako osiemnastolatka nie jest typową przedstawicielką swojego rocznika. Początkowo przerażało mnie jej zachowanie. Szczerze serce mi stawało i wszędzie wyszukiwałam zagrożeń, na które ona może się natknąć. Dlaczego? Mam córkę w jej wieku. Dlatego mocno wczułam się w jej historię. Później byłam pod wrażeniem jej poczynań. Nawet mnie lekko zszokowała. Mogę śmiało powiedzieć, że to jest moja ulubienica. Czym u mnie zyskała? Po pierwsze nie uderzyła jej sodówka do głowy, jak to bywa z dziećmi wysokich urzędników i elit. A po drugie... to odkryjecie sami. Warto poznać tę młodą osóbkę.
Dzięki tej rodzince i jej otoczeniu poznajemy zachowania między innymi Polaków za granicą. Czy każdy tutaj gra do tej samej bramki? Czy raczej człowiek człowiekowi wilkiem, jak to niestety bywa za granicą?
Oprócz tego autorka przedstawiła nam bardzo okrutny świat, w którym kobieta znaczy tyle, co nic, nawet w wyższych sferach. Księżniczki również muszą być bardzo ostrożne. Tutaj niestety twardą ręką rządzą mężczyźni i chore religijne prawo. To, co u nas jest dozwolone, tutaj jest haram, czyli zakazane/zabronione. Feministki muszą się ukrywać, inaczej mogą marnie skończyć, jednak gdy nikt nie widzi... otwierają się nowe możliwości.
W pierwszym tomie serii "Kobiety bez twarzy" przeżyłam mnóstwo emocjonalnych wzlotów i upadków. Idealny rollercoaster. Zdarzyło się nawet, że płakałam, bo to jest bardzo poruszająca powieść.
Poznacie tutaj również inne kobiety i ich bolesne historie. Warto je wszystkie poznać i wyciągnąć odpowiednie wnioski.
Czy Tanya Valko napisała tę powieść na faktach? Tego dowiecie się na początku tej książki. Podoba mi się, że ta autorka na początku zawsze kieruje swoje słowa do czytelników. Tak buduje się z nami więź.
Jak każda powieść Valko, tak i "Kobiety bez twarzy. Pierwszy szok", jest tak wciągająca, że nie da się odejść bez poznania zakończenia. Poznając zakończenie, marzy się o kolejnej części. To pokazuje, że Tanya Valko jest genialną autorką orientalnych powieści.
Jeżeli jeszcze jej nie znacie, to szybko to nadróbcie.
Czy jesteście ciekawi, jak bawią się elity w Arabii Saudyjskiej? Czy zawsze przestrzegają zasad nałożonych im przez religię? Będziecie mogli przyjrzeć się z bliska młodzieży, jak i dorosłym tam mieszkającym. Czy jesteście ciekawi, co robią w wolnych chwilach, lub gdy nikt nie patrzy? Tanya Valko pięknie nam to przedstawiła. Jestem jej za to wdzięczna.
Z tego co widzę, to w UK podobnie jak tam, młodzież spędza więcej czasu z rodzicami niż młodzież w Polsce.
Będąc w tamtym miejscu, uważajcie na siebie, ponieważ łatwo można zniknąć bez śladu. Tutaj niestety często słuch po ludziach zanika i niestety pamięć też. Przykre.
Jeżeli cenicie sobie twórczość Tanyi Valko i lubicie powieści w orientalnym klimacie, to śmiało sięgnijcie po najnowsze jej dzieło.
Okładka jest tajemnicza i jednocześnie tak kusząca, że nie można przejść wobec niej obojętnie. Te oczy są zabójcze.
Ps.
Miało być krótko, a wyszło jak zwykle. 😁😉
November 26, 2025
Kiedy pojawiła się możliwość współpracy przy tym tytule, nie wahałam się ani chwili. Wiedziałam, że emocje będą gwarantowane. I jak było? Tak jak się spodziewałam. Emocje, złość, niedowierzanie, przerażenie.
.
Autorka zabiera nas do Arabii Saudyjskiej, która jest jednym z najbardziej konserwatywnych oraz surowych krajów muzułmańskich. A sama fabuła książki oparta jest o osobiste doświadczenia autorki. Nie mamy tu fikcyjnych wydarzeń – są jedynie fikcyjni bohaterowie. Sytuacje, które się wydarzyły są przerażające i wręcz nie mieszczące się w głowie zwłaszcza, że jakby się wydawało, żyjemy w cywilizowanym XXI wieku.
.
Poznajemy kulturę, zwyczaje oraz zasady, które obowiązują w Arabii Saudyjskiej. Otwierają nam się szeroko oczy na to jak trudne jest życie przede wszystkim kobiet oraz osób odmiennej orientacji w tym kraju. Tolerancji brak. Zaściankowe myślenie. Ograniczone prawa do minimum.
.
Przerażająca. Wstrząsająca. Otwierająca oczy.
.
Polecam🔥
Czekam na kolejny tom 🔥
.
Autorka zabiera nas do Arabii Saudyjskiej, która jest jednym z najbardziej konserwatywnych oraz surowych krajów muzułmańskich. A sama fabuła książki oparta jest o osobiste doświadczenia autorki. Nie mamy tu fikcyjnych wydarzeń – są jedynie fikcyjni bohaterowie. Sytuacje, które się wydarzyły są przerażające i wręcz nie mieszczące się w głowie zwłaszcza, że jakby się wydawało, żyjemy w cywilizowanym XXI wieku.
.
Poznajemy kulturę, zwyczaje oraz zasady, które obowiązują w Arabii Saudyjskiej. Otwierają nam się szeroko oczy na to jak trudne jest życie przede wszystkim kobiet oraz osób odmiennej orientacji w tym kraju. Tolerancji brak. Zaściankowe myślenie. Ograniczone prawa do minimum.
.
Przerażająca. Wstrząsająca. Otwierająca oczy.
.
Polecam🔥
Czekam na kolejny tom 🔥
Displaying 1 - 5 of 5 reviews