خانواده میکاییل و اعقاب

by مهین دانشور

در ابتدای روزگار نو، خانوادۀ میکائیل در راه زوال افتاده است. تجربه های مأنوس انسانی او با رویدادهای نامأنوس تازه در هم میامیزند و در محیطی که «هر چیز در جای خود» قرار یافته بود پراکندگی اشیاء و دست و پا گم کردگی اشخاص جانشین آسودگی و قرار می شود. در درۀ عابد، سیلاب، بدون آنکه مانعی در برابر بیابد دیوارهای کهنه را در هم می شکند و فرو می ریزد اما دستی که در برابر طوفانهای آینده دیوار درستی، یا اصولاً دیواری، برافرازد نیست. دیری نخواهد گذشت که از این زندگانی معهود سالها و سده ها، جز خاطره هایی غبار گرفته نماند.
چاپ ۱۳۷۲

415 pages, Paperback

Published April 1, 1993

Reviews

[Negar Khalili]

آقا واقعاً هیچی. هیچی در این رمان نبود که آدم دستشو بهش بند کنه. من هی منتظر بودم به یه جایی برسه و نرسید. البته زبانش خوب بود. پتانسیل‌هایی هم در شخصیت‌پردازی داشت، ولی هیچ.
یک عاااااالمه توصیف سخت‌خوان طبیعتم داشت که مطلقاً پسند من نیست و صدالبته که دلیلی هم بر بد بودن نیست. من خوشم نمی‌آد. اولش رو وااااقعاً سخت خوندم با اون‌همه توصیف.

[لیلی]

از اون رمانها که تنها فایده‌ای که برات دارن اینه که به تاب‌آوری‌ت افتخار می‌کنی وقت تموم کردنشون، چون چیز دیگه‌ای دستت رو نگرفته چندان. :))
هیچ چیزیش هم بد نبودها، شخصیت‌ها معقول و پرداخته بودن و فضاها خیلی کارشده بود و توصیف‌ها هم که اصلا بیچاره کرده بودن با حجم و جزییاتشون. ولی (دستکم در نظر من) فقط و فقط همین. راه به هیچ چیز بیشتری جز همون داستان خطی طولانی خودش نمیداد. و خدا می‌داند که من تلاشم رو کردم، که ببینم به شبکه‌ای، مسئله‌ای، ایده‌ای راه میده یا نه. ولی هیچ.