Romeo & Juliet lezen

by Seppe Decubber

Een jongeman biedt zich aan om huiswerkbegeleider te worden voor een naar België gevlucht meisje. Ze ontmoeten elkaar, moeizaam, en zoeken naar een gemeenschappelijke taal met het eeuwenoude verhaal van Romeo en Juliet als gids.

136 pages, Paperback

Published July 16, 2025

Reviews

[Leone Mattheus · Rating 3 out of 5]

De ik-figuur komt in contact met M., een jong meisje dat de taal niet machtig is en ook wat onhandelbaar, aan wie hij voorleest uit Romeo en Julia van Shakespeare. De eerste vier bladzijden van de roman bestonden uit recensies van bekend en minder bekend Vlaanderen; heel grappig dat die erin werden opgenomen, zeker omdat de roman zelf niet zo dik was.
An sich snap ik wel waar Decubber naartoe wil met het verhaal: ook vluchtelingen verdienen een verhaal, verdienen onderwijs en verdienen iemand die naar hen luistert. Maar het verhaal en de schrijfstijl waren naar mijn mening iets te experimenteel. En die bladspiegel? Pure paginavulling?

[Maarten De Rijk · Rating 4 out of 5]

Over het recht op een eigen verhaal

"Storytelling is the oldest form of education," zei de Amerikaanse schrijfster Terry Tempest Williams. In 'Romeo & Juliet lezen' brengt de Vlaamse auteur Seppe Decubber een even gebalde als ontroerende ode aan de kracht van verhalen. Verhalen bezitten niet alleen een oerkracht die kan werken als een hefboom in het onderwijs, ze kunnen ook mensen – soms met een erg verschillende achtergrond – op een unieke manier met elkaar verbinden.

In Romeo & Juliet lezen vertelt theatermaker en docent Seppe Decubber over zijn ervaring als huiswerkbegeleider van een zesjarig meisje M. Zij vluchtte met haar gezin weg uit een gebied waar al twintig jaar oorlog woedt. Het eerste contact loopt wat stroef. Het is voorzichtig zoeken en aftasten. Er is niet alleen de taalbarrière omdat ze elkaars taal niet spreken, maar het is ook duidelijk dat M een rugzak vol oorlogs- en vluchttrauma’s meezeult. Een van de sprekende voorbeelden daarvan is dat M voortdurend, zelfs tijdens de gymlessen, haar jas aanhoudt omdat ze heeft geleerd dat ze op elk moment klaar moet staan om te kunnen vertrekken.



De samenwerking met M werkt ook als een spiegel voor Decubber zelf. "Werken met M confronteerde me niet alleen met haar, maar ook met mezelf, met wie ik was als kind," schrijft hij. Net die confrontatie met zijn eigen jeugd brengt wat oppervlakkige raakpunten met M naar boven. Zo werd Decubber op jonge leeftijd een tijd gepest en uitgesloten. Hij weet dus wel hoe het voelt om je op heel jonge leeftijd een buitenstaander te voelen.

Langzaam maar zeker verkleint de kloof tussen de wereld van de volwassen begeleider en die van de oorlogsvluchtelinge. Met wat vallen en opstaan slaagt Decubber erin het vertrouwen van M te winnen. Een van de manieren waarop hij dat doet is door samen met M, op een speelse manier, de kindereditie van Romeo & Juliet te lezen. Het onsterfelijke liefdesverhaal van Shakespeare versterkt hun band en raakt meteen aan de kern van het boek: de verbindende kracht van verhalen.

Het boek ontpopt zich zo tot ode aan de taal, een liefdesverklaring aan het woord en aan verhalen. Verschillende passages zetten die lofzang ook in de verf. Wanneer M een belangrijke stap zet in haar taalverwerving, schrijft hij bijvoorbeeld: "Ik hoorde hoe een grammatica oprukte, hoe die steeds nieuwe ruimtes maakte en bezette. Ik hoorde ook hoe ik steeds meer aan de rand van dat alles stond."

Soms stuurt Decubber het verhaal een zijweg in. Zo geeft hij tussendoor bijvoorbeeld een sfeerbeeld van het theaterleven in Londen aan het einde van de 16de eeuw en zo is er aan het slot een uitweiding over de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens (UVRM uit 1948). Ook al lijken het op het eerste gezicht wat vreemde zijsprongen, Decubber slaagt er toch in ze netjes in het geheel te verweven. Zo verknoopt hij de passage over de UVRM met het verhaal van M en het recht van iedereen op een ‘eigen verhaal’.

"Je hebt recht op een eigen verhaal. Een eigen verhaal, naast vele vreemde en vertrouwde verhalen. Je hebt het recht om een eigen verhaal te verzinnen, om het te geloven, om het te vertellen en te ontgroeien. En dan mag je het opnieuw vertellen, of anders vertellen, en het opnieuw geloven en opnieuw ontgroeien."

Romeo & Juliet lezen is autofictie op zijn best. Decubber kijkt verder dan de eigen navel en tilt zijn individuele ervaringen naar een hoger, universeler niveau met interessante bespiegelingen over onder meer taal, onderwijs en opgroeien.

Elke lezer en elke recensent weet dat je geweldig moet uitkijken met ronkende blurbs op boekencovers. En met laaiende quotes van collega-schrijvers is het vaak dubbel uitkijken. Maar in dit geval valt het moeilijk beter te zeggen dan Peter Verhelst: "Dit is niet alleen een ode aan de kracht van verhalen, maar ook zelf een liefdesverhaal. Hartverscheurend en hartverwarmend."

(Recensie voor Tzum van 24/8/2025)

[Booksieman]

Binnenkort komt er een video online waar ik in gesprek ga met Seppe Decubber over onder andere dit debuut. Graag deel ik alvast mijn mening over dit boek.

Het eerste wat opvalt is de bladspiegel. Geïnspireerd op het werk van Shakespeare krijgt dit verhaal vorm. Meer dan dat, het zaadje werd gepland door enkele essays van Virginia Woolf. Het is namelijk niet zo dat Seppe gefascineerd is door het werk van Shakespeare. Het is eerder door het stukje van Woolf te lezen waar ze het heeft over iets magisch en dat dan gelinkt aan het grote werk van Shakespeare.

Hier volgen we een huiswerkbegeleider die een meisje zal begeleiden met de naam M.

Zelf geef ik zomerschool aan verschillende kinderen die vaak een anderstalige achtergrond hebben. Dit zorgde ervoor dat ik me kon inleven in het verhaal. Er is een afwisseling tussen het Engels en het Nederlands, maar het hoeft je zeker niet af te schrikken. De taal is namelijk vrij duidelijk.

Heel vaak hoor ik mensen zeggen dat ze in de hedendaagse romans nog steeds op zoek zijn naar de sprankje magie dat ze in hun kindertijd ontdekten bij bijvoorbeeld het lezen van "de kleine Odessa" of "het oneindige verhaal". Na dit debuut te hebben gelezen heb ik wel het gevoel dat je dat sprankje magie hierin kan vinden. We bevinden ons namelijk in een zeer realistische setting, maar de referenties naar het verhaal van Romeo & Juliet en de verwijzingen naar verschillende non-fictieve personages zorgen voor een bepaalde sfeerschepping waar je toch wel wat magie kan voelen.

[Lien Travers · Rating 5 out of 5]

Ik ben Seppe Decubber dankbaar voor zoveel maar in het bijzonder voor deze middag. Een middag waarin ik zijn boek in een adem uit las. De snelheid en tegelijkertijd het vertragen. Elke zin herkauwen om de woorden volledig te voelen. Om dan snel over te gaan naar de volgende zin. Wat een debuut.

[Allien Van Acker · Rating 4 out of 5]

3,5 ⭐️

[Lise Delabie · Rating 5 out of 5]

'Romeo & Juliet lezen' is een knappe evenwichtsoefening: het verhaal is niet alleen enorm relevant, maar ook persoonlijk en authentiek. Er is onderhuidse verontwaardiging, een boeiende zoektocht naar taal en contact, en verwondering. Ontroerend!

[Cynthia · Rating 3 out of 5]

Niet slecht, inhoudelijk zijn er rake punten, maar ook niet meer dan dat. Eerst dacht ik: oh, leuke bladspiegel, maar dat ging na een tijdje wat vervelen. Zeker door de one-liners die de auteur opneemt; dat is helaas minder mijn stijl en doet een beetje af aan de boodschap die hij poogt te brengen.
Ik vond de achterflap ook wel wat misleidend en had iets totaal anders verwacht.
Kortom, niet slecht, maar ook niet wauw. Vooral niet mijn ding.

[Audrey · Rating 4 out of 5]

"Je verdient veel kansen. Je mag er zelfs verspelen. Dat mag je omdat je bestaat. Niet omdat je iets bent, iets doet of kan. En ook niet omdat je iets niet bent, iets niet doet of niet kan. Omdat je bestaat."

[Emma · Rating 4 out of 5]

Je zal nog lang - nog veel langer dan je lichaam leeft - in verhalen overgaan. En je zal dat blijven doen. Zwemmen in de grote chaos van de menselijke ideeën.

[Coby Poelmans · Rating 3 out of 5]

Ik had persoonlijk meer verwacht van het verhaallijn. Ben nog steeds niet helemaal mee hoe het verhaal van Romeo en Juliet, M geholpen heeft.
In het algemeen vond ik het een leuk boek

[Margot · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️

[Peter Vanwijnsberghe · Rating 4 out of 5]

‘Wil je graag een jongen? Of een meisje?’ In ‘Romeo en Juliet lezen’ wordt Seppe huiswerkbegeleider van een vluchtelinge uit het eerste leerjaar. Hij legt M.’s woorden en lichaamstaal met zoveel precisie vast dat je er alleen maar oprechte liefde en betrokkenheid in kunt lezen.

Even ontroerend is de manier waarop Seppe zijn eigen groeiproces in dit traject beschrijft — van ‘het leek me goed mogelijk dat [kinderen] helemaal niet dachten’ tot ‘dat je alles in je hebt om een waardevolle volwassene te worden, zoals je nu al een waardevol en volwaardig mens bent’.

In zinnen als deze trilt zoveel schoonheid: ‘Misschien is dat lichaam wel het deel van ons dat vuur vat wanneer we iets leren, wanneer een onderscheid eindelijk opheldert en enkele zenuwbanen zich in een oogwenk herschikken.’

[Luna · Rating 4 out of 5]

In dit boek volgen we een jongeman, die nooit benoemd wordt maar duidelijk de schrijver zelf is. Hij word huiswerkbegeleider voor een jonge vluchteling. De bedoeling van de begeleiding is meer om het meisje Nederlands te leren dan om haar huiswerk te laten doen.

Dit boek is ver buiten mijn comfortzone. In het Nederlands alleen al. Ondanks ben ik toch blij dat ik het heb opgepakt.

Het verhaal stelt veel filosofische vragen rond vluchteling zijn en het recht hebben op eigen verhaal. Je kan het boek uitlezen in een middag maar ik heb meerdere passages toch dubbel gelezen om de betekenis ervan echt te laten binnenkomen.

Het boek heeft een heel unieke bladspiegel. Ik snapt dat het terug verwijst naar Romeo & Julia maar daardoor zijn de pagina's wel wat leeg. Voor 23 euro per boek kan je je daardoor wat bedrogen voelen. Maar het verhaal is echt de moeite en het boek is zeer kort dus als je hem wilt lezen leen hem dat gewoon van mij ;)

"Je verdient veel kansen. Je mag er zelfs verspelen.

Dat mag je omdat je bestaat. Niet omdat je iets bent, iets doet of kan. En ook niet omdat je iets niet bent, iets niet doet of iets niet kan. Omdat je bestaat"

8'5/10

[Naomi Lootens · Rating 3 out of 5]

Mooie manier van schrijven, mooie kernboodschap maar leest moeilijk

[Astrid Faelens · Rating 3 out of 5]

Ik weet het niet goed. De onbevangen en poëtische manier manier waarop hij M benadert spreekt mij aan, tegelijkertijd is het eerder een stijloefening dan een boek dat weet te overtuigen.

[Louise · Rating 1 out of 5]

Ik geloof zeker dat mensen dit een goed boek vinden en ik begrijp de onderliggende boodschap en maatschappelijke relevantie, maar niet echt mijn stijl!

[Marijkesboekenkast · Rating 4 out of 5]

Romeo & Juliet lezen, geschreven door de Vlaamse auteur Seppe Decubber, ligt in eerste instantie niet binnen mijn gebruikelijke genre, maar bleek een waardevolle en verrassende leeservaring. Het boek verrijkte mijn kijk op menselijke relaties, oorlogstrauma en mijn eigen manier van denken.

Het verhaal volgt een vrijwillige huiswerkbegeleider voor anderstalige leerlingen. Zo komt de ik-verteller in contact met de zesjarige M., een meisje dat afkomstig is uit een gebied waar al meer dan twintig jaar oorlog woedt. Voor ze als vluchtelinge samen met haar moeder en broertje in België belandde, verbleef ze enkele maanden in een transitkamp.

Op een speelse manier – onder meer door voor te lezen uit een kindereditie van Romeo and Juliet – probeert de verteller haar vertrouwen te winnen en haar uit haar schulp te laten kruipen. Niets wordt geforceerd: het tempo wordt bepaald door M. zelf. De auteur beschrijft hoe de verteller M. een verhaal wil schenken dat een brug slaat tussen wat haar is overkomen en de wereld daarbuiten. Door dat verband te leggen, kan zij op een dag haar ervaringen beter begrijpen en in een bredere context plaatsen. Deze gedachte maakt duidelijk dat het de verteller niet alleen gaat om huiswerkbegeleiding, maar ook om het verbreden van haar horizon, het stimuleren van haar denkwereld en het aanreiken van nieuwe perspectieven.

Dit is een verhaal om rustig te lezen, te herlezen zodat de indrukken en gedachten kunnen inwerken. Sommige passages heb ik meerdere keren herlezen om ze volledig proberen te doorgronden. De zinnen op zich zijn niet complex, maar dragen vaak een diepere betekenis. Daardoor krijgt het boek soms een filosofische ondertoon, die de lezer uitnodigt tot reflectie.

Een aantal zinnen die nog lang in mijn hoofd bleven nazinderen
• “Ofwel moet ik aanvaarden dat een einde zelden mooi is, maar vaak wrang, ongemakkelijk en vaak tegenstrijdig. En dat wat een breuk mooi maakt, nooit de breuk zelf is, maar wat je ermee doet.”
• “Ik wist niet wat me het meest benauwde: de keten van geweld die aangekondigd mijn leefwereld was binnengebroken, of het verlies van mijn veronderstelling dat dit nooit zou gebeuren. Alsof ik er ver genoeg vandaan woonde om aan de buitenkant ervan te blijven.”
• “Om als een kind te zijn. In dat ene woord – als – zat een denkbeeld vervat waarmee ik al lang worstelde: het idee dat kinderen speelse, onbeschreven wezens zijn. Alsof je pas na je kindertijd recht hebt op het ontwrichtende besef dat je bestaat, en je tot dan geen levensvragen of geheugen hebt.”

Seppe Decubber schetst hoe twee werelden – die van een volwassen begeleider en die van een kind met oorlogservaring – elkaar voorzichtig naderen. Het resultaat is een mooi maar confronterend verhaal dat evenveel zegt over de taal leren als over leren vertrouwen en verbondenheid vinden.

Hoewel Romeo & Juliet lezen misschien niet het soort boek is dat ik normaal zou oppakken, ben ik blij dat ik het heb gelezen. Het is een verhaal dat zachtjes onder je huid kruipt, zonder grote gebaren maar met veel betekenis. De ontmoeting tussen de verteller en M. laat zien dat begeleiding meer kan zijn dan kennis overdragen: het kan ook een stille vorm van helen zijn, voor beiden. Het boek heeft me eraan herinnerd dat luisteren, tijd nemen en verhalen delen soms de krachtigste manieren zijn om een brug te slaan naar een ander.

[looneybooks79 · Rating 4 out of 5]

http://looneybooks79.blog/2025/08/03/...

Met 'Romeo en Juliet lezen' brengt Seppe Decubber zowel een liefdevol als een even schrijnend portret over kindvluchtelingen die in een land terechtkomen waar ze noch de taal, noch de cultuur kennen. Als kind wordt je in een situatie gegooid waar je geen controle over hebt (als volwassene is dit al moeilijk) en waar begeleiding van de juiste persoon aangewezen is.

Een jongeman biedt zich aan om als huiswerkbegeleider aan de slag te gaan voor een meisje (M. genaamd) dat samen met haar moeder naar België is gevlucht. Ze spreekt enkel Engels en de jongen probeert haar het Nederlands aan te leren. Om een gezamenlijke taal te vinden zoekt hij zijn heil in Shakespeare's werk 'Romeo & Juliet', bewerkt door Matthews en Ross. Dit dramatische liefdesverhaal zal als gids dienen voor allebei. Naargelang ze allebei nader naar elkaar toe groeien denkt de jongeman ook zelf terug aan zijn eigen jeugd, waar de gelijkenissen maar vooral de verschillen tussen beide zichtbaar zijn.

Seppe Decubber heeft een opleiding psychoanalyse, werken met kinderen en ouders en studeerde drama aan de Artevelde Hogeschool in Gent. Hij is acteur, dichter, auteur en columnist/opiniemaker dus een heel veelzijdig persoon! Als ik zijn portfolio op zijn website zo bekijk heeft hij wel wat met het werk van Shakespeare dus verbaast het me eigenlijk niks dat de mooiste tragedie dat de 'Bard' ooit schreef een leidraad kan zijn in zijn debuut.

Het is dan ook prachtig hoe de twee personages (de jongeman en M) in het verhaal van Shakespeare een manier vinden om met elkaar te communiceren. Seppe laat bewust achterwege waar het meisje vandaan komt (vluchten uit landen wegens oorlog of klimaat is een universeel gegeven geworden) en schenkt niemand een naam (ook daarmee maakt hij duidelijk dat iedereen in de plek van deze personages kan komen, hoewel de jongeman eigenlijk Seppe zelf zou kunnen zijn).

Als literair debuut bewijst Seppe wel dat hij de kracht van het verhalen vertellen machtig is en dat betekent dat we zeker nog mooie dingen van hem mogen verwachten, daar ben ik van overtuigd. Als lezer ben je ontroerd, verliefd, verscheurd en zou je, dankzij dit boekje, begrip moeten kunnen opbrengen voor een onmogelijke, ongewilde situatie waarin mensen terechtkomen. Niemand wenst zijn land te verlaten en verplicht te worden je 'aan te passen'. En als kind kan dit al helemaal niet makkelijk zijn.

Na 'In mijn ogen draag ik wolken' van Karimi is dit het tweede boek dat ik las in juli met als thema 'vluchteling'. Het is dan ook een veel te actueel thema (hoewel het ook van alle tijden is). Ik raad beide boeken aan omdat ze een zwaar thema toch op een heel hartverwarmende manier weten te brengen.

"There never was a story of more woe than this of Juliet and her Romeo."

[Gijs Hollebosch · Rating 2 out of 5]

Dit boekje (132 blz.) heb ik snel gelezen, ik zal het wellicht ook weer snel vergeten, ondanks de negen lofprijzingen waarmee het boek opent. Op de achterflap staan er ook nog eens vier. Altijd verdacht als men een boek zo hard moet aanprijzen. Nu goed, ik geef het 2 sterren, it was ok betekent dat op Goodreads.

Fijn was vooral de lay-out, die deed denken aan de klassiekers vertaald door Ed Franck (bij Averbode?) waarnaar het naamloze hoofdpersonage verwijst. Er is bijzonder veel witruimte: links is er veel marge gelaten omdat er soms in het Engels geciteerd wordt uit Romeo en Juliet. Die theaterdialogen nemen dan de hele breedte in, maar dat gebeurt maar om de zoveel pagina's. Het hoofdpersonage, een huiswerkbegeleider, leest Romeo and Juliet-A Shakespeare Story van Andrew Matthews and Tony Ross voor aan M. Zij is het bijna naamloze meisje van 10 dat pril in België is en wacht op asiel. De jongen vindt het een goed idee om Shakespeare aan te bieden, ook al beseft hij dat de tragedie niet goed afloopt. De flaptekstschrijvers zien er een 'ode aan de kracht van verhalen' in. Mager beestje.

Ik vond het vooral een eigenaardige keuze om Shakespeare keer op keer te willen vertalen. M. en de jongen spreken vaak ook Engels met elkaar, dat kan dan weer zonder vertaling. Vind ik vreemd. Het is me verder niet meteen duidelijk voor wie dit boek is geschreven. De jeugd? Wie weet bied ik het eens een keertje aan op een leeslijst. Ik zag er in ieder geval zelf niet zoveel in. Al zet het me wel aan tot verder lezen. Achterin staat wel een beknopte referentielijst, o.a. Bill Brysons biografie van Shakespeare. Hoog tijd om dat boek eens verder te lezen, Decubber verwerkt er een paar leuke weetjes van in zijn boek.

[Ka8leen · Rating 3 out of 5]

Literatuur zoals ik het nog niet eerder las. Zowel qua lay-out als qua vertelstijl. Een boek dat me raakte door het onderwerp maar me ook vaak verloor door de vele dialogen die soms snel schakelen verwachten van de lezer. Als gevoelsmens mistte ik de diepere gevoelens van de beide personages maar begreep ik tegelijk ook de afstand die tussen de twee personages leefde en die ik ook voelde. Want dit is geen feelgood verhaal, dit is een verhaal over een kind dat al zoveel meegemaakt heeft in een transitkamp in oorlogsland en nu - voor even - in een land is waar het taal niet machtig is. Dan kun je voorzichtig toenadering proberen zoeken en een gemeenschappelijke basis zoeken om het kind weer even kind te laten zijn, maar kun je van een kind niet verwachten om op korte tijd het dichtgetimmerde muurtje af te breken dat haar beschermde in een veel te harde wereld .. . Want dit kind heeft geen houvast, weet niet hoelang het hier mag blijven, weet niet wie het mag vertrouwen. Knap hoe de jongeman, huiswerkbegeleider via vrijwilligerswerk, via het verhaal van Romeo en Juliet op kindermaat probeert een beetje vertrouwen te geven. Elk steentje dat je verlegt in een grote rivier maakt een verschil. Zou ze hem herinneren later als ze groot is, is wat bij me bleef hangen toen ik het boek uit had.. Fictie die akelig en tegelijk hoopvol dichtbij voelt.

[Nike · Rating 4 out of 5]

Het thema van dit boek ligt me nauw aan het hart: de kracht van verhalen. Als leesbegeleider ervaar ik telkens weer hoe troostend, verstrooiend en helend verhalen kunnen zijn. En hoe verbindend ook! Een verhaal kan je opnieuw met je eigen verhaal in contact brengen. Het geeft taal aan wat je vanbinnen verstopt houdt, aan wat je de stem ontneemt. Seppe Decubber beschrijft ontroerend mooi hoe dat bij een meisje op de vlucht gebeurt.

'Maar ik wist intussen wel dat je door een verhaal luidop te lezen er kieren in maakte. Kieren waarin een stilte, een hapering, een herhaling of een tegendraadse klemtoon een woord uit de omringende zin kon tillen. Kieren waarin een verhaal verandert maar de tekst hetzelfde blijft.'

Dit dus.

Verplicht leesvoer voor iedereen die met kwetsbare doelgroepen werkt.

[Karel · Rating 4 out of 5]

Een jongeman begeleidt een naar België gevlucht meisje. Het korte verhaal schippert tussen de huiswerkmomenten waar ze elkaar ontdekken en de beslommeringen van de jongeman over het proces. Hun interacties zijn tegelijk verterend en confronterend. Het boek bevat mooie, herkenbare inzichten zoals dat ‘taal ontwikkelt zich tussen ons’ (pag. 109) of dat het het einde van Romeo en Juliet ons toont dat ‘we niets beters hebben dan woorden, en niets beters kunnen doen dan ernaar te blijven zoeken. Als we geluk hebben, komen we elkaar en onszelf tegen.’ (pag. 105) een zacht boek, een mooi debuut, een aanrader.

[Bruno · Rating 3 out of 5]

Ik heb hier niets over te vertellen. En al zeker niets negatiefs. Integendeel. Ik heb bewondering voor mensen die doen wat de jongeman uit het boek doen.
En ik begrijp de nood van dit boek, en de relevantie.
Het is alleen niet wat ik verlang van een boek. Louter subjectief.

Misschien nog dit. Een blurb schept verwachtingen, en die worden hier op geen enkele manier ingelost: dit is geen Romeo & Juliet verhaal. Strikt genomen klopt de titel wel: in dit boek wordt het verhaal van Romeo & Juliet gelezen door de personages.

[Claire Claeys · Rating 2 out of 5]

Het begon veelbelovend - het verhaal was vlot om te lezen - maar ik snap de link met romeo en juliet en het 6 jarig meisje niet zo goed - een ander oud verhaal was misschien beter geweest maar ja - wie ben ik. De dialogen dat er in zaten vond ik wel puur en mooi geschreven dus als Seppe beslist om nog boeken te schrijven, dan zal ik ze zonder aarzelen nog lezen. Het plot is voorspellend en daarom voor mij ook een beetje leeg - maaar het raakte me ergens toch wel (wat ook niet anders kan met zo een thema i guess)

[Ivo Vangerven · Rating 3 out of 5]

Bespiegelingen van en opgedane inzichten bij een jonge man die in een huiswerkbegeleiding stapt van een kind dat in een asielprocedure zit. Zeker niet slecht, soms mooi verwoord maar het blijft - bij mij althans - niet echt plakken.
En ook : een teasertje op de achterflap, tot daaraan toe. Maar een boek beginnen met 3 bladzijden loftrompet doet mij toch de wenkbrauwen fronsen...

[Camille Vandeputte · Rating 4 out of 5]

Decubber vertelt op ontroerende wijze hoe een volwassen begeleider en een kind met oorlogservaring elkaar stap voor stap leren begrijpen. De eenvoudige zinnen dragen vaak een diepere laag, waardoor het boek een bijna filosofische toon krijgt. Een ingetogen en confronterend verhaal over taal, vertrouwen en verbondenheid.

[Jantien V · Rating 4 out of 5]

“Je zal nog lang - nog veel langer dan je lichaam leeft - in verhalen overgaan. En je zal dat blijven doen. Zwemmen in de grote chaos van de menselijke ideeën.”

[Josfien Depouvre · Rating 4 out of 5]

3,5 ⭐️

[Esther Verdegem · Rating 4 out of 5]

3,5/5

[Siegke Catteeuw · Rating 5 out of 5]

opgelet: lees deze parel niet te snel