Εγώ, ο Πάoλο Μινόττο, γυιός του άρχοντα Τζερόνιμο Μινόττο, μέλους του Κονσίλιο Μάσσιμο, γεννήθηκα στα 1420, ξημερώματα της 21ης του Γενάρη δίπλα στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, σε μια Βενετία που βρισκόταν στην αρχή της μέγιστης δόξας της, κυβερνημένη από τα άξια χέρια του Δόγη Τομάσο Μοτσενίγο.
Όμως… ήμουν προορισμένος να ζήσω την καταστροφή μιας Κοσμοκράτειρας…
Μέσα από τη συγκλονιστική διήγηση ενός Ενετού αυτόπτη μάρτυρα και υπερασπιστή των τειχών της Κωνσταντινούπολης, παρακολουθούμε ημέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα, τις δραματικές στιγμές της πολιορκίας και της άλωσης της περιπόθητης Πόλης, από τον Μεχμέτ Β΄. Ζούμε τα διλήμματα και συμμετέχουμε στον ηρωισμό και στην αγωνιώδη υπεράσπιση αυτών των λίγων ηρώων που κράτησαν ψηλά την τιμή της Βασιλεύουσας, μετατρέποντας με τη λυσσαλέα αντίστασή τους, μια τρομακτική ήττα σε μεγαλείο αυτοθυσίας που άφησε βαθιά σφραγίδα στην Ιστορία του Κόσμου.
Ενα βιβλίο το οποίο το πήρα τυχαία και αποδείχθηκε από τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει. Η βυζαντινή ιστορία διδάσκεται στα σχολεία με τον πιο ανούσιο τρόπο, κάτι που με είχε οδηγήσει στο να μην με έχει απασχολήσει ποτέ και να μου είναι οριακά απεχθής. Το βιβλίο αυτό παρουσίασε την ιστορία της πτώσης της πόλης με έναν μοναδικό τρόπο που με ανάγκασε να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Λεπτομέρειές που δεν διδασκόμαστε και δεν μαθαίνουμε, μας γίνονται γνωστές μέσα από την αφήγηση με πολύ εύληπτο τρόπο. Το μόνο αρνητικό, ήταν ότι τα κεφάλαια ήταν λίγο μεγάλα (κάτι που για εμένα είναι λίγο κουραστικό). Το συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον βρίσκει βαρετή τη βυζαντινή ιστορία! Ελπίζω να την ανακαλύψει σύντομα το Hollywood!
Το Στα τείχη της Βασιλεύουσας είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που σέβεται το βάρος της εποχής του και ταυτόχρονα προσπαθεί να τη ζωντανέψει μέσα από ανθρώπινες ιστορίες. Ο Κωνσταντάτος προσεγγίζει την Κωνσταντινούπολη όχι απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ζωντανό οργανισμό: τα τείχη, οι δρόμοι και η αίσθηση της επερχόμενης κατάρρευσης διαπερνούν το κείμενο.
Ιδιαίτερα δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρα. Η αγωνία, η αβεβαιότητα και η ιστορική μοιρολατρία αποδίδονται με τρόπο που κρατά τον αναγνώστη κοντά στους χαρακτήρες, ακόμη κι όταν γνωρίζει ήδη το αναπόφευκτο τέλος.
Θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν την ιστορική λογοτεχνία με έμφαση στην ατμόσφαιρα και την ιστορική ακρίβεια, περισσότερο παρά στην έντονη δράση.