What do you think?
Rate this book
L'île du temps perdu
Guilia et Ariana - deux inséparables amies - se retrouvent, après s'être égaré lors d'une promenade, dans un lieu étrange où le soleil n'en finit pas de se coucher.
Où sont-elles ? Comment et pourquoi sont-elles arrivées là ?
Elles ne tarderont èas à apprendre qu'elles sont sur une île ; une île au milieu de nulle part où atterrit absolument tout ce qui a été perdu sur Terre : objets divers ou précieux, animaux ou enfants... et surtout du temps, du temps à profuision.
Mais la vie paisible de l'île est troublée par les grondements du volcan, ses funestes fumées noires, on entend même parler de cannibales...
Où sont-elles ? Comment et pourquoi sont-elles arrivées là ?
Elles ne tarderont èas à apprendre qu'elles sont sur une île ; une île au milieu de nulle part où atterrit absolument tout ce qui a été perdu sur Terre : objets divers ou précieux, animaux ou enfants... et surtout du temps, du temps à profuision.
Mais la vie paisible de l'île est troublée par les grondements du volcan, ses funestes fumées noires, on entend même parler de cannibales...
304 pages, Unknown Binding
First published March 1, 1997
15 people are currently reading
218 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 50 reviews
April 4, 2020
หลังจากเราอ่านจบ มันก็เกิดคำถามนะว่าทำไมโลกนี้ถึงสอนให้เรามัวแต่ทำตัวยุ่ง ต้องหาอะไรทำ ทำไมเราจะอยู่เฉยๆ และไม่ทำอะไรบ้างไม่ได้หรืออย่างไร “เมื่อเราโตขึ้น” ซึ่งเราก็ตอบคำถามนี้ไม่ได้หรอก
เราจึงค่อนข้างผิดหวัง ไม่ใช่กับวรรณกรรมเรื่องนี้ แต่เป็นความผิดหวังและเศร้ากับตัวเราเอง เพราะเราในฐานะผู้อ่านที่อยู่ในวัยทำงานแล้ว เมื่อหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่านจนจบ เรากลับไม่ได้รู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่ตัวละครเด็กต่างก็ให้ความสำคัญกับมันมากๆ เรารู้สึกเฉยชนิดที่เราไม่เห็นว่าภารกิจและทุกๆ การกระทำของตัวละคร รวมถึงสิ่งที่ตัวละครต่างก็เป็นเดือดเป็นร้อนนั้นเป็นเรื่องสำคัญเลย เพราะทั้งหมดทั้งมวลคือเราไม่ได้ให้ความสำคัญกับเวลาว่างอีกต่อไปแล้ว
เราต่างก็อยู่ในยุคที่กลไกของสังคมไม่ได้เอื้อให้คนได้อยู่เฉยๆ และสามารถมานั่งประวิงเวลาสำรวจคุณค่าตัวเองและสิ่งเล็กน้อยที่อยู่รอบตัวได้ทุกเมื่อ ทุกช่วงเวลาคือกำไรที่มีค่า ทำให้ไม่มีเวลาที่จะมานั่งคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้ สิ่งเหล่านี้ผลักให้เราอยู่ไกลออกไปจากเกาะแห่งเวลาที่เสียไปของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ จนเราไม่มีเวลามานั่งสำรวจมันได้มากพอ
หากจะมองชีวิตของเราเองด้วยตรรกะของวรรณกรรมเรื่องนี้ เกาะแห่งเวลาที่เสียไปที่อยู่ไกลโพ้นของเราและอีกหลายๆ คนบนโลกก็คงจะถูกกลืนกินไปด้วยเวลาดำที่พ่นออกมาจากภูเขาไฟแทบทั้งหมดแล้ว เพราะเราอยู่ในโลกที่สอนเรา (หรือหลอกเรามาโดยตลอดนะ ?) ว่าเวลาทุกช่วงขณะมีค่าต้องหาอะไรทำ สอนให้เรามองว่าเวลาที่เราว่างหรือขี้เกียจไม่ทำอะไรคือสิ่งที่ไม่ดี หรือแม้แต่สอนให้เราต้อง productive ตลอดเวลา จนเราเป็นสิ่งอื่น เช่น สัตว์เศรษฐกิจที่เชื่องและมีคุณค่าต่อโลกใบนี้ กลายเป็นมนุษย์กินคนบนเกาะที่หลงลืมคุณค่าของตัวเองและค่อยๆ กลืนกินตัวเองไปอย่างน่าเศร้า
เราจึงค่อนข้างผิดหวัง ไม่ใช่กับวรรณกรรมเรื่องนี้ แต่เป็นความผิดหวังและเศร้ากับตัวเราเอง เพราะเราในฐานะผู้อ่านที่อยู่ในวัยทำงานแล้ว เมื่อหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่านจนจบ เรากลับไม่ได้รู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่ตัวละครเด็กต่างก็ให้ความสำคัญกับมันมากๆ เรารู้สึกเฉยชนิดที่เราไม่เห็นว่าภารกิจและทุกๆ การกระทำของตัวละคร รวมถึงสิ่งที่ตัวละครต่างก็เป็นเดือดเป็นร้อนนั้นเป็นเรื่องสำคัญเลย เพราะทั้งหมดทั้งมวลคือเราไม่ได้ให้ความสำคัญกับเวลาว่างอีกต่อไปแล้ว
เราต่างก็อยู่ในยุคที่กลไกของสังคมไม่ได้เอื้อให้คนได้อยู่เฉยๆ และสามารถมานั่งประวิงเวลาสำรวจคุณค่าตัวเองและสิ่งเล็กน้อยที่อยู่รอบตัวได้ทุกเมื่อ ทุกช่วงเวลาคือกำไรที่มีค่า ทำให้ไม่มีเวลาที่จะมานั่งคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้ สิ่งเหล่านี้ผลักให้เราอยู่ไกลออกไปจากเกาะแห่งเวลาที่เสียไปของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ จนเราไม่มีเวลามานั่งสำรวจมันได้มากพอ
หากจะมองชีวิตของเราเองด้วยตรรกะของวรรณกรรมเรื่องนี้ เกาะแห่งเวลาที่เสียไปที่อยู่ไกลโพ้นของเราและอีกหลายๆ คนบนโลกก็คงจะถูกกลืนกินไปด้วยเวลาดำที่พ่นออกมาจากภูเขาไฟแทบทั้งหมดแล้ว เพราะเราอยู่ในโลกที่สอนเรา (หรือหลอกเรามาโดยตลอดนะ ?) ว่าเวลาทุกช่วงขณะมีค่าต้องหาอะไรทำ สอนให้เรามองว่าเวลาที่เราว่างหรือขี้เกียจไม่ทำอะไรคือสิ่งที่ไม่ดี หรือแม้แต่สอนให้เราต้อง productive ตลอดเวลา จนเราเป็นสิ่งอื่น เช่น สัตว์เศรษฐกิจที่เชื่องและมีคุณค่าต่อโลกใบนี้ กลายเป็นมนุษย์กินคนบนเกาะที่หลงลืมคุณค่าของตัวเองและค่อยๆ กลืนกินตัวเองไปอย่างน่าเศร้า
May 2, 2020
อ่านจบแล้ว ไม่อยากทำไรเลย อยากนอนขี้เกียจยาว อยากร่วมภารกิจกับเด็กๆ เพื่อช่วยเกาะแห่งเวลาที่เสียไป
July 30, 2010
This book is so sweet... And the funny thing is that when I was little I also used to think that when I lost something it would stay in a place until I find it. I loved this book...
June 19, 2022
วันๆของเราไม่ควรจะมีแต่งานเรียนเรื่องจริงจังอย่างเดียว
ลองไร้สาระนั่งเหม่อมองจ้องทะเล นอนหลับกลางวัน ไร้เรื่องราวกังวลใจ
ลองไร้สาระนั่งเหม่อมองจ้องทะเล นอนหลับกลางวัน ไร้เรื่องราวกังวลใจ
April 3, 2021
รอบนี้หนังสือชื่อ Lisola del tempo perso ครับ อ่านไม่ออกใช่ไหม ผมก็อ่านไม่ออก แต่เรามาคุยถึงหนังสือเรื่องนี้ฉบับภาษาไทยกันเถอะ
.
#เกาะแห่งเวลาที่เสียไป เป็นวรรกรรมเยาวชนของอิตาลี จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ #อ่านอิตาลี (ชื่อเก๋มาก จะไปอ่านเยอรมัน โซมาเลีย อินเดียไรงี้ไม่ได้เลย) โดยเป็นเรื่องราวของเด็กผู้หญิงสองคนที่หลงเข้าไปใน #เกาะแห่งเวลาที่เสียไป เกาะนี้จะเป็นแหล่งรวมของของหาย คนหาย ของที่หายบ่อย ๆ อย่างหมวก แว่นตา ร่ม หรือเด็กหลงทางจะไปรวมกันอยู่ที่เกาะแห่งนี้หมด ทุกคนก็อาศัยอยู่ด้วยของที่หลงเข้ามานี่ละ โดยมีมนุษย์กินคนอยู่อีกฟากของเกาะ
.
เรื่องราวน่ารัก จินตนาการบรรเจิด และมีปริศนาให้ผู้อ่านสงสัยไปตลอดเล่มว่าใครเขียนจดหมาย โดยส่วนตัวรู้สึกว่ามีหลายอย่างซุกซ่อนอยู่ในหนังสือเล่มนี้ ซึ่งอ่านรอบเดียวแล้วตีความไม่หมด คงต้องรอคนที่มองเห็นมาเล่าให้ฟังอีกที แต่โดยส่วนตัวรู้สึกว่าเป็นหนังสือที่น่ารักมาก
.
สิ่งที่ถูกจริตอีกอย่างคือ #ศิลปะแห่งการอยู่เฉย ๆ อันเป็นหนึ่งในธีมหลักของหนังสือเล่มนี้ ถ้าใครเชื่อในพลังของการอยู่เฉย ๆ ชอบนั่งมองยุงบิน นอนดูก้อนเมฆล่องลอยไปตามลม น่าจะรักเล่มนี้ครับ
*********
ด้านล่างเป็นจดหมายจากผู้อ่าน
2 ธันวาคม
สวัสดีครับ ซ.
ก่อนอื่นคุณคงอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่ช่างเถอะ ผมแค่อยากเขียน
คุณทำให้ผมอยากไปเกาะนั้นสักครั้งในชีวิต แน่นอนมันไม่มีอยู่จริง...มั้ง ซึ่งถ้ามันไม่มีอยู่จริง อย่างน้อย คุณก็ทำให้ผมอยากไปเช่ากระท่อมกลางป่าอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกใบนี้ อ่านหนังสือที่ดองไว้กองใหญ่ เขียนอะไรสักอย่าง...หรือไม่ก็ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ แค่อยู่เฉยๆ เหมือนอย่างที่ศาสตราจารย์เคยบอกไว้ว่า มนุษย์ทุกคนอย่างน้อยสักครั้งในชีวิต ควรลองหลงทางดูบ้าง เพื่อมาใช้เวลาช่วงหนึ่งบนเกาะแห่งเวลาที่เสียไป เพราะที่นี่เราได้อยู่ใกล้หัวใจตัวเองมากกว่าที่อื่น ๆ
ผมเอ็นดูคุณ เหมือนกับที่ผมเอ็นดูจูเลีย อาเรียนนา ดาเนียเล บรูโน ฯลฯ ผมชื่นชมในภารกิจของพวกคุณ และหวังว่ามันจะช่วยปลดโซ่ตรวน ให้มนุษย์ได้มีชีวิตที่โปร่งโล่งและเบาสบายขึ้น ซึ่งผมเองก็พยายามอยู่นะ และคุณช่วยผมได้มาก ๆ
อยากจะขอบคุณเป็นภาษาเยอรมัน แต่คุณคงไม่เข้าใจ ผมเลยใช้กูเกิ้ลแปลเป็นภาษาอิตาลีแทน
grazie mille
ถ.
.
#เกาะแห่งเวลาที่เสียไป เป็นวรรกรรมเยาวชนของอิตาลี จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ #อ่านอิตาลี (ชื่อเก๋มาก จะไปอ่านเยอรมัน โซมาเลีย อินเดียไรงี้ไม่ได้เลย) โดยเป็นเรื่องราวของเด็กผู้หญิงสองคนที่หลงเข้าไปใน #เกาะแห่งเวลาที่เสียไป เกาะนี้จะเป็นแหล่งรวมของของหาย คนหาย ของที่หายบ่อย ๆ อย่างหมวก แว่นตา ร่ม หรือเด็กหลงทางจะไปรวมกันอยู่ที่เกาะแห่งนี้หมด ทุกคนก็อาศัยอยู่ด้วยของที่หลงเข้ามานี่ละ โดยมีมนุษย์กินคนอยู่อีกฟากของเกาะ
.
เรื่องราวน่ารัก จินตนาการบรรเจิด และมีปริศนาให้ผู้อ่านสงสัยไปตลอดเล่มว่าใครเขียนจดหมาย โดยส่วนตัวรู้สึกว่ามีหลายอย่างซุกซ่อนอยู่ในหนังสือเล่มนี้ ซึ่งอ่านรอบเดียวแล้วตีความไม่หมด คงต้องรอคนที่มองเห็นมาเล่าให้ฟังอีกที แต่โดยส่วนตัวรู้สึกว่าเป็นหนังสือที่น่ารักมาก
.
สิ่งที่ถูกจริตอีกอย่างคือ #ศิลปะแห่งการอยู่เฉย ๆ อันเป็นหนึ่งในธีมหลักของหนังสือเล่มนี้ ถ้าใครเชื่อในพลังของการอยู่เฉย ๆ ชอบนั่งมองยุงบิน นอนดูก้อนเมฆล่องลอยไปตามลม น่าจะรักเล่มนี้ครับ
*********
ด้านล่างเป็นจดหมายจากผู้อ่าน
2 ธันวาคม
สวัสดีครับ ซ.
ก่อนอื่นคุณคงอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่ช่างเถอะ ผมแค่อยากเขียน
คุณทำให้ผมอยากไปเกาะนั้นสักครั้งในชีวิต แน่นอนมันไม่มีอยู่จริง...มั้ง ซึ่งถ้ามันไม่มีอยู่จริง อย่างน้อย คุณก็ทำให้ผมอยากไปเช่ากระท่อมกลางป่าอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกใบนี้ อ่านหนังสือที่ดองไว้กองใหญ่ เขียนอะไรสักอย่าง...หรือไม่ก็ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ แค่อยู่เฉยๆ เหมือนอย่างที่ศาสตราจารย์เคยบอกไว้ว่า มนุษย์ทุกคนอย่างน้อยสักครั้งในชีวิต ควรลองหลงทางดูบ้าง เพื่อมาใช้เวลาช่วงหนึ่งบนเกาะแห่งเวลาที่เสียไป เพราะที่นี่เราได้อยู่ใกล้หัวใจตัวเองมากกว่าที่อื่น ๆ
ผมเอ็นดูคุณ เหมือนกับที่ผมเอ็นดูจูเลีย อาเรียนนา ดาเนียเล บรูโน ฯลฯ ผมชื่นชมในภารกิจของพวกคุณ และหวังว่ามันจะช่วยปลดโซ่ตรวน ให้มนุษย์ได้มีชีวิตที่โปร่งโล่งและเบาสบายขึ้น ซึ่งผมเองก็พยายามอยู่นะ และคุณช่วยผมได้มาก ๆ
อยากจะขอบคุณเป็นภาษาเยอรมัน แต่คุณคงไม่เข้าใจ ผมเลยใช้กูเกิ้ลแปลเป็นภาษาอิตาลีแทน
grazie mille
ถ.
September 12, 2015
Probabilmente il mio libro preferito per ragazzi. Crea un mondo sognante e surreale, ma che è uno specchio perfetto del nostro, personaggi a tutto tondo, a cui è facile affezionarsi e difficile dimenticare, per niente scontati, molto sfaccettati. Le trovate fantasiose con cui è descritta l'Isola, lo rendono affascinante per ragazzi e per adulti, è impossibile non rimanerne incantati. La trama è coinvolgente e per niente scontata, anche il colpo di scena finale riesce a coglierci veramente di sorpresa.
La scrittura è semplice e asciutta, scorrevole, ma in grado di cogliere gli aspetti fondamentali di ogni situazione, luogo e personaggio.
La scrittura è semplice e asciutta, scorrevole, ma in grado di cogliere gli aspetti fondamentali di ogni situazione, luogo e personaggio.
August 1, 2017
Tra i miei libri preferiti di sempre. Di certo a prima vista non sembra un grande capolavoro, è infatti scritto molto semplicemente, ma nel suo piccolo questo libro fa veramente sognare!!si crea un illusione perfetta, tanto che non si riesce più a distinguere la realtà dalla fantasia! A mio parere è un libro per tutte le età...a patto che si sia ancora disposti a sognare!
Read
July 4, 2024ho riletto uno dei libri della mia infanzia e sapete forse è stato proprio lui a piantare il primo seme dell'anticapitalismo nel mio cervello
July 6, 2022
Letto con il GDL dedicato ai libri per ragazzi, che seguo con molto piacere.
La storia mi è piaciuta, anche se non l’ho trovata troppo originale. L’autrice ci racconta l’avventura di due ragazzine che si trovano catapultate su un’isola, dove finiscono tutte le cose e le persone che si perdono. Mi ha molto ricordato un libro che ho letto recentemente, forse per questo non l’ho apprezzato a pieno. Mi ha dato un po’ l’idea di un mix di storie per bambini già sentite, come ad esempio Il signore delle mosche.
In generale comunque mi è piaciuta l’idea e il messaggio che l’autrice ha voluto trasmettere. Infatti, tramite i bambini protagonisti e le loro parole l’autrice ci trasmette un messaggio importante: a volte dobbiamo accettare il fatto che non vogliamo fare nulla, che non abbiamo voglia di lavorare, e goderci il momento di ozio.
Non sono però rimasta colpita ne dalle protagoniste ne dallo stile dell’autrice, per questo la mia votazione.
La storia mi è piaciuta, anche se non l’ho trovata troppo originale. L’autrice ci racconta l’avventura di due ragazzine che si trovano catapultate su un’isola, dove finiscono tutte le cose e le persone che si perdono. Mi ha molto ricordato un libro che ho letto recentemente, forse per questo non l’ho apprezzato a pieno. Mi ha dato un po’ l’idea di un mix di storie per bambini già sentite, come ad esempio Il signore delle mosche.
In generale comunque mi è piaciuta l’idea e il messaggio che l’autrice ha voluto trasmettere. Infatti, tramite i bambini protagonisti e le loro parole l’autrice ci trasmette un messaggio importante: a volte dobbiamo accettare il fatto che non vogliamo fare nulla, che non abbiamo voglia di lavorare, e goderci il momento di ozio.
Non sono però rimasta colpita ne dalle protagoniste ne dallo stile dell’autrice, per questo la mia votazione.
July 8, 2022
เล่มนี้เราอ่านตั้งแต่ประถม ยืมจากห้องสมุดของโรงเรียน ตอนนั้นอ่านไม่ได้เอาความอะไรมากมาย แต่รู้สึกว่าพล็อตเรื่องเจ๋งดี เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงสองคนที่หลงเข้าไปในอุโมงค์และไปโผล่ที่เกาะที่รวมทุกสิ่งทุกอย่างที่หายไปจากโลก ไม่ว่าจะเวลา หรือแม้กระทั่งคน อ่านแล้วรู้สึกสนุกตามประสาเด็กสมัยนั้นนั่นแหละ ผจญภัยๆ
จริงๆ แล้วเซ็ตวรรณกรรมในดวงใจเยาวชนของปีนั้นสนุกทุกเรื่องเลย อย่าง ‘คืนฝันวันฟลุก’ ‘สัตว์ประหลาดในกระเป๋าเสื้อ’ ‘โบโบ พิราบขาวผจญภัย’ ‘ใบไม้ผลิที่รอคอย’ (เรารักเล่มนี้ที่สุด โตมาแล้วถึงกับต้องไปตามหามือสองมา ฮ่าๆ) เป็นปีที่ชอบทุกเล่มและหนังสือดีทุกเล่มเลยจริงๆ ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เห็นเล่มนี้ถูกพิมพ์อีกรอบ ก็เลยแอบเสียดายที่ไม่ได้พิมพ์เรื่องอื่นๆ ด้วย
อ้อ ภาพประกอบข้างในเล่มก็น่ารักมากๆ :3
จริงๆ แล้วเซ็ตวรรณกรรมในดวงใจเยาวชนของปีนั้นสนุกทุกเรื่องเลย อย่าง ‘คืนฝันวันฟลุก’ ‘สัตว์ประหลาดในกระเป๋าเสื้อ’ ‘โบโบ พิราบขาวผจญภัย’ ‘ใบไม้ผลิที่รอคอย’ (เรารักเล่มนี้ที่สุด โตมาแล้วถึงกับต้องไปตามหามือสองมา ฮ่าๆ) เป็นปีที่ชอบทุกเล่มและหนังสือดีทุกเล่มเลยจริงๆ ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เห็นเล่มนี้ถูกพิมพ์อีกรอบ ก็เลยแอบเสียดายที่ไม่ได้พิมพ์เรื่องอื่นๆ ด้วย
อ้อ ภาพประกอบข้างในเล่มก็น่ารักมากๆ :3
January 5, 2016
Questo volumetto al quale non avrei dato un soldo e che mi era stato regalato da mia cugina Giulia (quasi per carità, perché immaginavo che se se ne voleva sbarazzare le doveva aver fatto davvero schifo) si è rivelato un gioiellino!!! È' certamente il migliore tra i libri della Gandolfi, però anche gli altri sono davvero davvero belli! Dopo aver letto questo me li sono voluti prendere tutti
December 15, 2015
Io AMO questo libro! E' il mio preferito da quando l'ho letto la prima volta :)
E dopo averlo finito sono subito andata sulla pagina wiki (parecchio fornita eh -.-') di Silvana Gandolfi e leggermi la biografia... indovinate perché! :P
E dopo averlo finito sono subito andata sulla pagina wiki (parecchio fornita eh -.-') di Silvana Gandolfi e leggermi la biografia... indovinate perché! :P
January 27, 2019
Uma das melhores histórias desta colecção da estrela do mar. Não só para um público mais jovem, mas qualquer adultx que deseje lembrar-se de como é ser criança e como bem aproveitar o seu tempo. O que fazemos na vida e o que é prioritário. De facto, um livro a recomendar a todxs e quem sabe se não o repito, daqui a uns anos, o que é raro fazer, só mesmo em livros verdadeiramente especiais.
January 11, 2016
I didn't like this book. I mean, the story is original, but it's too childish for me. It sends a good message, that we need to spend more time relaxing and doing nothing and avoid stress, but the story is so unrealistic!
September 6, 2012
my favourite book when I was 12 or 13.. the most special book I've ever read.
September 7, 2021
childhood fave
March 28, 2022
#318 เกาะแห่งเวลาที่เสียไป (1 O’CLOCK)
เพื่อนๆเคยเสียเวลาอะไรสักอย่างไหม ที่รู้สึกว่า เรามานั่งเสียเวลากับของหลายอย่างที่ไม่ใช้แล้ว ที่ไม่มีประโยชน์นี้ไปเพื่ออะไร และไม่เพียงเท่านั้น ยังรู้สึกเบื่ออีกด้วย
เรื่องราวนี้เป็นเรื่องราวของการเสียเวลาโดยแท้ ว่า เมื่อไหร่ที่เราถูกลืม ความทรงจำที่สูญหาย เวลาที่เสียไป และของที่หล่นหาย ทุกอย่างจะไปรวมตัวกันที่หนึ่ง ที่เกาะแห่งนี้
“เราเคยคิดเรื่องเสียเวลาอยู่เหมือนกัน
แต่เมื่อเรามองย้อนกลับไป
เราพบว่า เพราะเสียเวลาในวันนั้น
ทำให้เราเรียนรู้ถูกในวันนี้
ไม่มีอะไรในชีวิตนี้ ที่น่าเสียเวลา
ถ้าเรายังลงมือทำอยู่”
เรื่องย่อ (จากเราเอง)
รูปภาพนี้ แสดงถึงความสัมพันธ์ของตัวละคร
เด็กสองคนที่ชื่อจูเลียและอาเรียนาได้หลงทางในเหมืองแร่ในเวลาที่ต่างกัน แต่ทั้งคู่กลับพลัดหลงเข้ามาอยู่ในเกาะแห่งเวลาที่เสียไป ครั้งแรก พวกเขาทั้งสองเจอชายชราคนหนึ่ง และเด็กกลุ่มหนึ่ง ชายชราคนนั้นบ่นอยากกลับบ้าน ดังนั้น เด็กกลุ่มนั้นอุ้มชายชราลงไปยังร่องหิน และชายชราผู้นั้นก็กลับไปสู่โลกเดิม โลกที่จากมา
และเด็กกลุ่มนั้นก็เฉลยว่า ตอนนี้ เธออยู่ในเกาะแห่งเวลาที่เสียไป และพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข ไม่มีคนร้าย ไม่มีใครขโมย ไม่มีผู้ใหญ่คอยบ่น มีแต่อิสรภาพ เสรีภาพ ความเสมอภาค อยากทำอะไรก็ได้ ระวังแต่มนุษย์กินคนเท่านั้น
จนกระทั่ง วันหนึ่ง ศาสตราจารย์และหลายคนรวมทั้งจูเลียพูดคุยกันว่า ทุกคนควรจะกลับไปทำภารกิจสำคัญ คือ การไปบอกคุณค่าของเวลา สิ่งของ ความทรงจำว่า มันสำคัญมากเพียงใด เพื่อให้คนในโลกได้ใช้เวลาอย่างมีคุณค่า
เพราะฉะนั้น ถ้าใครจะกลับ ก็เตรียมพร้อมสักเพื่อจำเรื่องราวในเกาะนี้ และเดินทางกลับไป เพราะถ้าไม่สักไว้ เมื่อกลับไปยังโลกนั้น ทุกคนก็จะลืมเรื่องราวทั้งหมดของที่นี้ และไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จ
พร้อมกับความลับที่เปิดเผยหลายอย่างคือ ดาเรียลเยไม่คิดจะกลับไปเพราะเป็นเด็กในจินตนาการของเด็กคนหนึ่งและอาเรียนามีพ่อที่เป็นคนขายเนื้อ ถึงแม้ตัวเองจะเป็นมังสวิรัติ และนักเขียนที่หายตัวไปในตอนแรกที่เขียนจดหมายถึงจูเลีย คือ แมลงวัน ซึ่งเขียนหนังสือเล่มนี้ให้เราอ่าน และแถมสามารถเข้าๆออกๆเกาะนี้ประจำอีกด้วย
———————————————
เวลาหล่นหาย
หลายครั้งได้ปล่อยเวลาให้หล่นหายไปกับความเครียด ความกังวล ความคิดไม่ตก แต่เมื่อไหร่ที่เราปล่อยเวลาไปกับธรรมชาติ กับสิ่งที่ทำเพื่อตัวเอง รักตัวเองนั้น เวลาเหล่านั้นได้กลับคืนมา เช่น เด็กๆหลายคนทิ้งทุกอย่าง และอยู่ในเกาะนี้ไปทุกๆวันอย่างอิสระ (ดูเหมือนใช่ แต่จริงกลับไม่ใช่)
“เพราะทุกคนกำลังทำเวลาที่มีค่า
ในการสร้างสรรค์หล่นหายไประหว่างทาง”
———————————————
ชีวิตมลายไป
เมื่อเวลาที่หายไปเท่าไหร่ก็ไม่มากเท่ากับชีวิตและจิตวิญญาณของเราได้หายไปด้วย เราปล่อยทิ้งไปกับเรื่องที่เราไม่ลอง เรื่องที่เราคิดว่าทำไม่ได้ เรื่องที่เราคิดว่าเสียเวลา แต่ความเป็นจริง��ล้ว สิ่งที่เสียเวลาสุดคือ เราใช้เวลาไปกับคำพูดของคนอื่นที่ว่าร้ายเรา ความทุกข์ที่คนอื่นใส่มาให้กับเรา
อย่างเช่น มนุษย์กินคนที่น่าเกลียดน่ากลัวนั้น คือ เปรียบได้สองนัยคือ เป็นมนุษย์ที่ชอบใช้เวลาไปกับการตำหนิติเตียนผู้อื่น ใช้เวลาไปกับฆ่าคนอื่นด้วยคำพูดและการกระทำ กับอีกนัยคือ มนุษย์พวกนี้ กินหรือกัดกร่อนใจตัวเองจากคำพูดหรือการกระทำของคนอื่น ก็เลยอยากที่จะกลืนกินมนุษย์ด้วยกันเอง
“วิญญาณหลุดจากร่างยามเป็นอยู่นั้นไม่ต่างจากตายทั้งเป็น”
———————————————
สัมพันธ์คืนใคร
เมื่อเราใช้เวลาอย่างคุ้มค่า ชีวิตของเรายังคงอยู่ในเวลาเท่าเดิม แต่ไฉไลกว่าเดิมคือ การใช้มันอย่างมีค่ากับคนและที่ๆเหมาะสม สิ่งเหล่านั้น ทำให้ ความสัมพันธ์หลายอย่างที่ทั้งตัวเราและคนอื่นก็จะดีขึ้นด้วย อย่างเช่น จูเลียรับฟังเรื่องราวของดาเรียลเยและอาเรียนาอย่างเข้าใจและให้อภัยที่ทั้งสองไม่ได้พูดความจริงแต่แรก และทั้งสามยังเป็นเพื่อนกันต่อไป
“ความสัมพันธ์กับคนอื่นสำคัญอยู่ที่เข้าใจและให้อภัย”
———————————————
ทรงจำได้คืน
เมื่อเวลาที่สูญเปล่าของเราได้กลับคืนมา ความทรงจำที่มีทั้งดีและไม่ดีก็กลับคืนมาด้วย ขอให้เราเพียงใช้ใจในการมองโลกในแง่ดี เลือกแต่ความทรงจำดีและละทิ้งความทรงจำร้ายออกไป เราก็จะจดจำได้ว่า เราหลงลืมอะไรไปบ้างหรือเปล่า อย่างเช่น คนๆหนึ่งก็หลงลืมเพื่อนเล่นในจินตนาการอย่างดาเรียลเยเเล้ว แต่สำหรับเขา เขาไม่เคยลืมว่า เขาคือใคร
“สิ่งสำคัญสุดคือ การไม่ลืมตนว่า เราคือใคร ทำอะไรอยู่”
———————————————
เมื่อเราศึกษาจะพบว่า หนังสือเล่มนี้เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ขอบอกว่า อย่าอ่านด้านหลัง เพราะจะรู้เรื่องราวทั้งหมดเลย แต่มีหลายเรื่องที่ต้องค้นหาเพื่ออ่านต่อในหนังสือเด็กเล่มนี้ แล้วจะพบว่า
“เวลาเป็นสิ่งมีค่าดั่งทองคำ”
Look a Breathe
เพื่อนๆเคยเสียเวลาอะไรสักอย่างไหม ที่รู้สึกว่า เรามานั่งเสียเวลากับของหลายอย่างที่ไม่ใช้แล้ว ที่ไม่มีประโยชน์นี้ไปเพื่ออะไร และไม่เพียงเท่านั้น ยังรู้สึกเบื่ออีกด้วย
เรื่องราวนี้เป็นเรื่องราวของการเสียเวลาโดยแท้ ว่า เมื่อไหร่ที่เราถูกลืม ความทรงจำที่สูญหาย เวลาที่เสียไป และของที่หล่นหาย ทุกอย่างจะไปรวมตัวกันที่หนึ่ง ที่เกาะแห่งนี้
“เราเคยคิดเรื่องเสียเวลาอยู่เหมือนกัน
แต่เมื่อเรามองย้อนกลับไป
เราพบว่า เพราะเสียเวลาในวันนั้น
ทำให้เราเรียนรู้ถูกในวันนี้
ไม่มีอะไรในชีวิตนี้ ที่น่าเสียเวลา
ถ้าเรายังลงมือทำอยู่”
เรื่องย่อ (จากเราเอง)
รูปภาพนี้ แสดงถึงความสัมพันธ์ของตัวละคร
เด็กสองคนที่ชื่อจูเลียและอาเรียนาได้หลงทางในเหมืองแร่ในเวลาที่ต่างกัน แต่ทั้งคู่กลับพลัดหลงเข้ามาอยู่ในเกาะแห่งเวลาที่เสียไป ครั้งแรก พวกเขาทั้งสองเจอชายชราคนหนึ่ง และเด็กกลุ่มหนึ่ง ชายชราคนนั้นบ่นอยากกลับบ้าน ดังนั้น เด็กกลุ่มนั้นอุ้มชายชราลงไปยังร่องหิน และชายชราผู้นั้นก็กลับไปสู่โลกเดิม โลกที่จากมา
และเด็กกลุ่มนั้นก็เฉลยว่า ตอนนี้ เธออยู่ในเกาะแห่งเวลาที่เสียไป และพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข ไม่มีคนร้าย ไม่มีใครขโมย ไม่มีผู้ใหญ่คอยบ่น มีแต่อิสรภาพ เสรีภาพ ความเสมอภาค อยากทำอะไรก็ได้ ระวังแต่มนุษย์กินคนเท่านั้น
จนกระทั่ง วันหนึ่ง ศาสตราจารย์และหลายคนรวมทั้งจูเลียพูดคุยกันว่า ทุกคนควรจะกลับไปทำภารกิจสำคัญ คือ การไปบอกคุณค่าของเวลา สิ่งของ ความทรงจำว่า มันสำคัญมากเพียงใด เพื่อให้คนในโลกได้ใช้เวลาอย่างมีคุณค่า
เพราะฉะนั้น ถ้าใครจะกลับ ก็เตรียมพร้อมสักเพื่อจำเรื่องราวในเกาะนี้ และเดินทางกลับไป เพราะถ้าไม่สักไว้ เมื่อกลับไปยังโลกนั้น ทุกคนก็จะลืมเรื่องราวทั้งหมดของที่นี้ และไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จ
พร้อมกับความลับที่เปิดเผยหลายอย่างคือ ดาเรียลเยไม่คิดจะกลับไปเพราะเป็นเด็กในจินตนาการของเด็กคนหนึ่งและอาเรียนามีพ่อที่เป็นคนขายเนื้อ ถึงแม้ตัวเองจะเป็นมังสวิรัติ และนักเขียนที่หายตัวไปในตอนแรกที่เขียนจดหมายถึงจูเลีย คือ แมลงวัน ซึ่งเขียนหนังสือเล่มนี้ให้เราอ่าน และแถมสามารถเข้าๆออกๆเกาะนี้ประจำอีกด้วย
———————————————
เวลาหล่นหาย
หลายครั้งได้ปล่อยเวลาให้หล่นหายไปกับความเครียด ความกังวล ความคิดไม่ตก แต่เมื่อไหร่ที่เราปล่อยเวลาไปกับธรรมชาติ กับสิ่งที่ทำเพื่อตัวเอง รักตัวเองนั้น เวลาเหล่านั้นได้กลับคืนมา เช่น เด็กๆหลายคนทิ้งทุกอย่าง และอยู่ในเกาะนี้ไปทุกๆวันอย่างอิสระ (ดูเหมือนใช่ แต่จริงกลับไม่ใช่)
“เพราะทุกคนกำลังทำเวลาที่มีค่า
ในการสร้างสรรค์หล่นหายไประหว่างทาง”
———————————————
ชีวิตมลายไป
เมื่อเวลาที่หายไปเท่าไหร่ก็ไม่มากเท่ากับชีวิตและจิตวิญญาณของเราได้หายไปด้วย เราปล่อยทิ้งไปกับเรื่องที่เราไม่ลอง เรื่องที่เราคิดว่าทำไม่ได้ เรื่องที่เราคิดว่าเสียเวลา แต่ความเป็นจริง��ล้ว สิ่งที่เสียเวลาสุดคือ เราใช้เวลาไปกับคำพูดของคนอื่นที่ว่าร้ายเรา ความทุกข์ที่คนอื่นใส่มาให้กับเรา
อย่างเช่น มนุษย์กินคนที่น่าเกลียดน่ากลัวนั้น คือ เปรียบได้สองนัยคือ เป็นมนุษย์ที่ชอบใช้เวลาไปกับการตำหนิติเตียนผู้อื่น ใช้เวลาไปกับฆ่าคนอื่นด้วยคำพูดและการกระทำ กับอีกนัยคือ มนุษย์พวกนี้ กินหรือกัดกร่อนใจตัวเองจากคำพูดหรือการกระทำของคนอื่น ก็เลยอยากที่จะกลืนกินมนุษย์ด้วยกันเอง
“วิญญาณหลุดจากร่างยามเป็นอยู่นั้นไม่ต่างจากตายทั้งเป็น”
———————————————
สัมพันธ์คืนใคร
เมื่อเราใช้เวลาอย่างคุ้มค่า ชีวิตของเรายังคงอยู่ในเวลาเท่าเดิม แต่ไฉไลกว่าเดิมคือ การใช้มันอย่างมีค่ากับคนและที่ๆเหมาะสม สิ่งเหล่านั้น ทำให้ ความสัมพันธ์หลายอย่างที่ทั้งตัวเราและคนอื่นก็จะดีขึ้นด้วย อย่างเช่น จูเลียรับฟังเรื่องราวของดาเรียลเยและอาเรียนาอย่างเข้าใจและให้อภัยที่ทั้งสองไม่ได้พูดความจริงแต่แรก และทั้งสามยังเป็นเพื่อนกันต่อไป
“ความสัมพันธ์กับคนอื่นสำคัญอยู่ที่เข้าใจและให้อภัย”
———————————————
ทรงจำได้คืน
เมื่อเวลาที่สูญเปล่าของเราได้กลับคืนมา ความทรงจำที่มีทั้งดีและไม่ดีก็กลับคืนมาด้วย ขอให้เราเพียงใช้ใจในการมองโลกในแง่ดี เลือกแต่ความทรงจำดีและละทิ้งความทรงจำร้ายออกไป เราก็จะจดจำได้ว่า เราหลงลืมอะไรไปบ้างหรือเปล่า อย่างเช่น คนๆหนึ่งก็หลงลืมเพื่อนเล่นในจินตนาการอย่างดาเรียลเยเเล้ว แต่สำหรับเขา เขาไม่เคยลืมว่า เขาคือใคร
“สิ่งสำคัญสุดคือ การไม่ลืมตนว่า เราคือใคร ทำอะไรอยู่”
———————————————
เมื่อเราศึกษาจะพบว่า หนังสือเล่มนี้เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ขอบอกว่า อย่าอ่านด้านหลัง เพราะจะรู้เรื่องราวทั้งหมดเลย แต่มีหลายเรื่องที่ต้องค้นหาเพื่ออ่านต่อในหนังสือเด็กเล่มนี้ แล้วจะพบว่า
“เวลาเป็นสิ่งมีค่าดั่งทองคำ”
Look a Breathe
October 13, 2023
Als Kind hat dieses Buch einen so nachhaltigen Eindruck bei mir hinterlassen inmitten der wirklich Unmengen an Kinderbüchern, die ich verschlungen habe, dass es mir Jahrzehnte später (vor 2 Wochen) wieder total deutlich in den Sinn kam und ich erst Mal Variationen von "Kinder auf verlorener Insel" googlen musste, um den Titel wiederzufinden und es dann gebraucht kaufen zu können.
Die Prämisse einer Insel von verlorenen Gegenständen finde ich nach wie vor großartig, wobei es dann direkt problematisch wird wenn gesagt wird jedes "Gebiet" (wüsste zu gern welches italienische Wort hier im Original steht) besäße seine eigene Insel damit die Leute sich dann verstehen können. Sind das (politische) Länder? Sprachgebiete?? Naja, Kinderbuch und so.
Meine beiden Erinnerungen an das Buch waren einerseits wie cool es ist, dass die auf der Insel gestrandeten Kinder dann das verlorene Zeug sammeln und sich coole Hütten bauen, und anderseits wie krass gruselig ich das Konzept des weißen Sumpfes und der Kannibalen fand. Und tatsächlich geht's mir als Erwachsene immer noch so, wobei es bei den Kannibalen jetzt mehr so ein ungläubiges "das ist einfach in diesem Kinderbuch??" ist. Aber das Konzept, dass Leute von "schwarzer Zeit" zu Verrückten werden und sich dann selbst langsam Stück für Stück aufessen, könnte so komplett in einem Horrorbuch sein. Ist aber hier nur eine Möglichkeit, ein bisschen Konflikt in die Handlung zu bringen und dramatisch auf einem Pferd zu reiten.
Insgesamt fallen mir jetzt beim Lesen schon auch starke Schwächen des Buches auf. Es ist insgesamt sehr kurz, wodurch viele Sachen nur so halb ausgearbeitet werden. Dann gibt es eine ganze Rahmenhandlung um die fiktive Autorin, die dieses Buch schreibt und zwischendrin in Briefen ihre eigene Handlung analysiert. Als Kind fand ich das schlichtweg langweilig, als Erwachsene ziemlich bizarr warum man so viel Metaebene in seinem Kinderbuch wollen würde.
Insgesamt ist es aber doch ein Buch, was mich auch geprägt hat, und ich bin froh dass ich es nochmal lesen konnte (würde es jetzt aber nicht unbedingt aufbewahren um es Mal meinen eigenen Kindern vorzulesen).
Die Prämisse einer Insel von verlorenen Gegenständen finde ich nach wie vor großartig, wobei es dann direkt problematisch wird wenn gesagt wird jedes "Gebiet" (wüsste zu gern welches italienische Wort hier im Original steht) besäße seine eigene Insel damit die Leute sich dann verstehen können. Sind das (politische) Länder? Sprachgebiete?? Naja, Kinderbuch und so.
Meine beiden Erinnerungen an das Buch waren einerseits wie cool es ist, dass die auf der Insel gestrandeten Kinder dann das verlorene Zeug sammeln und sich coole Hütten bauen, und anderseits wie krass gruselig ich das Konzept des weißen Sumpfes und der Kannibalen fand. Und tatsächlich geht's mir als Erwachsene immer noch so, wobei es bei den Kannibalen jetzt mehr so ein ungläubiges "das ist einfach in diesem Kinderbuch??" ist. Aber das Konzept, dass Leute von "schwarzer Zeit" zu Verrückten werden und sich dann selbst langsam Stück für Stück aufessen, könnte so komplett in einem Horrorbuch sein. Ist aber hier nur eine Möglichkeit, ein bisschen Konflikt in die Handlung zu bringen und dramatisch auf einem Pferd zu reiten.
Insgesamt fallen mir jetzt beim Lesen schon auch starke Schwächen des Buches auf. Es ist insgesamt sehr kurz, wodurch viele Sachen nur so halb ausgearbeitet werden. Dann gibt es eine ganze Rahmenhandlung um die fiktive Autorin, die dieses Buch schreibt und zwischendrin in Briefen ihre eigene Handlung analysiert. Als Kind fand ich das schlichtweg langweilig, als Erwachsene ziemlich bizarr warum man so viel Metaebene in seinem Kinderbuch wollen würde.
Insgesamt ist es aber doch ein Buch, was mich auch geprägt hat, und ich bin froh dass ich es nochmal lesen konnte (würde es jetzt aber nicht unbedingt aufbewahren um es Mal meinen eigenen Kindern vorzulesen).
November 14, 2023
Insomma, immaginate di perdervi mentre camminate per strada, mentre siete in macchina, mentre andate a scuola e fate una scorciatoia, mentre andate nel nuovo posto di lavoro. O magari semplicemente siete nella vostra stanza, e vi perdete nei vostri pensieri, mentre bevete una tazza di tè o di cioccolata.
Beh, rischiereste seriamente di risvegliarvi sull'isola del tempo perso, risputati da un vulcano. E incontrereste un sacco di bambini, e qualche adulto, liberi come l'aria, che raccolgono tutto quello che la sabbia nasconde agli occhi e che le persone hanno perso.
Succede ad Arianna e Giulia, mentre si trovavano con i compagni di scuola in visita in una miniera, ma per via di un pipistrello perduto le due amiche si ritrovano magicamente altrove... Sull'isola, appunto. E conoscono così Daniele e Bruno, il professore, il plancton del vulcano, la palude e i cannibali. Ma soprattutto vedranno la luna orizzontale, avranno un sacco di tempo a disposizione per capire dove si trovano.
" mi rispose il fisico con tono scherzoso. ".
Un libro veramente splendido questo, illustrato da Giulia Orecchia e che, molto probabilmente, finirà tra le mie letture preferite dell'anno.
Beh, rischiereste seriamente di risvegliarvi sull'isola del tempo perso, risputati da un vulcano. E incontrereste un sacco di bambini, e qualche adulto, liberi come l'aria, che raccolgono tutto quello che la sabbia nasconde agli occhi e che le persone hanno perso.
Succede ad Arianna e Giulia, mentre si trovavano con i compagni di scuola in visita in una miniera, ma per via di un pipistrello perduto le due amiche si ritrovano magicamente altrove... Sull'isola, appunto. E conoscono così Daniele e Bruno, il professore, il plancton del vulcano, la palude e i cannibali. Ma soprattutto vedranno la luna orizzontale, avranno un sacco di tempo a disposizione per capire dove si trovano.
" mi rispose il fisico con tono scherzoso. ".
Un libro veramente splendido questo, illustrato da Giulia Orecchia e che, molto probabilmente, finirà tra le mie letture preferite dell'anno.
May 23, 2017
Quello che mi aspettavo da questo libro e di cui avevo bisogno in questo momento era una storia allegra e spensierata. Invece mi sono trovata davanti una vicenda lenta e noiosa in modo quasi esasperante, in cui non si riesce ad affezionarsi ai personaggi (ancora una volta, noiosi e finti, troppo costruiti) né si ha la curiosità di proseguire nella lettura dato che di base non succede niente. Ma il peggio è tutto l'apparato allegorico e metaforico su cui si basa il funzionamento dell'isola del tempo perso, pagine di spiegazioni senza azione e divertimento. Se l'ho trovato pesante io non voglio immaginare dei bambini. Nemmeno l'idea di base è originale, dato che è ripresa dall'Orlando Furioso. E poi perché tutti i bambini vogliono restare sull'isola dato che lì non succede niente? Non capisco. Ok il piacere di non dover sottostare alle regole degli adulti e non dover andare a scuola, ma dopo un po' che noia! Poi non litigano nemmeno tra di loro, sono tutti bambini pacifici (e noiosi), uff.
Non commento poi la scena dei cannibali (gli unici "antagonisti" della storia) che hanno la stessa utilità degli spaventapasseri.
Insomma, non mi ha convinto.
Non commento poi la scena dei cannibali (gli unici "antagonisti" della storia) che hanno la stessa utilità degli spaventapasseri.
Insomma, non mi ha convinto.
November 30, 2022
Giulia e Arianna si perdono durante una gita scolastica all’interno di una miniera e giungono inaspettatamente sull’isola del tempo perso, nella quale arrivano persone, cose, animali e sentimenti che vengono persi sulla Terra. In quel luogo sconosciuto e inizialmente spaventoso fanno amicizia con il gruppo dei bambini, andranno alla scoperta delle varie zone abitate fino a conoscere anche la palude in cui vivono i cannibali.
Un grave pericolo però incombe sull’isola e i bambini cercheranno di capire come poterla salvare in quanto sulla Terra le persone non vogliono più oziano , il tempo libero, “perso” sembra diminuire ogni giorno di più.
Un romanzo particolare, che desidera insegnare ai ragazzini che l’ozio non è il padre dei vizi, ma è del tempo per se stessi, per rilassarsi, pensare ecc..
La narrazione è piuttosto scorrevole, ma alcune riflessioni poste dalle protagoniste non sono di così facile comprensione per un bambino di dieci anni, paiono fatte da adolescenti con una certa maturità, quindi il racconto diventa a tratti noioso ed è difficoltoso entrare in empatia con i personaggi.
In conclusione, quest’anno abbiamo letto libri più coinvolgenti sull’importanza del tempo.
September 26, 2024
Che cos'è l'isola del tempo perso? Il luogo in cui l'ozio è la regola e non significa non fare nulla ma impegnarsi nel fare quelle piccole cose che non producono altro che spensieratezza e gioia e curiosità, quelle attività tipiche dei bambini. Ecco perché nell'isola i bambini perduti si trovano tanto bene. Il romanzo ha un'ambientazione bellissima e poetica e questa è la sua vera forza. La missione dell'ozio, poi, dà alle vicende di Giulia e Arianna un significato profondo. Tutto diventa ancora più magico e desiderabile, come un'isola che non c'è in cui ognuno di noi può tornare se solo per un momento smette di pensare e preoccuparsi.
February 10, 2026
พล็อตเรื่องแฟนตาซี ล้ำมากๆ แบบว่าคิดได้ไง ที่หลงทางแล้วว้าปไปอยู่ที่เกาะแห่งเวลาที่เสียไป สิ่งของ อาหาร คน สัตว์ ถ้าถูกทิ้งลืมว่าทำหายไป ก็จะไปโผล่ที่เกาะนั้นหมด
แล้วมีภูเขาไฟที่ไฟปะทุออกมามีทั้งความหวัง ความกล้า และความรู้สึกอื่นๆ ที่ผู้คนปล่อยทิ้งไปเฉยๆ เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงผู้คนบนเกาะ
ที่แปลกสุดๆคือมีมนุษย์กินคนด้วย แต่ที่มาก็ดีมากๆแบบว่าคิดได้ไง
ถ้าอ่านตอนเด็กกว่านี้คงจะว้าวกว่านี้มากๆ มาอ่านตอนโตแล้ว เลยเฉยๆ แต่ก็ชอบที่จินตนาการผู้เขียนล้ำสมัยสุดๆ
แล้วมีภูเขาไฟที่ไฟปะทุออกมามีทั้งความหวัง ความกล้า และความรู้สึกอื่นๆ ที่ผู้คนปล่อยทิ้งไปเฉยๆ เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงผู้คนบนเกาะ
ที่แปลกสุดๆคือมีมนุษย์กินคนด้วย แต่ที่มาก็ดีมากๆแบบว่าคิดได้ไง
ถ้าอ่านตอนเด็กกว่านี้คงจะว้าวกว่านี้มากๆ มาอ่านตอนโตแล้ว เลยเฉยๆ แต่ก็ชอบที่จินตนาการผู้เขียนล้ำสมัยสุดๆ
January 2, 2024
andando avanti negli anni i ricordi della mia infanzia sembrano via via più sfumati, ma questo libro sarà sempre un tratto di pennarello indelebile nella mia memoria
scrivendo questa review perché vorrei rileggerlo ora durante i miei anni numero 25, magari ritrovo quello che ho perso ritornando nell’isola e questa volta mi terrò a debita distanza dai cannibali
scrivendo questa review perché vorrei rileggerlo ora durante i miei anni numero 25, magari ritrovo quello che ho perso ritornando nell’isola e questa volta mi terrò a debita distanza dai cannibali
December 1, 2020
อ่านแล้วงงมากเลยค่ะว่าได้อะไรจากเล่มนี้ แต่ภาษาสวยมาก ชอบที่มีคำตอบให้ว่าของที่หายไป หายไปไหน อ่อ หายไปแล้วอยู่ที่เกาะเวลาที่เสียไปนั่นแหละ
จริงๆ อ่านแบบไม่อะไรก็เพลินๆ ปนหงุดหงิดแต่อ่านแบบวิเคราะห์นี่ได้อะไรเยอะมากเลยค่ะ
จริงๆ อ่านแบบไม่อะไรก็เพลินๆ ปนหงุดหงิดแต่อ่านแบบวิเคราะห์นี่ได้อะไรเยอะมากเลยค่ะ
January 13, 2021
มนุษย์ทุกคน อย่างน้อยก็สักครั้งในชีวิต ควรลองหลงทางดูบ้าง เพื่อมาใช้เวลาช่วงหนึ่งบนเกาะแห่งเวลาที่เสียไป เพราะที่นี่เราได้อยู่ใกล้หัวใจตนเองมากกว่าที่อื่นๆ
เกาะแห่งเวลาที่เสียไป (น.๒๔๗) โดย ชิลวานา กันดอลฟี, ๒๕๖๓, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อ่านอิตาลี.
เกาะแห่งเวลาที่เสียไป (น.๒๔๗) โดย ชิลวานา กันดอลฟี, ๒๕๖๓, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อ่านอิตาลี.
September 12, 2022
อ่านแล้วเหมือนอยู่บนเกาะจริง ๆ เลย ชอบการโยงตำแหน่งแห่งที่ของสิ่งของ เวลา และสถานที่ในเรื่องนี้ เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ดี เนื้อเรื่องเด็กอ่านได้ แต่ภาษาแปลใช้ศัพท์ที่เด็กหลายคนอาจจะเข้าไม่ถึง เช่นคำว่าบุโรทั่ง และตอนท้ายถ้าทิ้งตัวอย่างเรื่องการใช้เวลาที่ดีแบบละเอียดกว่านี้ ก็จะยิ่งน่าประทับใจขึ้น
January 9, 2024
น่ารักและบริสุทธิ์
เราว่าหนังสือเล่มนี้เหมาะกับผู้ใหญ่มากกว่าเด็กเสียอีก ในขณะที่สังคมและโลกภายนอกสอนให้เราใช้เวลาให้คุ้มค่า หนังสือเล่มนี้กลับสอนเราว่าใช้เวลาทิ้งขว้างบ้างก็ได้ ลองหลงทางดูก็ไม่เสียหาย
พออ่านจบจะนอนขี้เกียจยาว ๆ จนกว่าจะพอใจ
เราว่าหนังสือเล่มนี้เหมาะกับผู้ใหญ่มากกว่าเด็กเสียอีก ในขณะที่สังคมและโลกภายนอกสอนให้เราใช้เวลาให้คุ้มค่า หนังสือเล่มนี้กลับสอนเราว่าใช้เวลาทิ้งขว้างบ้างก็ได้ ลองหลงทางดูก็ไม่เสียหาย
พออ่านจบจะนอนขี้เกียจยาว ๆ จนกว่าจะพอใจ
May 18, 2024
i pianti inconsolabili per questa storia d’amore che ho respirato sullo strapiombo delle cose perdute, come se leggendo e rileggendo quelle parole potessi trovare un’ancora di realtà, veramente un segno indelebile della mia infanzia❤️🩹
Displaying 1 - 30 of 50 reviews