Mistflarden & moordjuweeltjes is een bijzonder project. In deze verhalenbundel zijn vijftien verhalen opgenomen en een bijzonder voorproefje. Elk verhaal is voorzien van een eigen kleurenillustratie.
De limited edition is een hardcover met sprayed edges, een kleurenillustratie op de schutbladen en 3D goudfolie op het omslag en de rug.
Een greep uit de verhalen uit deze bundel: - Een liefdesgeschiedenis tussen een tijdreizigster en een gewone sterveling. - Een gerechtsfotograaf ontwikkelt een obsessie voor de kunstwerken van een seriemoordenaar in het Parijs van het fin de siècle. - Een uitgebluste ontdekkingsreiziger en een ontvanger met een band die de dood overstijgt. - Een meisje op de vlucht voor de lijkenpikker in een droomwereld waaruit ze niet kan ontwaken.
Ik kenden nog geen één van de verhalen en ging er dus blanco aan beginnen. Met het eerste verhaal had ik wel wat moeite. Ik kwam er eerst niet doorheen. Ik legden het boek even weg en pakten het een aantal dagen later op. Toen bleek het veel beter weg te lezen. De verhalen zijn echt heel verschillend. Het ene moment zit je in een spannend verhaal en het ander moment zit je in een droom. Er zijn 4 verhalen die mij echt goed zijn bij gebleven en dat zijn: - dag, dromer - De poppenmaker van het hoge Zand - Onder de Sterren - Waar de mist ons niet raakt
Stiekem hoop ik dat Sophia 1 van deze verder gaat uitwerken. Mijn favoriete is dan toch wel Waar de mist ons niet raakt. fingers crossed dan maar.
Mistflarden en moordjuweeltjes is een meesterwerk binnen het Nederlandstalige horror- en gothicgenre. Sophia Drenth beheerst niet alleen de kunst van het schrijven, ze weet perfect hoe ze essentie van gothichorror moet weergeven. In deze verhalenbundel waarin elk verhaal aangekondigd wordt met een prachtige illustratie, vinden we existentiële angst, bovennatuurlijke verschijningen, noodlottige liefde, duistere erotiek en zelfs sprookjes met een duistere ondertoon. Ook leuk is dat het onderwerp van Victoriaanse post-mortemfotografie aan bod komt.
Wat deze bundel zo sterk maakt, is dat elk verhaal een eigen universum creëert. Geen enkel verhaal is hetzelfde of voelt als een herhaling aan. Aan het einde van het boek vertelt Drenth bovendien hoe de verhalen tot stand kwamen, welke inspiratiebronnen meespeelden en krijgen we zelfs een intrigerend voorsmaakje van een verhaal in wording. Dat fragment kan werkelijk alle richtingen uit, en precies dat maakt het zo onweerstaanbaar.
Opvallend is de ironie dat moord, geweld en horror nooit vragen oproepen, maar dat de auteur bij een erotisch verhaal wél de behoefte voelt om zich te distantiëren van de inhoud. Alsof lezers soms vergeten dat fictie… fictie is. Niemand denkt dat een schrijver van slasherverhalen heimelijk moordplannen koestert, maar bij erotiek wordt die link plots wél gelegd. Een absurde reflex, en Drenth benoemt dat scherp en eerlijk.
Over ‘Onder de sterren’ schrijft ze dat ze zich op het terrein van de science fiction waagt. Het klinkt alsof ze er toch niet zo thuis is maar het toch wilde proberen. Ik moet eerlijk toegeven dat dit verhaal mij het minst kon bekoren.
Mijn persoonlijke top vijf:
- Gedichten van licht en schaduw — zonder twijfel mijn nummer één. Het 19de‑eeuwse Parijs, absint, een seriemoordenaar… dit verhaal ademt gewoon pure gothic.
- Dag, dromer — een moderne gothic novel met een bovennatuurlijke toets en een prachtig, melancholisch einde. Romantische happy endings hoeven voor mij niet, daar bestaat al genoeg van, geef mij maar de tragedie die je recht in het gezicht raakt
- Goudvonkend engelenhaar — een verhaal over groot onrecht dat via duistere magie wordt rechtgezet. Een slowburner die langzaam onder je huid kruipt en pas laat zijn ware aard onthult.
- Ergens tussen zonet en straks — taboedoorbrekend, pure horror. Stervende baby’s, een berg babylijkjes, een moeder die moet kiezen tussen haar eigen leven en dat van haar kind… de setting doet wat Lovecraftiaans aan. Heerlijke horror!.
- Voor eeuwig — een duister verhaal van verlangen en het klassieke thema van een sterfelijke man die hunkert naar de eeuwige omhelzing van een bloedmooie vrouwelijke vampier.
Het erotische verhaal 15 denier verdient een aparte vermelding. Hoewel het geen horrorverhaal an sich is, raakt het aan thema’s als machtsmisbruik en verkrachting en precies daardoor is het horror, maar dan op een psychologische, ongemakkelijke manier. De opmerking “dubious consent is not consent” toont hoe gevoelig lezers soms reageren op erotiek, terwijl de echte gruwel net in de machtsdynamiek zit.
En dan is er nog het voorsmaakje van het laatste verhaal: wanneer bij Ozymander, anatomist en plasticifeur, en prepareert lijken. Hij werd van de universiteit weggestuurd omwille van zijn creaties die hij als kunstzinnig beschouwd. Mijn duistere fantasieën kunnen al heel wat voorbeelden bedenken. Maar plots komt een lichaam, zonder hoofd, in beweging. Op een nacht staat een onthoofd, naakt vrouwenlichaam aan zijn bed. We kunnen enkel raden waar dit naartoe gaat. Drenth werpt het aas uit, en ik hap met plezier toe. Breng mij alsjeblieft naar een nieuw verhaal waar waanzin, erotiek, horror en gothic elkaar ontmoeten. misschien wordt zelfs het thema necrofilie aangesneden. Ik ben benieuwd naar het nieuwe moordjuweeltje.
Mistflarden en moordjuweeltjes is een kunstwerk op zich. Niet alleen door de verhalen, maar ook door de samenwerking met illustratoren die de sfeer, thematiek en essentie van elk verhaal in één beeld weten te vatten. Een aanrader voor de liefhebber van het duistere genre. Er zijn maar weinig Nederlandstalige schrijvers binnen het gothichorror genre, we moeten ze koesteren.
Boeken van Sophia zijn altijd genieten! Er zitten schaduwen in haar verhalen en dan bedoel ik niet alleen dat er iets duisters in haar verhalen zit, maar ook dat ze gelaagdheid bevatten. Ook Mistflarden en Moordjuweeltjes voldeed weer aan mijn verwachtingen. Het is bij ieder verhaal de vraag waar de twist je brengt en of het verhaal goed afloopt. Dat laatste is vaker niet dan wel, bij verschillende verhalen bevat de ontknoping iets van treurigheid en ik zuig het allemaal met graagte op! De hoeveelheid aan verschillende, soms bizarre, werelden in één boek getuigt van een grote creativiteit. Ik heb m’n best gedaan om het verhaal voor verhaal te lezen en niet alles achter elkaar te verslinden. En vergeet niet hoe mooi verzorgd de uitvoering van de hardcover is: gouden opgedrukte letters, sprayed edges en ieder verhaal wordt vergezeld van een illustratie door illustratoren die al net zo veelzijdig zijn als de verhalen zelf.
Geweldig boek! Allemaal korte verhalen, ieder met een eigen unieke thema en uitwerking. Bijzondere verhalen waarbij je denkt: hoe kom je erop?
Van dames die door de tijd vallen tot mannen die gerecycled worden. Sophia maakt het weer waar door met hele unieke verhalen te komen die allemaal iets van horror in zich hebben. Voldoende van deze verhalen zouden het verdienen om een eigen boek te krijgen (hint Sophia). ;)