In dit voorleesboek van het succesvolle duo Bette Westera en Sylvia Weve staat één thema centraal: de dood. Samen tackelen zij dit onderwerp, dat niet alleen voor kinderen lastig en ongrijpbaar is. Met haar herkenbare taalgebruik en subtiele luchtigheid weet Westera in haar gedichten een geheel nieuwe dimensie aan de verschillende facetten van de dood te geven. Hoe erg je iemand kunt missen die er niet meer is, waarom ook jonge mensen sterven, en waar iemand naartoe gaat als hij dood is - het komt allemaal aan de orde. Maar bovenal tonen Westera's gedichten, in samenspraak met de bijzondere illustraties van Weve, dat doodgaan bij het leven hoort en daarom eigenlijk doodgewoon is.
Bette woonde vroeger met mijn oma in een woongroep vlakbij Amersfoort. Zij was de eerste die ik kende met een waterbed. Ik pikte altijd haar bruistabletten die ik liet smelten op mijn tong. Idolaat was ik toen van de Spice Girls. Als klein meisje al bang voor de dood. Eng, eenzaam en het duurt zo lang. Dit boekje met de allerliefste gedichtjes en tekeningen biedt een beetje troost. Af en toe een traantje en af en toe een lach. Dankje Bette.
Gewoonweg prachtig. Van ontroerend tot hartverscheurend, maar ook vaak grappig en liefdevol, op treffende wijze wordt het thema van de dood en van rouwen in gedichtjes en illustraties omgezet. Dit boek zal ik hopelijk nog vaak lezen.
Quote: Alleen al het idee geeft mij een warm gevoel van binnen. Dan zou het mama kunnen zijn, die lekker ligt te spinnen op papa's schoot. Zou dat niet prachtig zijn?'
Echt 'doodgewoon' is een boek over de dood niet - niet voor volwassenen en al helemaal niet voor kinderen. En toch hoort de dood bij het leven. Vroeg of laat krijgt iedereen ermee te maken. Je opa, de buurman, je vader of je moeder, de hond of de poes - allemaal kunnen ze doodgaan.
Bette Westera, die eerder al liet zien dat ze grote thema's niet uit de weg gaat, laat op luchtige wijze alle gezichten van de dood zien: hoe erg je iemand die er niet meer is kunt missen, waarom de Egyptenaren hun doden mummificeerden, waar iemand die gestorven is naar toe gaat.
Zelfs heel moeilijke dingen - een kind dat sterft bijvoorbeeld, of iemand die zelf uit het leven stapt - komen aan de orde. Het levert een prachtige verzameling troostrijke gedichten op voor jong en oud, schitterend geïllustreerd door Sylvia Weve en bovendien heel bijzonder vormgegeven.
Prachtige gedichten over de dood en alles daar omheen. Ik heb een traantje gelaten maar ook gelachen. Natuurlijk spreekt het ene gedicht me meer aan dan het andere, maar het merendeel vond ik erg goed en rakend. Het artwork van dit boek is erg tof en vernieuwend, waardoor bladzijdes prachtig in elkaar overlopen en daardoor weer een nieuw gedicht en nieuwe tekening begint. Erg mooie gedichtenbundel!
Een mooi boek, mooi vormgegeven ook. Wel meer iets voor in de kast, om af en toe uit te lezen, dan om in één ruk door weg te werken ( zoals ik met mijn bieb-exemplaar heb gedaan.. ).
Ik heb dit boek ooit een ster gegeven (en na een tijdje veranderd naar twee), maar ik las het toen helemaal op het verkeerde moment en met de verkeerde verwachtingen. Ik had net meerdere keren met de dood te maken gehad en ik was op zoek naar een boek met lieve gedichtjes om op kaarten te zetten en... dat is dit boek niet echt. Ik denk dat de rouw toen nog even te rauw was. Nu een aantal jaren later, zag ik het ineens weer bij mijn ouders (ik heb het daar blijkbaar laten staan) in de kast en begon ik opnieuw.
Inmiddels heb ik Bette Westera live horen voorlezen (en ze is heel grappig en goed). Het helpt sowieso altijd om iemand live iets voor te horen lezen om iets beter te plaatsen en de dood is al weer wat meer op afstand. Wat vond ik er nu van?
Nou, een heel knap boek. In allerlei verschillende gedichten laten Bette Westera en Sylvia Weve (illustraties) heel veel verschillende aspecten van de dood zien. Ze laten zien dat de dood bij het leven hoort en doodgewoon is. Sommige gedichten zijn zacht en ontroerend, sommige hebben humor, sommige zijn best hard en andere gedichten vertellen over rituelen rond de dood in veel verschillende culturen. Er zijn korte gedichten en lange gedichten, gedichten met verschillende rijmschema's/stijlen, dus behalve allerlei aspecten van de dood zitten er ook verschillende kanten van poëzie in.
Ik kan wel nog snappen dat ik er toen op afknapte. Ik vond sommige gedichten (vooral in combinatie met andere gedichten op dezelfde pagina) misplaatst. Dan staat er een heel verdrietig pijnlijk mooi gedicht tegelijkertijd met een best wel harde grap (iets met een vlinder, dat heeft voor mij ook nog persoonlijk een link: dus dat hielp niet zo). Ook denk ik dat ik als kind best bang had kunnen worden van sommige illustraties. Ze zijn af en toe wel een beetje aan de duistere kant en ik denk dat het gedicht over slapen (terwijl die lief bedoeld is, maar het heeft ook iets griezeligs) of Heintje wel heftig voor een kind kunnen zijn. Ik zou hem voor de zekerheid met gevoelige kinderen daarom samen lezen, maar het is wel een mooi boek om in gesprek te komen over de dood (en er staan zeker ook gedichten in die je wél op kaarten kan schrijven).
Bij toeval nam ik onlangs drie kinderboeken met de dood als thema mee uit de bibliotheek. Ik heb de beste voor het laatst bewaard. Doodgewoon van Bette Westera, met illustraties van Sylvia Weve werd dit jaar overladen met prijzen. De Gouden Griffel (voor het eerst in 20 jaar voor een poëziebundel), een Vlag en Wimpel voor de illustraties én de Woutertje Pieterseprijs. Ik kan niet oordelen of al deze prijzen terecht zijn, daarvoor heb ik dit jaar te weinig andere kanshebbers gelezen. Maar dat dit een bijzonder boek is, is duidelijk.
In mijn recensies van gister en eergister schreef ik dat het niet makkelijk is om de juiste toon te vinden voor het onderwerp ‘dood’. De boeken waren óf te zwaarmoedig, óf te luchtig. Maar Westera slaat de spijker op zijn kop. Er zijn gedichten die een verdrietige glimlach op je gezicht toveren, gedichten waar je hardop om kan grinniken en gedichten waarbij je lekker kan janken. De verhouding klopt.
Prachtig boek! Zowel qua layout, met fantastische tekeningen, als qua gedichten. Sommige gedichten werken op de lachspieren, sommige hebben een wel erg duister randje waarvan ik me afvraag wat voor gesprek die teweeg zullen brengen bij een kind. Alles bij elkaar wordt een lastig onderwerp op een luchtige manier bespreekbaar gemaakt. Top.
Misschien dat het komt door het moment waarop ik deze bundel las maar ik was niet zo onder de indruk als wat ik had verwacht. Prachtige illustraties en ook echt wel goede gedichten maar er zijn me er weinig bijgebleven. Terwijl ik tegelijkertijd wel deze bundel erbij zou pakken als er in m’n omgeving sprake van zou zijn.
Ontroerend rauw, eerlijk en echt. Hele mooie uitgave met teksten, gedichten en platen over de dood die in ons leven indringt, door de ogen van kinderen. Troostvol, soms met humor, vaak met een traan.
Een ‘oudje’ weer die ik las voor de “GV100 allertijden lijst” Wat een parel is dit dan?!
Een boek vol met de prachtigste gedichten over dood, rouwen, afscheid en verdriet. Ik heb het boek gelezen met een brok in mijn keel en een traan op mijn wang. Zo mooi!
Dit is een prachtig boek met gedichten over de dood op allerlei manieren, waaronder het missen van een overleden familielid, een goede vriend of een huisdier. Ook komen diverse ideeën over een leven na de dood voorbij. De balans tussen ernst en humor is precies goed.
Dit was een prachtig boek. Het maakt de dood bespreekbaar, en raakt hem aan zodat ik me zelfs getroost voel hoewel ik niet eens iemand verloren ben die zo dicht bij me staat als m’n eigen moeder of vader. Je merkt dat er goed onderzoek gedaan is met nabestaanden. Hoe voelen zij zich, en wat hebben zij nodig op het moment dat er zo’n groot gat ontstaat in hun normale bevredigingspatroon. Het verhaal van Narayama bijvoorbeeld schijnt zich echt voor te doen. Ergens in Japan is het voedsel zo schaars dat een kind erbij zowel vreugde als zorgen met zich meebrengt. Hebben we wel genoeg middelen om ook dit kind te kunnen laten opgroeien. Een oma die ruimte maakt voor de kinderen is dus zowel tragisch als normaal in die cultuur. Het is een gruwelijk mooi beeld wat geschept wordt: een man die een oma de berg op tilt om haar daar achter te laten zodat ze zelf dood kan gaan.
Dat er meerdere culturen opgenomen worden in dit boek maakt het een universeler boek. Er worden tussen de regels door vragen gesteld met het Hollandse Rauwproces. De Klaagvrouwen worden bijvoorbeeld aangestipt, die worden ingezet om te huilen bij een begrafenis om het voor de nabestaanden makkelijker te maken ook te huilen. Ook wordt er gesproken over een begrafenis waarop alleen maar gefeest wordt, of de Farao’s die gebalsemd worden, je leert gewoon heel veel over het rauwproces en hoe dat in andere landen gaat. Iedereen kan zich aangetrokken voelen door iets anders, en dat staat nergens zwart op wit, maar dat klinkt er wel in door.
Wat ik ook fijn vind hieraan is dat het verder niet uitgelegd wordt, in het boek zelf. Pas achteraf staan er enkelen verantwoordingen. Het boek an sich is echt een kunstwerk met voor ieder wel iets waarin hij zich kan herkennen.
Soms vind ik het opeens heel heftig, maar dat wordt gecompenseerd met de troost dat er zo’n boek is. Het is ook gewoon heel heftig, en dat hoef je voor kleine kinderen niet weg te moffelen. Dit is een boek wat ik heel graag aan iemand zou geven die in zo’n situatie zit.
Ook staan er goeie tips in voor als je nog niet goed snapt hoe je om moet gaan met de dood. Dat vond ik heel lekker: lijstje met 7 dingen die je niet moet zeggen.
Wat een meer dan mooi boek.Maar voor wie? Alles aan het boek is mooi, maar het is geen gezellig voorleesboek. Leerkrachten zeggen dat het boek niet bruikbaar is in de klas. Jammer, want ik denk dat je aan de hand van een mooi gedicht heel goed kunt filosoferen.
Wat een prachtig boek. Zielig, maar nodig. Ik heb nog nooit zoiets gezien, die de emotie van de dood zo goed en elegant benadrukt zodat iedereen het kan begrijpen. Met mooie illustraties die zielig kunnen zijn, maar ook vreugde en hoop wekken.
Prachtig, ontroerend mooi. Een enorm inlevingsvermogen heeft Bette Westra om verschillende soorten verdriet omtrent de dood te benoemen. Griffel worthy.
"Wat moet ze er? Wat doet ze er? Wat heeft ze er te zoeken? Ze las de hele dag, maar is er lezen na de dood? Bestaat er ook een hemelbieb met groteletterboeken?"