What do you think?
Rate this book
Als de zon valt
'Intiem, gevoelig, gedurfd. Een heel knap debuut!' - Francine Oomen
Het is 2016. Op een schoolplein in Utrecht vangt Alex de blik van een jongen die hij daar nog niet eerder heeft gezien. Omar kijkt kort terug, maar precies lang genoeg om onvergetelijk te zijn.
De omgeving van Alex en Omar zoekt weinig achter de vriendschap die ontstaat. Maar er is veel meer dan dat. Ze vinden zichzelf in de ander en in hun gedeelde onzekerheid over hun identiteit.
In het dromerige en soms tragische Als de zon valt volg je Alex en Omar in hun toevlucht naar elkaar, op de middelbare school en in de maanden daarna. Een intiem portret over verbergen, verdoven en zoeken naar geluk.
Het is 2016. Op een schoolplein in Utrecht vangt Alex de blik van een jongen die hij daar nog niet eerder heeft gezien. Omar kijkt kort terug, maar precies lang genoeg om onvergetelijk te zijn.
De omgeving van Alex en Omar zoekt weinig achter de vriendschap die ontstaat. Maar er is veel meer dan dat. Ze vinden zichzelf in de ander en in hun gedeelde onzekerheid over hun identiteit.
In het dromerige en soms tragische Als de zon valt volg je Alex en Omar in hun toevlucht naar elkaar, op de middelbare school en in de maanden daarna. Een intiem portret over verbergen, verdoven en zoeken naar geluk.
234 pages, Kindle Edition
Published August 26, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
April 21, 2026
Aan het eind van het boek, als Omar Alex nog een keer ontmoet omdat hij voor een opdracht een foto nodig heeft voor een opdracht, wordt mij duidelijk waarom ik 'Als de zon valt' in één ruk heb uitgelezen. Zijn docente vroeg Omar waarom er in de fotoserie geen foto zat van een geliefde. Het lukte Omar niet erover te liegen. In liegen was Alex beter. Maar hij voegt hem toe: 'Maar wat we hadden was niet gelogen, Omar.'
Het boek 'Als de zon valt' van Stijn de Vries is herkenbaar voor wie het meegemaakt heeft. Voor wie meemaakt hoe moeilijk het is niet voor een standaard relatie te gaan, in een tijd van je leven waarin je allemaal wel even oud bent, maar niet even ver in je acceptatie. Een tijd van je leven ook waarin de manier waarop je relaties aangaat zich nog moet vormen, en waar ouders nog een bepalende factor zijn in de manier waarop je je leven opbouwt.
De Vries is erin geslaagd daar een waarheidsgetrouw beeld van te geven. Een verhaal ook waarin je je óf inleeft in de stoere Alex die eigenlijk al heel lang weet dat ie niet op meisjes valt, of de wat zachtere Omar, die alles openhoudt, maar wel als een blok valt voor Alex. Om hen heen de jongens van de voetbal, de beste vrienden en een wereld van het proberen van alcohol en drugs. De middelbare schooltijd anno 2016 dus.
Wat het boek meeslepend maakt is niet alleen het liefdesverhaal van twee jongens van 17,18 maar ook de uitwerking van andere problemen die ze tegenkomen op hun pad naar volwassenheid: ruziënde ouders, seksdates, drugs, Netflixseries waarin uit de kast komen altijd een opluchting is, het gevoel het geheim te moeten houden, en die stap naar een nieuw leven. Het maakt het boek écht en geloofwaardig.
Het verhaal had wat mij betreft ook nog best 200 bladzijden langer mogen duren en de afloop had anders mogen zijn. Niet in de minste plaats omdat ik in die tijd ook hoopte dat mijn verhaal anders zou aflopen. Maar ja, wie weet hè, als je ouder bent en verrimpeld terugkijkt op die tijd toen. Oh, wacht...
Het boek 'Als de zon valt' van Stijn de Vries is herkenbaar voor wie het meegemaakt heeft. Voor wie meemaakt hoe moeilijk het is niet voor een standaard relatie te gaan, in een tijd van je leven waarin je allemaal wel even oud bent, maar niet even ver in je acceptatie. Een tijd van je leven ook waarin de manier waarop je relaties aangaat zich nog moet vormen, en waar ouders nog een bepalende factor zijn in de manier waarop je je leven opbouwt.
De Vries is erin geslaagd daar een waarheidsgetrouw beeld van te geven. Een verhaal ook waarin je je óf inleeft in de stoere Alex die eigenlijk al heel lang weet dat ie niet op meisjes valt, of de wat zachtere Omar, die alles openhoudt, maar wel als een blok valt voor Alex. Om hen heen de jongens van de voetbal, de beste vrienden en een wereld van het proberen van alcohol en drugs. De middelbare schooltijd anno 2016 dus.
Wat het boek meeslepend maakt is niet alleen het liefdesverhaal van twee jongens van 17,18 maar ook de uitwerking van andere problemen die ze tegenkomen op hun pad naar volwassenheid: ruziënde ouders, seksdates, drugs, Netflixseries waarin uit de kast komen altijd een opluchting is, het gevoel het geheim te moeten houden, en die stap naar een nieuw leven. Het maakt het boek écht en geloofwaardig.
Het verhaal had wat mij betreft ook nog best 200 bladzijden langer mogen duren en de afloop had anders mogen zijn. Niet in de minste plaats omdat ik in die tijd ook hoopte dat mijn verhaal anders zou aflopen. Maar ja, wie weet hè, als je ouder bent en verrimpeld terugkijkt op die tijd toen. Oh, wacht...
October 15, 2025
Mijn ervaring met dit boek is dubbel. Enerzijds, en dit geldt met name voor de eerste helft van het boek, had ik tijdens het lezen het idee dat Omar en Alex 14-15 jaar oud waren. Terwijl ze in werkelijkheid gewoon 17-18-19 zijn. Ook kwam ik er pas op pagina 83 achter dat het verhaal vanuit twee verschillende hoofdpersonages verteld wordt... zegt dat iets over mij of over het boek? Waarschijnlijk beide. De gedachtegang van Alex en Omar zijn soms zo vergelijkbaar dat je ze moeilijk uit elkaar kunt houden.
Anderzijds, en dit geldt met name voor de 2e helft van het boek, zijn de personages ontzettend menselijk, sensitief en realistisch geschreven. Ik heb de laatste hoofdstukken met natte oogjes gelezen, dus chapeau.
De titel is prachtig gekozen en met dat als leidraad is dit toch echt een zeer geslaagd, belangrijk en gevoelig verhaal geworden.
Anderzijds, en dit geldt met name voor de 2e helft van het boek, zijn de personages ontzettend menselijk, sensitief en realistisch geschreven. Ik heb de laatste hoofdstukken met natte oogjes gelezen, dus chapeau.
De titel is prachtig gekozen en met dat als leidraad is dit toch echt een zeer geslaagd, belangrijk en gevoelig verhaal geworden.
October 13, 2025
Prachtig. Het had voor mij alleen nog wel iets langer door mogen gaan, het einde voelt niet helemaal “goed”.
October 30, 2025
In 1 zitting uitgelezen, echt mooi geschreven!
January 17, 2026
Een eerlijker verhaal over liefde en hoe het voor het overgrote deel van de tijd afloopt.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews