De som van mijn mislukkingen

by Lou-Anna Druyvesteyn

Ze is jong, aantrekkelijk en rommelt een beetje aan. Ze begint een verhouding met een collega. Het is voor het eerst een vrouw, getrouwd en precies twee keer zo oud, en ze wordt hartstikke verliefd. Dat betekent dat ze iets moet doen wat ze altijd heeft afgehouden: de boel serieus nemen.

In De som van mijn mislukkingen gaat het om wie je bent in verhouding tot een ander. Om dingen doen die je eigenlijk niet durft . Over jezelf ergens in verliezen, want wie wil zich nou altijd maar inhouden, en over begeren of begeerd worden. Over loshangend vel, verlangens, Alphen aan den Rijn, belustheid, bacteriën, Vicky Leandros, beloftes en bevliegingen.

Het is het ontwapenende, geestige en opwindende debuut van Lou-Anna Druyvesteyn.

240 pages, Paperback

First published August 26, 2025

About the author

Lou-Anna Druyvesteyn werkt in de journalistiek, voorheen bij Vrij Nederland en nu bij de publieke omroep.

Reviews

[Romée Postma]

Soms herkenbaar, soms hilarisch, soms misselijkmakend. Ik blijf graag (net als de naamloze hoofdpersoon) geloven dat het echt geen fantasie was.

[Daan]

Mooi. Moeilijk. Soms herkenbaar:

~ 'In bed of ergens anders in de hotelkamer, misschien boven op haar op de grond in de gang, onder de douche of in het raamkozijn, schiet me de zin 'het is vloed in mijn hart' te binnen.

~ 'Onder aan de brief staat in potlood dat ze me mist. Met pen heb ik die zin overgetrokken. Ik wil meer van haar dan ik kan verwachten, schiet me te binnen alsof het iets is dat ik niet moet vergeten.'

~ 'Ik weet wat er gebeurt als ik haar zeg wat ik wil. Als je het uitspreekt, verbreek je de betovering. Ze zal me zachtjes tegen haar borst drukken tot het tijd is om te gaan en ze thuis verwacht wordt. Ik zal huilen omdat ik mijn zin niet krijg.

~ 'Ze neemt zich dingen voor om in te geloven en gaat er dan in geloven. Dan kan ik haar niet meer bijhouden. Ze rent voor de werkelijkheid uit en ik loop er meestal achteraan.

[Wout Landuyt]

Hmmm…geen mening eigenlijk?

[Merel]

De ik-persoon neemt je mee in een achtbaan waarbij je opgaat in haar rommelige maar voor mijn gevoel oprechte affaire.

[Neel Gielis]

acceptabel

[Fien Beeckman]

<3 warme tranen op mijn borst

[Karlijn]

Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Ik weet niet of ik het in de verkeerde ‘mood’ heb gelezen, of het iets is dat aan mijzelf ligt maar dat maakt ook niet uit! Ik vond dat er mooie stukken in zaten, dat het mooi geschreven is, ook wel hak op de tak. Het is niet een boek dat ik echt wilde blijven lezen. Vandaar dat ik er misschien ook een maand over gedaan heb. 😅

[Annelies Van Oost]

Mooie cover, soms grappig, altijd navelstaarderig.

[Femke De]

Een coming of age boek van een twintiger, verpakt in een zoektocht naar invulling van relaties, liefde en seks. Stijl is grof en vind ik gekopieerd van ‘vochtige streken’. Ik kan me niet in het verhaal, noch in de ik-persoon of de ‘collega’ verplaatsen. Ben helaas niet zo enthousiast als de review op basis waarvan ik dit boek wilde lezen. Wel vlot geschreven en er zijn beelden waar ik wel om kon lachen, zoals de beschrijving van bezoekers in museum die geshockeerd reageren op openlijke seksuele handelingen van de hoofdpersonen.

[Nathalie]

Ik heb nog nooit zo'n vervelend hoofdpersonage meegemaakt. Ze staat zó ver van mij af qua persoonlijkheid en levensvisie, dat het interessant werd om over haar leven te blijven lezen. Dat is ook de kracht van boeken; je laten meekijken in levens en gebeurtenissen die je zelf niet mee zou maken/zelf anders zou aanpakken.

Het boek was goed geschreven, wat ook erg hielp. Maar het voelde soms alsof de auteur nog niet zoveel ruimte in durfde te nemen.

Even een korte maar welverdiende shout-out naar de cover van Jeanette Huisman. Die is echt prachtig. Ik zou er wel een print van willen!

Ik zou zeggen: een goede debuutroman. Normaal lees ik weinig Nederlandse boeken, maar ik ga wel in de gaten houden of er nog meer boeken van Lou-Anna komen.

[Camille Vandeputte]

De som van mijn mislukkingen van Lou-Anna Druyvesteyn is een fris en eigenzinnig debuut dat lichtheid en diepgang mooi in balans houdt. Druyvesteyn schrijft met charme en humor, maar onder die lichte pen schuilen scherpe observaties over liefde, kwetsbaarheid en het zoeken naar jezelf. En tussen de regels door bevestigt het boek dat liefde je vaak overvalt op momenten dat je het het minst verwacht.

[Maaike]

Heel goed geschreven en heel erg grappig -tot een bepaald moment. Dat wordt het toch heel verdrietig en ook qua stijl aan het eind nogal anders. Bijna of het eind door iemand anders geschreven is. Wel 5 sterren, ondanks dat.

[Lieke Polak]

Pfffff heel raar boek (ben beetje klaar met zoekende millennials laatste tijd???) maar wel eens met dit: “Ik ben bang voor m’n eigen wispelturigheid, tegelijkertijd vind ik dat je soms ook iets mag doen voor het verhaal.”

[Babiche]

Mweh.
Ik vond dit geen goed boek. Enorm vervelende hoofdpersoon, heel erg hak op de tak geschreven. Soms zo abrupt (waarom??) ik kon alleen maar denken dat de hoofdpersoon de irritantste versie van een manic pixie dreamgirl is.

[Sophie]

Leest op zich wel lekker weg. Verder vrij oversekst met een wat onsympathieke hoofdpersoon. Vrij oppervlakkig. Doet denken aan “my year of rest and relaxation”.

[Jolien Luyten]

De eerste helft van het boek lag me niet zo: een slordige stream of consciousness met veel herhaling. Gaandeweg werd het echter veel aangenamer geschreven en wist het verhaal me wel te pakken.

[Thirke Van Impe]

Leuk geschreven verhaal over 2 complexe vrouwen

[Isa Cocco]

⭐️ 1,5 omdat het soms nog wel funny was, daarom een half sterretje er bij

[Sirvan]

Oh wow

[Kedvesem]

lol same

[Roos Van Giesen]

“Ik hou niet van de Noordzee. Het water wisselt in kleuren die mannen zouden kiezen voor hun beddengoed.”

[Aya]

Mooi einde, mooi begin. Alles er tussen vond ik maar ertussenin.

[Sonja Lont]

Dit boek zal niet lang blijven hangen, maar het laatste deel was toch wel amusant

[Emma]

7.7
Wordt steeds beter en was uiteindelijk moeilijk weg te leggen

[Iris]

herkenbaar

[Kaylee Van]

Leuk vermaak. Tweede helft pakte me

[Lou]

Mooie, introspectieve schrijfstijl, echt fijn om te lezen.
Ik miste echter wat plot. Het voelde als een soort spiraal die steeds maar toertjes draait rond het niets.

[LK]

Voor mijn gevoel zijn het veel losse zinnen, die naar beneden aflopen. Ze nemen je niet mee een verhaal in. Opeenvolgende zinnen kennen dezelfde opbouw, waardoor het lezen ervan eentonig is. Vies, vond ik het ook regelmatig. Niet mijn boek.