Ze is jong, aantrekkelijk en rommelt een beetje aan. Ze begint een verhouding met een collega. Het is voor het eerst een vrouw, getrouwd en precies twee keer zo oud, en ze wordt hartstikke verliefd. Dat betekent dat ze iets moet doen wat ze altijd heeft afgehouden: de boel serieus nemen.
In De som van mijn mislukkingen gaat het om wie je bent in verhouding tot een ander. Om dingen doen die je eigenlijk niet durft . Over jezelf ergens in verliezen, want wie wil zich nou altijd maar inhouden, en over begeren of begeerd worden. Over loshangend vel, verlangens, Alphen aan den Rijn, belustheid, bacteriën, Vicky Leandros, beloftes en bevliegingen.
Het is het ontwapenende, geestige en opwindende debuut van Lou-Anna Druyvesteyn.
Ik heb nog nooit zo'n vervelend hoofdpersonage meegemaakt. Ze staat zó ver van mij af qua persoonlijkheid en levensvisie, dat het interessant werd om over haar leven te blijven lezen. Dat is ook de kracht van boeken; je laten meekijken in levens en gebeurtenissen die je zelf niet mee zou maken/zelf anders zou aanpakken.
Het boek was goed geschreven, wat ook erg hielp. Maar het voelde soms alsof de auteur nog niet zoveel ruimte in durfde te nemen.
Even een korte maar welverdiende shout-out naar de cover van Jeanette Huisman. Die is echt prachtig. Ik zou er wel een print van willen!
Ik zou zeggen: een goede debuutroman. Normaal lees ik weinig Nederlandse boeken, maar ik ga wel in de gaten houden of er nog meer boeken van Lou-Anna komen.
Een coming of age boek van een twintiger, verpakt in een zoektocht naar invulling van relaties, liefde en seks. Stijl is grof en vind ik gekopieerd van ‘vochtige streken’. Ik kan me niet in het verhaal, noch in de ik-persoon of de ‘collega’ verplaatsen. Ben helaas niet zo enthousiast als de review op basis waarvan ik dit boek wilde lezen. Wel vlot geschreven en er zijn beelden waar ik wel om kon lachen, zoals de beschrijving van bezoekers in museum die geshockeerd reageren op openlijke seksuele handelingen van de hoofdpersonen.
De som van mijn mislukkingen van Lou-Anna Druyvesteyn is een fris en eigenzinnig debuut dat lichtheid en diepgang mooi in balans houdt. Druyvesteyn schrijft met charme en humor, maar onder die lichte pen schuilen scherpe observaties over liefde, kwetsbaarheid en het zoeken naar jezelf. En tussen de regels door bevestigt het boek dat liefde je vaak overvalt op momenten dat je het het minst verwacht.
Heel goed geschreven en heel erg grappig -tot een bepaald moment. Dat wordt het toch heel verdrietig en ook qua stijl aan het eind nogal anders. Bijna of het eind door iemand anders geschreven is. Wel 5 sterren, ondanks dat.
Pfffff heel raar boek (ben beetje klaar met zoekende millennials laatste tijd???) maar wel eens met dit: “Ik ben bang voor m’n eigen wispelturigheid, tegelijkertijd vind ik dat je soms ook iets mag doen voor het verhaal.”
Leest op zich wel lekker weg. Verder vrij oversekst met een wat onsympathieke hoofdpersoon. Vrij oppervlakkig. Doet denken aan “my year of rest and relaxation”.
De eerste helft van het boek lag me niet zo: een slordige stream of consciousness met veel herhaling. Gaandeweg werd het echter veel aangenamer geschreven en wist het verhaal me wel te pakken.
Voor mijn gevoel zijn het veel losse zinnen, die naar beneden aflopen. Ze nemen je niet mee een verhaal in. Opeenvolgende zinnen kennen dezelfde opbouw, waardoor het lezen ervan eentonig is. Vies, vond ik het ook regelmatig. Niet mijn boek.